The Night of the Hunter (1955)

Charles Laughton heeft buiten NOTH geen enkele film meer geregisseerd. NOTH sloeg bij het grote publiek niet aan en werd destijds door de 'filmcritici' neergesabeld. Voor Charles Laughton was dat een reden om nooit meer een film te regisseren.

Witness for the Prosecution niet gezien? Spartacus!

Maar toch wel vooral komedies volgens mij. Typisch dingen als Hobson's Choice en Canterville Ghost.

Dat is toch een comedy? Daar ken ik hen eigenlijk alleen van en tot mijn schande is hij me in al die andere films niet zo opgevallen...

Ja, dat zeg ik toch

O ja, helemaal met mijn ogen dicht gelezen!

Laughton is toch geen komiek? Kom zeg.

Zeker niet.

Morgenavond (27 mei) op groot doek in het Filmmuseum Amsterdam. Ik kan helaas zelf niet...

Een film met Robert Mitchum in de hoofdrol, een karakter die de woorden liefde en haat op z'n beide handen heeft getatoeëerd, een gestoorde priester die het niet zou nauw neemt met het gebod "thou shall not kill". Dat kan toch niet mis gaan, dacht ik vooraf.

Nou, ik heb mij een potje zitten storen aan zowat alles. De montage is misschien wel het slechts van allemaal, er wordt geknipt op momenten die juist een behoorlijk belangrijke rol zouden moeten spelen. Vooral tegen het einde aan wordt het haast lachwekkend slecht: We zijn in een rechtzaal belandt, 6 seconden later, laat maar, we zijn weer weg, een scene later: een horde bozen mensen komt uit het niets tevoorschijn, roepen wat, én we knippen weer weg.

In een film waar je een karakterstudie van jewelste verwacht, is de insteek die Laughton hier neemt nou juist de verkeerde, hij focust veelste veel op een Harry Powell die het geld achterna zit (met voorspelbare "suspense" scenes en al), en niet op het karakter Powell zelf. Er wordt bijvoorbeeld in veelste korte tijd even een relatie tussen hem en Harper gecreerd, die even snel weer voorbij is , zonder ook maar enige vorm van achtergrondverhaal, waardoor het niet alleen volkomen onrealistisch oogt, maar ook uiteindelijk een effect van 0 heeft. Daar komt bij dat het acteerwerk vaak van een behoorlijk bedenkelijk niveau was, zelfs Mitchum was niet altijd even goed (die schreeuw als hij beschoten wordt!), maar ook die twee kinderen, Don Beddoe, en vooral Evelyn Varden, wat werd er tenenkrommend slecht gespeeld. Alleen Lillian Gish redt de film in dat opzicht een beetje, en de wat langere shots met Mitchum, waar de man wat meer de tijd krijgt, zijn de moeite waard.

Je haalt er uiteindelijk wel wat uit, vooral de prachtige shots tegen het midden/einde van de film zijn erg mooi, en een Mitchum die ver van je vandaan, maar toch zo dichtbij, in de schaduw, op z'n paard zit te zingen, dat zijn mooie beelden. Maar een klassieker, daar kan ik allerminst van spreken.

Verkeerde verwachtingen dus, want als de film iets niet is dan is het wel een karakterstudie. Psychologisch realisme staat op een laag pitje in deze film, die sowieso een broertje dood heeft aan realisme.

Nee, en dat is wat er dus mis mee is. Die verwachtingen worden overigens zelf opgeroepen dóór de film, en niet vóórdat ik de film zag. Dat karakter powell heeft alles in zich om verder uitgediept te worden, maar wat we krijgen is een jammerlijk gefaald suspense thillertje, die wel uitzonderlijk mooie shots kent.

Je teleurstelling heeft denk ik te maken met het feit dat deze film als film noir begint, maar halverwege overstapt naar sprookjesland. Robert Mitchum is de boze wolf die achter de 7 geitjes aan zit.

Als het aan Laughton had gelegen had de hele film een magisch realistische trip geweest, maar hij schijnt nogal tegenstand gehad te hebben van de studio's destijds. Dat was ook de reden waarom hij hierna geen film meer heeft geregisseerd.

Die schreeuw waar je het over hebt vond ik juist erg treffend en helemaal passen in het sprookjes gedeelte: De boze wolf die luid keffend met de staart tussen de benen wegrend. Erg mooi.

Memorabel moment inderdaad.. iets anders was nu juist voorspelbaar geweest.

Laughton is wel begonnen als komiek. (ook horrorfilms) En wat is er mis met komieken? Goede komieken zijn vaak wel geloofwaardige acteurs, en Laughton is een erg goed acteur.

Een vreemde eend in de bijt in vergelijking met alle andere Hollywoodproducties uit de jaren vijftig. Realisme is niet belangrijk en dat krijgt de kijker te weten ook. Erg theatraal acteerwerk en enkele expressionistische beelden. Zoals al eerder gezegd doet het geheel denken aan een droom of een sprookje, erg knap gedaan voor een film uit dat tijdperk. Het is dan ook zonde dat de regisseur zijn ideeën niet helemaal heeft kunnen implementeren. Night of the Hunter begint namelijk nog redelijk normaal en gaat eigenlijk pas in de tweede helft helemaal los. Hier beginnen de beelden pas op te vallen en wordt het verhaal lekker vreemd. De unieke personages dragen ook zeker bij tot het aparte sfeertje. Met name Mitchum als stelende priester, maar ook de superfeminist aan het eind van de film was sterk. Dit is volgensmij echt zo'n film die je bij de tweede kijkbeurt nog meer gaat waarderen.

Shelley Winters laat er ook geen gras over groeien. Kent de dominee nog maar pas en hup de trouw staat al klaar. Maar ja dan ook één van de naïefste personages in de filmgeschiedenis. Het was eigenlijk irritant.

Charles Laughton zet verder een interessante film neer. Eerst krijg je typische film-noir elementen (overval, veel geld dat hij verstopt) en dan komt de brave dominee op bezoek opzoek naar het geld en krijgt de film vele gezichten, sterker zelfs: Ik denk niet dat ik ooit een film gezien heb waar de sfeer zo snel kan omslaan. Het één moment kijk je naar een halve feel-good cliché romantiek en eventjes later komt het kwaad in de dominee boven en slaat alles om, ook de score. Zeer goed gedaan. Jammer dat het bij deze ene film bleef voor want Laughton kon duidelijk met een camera omgaan.

Wanneer Robert Mitchum dan even uit beeld verdwijnt zakt de film in, de sfeermeter blijft nu op sentiment staan. Duidelijk dat hij de ster van de film is alhoewel er ook slechte kanten aan zijn acteerwerk zitten maar ik vond niemand echt goed.

Maar ook wanneer hij er terug staat kan de film het niveau van het begin jammer genoeg niet aanhouden. Bij waar Harper beschoten wordt en de arrestatie van Harper waar het jongetje zijn beer kapot slaat wordt zelfs een compleet dieptepunt bereikt. Jammer dat het Hollywood te vaak bovendrijft.

3,5*

(Ben) Harper is de vader van het jongetje en wordt in het begin al gearresteerd en opgehangen en de beer is een meisjespop, maar vooruit.

Er is al heel wat gezegd over 'The night...' en zowel kritiek als lof kan ik wel in komen. Allereerst sommige vreemde gedragingen van de kinderen(de kritiek van rtc vond ik in wezen dan ook wel terecht) die simpelweg niet kloppen, zoals ook het jonge zusje dat op het einde opeens weer in de armen van Mitchum duikt, no way.... Dan de vele Bijbel-verwijzingen waar sommigen over vallen. Op zich heb ik er niet veel moeite mee, zeker als je kijkt naar de zeer Christelijke omgeving waarin het verhaal zich nu eenmaal afspeelt, maar toch had men daar van mij wel iets mogen inbinden. Dan heb ik ook nog een genre toe te voegen die ik hier nog niet heb gelezen: Slapstick. En dan vooral dat moment waar Mitchum de keldertrap op huppelt om nog net op tijd zijn vingers tussen de deur te planten. Auw! Ja, wat dacht je dan? Verder is Mitchum sowieso een vreemde vogel in de film(zoals hij in zichzelf/tegen God zit praten in de auto bv), maar of ik dat nou zo erg vind? Ik ben er nog niet helemaal uit. Ik kan me er best in vinden als een regisseur allerlei genres wil mixen tot een uniek geheel, maar als het niet in een keer aan slaat... Nou ja, herziening is gewenst.

Dan tot slot nog de fotografie en settings. Bij vlagen verbluffend en wonderschoon, maar wanneer er een kikker, een konijntje of een ander beestje voor de camera geplaatst wordt, en dat gebeurde nogal eens, werd het me iets te gemaakt. Maar goed, erg storend was het ook niet. Wel storend is Birdie die aan het vissen is op een meertje waar je niet in het water kan kijken, vervolgens nog eens goed kijkt en opeens tot de bodem van het meer ziet! Mocht het de bedoeling zijn geweest dat men wél gewoon in het water kon kijken, dan had Mitchum het lijk er natuurlijk nooit gedumpt...

Nou ja, wisselvallig dus, maar de balans slaat vooralsnog positief door naar een 3,5*

Overigens heeft Charles Laughton nóg een film geregisseerd, al is het maar deels en uncredited(Imdb):

Man on the Eiffel Tower, The (1949)

Stylistische maar tegelijk bizarre film noir. Veel surrealistische tintjes en een heerlijk onderhuidse sfeer (bijv. als de kinderen zijn silhouette over de horizon zien rijden). Mitchum zit ergens tussen over-the-top en briljant in en dat werkt bijzonder goed.

Ik kan me honderd procent vinden in de negatieve recensie van Lykathea, alle minpunten die hij opsomt stoorden mij ook tijdens het bekijken van deze 'klassieker', waarvan ik vind dat hij zijn status niet echt verdient.
Het acteerwerk kon niet boeien, vele dialogen waren veel te mierzoet, de hele opbouw van het verhaal rammelde te veel wat mij betreft (dmv veel te korte scènes die zomaar ergens lijken tussengegooid te worden, een finale die belovend begint maar compleet inzakt tegen het einde toe,...) en het potentieel van het domineepersonage wordt absoluut niet ten volle benut.
Enkel op visueel vlak weet de film met vlagen te overtuigen, dankzij de film noir-invloeden. Erg mooi was het beeld van de vermoorde moeder in de Ford T op de bodem van de rivier, evenals de expressionistische beelden van de kinderen die onder een sterrenhemel de rivier afvaren. Louter en alleen het visuele aspect zorgt ervoor dat ik de film een magere 3,5* geef ipv een flauwe 3*

3,5*

Kunnen jullie hier iets mee?

De keuze om deze scene, en vele andere scenes een bijna overdreven gestileerd effect te geven is briljant omdat het perfect de kinderlijke beleving van John weerspiegelt. De bijna ondragelijke last die op zijn schouders ligt leidt onvermijdelijk tot een surrealistisch, verwrongen beeld van de werkelijkheid. De film is denk ik dan ook vrijwel volledig een weergave van die 'werkelijkheid', en wat mij betreft ook een verklaring van enkele op het oog onlogische scenes.

Ik krijg op basis hiervan bijna het idee dat de film letterlijk een kijkje in het hoofd van John is tijdens de rechtszaak, waarin zijn eigen ervaringen worden vermengd met getuigenverklaringen, en hij vervolgens probeert een geheel te maken van al die onderdelen, met alle kinderlijke en onlogische interpretaties die daar bij horen. Dit idee wordt nog versterkt door de keuze om regelmatig vanuit lage cameraposities te filmen - op ooghoogte van een kind.

Dat mag voor jou een verklaring zijn maar telkens een beestje pal voor de camera zetten(je ziet de 'dierentrainer' gelukkig nog nét niet in beeld!) zag er voor mij gewoon té geforceerd en lelijk uit, of je nou een droom of realiteit wilt verbeelden.

Ik eigenlijk niet. Wiki spreekt er nergens van, zowel bij het boek als bij de film. Niet dat Wiki heilig is, en een eigen interpretatie staat een ieder vrij, maar dan zou het toch ook al eens eerder geopperd zijn, in al die jaren sinds 1955?

Een film waar ik veel van verwachtte, maar die de verwachtingen helaas maar gedeeltelijk kan inlossen.

Heel jammer, want alleen al om die glansrol van Mitchum ben ik geneigd 5* te geven. Elke scene zonder hem voelt gewoon als een gemis. Dat liedje dat hij altijd zingt, gaf me de rillingen. Het feit dat hij simpelweg in het been geschoten wordt, vind ik een beetje ontgoochelend voor zo'n memorabele schurk. Wat natuurlijk bijdraagt aan de kille sfeer omtrent Harry Powell is de manier waarop hij in beeld wordt gebracht. Charles Laughton mag dan vooral bekend staan als acteur, de man wist verdomd goed waar hij zijn camera moest neerzetten. Elke persoon die ooit een poging zou wagen om deze film in te kleuren, zou bij wet gearresteerd mogen worden. Alleen al het beeld waar hij bovenaan een heuveltje tevoorschijn komt bij de achtervolging aan de rivier, is een reden om de dvd te kopen.

Toch kent de film ook zijn zwakke momenten. De film komt soms hopeloos gedateerd over. Dan heb ik het vooral over de betuttelende, te melancholische eindspeech. Subtiliteit kende blijkbaar Charles Laughton niet. Het knullig struikelen van Mitchum zijn toch ook fouten die destijds te vermijden waren. Pearl weet blijkbaar ook niet meer dat Harry Powell zopas nog een mes op de keel van John heeft gezet, ze loopt er gewoon naar toe. En waarom probeert John Harry Powell te verdedigen, wanneer Harry opgepakt wordt? 3,5*

Night of the Hunter is inderdaad een film waarbij sterke en zwakkere momenten elkaar afwisselen. Ten eerste wist ik niet uit welk jaar de film was toen ik hem zat te kijken... Ik dacht dus dat hij ergens uit de jaren '40 kwam maar nu ik zie dat het 1955 is vind ik de film zelfs voor die tijd wat gedateerd overkomen. Vooral het acteerwerk en de ontwikkeling van het plot vind ik op sommige punten gewoon erg dunnetjes.
Daar staat tegenover dat de film op andere momenten wel bijzonder mooi gemaakt is, dat de wereld er bijna kinderlijk sprookjesachtig uitziet. Behalve... Dat spinnenweb, dat leek echt rechtstreeks uit een goedkope kermisattractie te komen.

Eigenlijk doet Robert Mitchels het best goed, en lijkt bijna een soort oerversie weg te zetten van bekende psychopaten uit latere slasherfilms. Ook het jongetje vond ik best aardig acteren de rest is echter maar zozo... Voorbeeldje; Als Ben Harper, op de hielen gezeten door de politie hardop gaat bedenken waar hij de buit gaat verstoppen
Maar het meest stoorde ik me nog aan het soms vrij simplistische verloop van de film en zijn er scenes toegevoegd die ik maar mager uitgewerkt vind. Vooral het einde vond ik een ware anti-climax. De grote boze wolf laat zich wel erg makkelijk ineens in de luren leggen. Ook lijkt de film soms best taboes op te zoeken (voor 1955 dan) over seksualiteit en moraal maar uiteindelijk eindigt het met een uberbrave kerstscene.

Met het soms wat vreemde en onlogische gedrag van de kinderen naar Harry toe heb ik minder problemen. Het gaat hier om getraumatiseerde kinderen en dus zullen ze steun zoeken bij de volwassenen die ze kennen (zelfs al is dit Harry Powell die ze kort daarvoor nog bedreigde), ik vind dit zelfs een van de sterkere en beter uitgewerkte punten van de film.

Lastig te beoordelen deze film, boeiend en interessant genoeg om eens gezien te hebben dat zeker. Maar tegelijk te gedateerd en met te veel zwakke punten om een echt meesterwerk te zijn.

3*

Heb er met plezier naar gekeken. De zwakheden die anderen signaleren, zijn mij eigenlijk niet zo opvallen. Misschien was ik meer gefascineerd door de ongebruikelijke rol van Robert Michum, die liet zien dat hij meer kon dan standaardrollen in westerns en oorlogsfilm (hoewel hij daarin ook vaak iets toevoegt).

Daarbij het vreemde verhaal en de soms prachtige beelden maken deze film toch zeer de moeite waard. Helaas Laughton's laatste film als regisseur.

Over seksualiteit gesproken: het begin van de film lijkt verhaaltechnisch wel enige verwantschap te hebben met Nabokov's Lolita. Het zou zomaar een alternatieve versie kunnen zijn.

Heb de DVD niet bij de hand, maar het is niet ondenkbaar dat dit het gevolg is van een onjuiste interpretatie.
We kunnen namelijk niet weten wat Birdie ziet; we zien alleen wat wij zelf zien. Het is ook logischer als de onderwaterbeelden alleen voor de kijkers zijn bedoeld. De kijkers van de film zien wat de personages zouden kunnen zien als zij, net als wij, door het water konden kijken. Maar voor de personages is het water troebel. Zij bevinden zich in een andere werkelijkheid dan wij.

Komt vaker voor in films dat wij als kijker meer kunnen zien (en daardoor meer weten) dan de personages zelf. Dat is onwerkelijk, maar gewoonlijk accepteren we dat.

Aan Birdie's (paniek)reactie is duidelijk te merken dat hij het lijk ziet en dus kennelijk door het water kan kijken.

Bedankt, ik kon het me niet meer precies herinneren. Ik had het idee dat hij het lijk niet kon zienToch de film maar weer eens kijken.

Het heldere meer blijft een probleem. Het zou kunnen dat Birdie door een hogere macht voor Powell (Mitchum) wordt gewaarschuwd. Past wel bij het sprookjesachtige karakter van de rest van de film.
Een andere mogelijkheid is dat het meer gewoonlijk behoorlijk helder is, vooral bij een bepaalde lichtval of windstilte. Dat hoefde Powell niet hebben geweten, hij kwam immers niet uit die streek. En zou hij zich niet bij nacht van het lijk hebben ontdaan?
Misschien moet ik de oorspronkelijke roman van Grubb ook maar eens lezen.

Bij nader inzien is mijn eerste mogelijkheid onzinnig. De vondst door Birdie illustreert zijn onmacht om de kinderen te helpen en daarom wordt isolement van de kinderen benadrukt.

En waar ik meer schrijf, bedoel ik de rivier. Sorry, meneer Bungel, ben niet erg scherp.

Geen probleem, cinema.rex, ik kan mij wel voorstellen dat die rol van Mitchum en het bijzondere verhaal meer intrigeert dan enkele details. Dit is zeker een film die ik nog eens vaker zal bekijken en misschien kan ik dan beter langs die dingen heen kijken.

P.s. Ik geloof dat je 'meer' wel correct hebt gebruikt, i.p.v. 'rivier', Birdie ging toch immers vissen op dat meer? De andere opties die je aangeeft bij Birdie's vondst en Powell's acties zijn idd ook nog wel opties.