2001: A Space Odyssey (1968)

Mag ook eens!

Een 1 geef je aan echte rotzooi. Zo kon ik dit ook weer niet noemen. Zo best is een 2,5 nou ook weer niet. Zit er gewoon een beetje tussenin.

En wat een gelul hierboven over grasprieten en zandkorrels zeg..

Hmm oke, toch gek dat dat juist degene was die me wel pakte. Full Metal Jacket niet te vergeten, topper. Maar had Eyes wide shut klaarliggen. Denk dat ik die dan maar even over ga slaan..

Als je op zoek bent naar instant bevrediging, over het algemeen slaat A Clockwork Orange ook meteen aan.

Eyes Wide Shut is een betere film dan 2001. Kubrick's beste. Althans naar mijn mening.

Eyes wide shut is nou niet bepaald Kubricks meest straightforwardse film, lijkt me niet echt waar JeroenFR08 op zit te wachten aan zn comments te lezen

Misschien wel. Aangezien het naar mijn mening de enige Kubrick is waar de hoofdrolspelers iets van herkenbare emoties laten zien.

Als je herkenbare emoties wil dan heb je toch genoeg aan The Bold And The Beautiful?

Zo gaat het cliché, maar gelukkig staan zo'n series vaak nog verder van de realiteit dan Kubrick's films.

Als je in een soap niet per seizeon 3x ontvoerd wordt, minstens één moordpoging achter de rug hebt en met de halve cast naar bed bent geweest dan moet je als acteur toch echt vrezen voor het voortbestaan van je personage.

Inderdaad, daarom raad ik A Clockwork Orange aan!

Heb ik gezien. Die vond wel redelijk. Maar haalt t niet bij the Shining of Full metal Jacket.

De emoties zijn uitvergroot maar daarom niet onherkenbaar. Trouwens, de meeste films dramatiseren. Ook in de echte wereld daat het zo. Vanaf dat je een verhaal vertelt heb je de neiging om het nog wat extra aan te dikken.

Njah, de emoties in deze 2001 zijn ingetogen maar ook niet onherkenbaar. Het gaat gewoon de andere richting uit, maar zoals je zelf al aangeeft heeft het weinig met realiteit en dus herkenbaarheid te maken.

Of het heeft natuurlijk meer me de persoon zelf te maken natuurlijk. Ik herken mezelf doorgaans meer in verstilde Japanse dramas dan openlijke emotionele displays.

Heb je ze allemaal meerdere keren gezien? Kubrick's films worden meestal na verloop van tijd naar waarde geschat.

Full metal, en the Shining heb ik meerdere keren gezien. Maar vond ze na de 1e kijkbeurt al geweldig. Komt het stiekem ook door het buitengewoon goede psychogische spel van D'Onofrio en Nicholson? Dat waren twee grote troefen in die films. Bij deze ben ik de hoofdrolspeler alweer vergeten..

Oh, maar Kubrick was ook een soort van drama queen, hoor, maar hij zal niet gauw dingen uitvergroten die voor de hand liggend zijn (of net wel, maar dan is het bedoeld als satire).

Ik denk dat de onderkoelde emoties in 2001: ASO vooral een reactie zijn op de melodramatische aanpak van oude science fiction films.

BTW, Japanners kunnen ook heel melodramatisch (op z'n soaps) zijn.

Vergelijk je Eyes Wide Shut nu met een soap?

*facepalm*

Eh, nee. Net het omgekeerde eigenlijk.

Gelukkig, ik dacht al...

Bij m'n derde (of vierde misschien wel) kijkbeurt is 2001 harder binnengekomen dan ooit tevoren. Wat een schitterend statement en grootse cinema is dit toch. Met enorme afstand Kubricks hoogtepunt en overall ook een van de beste films ooit gemaakt, die bovendien ook nog eens geen tikkeltje verouderd is na 47 jaar. Hij blijft me maar bezighouden.

Met stip doorgestoten naar de tweede positie in mijn persoonlijke lijst. Ditmaal een 10 die niet eens meer naar boven afgerond is.

Subliem.

De diehards alhier zullen me weer verfoeien. Deze meditatieve sciencefictionfilm was visueel ijzersterk: het ene beeld was nog indrukwekkender dan het andere. Maar na verloop van tijd ging dat vervelen. Pas na 25 minuten was er het eerste gesproken woord en het verhaal ging ten onder aan z'n eigen moeizame geforceerd- en traagheid. Het was alsof Kubrick en zijn teamgenoten enkel bezig waren om te laten zien tot welke visueel indrukwekkende hoogstandjes ze in staat waren en tegelijkertijd daarom alle mogelijke moeite deden om de spanning eruit te halen.

Een overwogen en beargumenteerde mening wordt nooit verfoeid, zelfs wanneer zij niet wordt gedeeld. Maar dit was toch niet je eerste kijkbeurt gauke?

Je zult het geloven of niet maar JA!

In 1 woord samengevat deze film: waardeloos. Oninteressant en zo saai en traag dat ik er bijna van in slaap viel. Jammer, want over het algemeen vind ik Kubrick zijn films zeer goed.

KEIR DULLEA on 2001: A SPACE ODYSSEY - YouTube

Niet doen man. Is een geniale en bizarre film.

Ik wou deze film al een tijdje graag zien en het is er eindelijk van gekomen.

2001: A Space Odyssey heeft zeker weten zijn charmes en ik geloof zonder enige twijfel dat de film vooral in 68 en een aantal jaren daarna een enorme beleving is.

Als geheel is zo'n film toch niet mijn ding, net als de meeste ruimte-films. Ik kan maar niet echt meeleven met de bemanningsleden, ook al vond ik de communicatie tussen hen en HAL-9000 misschien wel het beste van de film, en de beelden van de ruimte in het algemeen doen mij echt hélemaal niets.

Aangezien alle hoofdrollen net als de film erg rustig zijn, lijkt het acteren misschien wat makkelijk, maar ik kan juist daarvan genieten. Applausje daarvoor dus, ik kende overigens geen enkele acteur of actrice vooraf.

De soundtrack is als onafhankelijk misschien mooi, maar ook die wist mij als belangrijk onderdeel van een film niet te 'prikkelen'.

In deze reis door tijd en ruimte komen vier niveaus van intelligentie voor. Het dierlijke instinct evolueert naar menselijke intelligentie wanneer de homo habilis op het idee komt om een bot als werktuig of wapen te gebruiken. Via een veelbesproken matchcut springt Kubrick naar de hoogtechnologische wapens en werktuigen van de toekomst. Dit contrasteert met de kleingeestigheid van de Koude Oorlog - de Russen mochten niet de eersten zijn. De personages zijn niet zo diep uitgewerkt. We zien Dr. Floyd met z'n dochter praten en Dr. Poole met z'n ouders, maar over de achtergrond van Dr. Dave Bowman komen we weinig te weten.

Het derde niveau is de kunstmatige intelligentie van HAL. Bij momenten lijkt hij menselijker dan de menselijke personages, vooral wanneer hij dat kinderliedje zingt, als een kinds geworden bejaarde. Hij raakt in verwarring doordat hij kennis geheim moet houden, terwijl hij ontworpen is om kennis te verspreiden. Sommige zaken worden vanuit zijn standpunt getoond, zoals de lipleesscène. Met z'n ene oog lijkt hij op de cycloop in de Odyssee.

Het vierde niveau is de buitenaardse intelligentie. Op aanraden van Carl Sagan zijn er geen antropomorfe wezens gebruikt, maar een immateriële intelligentie. Deze onderhoudt contact met de mensheid via zwarte, rechthoekige monolieten die radiosignalen uitzenden. Via deze laatste overschrijdt Dave de grenzen van tijd en ruimte. Het menselijke brein is voorgeprogrammeerd om binnen deze grenzen te denken en waar te nemen.

Sommige voorvallen zijn geïnspireerd door de ruimtevaart van de jaren '60. In 1965 vond de eerste ruimtewandeling plaats (EVA = extravehicular activity). In 1967 vielen de eerste doden in de ruimte. Andere voorvallen hebben een voorspellend karakter. De maanlanding, volgens een samenzweringstheorie eveneens geregisseerd door Kubrick, zou pas een jaar later volgen. De route van Voyager 1 en 2 vanaf de late jaren '70 leek sterk op het fictieve traject van de Discovery. Moderne tablets lijken op elektronische toestellen aan boord van het ruimteschip.

Technische effecten als voorgrondprojectie en slitscanfotografie waren nieuw. Gewichtloosheid werd gesuggereerd door stuntmannen en acteurs aan touwen op te hangen. Keir Dullea moest een soort benjisprong uitvoeren. We zien het ruimteschip relatief snel bewegen tegen de achtergrond van de traag bewegende sterrenhemel. Cameraposities bevorderen het gevoel van instabiliteit.

De basiskleuren zijn zwart - soms een volledig scherm - en het wit van de ruimtetuigen en de nagebootste hotelkamer in neoklassieke stijl. Rood licht en voorwerpen in vooral primaire kleuren steken af tegen deze achtergrond. De twee astronauten zijn te onderscheiden aan de kleur van hun ruimtepak. Er zijn veel geometrische vormen gebruikt, rechthoekig of gebogen. De futuristische kant-en-klaarmaaltijd bestaat uit vier rechthoeken met verschillende kleuren - vooral het groen valt op.

Ligeti's toonclusters roepen een buitenaardse sfeer op. De walsritmes van Johann Strauss wekken de indruk dat de ruimtetuigen dansen. Also sprach Zarathustra van z'n naamgenoot Richard verwijst naar Nietzsches theorie van de übermensch, het hogere stadium waarnaar de mens zou moeten evolueren. Verder krijg je te horen wat je echt zou horen in de ruimte: geruis, elektronische signalen, ademhaling. De stilte van het luchtledige is op een effectieve manier gebruikt. Bewegende voorwerpen en een ontploffing zonder geluid werken bevreemdend.

Het verhaal wordt grotendeels met beelden en geluiden verteld. De hoeveelheid dialoog is beperkt. Kubrick is wijselijk afgestapt van z'n oorspronkelijke voornemen om een toelichtende voice-over te gebruiken. Door deze visuele manier van vertellen en de diepzinnige wetenschappelijke en filosofische ideeën die erachter zitten, vergt het een inspanning om je aandacht erbij te houden. Het kan helpen om het tegelijk geschreven boek van Arthur C. Clarke te lezen, al wijkt dat op sommige punten af. Als je er eenmaal inkomt, wordt het een unieke ervaring.

Ik vond het vooral een grappige film... Een combinatie van Amerikaans en gedateerd...