• 11.501 nieuwsartikelen
  • 163.746 films
  • 10.476 series
  • 30.464 seizoenen
  • 618.899 acteurs
  • 194.203 gebruikers
  • 9.042.048 stemmen
Avatar
 
banner banner

Eraserhead (1977)

Fantasy / Horror | 89 minuten
3,53 1.105 stemmen

Genre: Fantasy / Horror

Speelduur: 89 minuten

Oorsprong: Verenigde Staten

Geregisseerd door: David Lynch

Met onder meer: Jack Nance, Charlotte Stewart en Allen Joseph

IMDb beoordeling: 7,3 (128.309)

Gesproken taal: Engels

Releasedatum: 22 december 1983

  • On Demand:

  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Amazon Prime Niet beschikbaar op Amazon Prime
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play
  • meJane Niet beschikbaar op meJane

Plot Eraserhead

"Where your nightmares end..."

Henry is een onschuldige jongeman met een zwak voor insecten en vuiligheid. Wanneer hij een meisje zwanger maakt, dwingen haar ouders hem tot een huwelijk. Zijn vrouw krijgt al snel genoeg van de echtelijke plichten en laat haar man en baby, een baarlijk monster, in de steek. Tussen vader en gedrocht groeit een groteske, tegelijk ontroerende en afstotelijke relatie.

logo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimage

Externe links

Volledige cast

Acteurs en actrices

Henry Spencer

Beautiful Girl Across the Hall

Lady in the Radiator

Landlady (Long Version)

Man in the Planet

Grandmother

Alle Media

Video's en trailers

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:

avatar van iPim

iPim

  • 50 berichten
  • 315 stemmen

Zojuist eindelijk eens in een bioscoopzaal kunnen zien dankzij de David Lynch-viering van Lab111 (daar vorige week al Inland Empire gezien). Ik kan er kort over zijn: dit is een onbetwistbare klassieker.


avatar van alexspyforever

alexspyforever

  • 21079 berichten
  • 2328 stemmen

Herziening al denk ik niet dat ik deze film nooit eerder in zijn geheel had gezien. Vooral de scènes voordat Henry zijn schoonouders ontmoet waren mij onbekend. Niet dat daar veel noemenswaardig gebeurt eigenlijk. De hele film verloopt als de nachtmerrie van een man die zijn toekomstige vrouw zwanger heeft gemaakt. Het verloopt allemaal erg traag. Ook de reacties en bewegingen van de personages zijn traag en dat gaat met de monotone soundtrack toch wel vervelend worden. Af en toe wat bizarre scènes die symboliek bevatten. Het is dat het einde nogal fucked up is en ik de stijl van het Duitse expressionisme nog wel kon waarderen (vandaar geen minimumscore), maar echt goed kan ik dit niet noemen.


avatar van scorsese

scorsese

  • 11914 berichten
  • 10271 stemmen

Uitstekende film over een man die met een vrouw moet trouwen nadat hij erachter komt dat ze zwanger is. De film ziet er zeker goed uit en kijkt weg als een nachtmerrie (de baby ziet er ook lekker freaky uit). Ook de soundtrack draagt in grote mate bij aan de bevreemdende sfeer. Dit eigenzinnig debuut van een bijzondere en unieke filmmaker staat open ter interpretatie.


avatar van Shadowed

Shadowed

  • 8922 berichten
  • 5560 stemmen

Een vroege Lynch.

Duurde lang voordat ik hem zag, maar ik kreeg onlangs dan eindelijk de kans om hem te mogen aanschouwen. Ik wist al dat ik hem zou waarderen want als horrorfan zie ik er regelmatig scenes van voorbijkomen, maar echt geweldig vond ik hem helaas ook niet.

Lynch kenmerkt zich wederom in vooral tonen en weinig vertellen. Eraserhead moet het hebben van de grote hoeveelheid weirdness die op de kijker wordt afgevuurd. Veel surrealistische beelden die allemaal in het kader vallen van 1 bepaalde boodschap. Of misschien meerdere, maar het lijkt allemaal wel in de lijnen van 1 groot punt te vallen.

Visueel ziet het er zoals verwacht sfeervol uit. Soms creepy stukjes, maar op het niveau van Lynch's andere thrillers zit het niet. Het is nu vooral aardig apart en daarmee intrigerend. Veel details en veel weirdness, maar enkele scenes hanteren wel een iets te kaal gevoel. Soms valt het dan plots op dat het eigenlijk allemaal maar een film is en kan je je er niet helemaal in verliezen.

Soundtrack is sterk, camerastandpunten ook, maar de editing vertoont toch wat minpunten. Soms zijn er wat trage overgangen die er nooit echt een lekker tempo inkrijgen. De beelden zelf maken veel goed, maar niet alles, waardoor ik nooit volop geboeid zat te kijken. De beste scenes zijn ook de scenes die wat meer in een surrealistisch tintje vallen, het reguliere verhaal erdoorheen kon me wat minder bekoren.

Vreemd acteerwerk verder, zeker van Nance, die met veel gezichtsuitdrukkingen acteert. Echt briljant is het niet, maar het moet haast wel intentioneel zijn want normaal was het absoluut niet. Uiteindelijk begint het ook te wennen en dat doet het hem. Bijrollen zijn ook aardig apart en vreemd, ik kan het eigenlijk wel waarderen, en Lynch verliest zich er nooit te veel in. Elk element krijgt net genoeg focus.

Het jammere was eigenlijk dat het allemaal niet spannend of creepy genoeg was. Apart zeker, maar niet echt eng. Enkel de finale waarbij Nance het kind doodt vond ik echt serieus unsettling. Die sequenties mis ik voor een groot deel tijdens het overige gedeelte van de film. Andere scenes gaan ook net wat te lang door, zoals het hoofd dat door die koter wordt meegenomen.

Aparte film, uniek zeker, maar wat mij betreft niet sfeervol genoeg gedurende de hele film. Dat zegt overigens niet dat deze film enkele waanzinnige stukken kent. Mijn favoriete Lynch zal het niet worden, maar het is aparter en eigenaardiger in vergelijking met andere horrorfilms. Zeg eigenlijk maar gerust dat Lynchfilms een eigen genre hebben. Goede film.


avatar van filmfan0511

filmfan0511

  • 981 berichten
  • 1014 stemmen

Heerlijke mengelmoes van absurdisme en hardcore surrealisme, verpakt in een fantastisch mooi zwart-wit-jasje. Lynch' debuut, en meteen ook het meest experimentele dat hij ooit gemaakt heeft (op vele gedeeltes van Twin Peaks: The Return na). Al heel snel wordt duidelijk dat je hier voor het optimale plezier niet al te diep naar een rode draad of betekenis moet zoeken. Er is zeker wel een abstract geraamte of een kapstok aanwezig waar Lynch wat ideeën en thema's aan vasthangt (de hele film lijkt mij persoonlijk een nachtmerrie te zijn van een aanstaande vader), maar in essentie is dit gewoon genieten van de beelden en de sfeer. Een sfeer die vuil en verdorven, en vooral heel duister is. De film liet me met een onaangenaam en naargeestig gevoel achter. De decors van een verloren industriële stad en de creaturen/personages die zich hier ophouden worden nachtmerrieachtig gepresenteerd. De baby wekt een mix van medelijden en afschuw op, wat een interessant effect teweegbrengt. De andere personages wekken echter ook weerzin of afstandelijkheid op; buiten het aanwezige surrealisme doet de weergave van de personages soms zelfs erg expressionistisch aan. Grotesk.

Bovenal viert de nachtmerrielogica dus hoogtij. Je zou gedeeltes bij wijze van spreken zo zelf kunnen dromen, althans volgens hetzelfde soort logica. Als je de film op die manier benadert, en je jezelf laat onderdompelen door die sfeer van verdoemenis, zal je er (denk ik) heel veel plezier uithalen. Ik ga ook niet pretenderen dat ik elke scène of symboliek kan duiden, allesbehalve. Volgens mij kan of wil Lynch dat zelf ook niet. Het draait om het gevoel, en dat is hier gewoon perfect. Perfect naargeestig. Een top 2/3-Lynch wat mij betreft; Eraserhead blijft hangen en galmt na. 4.5*.


avatar van Bobbejaantje

Bobbejaantje

  • 1915 berichten
  • 1872 stemmen

De hele film is prachtig geënsceneerd en refereert duidelijk - zoals op het forum reeds aangehaald - naar het Duitse expressionisme. Een duistere nachtmerrie is het. Of gaat het om de waanbeelden van een ziek man?

Het is duidelijk dat de kunstenaar in Lynch al volledig naar buiten treedt in zijn allereerste langspeelfilm. Wat de één doet met doek en schildersezel, doet Lynch met film. Maakt dat dan per definitie een goede film? Niet noodzakelijk. Het hangt er maar vanaf wat je zelf zoekt in film. Het mag dan een prachtige stijloefening zijn maar het pakt me nergens bij de lurven. Voor mij was het een afstandelijke ervaring. Met de naargeestige sfeer had ik het na een tijdje ook wel gehad. Ze hebben er dan ook echt wel alles aan gedaan om kilte uit te stralen in de film, onder meer via de soundtrack met gierende wind en allerlei vreemde geluiden.

Zelf ben ik evenzeer fan van het Duitse expressionisme maar die films hebben meestal een duidelijk narratief en dat maakt voor mij dan misschien een verschil waarom ik deze Eraserhead wel bewonder/verafschuw maar het anderzijds ook wel een lange tijdsinvestering vind voor wat het is. De latere films van Lynch kan ik eigenijk veel beter smaken al hangen ook die vol losse eindjes. Die hebben sowieso wel een hoger entertainmentgehalte.


avatar van Fisico

Fisico (moderator films)

  • 8637 berichten
  • 4837 stemmen

Een bijzondere film van Lynch. Voor de één een verloren meesterwerk, voor de ander een beschamende productie. Voor mij is het eerder iets tussenin. Eraserhead heeft zijn charmes en scoort vooral hoog qua sfeer. Die zwart wit beelden geven een onheilsspellend en bevreemdend effect op het geheel. De schertsende soundtrack versterkt dat alleen maar.

Een film over het ouderschap en specifiek het vaderschap zowaar. Een ouderrol die ondanks de gebreken van het kind onvoorwaardelijk zou moeten zijn. Surrealisme, fantasy en horror komen hier elkaar tegen.

Jammer dat deze unieke film het voor mij niet volhield tot het einde. Ik had het toen wel een beetje gezien. Technisch zeker top, licht en camera bvb, inhoudelijk erg bevreemdend. Kon me niet 100% overtuigen, maar kon hem zeker appreciëren.


avatar van Basto

Basto

  • 10279 berichten
  • 6855 stemmen

Fisico schreef:

Een bijzondere film van Lynch. Voor de één een verloren meesterwerk, voor de ander een beschamende productie. Voor mij is het eerder iets tussenin. Eraserhead heeft zijn charmes en scoort vooral hoog qua sfeer. Die zwart wit beelden geven een onheilsspellend en bevreemdend effect op het geheel. De schertsende soundtrack versterkt dat alleen maar.

Een film over het ouderschap en specifiek het vaderschap zowaar. Een ouderrol die ondanks de gebreken van het kind onvoorwaardelijk zou moeten zijn. Surrealisme, fantasy en horror komen hier elkaar tegen.

Jammer dat deze unieke film het voor mij niet volhield tot het einde. Ik had het toen wel een beetje gezien. Technisch zeker top, licht en camera bvb, inhoudelijk erg bevreemdend. Kon me niet 100% overtuigen, maar kon hem zeker appreciëren.

Gewoon over een jaar herzien. Je groeit vanzelf naar elkaar toe.

Uniek meesterwerk!


avatar van eRCee

eRCee

  • 13372 berichten
  • 1930 stemmen

Beschamende productie!


avatar van Basto

Basto

  • 10279 berichten
  • 6855 stemmen

eRCee schreef:

Beschamende productie!

Hoe dat zo? Je weet dat Lynch er 5 jaar aan gewerkt heeft en het zijn debuut is? Toch erg benieuwd waarom hij zich hiervoor moet schamen.

Volgens Kubrick trouwens de engste film die hij ooit gezien heeft?


avatar van eRCee

eRCee

  • 13372 berichten
  • 1930 stemmen

Fisico schreef:

Voor de één een verloren meesterwerk, voor de ander een beschamende productie.


avatar van Basto

Basto

  • 10279 berichten
  • 6855 stemmen

eRCee schreef:

(quote)

Dan blijft de vraag staan: Hoezo?


avatar van eRCee

eRCee

  • 13372 berichten
  • 1930 stemmen

Ach ja, het was eigenlijk niet meer dan een grapje, aanhakend op de tweedeling die Fisico aanbracht en jouw statement met uitroepteken. Ik heb de film een paar jaar geleden gezien en vond het erg moeilijk door te komen vanwege het gebrek aan ontwikkeling en psychologische inbedding, maar de details moet ik je schuldig blijven.


avatar van Onderhond

Onderhond

  • 87281 berichten
  • 12086 stemmen

eRCee schreef:

vanwege het gebrek aan ontwikkeling en psychologische inbedding

Dat komt wel met de leeftijd, misschien binnen een paar jaartjes nog eens proberen.


avatar van Lavrot

Lavrot

  • 676 berichten
  • 0 stemmen

Beschamende productie? Bij productie gaat 't meestal over geld(schieters), en ja, daar was een chronisch gebrek aan. Het verhaal gaat dat Lynch in die tijd zo arm was dat ie "in zijn eigen decor" (set) sliep, en wellicht komt uit die periode voort dat ie elke dag exact hetzelfde eet als de dag ervoor. Kortom, een raszuivere kunstenaar !


avatar van eRCee

eRCee

  • 13372 berichten
  • 1930 stemmen

Onderhond Je refereert nu aan het krijgen van kinderen denk ik? Kan me voorstellen dat de film in dat opzicht erg geslaagd is inderdaad. The horror!


avatar van Bobbejaantje

Bobbejaantje

  • 1915 berichten
  • 1872 stemmen

Even inhaken. Zelf heb ik twee kinderen. Intussen zijn het tieners. Maar al te goed herinner ik mij echter de slapeloze nachten in de eerste jaren. .De jongste had een slaapprobleem. Idd een vorm van horror, en wel voor beide partijen . Heb ik daardoor meer connectie met dit werk? Zo voelt het alleszins niet voor mij. Als ik dan toch een gevoel moet beschrijven bij bepaalde scenes: irritatie. Been there, done that, en verder geen behoefte aan de geprojecteerde eendimensionale angsten van een jongeman met talent.


avatar van lpjdamen

lpjdamen

  • 38 berichten
  • 862 stemmen

Mijn vierde David Lynch film. David Lynch, de man die bekend staat om droomachtige films op het doek te laten verschijnen. David Lynch, de man die ik vooral ken van YouTube-video’s waarin hij uitlegt wat transcendentale meditatie is en hoe creativiteit niet meer is dan het vissen in een zee van eindeloze ideeën, het is alleen wachten tot je een keer goed beet hebt. Nou, David, met Eraserhead had je verdomd goed beet in die eindeloze visvijver van je.

David Lynch, waarvan ik dus al drie films gezien had en waarvan ik totaal niet begreep waarom zijn films nou zo droomachtig waren. Ik had The Elephant Man gezien, een prachtige film over sympathie voor zelfs de mismaaktste vorm van de mens, hartverwarmend en hoopvol. Anthony Hopkins in de hoofdrol als jonge vent, wat misschien droomachtiger was dan de film zelf, want Hopkins is voor mij eigenlijk altijd “die oude vent” in een film. Serieus, ik heb best wel wat Anthony Hopkins films gezien, en in bijna alle films is hij een oude vent. Hoe kan dat? Is hij nooit jong geweest?

Ik zag Rabbits, met Naomi Watts en twee acteurs die ik niet kende. Niet dat die acteurs te zien waren, je hoorde ze alleen. Ze waren verkleed als drie konijnen, drie konijnen in een huiskamer die met elkaar praatten. Ik begreep er niets van, want de gesprekken sloegen werkelijk waar nergens op. Af en toe leken die konijnen wat occulte rituelen uit te voeren en was er af en toe een laugh track te horen zoals je die hoort in sitcoms. Was dit tegen sitcoms gericht of zo? Wat was hier de bedoeling van David Lynch? Vertel het me!

Maar hij heeft het nooit verteld. Zelfs na scrollen op een filmnerdforum kon ik niet tot antwoorden komen.

Toen The Straight Story, mijn derde Lynch-film. En wat een plaatje was dat zeg, allejezus. Ik keek de film met een kameraad die zei dat het een van de beste films ever was. Ik wantrouwde die uitspraak al snel, want films zijn niet tijdloos, niets of niemand is tijdloos. Wen er maar alvast aan: je gaat een keer dood. Je wordt oud, je lichaam takelt af. Je wordt misschien wel ziek. Alles verandert, tot het eindigt of verdwijnt. Zelfs je smaak verandert. Ik heb jaren geleden al moeten accepteren dat spaghetti niet langer mijn lievelingseten is, hoe lekker mijn moeder die ook altijd klaarmaakt. Ik kan niet langer zeggen dat het mijn lievelingseten is. Sorry mam. Sorry spaghetti. Hoe moeilijk het ook was, ik moest het accepteren. Maar al is alles misschien wel eindig, al gaan we allemaal een keer dood, Dood gaat gepaard met Leven, en nadat ik mijn spaghettiliefde dood verklaarde, vond ik opnieuw leven in de smaak van de bloemkoolschotel. En nu kan ik met trots zeggen: ik heb mijn nieuwe lievelingsgerecht ontdekt.

Nou, The Straight Story – een film die overigens echt nergens verkrijgbaar is volgens mij, ik heb overal gezocht, nergens verkrijgbaar… Als iemand ‘m op Blu-ray of DVD op de kop weet te tikken, laat het me weten, want deze film mag echt niet verdwijnen, echt niet.

Prachtig verhaal, ontroerende elementen (over dood, over vriendschap, over de struggles of life), maar nergens droomachtig. Nergens het idee dat het allemaal maar een vage droom is. Ik begon ondertussen steeds minder van die droomachtige status van David Lynch te geloven. En hij zou van alles over creativiteit en meditatie weten? Yeah, right…

Maar toen: Eraserhead. En alles veranderde. Mijn vertrouwen was terug. Sterker nog, ik Geloofde opnieuw in de kracht van David Lynch!

Eraserhead, Davids debuut. Hij had de film opgenomen met amper een budget, wat schijnbaar voor noodzakelijke creatieve, grensverleggende oplossingen heeft gezorgd. De film is volledig zwart-wit en kent een erg industrieel sfeertje. Van die ijzeren geluiden en grauwe, smerige locaties. Maar dat niet alleen. Ik merkte voor het eerst die droomachtige sfeer waar David Lynch zo bekend van is. En om het nog erger te maken: het kwam verdraaid dicht in de buurt van de nachtangsten en nachtmerries die mij altijd teisteren op de meest willekeurige momenten.

Een soort “monsters” die iets weg hadden van glibberige wormen die in de hoofdpersoons bed liggen Nachtangst #1.

Een man die met zijn knieën wijd uit elkaar aan het einde van een gangpad staat en akelig staat te praten – Nachtangst #2.

Dezelfde man die aan tafel zit met een bevroren glimlach op zijn smoel en de hoofdpersoon aan kijkt zonder maar een krik te geven – Nachtangst #3.

Een vrouw die op de grond zit aan het voeteinde van het bed, en we zien alleen haar ogen terwijl ze bewegingen maakt met haar lichaam, wat we niet kunnen zien, maar die wel gruwelijk op je huid kruipen omdat ze van die starende ogen heeft – Nachtangst #4.

Oké, Eraserhead kwam verdraaid dicht in de buurt bij mijn nachtmerries, nachtangsten, of hoe je die kwellingen ook wilt noemen waarmee ik het hele huis bij elkaar schreeuw, en waarvoor ik me dan zo’n tien minuten later kapot schaam omdat ik dat dan gedaan had. Het meest ongemakkelijke aan die nachtangsten was dan altijd de dag erna als we met het gezin aan tafel zaten, en het ter sprake kwam. Dan imiteerde mijn broer of zus die schreeuwen van mij – die ze zelf al net zo akelig vonden als de paniek waarin ik mezelf dan bevond – en daarna dan lachten we met z’n allen om dat geschreeuw van mij. Alsof het allemaal een grapje was. Pijnlijk, want de nachtangsten waren soms zo heftig dat ik niet meer in slaap durfde te vallen, maar misschien was het beter dat we er om lachten met z’n allen. Dat verbloemde in ieder geval de ongemakkelijkheid die ik soms nachten op een rij veroorzaakte bij ons in huis.

Hoewel ik totaal niet begreep waar Eraserhead over ging, heb ik met kippenvel en een beklemmend gevoel zitten kijken, omdat David Lynch hier dus echt iets liet zien wat zo verdomd dichtbij een droomwereld kwam, dat het bijna echt leek. Voor even dacht ik: ‘hé, die hoofdpersoon bevindt zich in een droom…’, maar het verhaal was geen droom, de sféér was de droom. Alsof David Lynch letterlijk een van zijn eigen dromen op film wist te zetten.

Nou, wat bleek, het was een film die moest dealen met Lynchs gevoelens over het vader worden, oftewel daadwerkelijk een kijkje in zijn eigen hoofd. Nu heb ik geen flauw idee hoe dat gevoel moet zijn, papa worden, maar ik kan me wel voorstellen dat het geen makkie is die verantwoordelijkheid te dragen. Dat dat voor een man nogal een onzekere fase kan zijn – zeker voor kunstenaars, die eigenlijk altijd krap bij kas zitten en zich totaal niet thuis voelen in de “normale wereld” en dan een kind ook nog eens moeten gaan opvoeden – nee, geen makkie, lijkt me.

Al met al vond ik Eraserhead een steengoede film. Niet omdat David Lynch bijna papa werd, maar omdat de film zo akelig dicht in de buurt kwam van mijn nachtmerries en nachtangsten. De film laat duidelijk zien dat het, als het ware, allemaal een droom van David Lynch zelf was, wat ontzettend knap gedaan is. Probeer zelf maar eens een droom op beeld te krijgen, en het ook nog eens te doen lijken alsof het écht een droom is. Klinkt misschien vreemd, of ver van je bed, maar probeer het maar eens. Probeer überhaupt je droom maar eens te onthouden nadat je bent ontwaakt ’s ochtends vroeg. Dát is al een hele opgave. Om het dan ook nog eens op camera te krijgen… subliem.

Als je een film verwacht met een helder verhaal en leuke dialogen, dan grijp je met Eraserhead mis. Ik denk dat deze film vooral recht doet aan het visuele effect, dus vooral hoe de camera en de sfeer en de muziek een industriële, beklemmende sfeer neerzetten. Om die reden kan ik de film van harte aanraden, maar dan ook alleen om die reden, want zoals ik al zei: aan het verhaal is geen touw vast te knopen. (Zoals aan een droom ook geen touw vast te knopen is.)

Omdat ik geen passende afsluiter kan vinden voor deze filmreview geef ik jullie een quote van David Lynch met betrekking op kunst en het leven. Misschien een wijze les voor de stille creatievelingen onder ons:

"I don’t know why people expect art to make sense. They accept the fact that life doesn’t make sense."

Dit geldt dus ook zeker voor Eraserhead, en eigenlijk zo’n beetje voor iedere creatieve uitlaat. Creatie. Kunst. Het zijn allemaal uitingen van onze gevoelens, verlangens, gebreken, zowel bewust als onbewust. Kunst kan dat uiten, kenbaar maken, zij het door film, zij het door woorden, zij het door muziek, dans, schilderijen. Kunst is Leven, en Leven is niet altijd even tastbaar, voordehandliggend of rationeel. Er is niet altijd iets van te begrijpen. Als een droom. Chaotisch en bevreemdend. Hier en daar beklemmend en akelig, en af en toe sprankelend, hoopvol. Als zon en regen, dag en nacht. Kunst als portaal naar anderen werelden. Werelden waarin niet de materie ons houvast biedt, maar onze gevoelens dat doen. Kunst die ons in contact brengt met de ziel, met dat beetje menselijkheid dat verder strekt dan ons lichaam en de taal en de wereld. Kunst is Leven, Leven waarvan we allemaal onderdeel uitmaken, en waarvan we allemaal onze eigen Kunstenaar zijn, op onze eigen creatieve manier. En van die Kunstenaar, valt niet altijd iets te begrijpen.

That’s Life.


avatar van tommykonijn

tommykonijn

  • 4969 berichten
  • 2225 stemmen

Toen ik tijdens mijn vakantie in Londen zag dat Eraserhead vertoond zou worden in de Prince Charles Cinema, heb ik mijn kans gegrepen. Ondanks dat Twin Peaks, The Elephant Man, Blue Velvet, Mulholland Drive, Wild at Heart en vrij recent nog The Straight Story allemaal (zeer) goed bevallen zijn, had ik het debuut van David Lynch nog niet gezien. Overigens niet de eerste Lynch die ik in de bioscoop gezien heb; die eer ging naar Blue Velvet.

Lynch heeft een stijl waarvan ik me goed kan voorstellen dat hij je moet liggen. Bij mij is het ook zeker niet altijd 'hoe alternatiever, hoe beter', maar Lynch ligt me dan weer wel. Sterker nog, ik zie hem door zijn imposante cv inmiddels als een van mijn favoriete regisseurs. Dat gezegd hebbende, vond ik dit wel met enige afstand de meest vreemde film die ik tot nu toe van hem gezien heb. Het surreële sfeertje is er weer en komt al helemaal tot uiting tijdens de droomsequenties. Daarbij slaat Lynch in zijn debuut af en toe wel ook wat door naar mijn mening. Soms kon ik de traagheid goed hebben en werkte het sfeerverhogend, maar op andere momenten duurde het me ook net iets te lang.

Wat me vooral bij zal blijven is dat ik Eraserhead een tamelijk enge film vond. Wat voelde ik me bij vlagen ongemakkelijk zeg. The Woman in the Radiator, het fragment waar Henry zijn hoofd verliest en natuurlijk het kind... Brr... Wat een verschijning en wat werkte dat gehuil op den duur op mijn zenuwen. Nee, er zaten flink wat elementen in de film die me soms een onbehaaglijk gevoel gaven. Tegelijkertijd kun je soms moeilijk je lach bedwingen bij diezelfde momenten. Het is allemaal zo lekker absurd. Daarnaast hangt er ook een uitstekende sfeer. Het piept en kraakt aan alle kanten en doet allemaal heel naargeestig aan. Het audiovisuele aspect viel me echt heel erg op tijdens het kijken.

Zeker niet mijn favoriete Lynch, maar ik ben blij dat ik hem gezien heb. Ik krijg de indruk dat deze film heel duidelijk de basis gelegd heeft voor zijn latere werk, maar tegelijkertijd voelt het wel wat meer 'sketchy'. Dat heeft ook wel zijn charme, maar is niet te vergelijken met hoe ik Twin Peaks of Blue Velvet ervaren heb. Desondanks: ik heb genoten. Mooi begin van een mooie carrière.

3,5*


avatar van robertinho

robertinho

  • 1114 berichten
  • 2357 stemmen

Mooie film over vaderschap. Precies wat ik nodig had met mijn eerste op komst. Zin in.


avatar van Lovelyboy

Lovelyboy

  • 3181 berichten
  • 2341 stemmen

En dan eindelijk aan de slag met David Lynch zijn meest merkwaardige film die alleen al bij het zien van de trailer gefronsde wenkbrauwen oproept. En eerlijk gezegd hou ik hier wel van want Mulholland Drive en Lost Highway zijn films die je meerdere keren kan zien en over kunt discussiëren om dan nog niet de essentie gevonden te hebben en dat is met Eraserhead niet anders die nog raadselachtiger en weirder te noemen is.

Men neme Henry Spencer die al dan niet bewust een nazaat heeft gecreëerd wat leidt tot een ontmoeting met de schoonouders met vervolgens de echtelijke plicht ten opzichte van de vrouw, kind, zorg en samenwonen. Simpel toch...? Niets bijzonders toch...? Mwoah...niet als het uit handen van David Lynch is. Opvallend is sowieso de gevoerde zwart/wit en duistere stijl, de hallucinante wegtrekkers met vreemde planeten, spermatoiden, een vrouw in de kachel en een vreemde man die aan de handels en of knoppen van het geheel zit. Dan mogen we alle kolderieke en vreemde karakters en figuren, met natuurlijk als hoogtepunt 'het', niet vergeten, is er een constante monotone stroom van geluiden op de achtergrond die het geheel iets dreigends plus een surrealistische vibe geven en is er door de Circus muziek sprake van een carnavaleske sfeer. Zeg maar gerust 'the horror, the horror...' niet dat het allemaal nu zo eng is maar wel uitermate ongemakkelijk met een toefje psychologische griezel die toch het einde der tijden of het leven 'as we know it' lijkt te beëindigen.

De vraag is natuurlijk waar je nu eigenlijk naar kijkt met dit sfeervolle, naargeestige, en bij tijd en wijlen camerawerk technisch symmetrisch geheel, maar als verhaal niet bepaald linear. Angst, verandering, verplichting, stramien en keurslijf lijken key, en Eraserhead lijkt toch vooral te draaien om de verplichtingen en angsten die een kind met zich mee draagt. Saillant detail uit het priveleven van Lynch is toch dat enkele jaren eerder zijn eerste kindje geboren werd met mismaakte voetjes waar verschillende operaties aan te pas moesten komen, tevens zou de familie Lynch destijds in een onveilige buurt gewoond hebben. Het voegt toe aan het beeld van de onzekere hoofdpersoon Henry die vooral passief overkomt en daarmee een archetype van de simpele jongeman die niet anders kan dan met de stroom mee waarmee het vrijblijvende van het leven voorbij is. Want als de eerste verrassing geweest is en de eerste gebroken nacht en of ziekte zich aandient is het wel over met de pret.

Het kan dan ook niet anders dan dat Eraserhead bulkt van de symboliek in het geval van conceptie, de man aan de knoppen kan gezien worden als God, Karma of toeval, er is sprake van het onderbewust die aandringt tot dingen en acties, een geestelijke vlucht voor de werkelijkheid, en het moment dat Henry's hoofd er af vliegt en er eerst een penis te zien is en naar mijn mening gezien kan worden als het denken met je zaakje en niet met je verstand, buiten dat druipt de twijfel er van af. Bizar zijn een aantal scènes zoals die met alle spermatoiden in het bed die hij te pletter gooit tegen de muur met een stuk aparte muziek op de achtergrond of de industriële wereld waar Henry lijkt te wonen. Bewust lijkt er een baby onvriendelijke en duistere wereld geschapen te worden waar Lynch mee lijkt te willen zeggen of het wel de vraag is of je een kind moet willen, tevens stuitte ik op een quote die er op neer komt dat voortplanting voor de verdoemden is en niet de moeite waard waarop we bij de titel uitkomen die zoveel inhoudt als het uitwissen van je eigen leven en identiteit en je kort door de bocht gezegd in dienst bent van je nakomeling en niet zelf meer in charge. Het kind hebben neemt de boel over waardoor er een soort karaktermoord ontstaat.

Eraserhead kan dan ook niet anders gezien worden dan een visueel, stijlvol en audio technisch gelaagd meesterwerkje die ongetwijfeld niet voor iedereen is weggelegd en onmogelijk volledig op waarde geschat kan worden na één kijkbeurt. Een herkijk ligt reeds in het verschiet en in eerste instantie een solide vier sterren voor deze bijzondere en unieke film.


avatar van notsub

notsub

  • 1343 berichten
  • 1328 stemmen

De Britse progrock band Pendragon heeft een nummer op hun album Pure staan met de titel Eraserhead en het is een ode aan deze film. Helaas kan de film zelf wat mij betreft niet tippen aan de muzikale ode. Ik vond Eraserhead ronduit vervelend om naar te kijken. Het ziet er lelijk uit, is traag en op een verkeerde manier goor. De cult-factor spat er wel vanaf, maar dat is zo ongeveer het enige waar ik wat van kon maken.


avatar van cinemanukerke

cinemanukerke

  • 1212 berichten
  • 773 stemmen

Eraserhead introduceert zichzelf als een nachtmerrie dat met een droomlogica zowel het vaderschap als de ghetto buurt van een stad wil vertellen en dan is er nog die man met de hendels. We worden dus naar het onderbewuste geleid (als ik de inleiding mag geloven) maar het is een labyrint waarin ik verdwaal nog voor ik de eerst stap heb gezet. Niet dat het een slechte film is, verre van. Het is geniaal gemaakt met een perfecte sounddesign en locatie waarin de industrialisering als metafoor dient voor vervreemding, afstand, isolatie. De zwart wit fotografie van duo Frederick Elmes en Herbert Caldwell is fantastisch en versterkt de nachtmerrie waar we als kijker direkt in verzeilen. Maar ik voel er niks bij. De eerste grote sequentie met het etentje bij de schoonouders is nog aardig maar daarna alleen het gevoel 'ik stond erbij en ik keek er naar'. Het afgevallen hoofd, het radiator meisje, de dissectie van de baby/gedrocht ... het had me niet mee.

Eraserhead wordt soms vermeld als kunst. Het zou me niks verbazen.