Eraserhead (1977)

Ik kwam echt niet meer bij toen die gebraden kip plotseling vulgair begon te bewegen met al dat troep wat eruit kwam en die moeder ineens zo gek deed.

Mooie donkere film met geweldig acteerwerk. Bizar, grappig en depressief tegelijkertijd.

Sommige special effects waren een beetje matig gedaan, maar de baby was één van de mooiste die ik ooit in een film gezien heb. Het deed me wat denken aan de clips van Tool.

Jack Nance was als de sympathieke en toch ook enigzins intimiderende verschijning Henry(dat haar, erg goed!) prachtig neergezet.

Verder moet je hier natuurlijk wel van houden, maar als Lynch-fan kan je je lol op. Hoe hier van die absurde en donkere humor in verwerkt wordt, is zeldzaam en iets wat ik eigenlijk alleen nog maar bij Lynch heb gezien.

Het verhaal lijkt me verder redelijk simpel, maar helemaal vatten doe ik het nog niet. Dat zal ook nog wel even duren, want films als ''Lost highway'' en ''Mulholland drive'' snap ik ook nog steeds niet helemaal. Misschien hoort dat wel zo bij de meeste Lynch-films...

Ben in ieder geval blij verrast door deze cult-classic, met dank aan Tom Holkenborg!

Ik kon het niet nalaten om dit even uit de context te plaatsen.

Vaag in het kwadraat. Sorry, maar voor dit soort films ben ik ècht een te nuchtere Hollandse boer! Voor mij is dit te vergelijken met sommige moderne kunst: voor sommigen briljante uittingen van de emotionele staat van de artiest; ik kan er vaak alleen kinderlijk gekras en geklodder in zien!

Hoge verwachtingen voor en een hevige teleurstelling nà deze filmervaring. Een Godswonder dat ik dit vehikel heb weten uit te kijken (in de hoop tot een soort van revelatie op het einde). Maar goed, ik heb ècht mijn best gedaan!

Geen idee wat ik moet met deze kruising van een Leningrad Cowboy en Kurt Russell, zijn debiele vriendin en haar familie en de alien als baby.

Vooruit dan maar, toch nog een puntje vanwege originaliteit en eigenzinnigheid van de maker....

Deze gisteren bekeken en heb zeer tegenstrijdige gevoelens.
Allereerst dacht ik jaren lang bij deze titel dat dit een totaal andere film was: iets met exploderende hoofden. Geen idee welke film dat dan was die ik een jaar of twintig geleden ooit zag?!

Anyway, qua verhaal en plotontwikkeling etc EN ook gezien het feit dat er een aantal momenten waren dat ik me behoorlijk zat te vervelen (eens kijken of ik nog een mailtje heb en ... valt er nog wat te bikken? )zou ik deze film een zwaar onvoldoende geven.

Echter.... ik krijg de film maar niet uit mijn hoofd en moet er nu al de hele dag aan denken.
Het lijkt wel of ie per terugwerkende kracht steeds beter wordt (wat eigenlijk helemaal niet kan).
Op zijn minst was het toch een fascinerend staaltje van experimenteren, vormgeving en totale waanzin.
Wat die rare danseres er telkens bij deed snap ik nog steeds niet.
Die baby was idd mooi in al zijn lelijkheid en gek genoeg begon ik hem naar mate de film vorderde, nog (soort van) sympathiek te vinden ook! Ik werd zelfs nog kwaad hoe het met dat arme stumpertje afliep!

Ik had trouwens niet door tijdens het kijken dat ik naar een droom zat te kijken, maar dat verklaart wel veel.

Ik zou hem eigenlijk snel weer een keer opnieuw moeten zien, maar een film die me zo blijft bezig houden kan ik niet anders dan een zeer goede voldoende geven!
Voor als nog geef ik hem vier sterren!

Scanners misschien?

Ik vermoede al dat het een David Cronenbergfilm zou zijn en ik heb net even gekeken en ja, hoor: DAT is hem!!

Vreemd dat ik al die jaren dacht dat dat Eraserhead was.

Jammer van die spoiler, Thunderball. Nu stel ik het maar weer een jaartje uit....

Welke spoiler? Ik zie niet echt iets dat wat van de film veraad.

Dan zet ik het meteen nog even tussen de spoilers.

Ik kreeg na een tijdje heel tijd jeuk op me hoofd maar dat kwam eigenlijk omdat ik dacht dat de film over een gast zou gaan met levende insecten in zijn haar.

Dat is niet echt een spoiler, dat is wat sommigen hier er blijkbaar uit hebben gehaald op de vorige blz (zie aldaar) en dat klinkt me wel aannemelijk, nu ik nog eens aan alle weirde beelden terug denk.

Edit: Hee, het bericht waar ik hier op reageer is verwijderd.

Ja achteraf misschien. Ik kan straks aan de film beginnen wetende dat het een .... is.

Score van een 2 verhoogd naar een 3. Motivatie:

De film blijft vandaag een beetje in m'n hoofd hangen. Dan heeft het blijkbaar toch wat gedaan. Waarschijnlijk komt dat doordat ik zo graag grip op films krijg, maar dat hier niet lukte omdat het zo bizar was.

Ondanks dat ik het een vervelende film vond om naar te kijken en ik blij was dat het eindelijk afgelopen was ben ik bij nader inzien dus toch voldoende gefascineerd om deze film later in tijd nog eens te bekijken.

De volgende keer weet ik wat ik kan verwachten en kan ik proberen het gerne te gaan waarderen, of de bijzondere elementen van de film te doorgronden.

De film heeft de hele nacht door mijn hoofd gespookt en zelfs nu zwerven de beelden nog door mijn hoofd. Ik pleur er dus lekker een halfje bovenop.

Bij mij gebeurt hetzelfde, alleen valt dat niet altijd positief. Misschien dat ik het na herziening opwaardeer, maar op dit moment zie ik niet meer dan nachtmerrieachtige beelden in deze film.

De 'nachtmerrie' heeft toch vooral te maken met de realiteit waar de man(en vrouw) in terecht komen wanneer zij samen een kind verwekken dat zichzelf niet kan helpen. Daarmee kom je al snel uit bij (abortus- en) euthanasie-problematiek. De vrouw vertrekt al snel en de man zoekt een uitweg, die hij uiteindelijk vindt, maar de vraag is of het werkelijk verlossing is.
Angstaanjagend drama, of zit ik er helemaal naast?

Maar ik doelde ook helemaal niet op gigantische blockbusterproducties. Bovendien is er natuurlijk geen rechtstreekse link tussen geld en kwaliteit. Maar aangezien film een geheel andere (én duurdere) kunstvorm is dan pakweg literatuur is een zeer laag budget in vele gevallen een absolute handicap, die grote cinema in de weg staat. Ik vind het intellectueel snobistisch om abstractie te maken van de factor geld en commerce bij film. Houden van lowbudget-films vind ik persoonlijk pertinente onzin. Er is geen enkele link tussen lowbudget en kwaliteit, net zo min als die er is tussen big budget en kwaliteit.

Ik denk onze meningen hierin buitengewoon uiteen lopen. Het feit dat het camerawerk uit pakweg 'Lord of the Rings' onverzorgd oogt, heeft mijns inziens niets te maken met het grote budget. Het tegengestelde gaat evenzeer op voor lowbudget.

Erg leuk om de reakties te lezen van mensen die deze film nog nooit hadden gezien. Vooral opmerkingen als " ik vond het eerlijk gezegt een rare film" zijn erg leuk. Degene die deze film niet kunnen waarderen, moeten toch toegeven dat ze nog nooit zo'n unieke film hebben gezien. Er is immers geen tweede film als Eraserhead. Je moet Eraserhead in je eentje kijken met het geluid lekker hard, en de kamer verduisterd. En dan in plaats van popcorn een lekker kippetje van het spit.

Wees gegroet weirdo's!

p.s.

En verhoog je stem a.u.b.

Een te veralgemeniserend regeltje natuurlijk. Zowel binnen de low-budget films zijn er draken en sterke films.

Feit blijft wel dat er een bepaald look/feel is die je enkel bij low-budget films terugvindt. Films als Eraserhead, Pi, Tetsuo, Rubber's Lover, Tsuburo no Gara. Kan je op je kop gaan staan, maar dat zie je dus niet terug bij films met een groot budget.

Het verschil zit in het risico dat kan en mag genomen worden, en dat kan voor een bepaald iemand zeker wel aan kwaliteit gekoppeld worden.

Dat is meer een praktijkprobleem dat een vaststaand gegeven.

Ook met een gigantisch budget kun je dat soort films maken (uiteraard), echter, men kiest daar niet voor.

Heb Tetsuo gezien en die hoofdpijnmuziek heeft imo absoluut niks met de donkere soundtrack hier te maken.

Ik kon er ook weinig uit halen dat hier in zit.. zeker de montage niet. Tetsuo deed lachwekkend aan, Eraserhead is dat zeker niet (ondanks de humor van Lynch hier).

Alles kan. Maar als men er niet voor kiest - gebeurd het ook niet, toch? Ik heb in ieder geval geen voorbeelden.

De link tussen kwaliteit en low-budget is er dus wel degelijk. Regisseurs mogen en kunnen in principe veel meer dan normaal - en een keer niet in termen van Special Effects, grootse sets, nieuw geschreven soft- en hardware, etc. Er hoeft veel minder rekening gehouden te worden met het pleasen van een groot publiek; Je verliest immers liever een paar duizend $ dan een paar miljoen $.

Juist die keuzes die gemaakt worden brengen zo'n specifiek 'low-budget kwaliteit'; unieke (goedkope) creatieve oplossingen - maar ook de lack aan grote crew creeërt een bepaald gevoel; er zit veel meer in van een paar mensen, dan een klein beetje van heel veel mensen.

Overigens geld dit niet per definitie voor alle low-budget projecten.

Voor Eraserhead wel in ieder geval. (En de films die Onderhond opnoemt).

Is het ook niet zo dat het gros van de low budget cinema ontspringt bij cineasten die verantwoordelijk zijn voor zowel het scenario als de regie? Ze geloven met andere woorden 100% in hun idee en zijn ook de aangewezen persoon om dat zo nauwkeurig mogelijk te vertalen in een film. Dat er met andere woorden één persoon of een kleine crew is die z'n zin kan doordrijven en geen rekening hoeft te houden met de inbreng van anderen. Dat in tegenstelling tot de grote studio's waar het maken van films een vraag en aanbod economie is. Zou dat er ook niets mee te maken hebben?

Ik snap de ideologisering van de low-budgetfilm wel, maar men moet niet vergeten dat 90% van films met een zeer klein budget ruk is, dat wij nooit te zien zullen krijgen. Professionele crew is vaak heel belangrijk om een film tot een goed einde te krijgen en dan moet er ook nog eens om beperkingen in apparatuur gewerkt worden. Film is gewoonweg ontiegelijk duur op véél verschillende facetten.

Bijzondere en één van de minst toegankelijke Lynchfilms. Stond al heel lang op het lijstje van films die ik dolgraag wilde zien. In tegenstelling tot de latere producties van Lynch is Eraserhead grauw, smerig en is er zelden een touw aan vast te knopen. Een probleem? Absoluut niet, want Lynch zorgt voor zoveel uitzonderlijke momenten en bizarre experimenten, dat je de hele film wel iets geweldigs hebt om naar te kijken.

Naast die leuke vondsten en de typische Lynch- humor is Eraserhead ook goed verzorgd op audio-visueel gebied, met name de settings en de voortreffelijke soundtrack. Maar Lynch is niet de enige die goed werk aflevert, ook Jack ("She's dead. Wrapped in plastic.") Nance mag niet uitgevlakt worden; zijn gezichtsuitdrukkingen als de zenuwachtige en verlegen Henry zijn fenomenaal.

Voorlopig 4 dikke sterren.

In theorie kun je voor meer geld, een betere film maken. Maar in de praktijk is het vaak anders. Voor een low budget film heeft de regiseur carte blanche. Voor een groot budget moet er vaak water bij de wijn gedaan worden omdat het geld terugverdient moet worden, dus worden er beroemdheden i.p.v. de beste acteur ingehuurd (Sting!) en het script wordt aangepast , een happy ending bijvoorbeeld. De geldschieters en producenten gaan zich ermee bemoeien. Kan iemand zich Dune nog herinneren??