Eraserhead (1977)

ik had wat moeite om erin te komen, maar het was i.i.g een heel interessante film. vanaf de ´just like regular chicken´ scène, had de film mijn aandacht volledig. de dromen die na iets meer dan de helft kwamen, waren zelfs briljant.

ik snap dat mensen hier niets aan vinden (ook Lynch liefhebbers), maar omdat ik het ergste verwachtte qua vaagheid was ik voorbereid en vond het zelfs een erg goede en stijlvolle film met een traag begin.

oh ja, ik heb ook nog een bizarre theorie dat het hoofdpersonage een Alien is, maar daar zal ik me verder niet over uit laten. 4 sterren voor een film die op zijn minst origineel is.

Vreemd, raar, wazig, bizar eigenlijk zijn het allemaal toch behoorlijke understatements voor Eraserhead. Eigenlijk is deze film zo vreemd dat ie zich maar moeilijk in woorden laat vangen. Neem Mulholland Drive en Lost Highway bij elkaar verdubbel de waanzin met een factor 10 en je komt denk ik aardig in buurt bij dit surrealistische werkje.

Nu, heb ik al aardig wat kijkjes genomen in het universum van Dhr. Lynch dus wist ik een klein beetje wel waar ik aan begon. Het vangt zeg maar de eerste klappen op, zo weet ik onderhand wel wat Lynch met licht en vuur graag wil zeggen bv. En dat hij alle mogelijke bewuste en onbewuste stadia tussen droom en werkelijkheid op een hoop veegt om het de kijker vervolgens lekker zelf te laten uitzoeken wat wat is.
Maar Eraserhead laat toch behoorlijk wat hiaten over in mijn begrip. Ik kwam gisteravond niet veel verder dan; Eenzame, gefrustreerde man is verliefd op zijn sexy buuv nadat zijn vorige relatie is uitgegaan maar durft niet echt contact te leggen. Hij ziet in zichzelf een freak en denkt dat zij dat ook wel zal zien. Nou ja, zoiets dus. De Lady in the radiator??? de man in de maan??? daar heb ik toch echt effe wat informatie voor op het web moeten opsnorren.

Verder een erg fijne Lynch film met weer mooie apparte fotografie en niet te vergeten muziek, dat orgeltje vergrote echt het nachtmerrieachtige freakshow gevoel van deze film, echt super! De donkere sombere Lynchiaanse intrieuren, de vreemde uh... personages , de onderhuidse spanningen en de typisch weirde humor, het zit er allemaal wel in. Toch zie ik het latere werk iets liever, dit is mij toch wel erg symbolisch en raar allemaal. Ga voor de 3,5* maar dat zou mischien nog wel kunnen toenemen want een Lynch film laat mij eigenlijk maar zelden onberoerd en vind ze bij herziening bijna altijd beter worden.

Spannend maar toch vooral bevreemdend debuut van Lynch. Groezelig filmpje, ongetwijfeld voer voor z'n fans.

2,5*.

Bevreemdende film van David Lynch die vreemd is qua vorm maar niet qua inhoud.

En dat laatste bedoel ik positief, ik was vooraf bang voor een soort 2de Pi. Maar dat bleek gelukkig mee te vallen.

Het begint allemaal lekker creepy, met Henry die alleen door de straten loopt. Hoeveel films dit wel niet als inspiratiebron hebben gebruikt! Vervolgens het bezoek aan de ouders , vooral erg grappig en nauwelijks goor, maar dat komt waarschijnlijk omdat ik zwart - wit bloed niet vies kan vinden. Je raakt steeds verder verzeilt in de prachtige wereld van Henry en stuit terloops op prachtige scènes. O.a. de Eraserhead scène en een typisch Lynch stijl kenmerk: een meisje dat op een podium een liedje zingt. De scènes die elkaar afwisselen zijn soms absurd en soms heel mooi, waardoor je jezelf in een tripsituatie waant, dit gevoel werd overigens nog versterkt doordat Lynch na zwartachtige scènes felwitte scènes monteert. Zodat je ogen wijd open blijven staan om alle beelden in je op te nemen. Qua camerawerk anno 2007 niet meer innovatief maar qua montage nog een groot voorbeeld voor veel films die nooit variëren in kleurengebruik. De muziek paste ook prima in het gehele plaatje. 4*

Aan wat voor brainfarts leed Lynch toentertijd zeg? Krappe 3*.

Ik heb een hele tijd uitgekeken naar deze film van Lynch. In sommige kringen wordt dit als zijn beste film beschouwd. De film viel niet tegen, maar is toch niet mijn favoriet.

Het is fijn om te zien dat Lynch hier goed de vrije ruimte heeft om te experimenteren; iets wat vaak geweldige scenes tot gevolg heeft. Fascinerende situaties; moeilijk om je vinger er op te leggen, wat nou precies zo geweldig is, maar het werkt meestal wel.

Toch vind ik de weg die Lynch heeft ingeslagen naar de wat meer verhalende vorm en vooral de aanwezigheid van meer dialogen, iets beter, met als voorlopig hoogtepunt Inland Empire, die alle beste eigenschappen van de man in een film wist te verenigen.

Hoe dan ook, ga deze beslist nog een keertje kijken.

4*

Ik heb deze film onlangs, na talloze pogingen over heel veel jaren verspreid, een keertje helemaal weten uit te zitten en het doet me nog altijd weinig. Meer dan een beetje lachen om dat vreemde wezentje zit er niet bij.

Er zitten enkele vlagen in van de brille die Lynch in latere films laat zien, maar verder komt het qua alles vooral over als een matige oefening voor het echte werk.

Geen enkel moment heb ik er ook maar bij stilgestaan dat deze film met een laag budget is opgenomen en het zal mijn score dan ook niet veranderen. Het gebrek aan een duidelijke verhaallijn stoorde me absoluut niet, omdat de plaatjes en de beklemmende, claustrofobische sfeer gewoonweg fantastisch waren.

4 sterren van mijn kant

Hm, jammer dat het gemiddelde na vanavond, tot dusver, is gezakt i.p.v. gestegen. Ik werd volledig meegezogen in dit bizar stukje cinema. De idioot krankzinnige band tussen kind en vader blijft de hele film lang bevreemdend. Het feit dat er niet veel gesproken wordt in de film, komt de sfeer uitermate ten goede. De duistere, rauwe setting die de film uitdraagt komt hierdoor veel beter tot zn recht.

Een indrukwekkende film die ik waarschijnlijk nog eens moet bekijken wil ik er écht dieper op ingaan.

Het blijft een bizarre, onnavolgbare film, dit debuut van Lynch.

Jack Nance loopt door de film heen op met een vreemde blik. Zo van "wat gebeurt mij nu allemaal". Eigenlijk de blik die je als kijker hebt bij het zien van zoveel vreemde beelden en figuren.

Dit is de derde keer dat ik hem zie, en nu pas zie ik dat Shinya Tsukamoto wel erg hiernaar heeft gekeken toen hij met Tetsuo begon. Desolaat, industrie en een soundtrack waar menig industrial-bandje van zal watertanden.

3,5*

Ondanks dat het Lynch' eerste is was het ook meteen een typische Lynch-film. Ongelofelijk luguber en eigenlijk ook wel een van zijn beste werken. Bizarre personages te over, en de sfeer is wederom ongeevenaard.

4* om mee te beginnen, dit is volgens mij echt een film die de volgende keren alleen maar beter wordt.

Wat moet ik er van zeggen. Ik denk dat het is niet mijn ding het allemaal het best samenvat. Mulholland Drive, Inland Empire en Lost Higway vond ik bijzonder sterk en Blue Velvet en Rabbits kon ik zei het in mindere mate ook nog waarderen.

Eraserhead is echter een ander verhaal. Voor mij was dit waarschijnlijk net een brug te ver. Kon er helemaal niks mee en had totaal geen gevoel of interesse in de personages. Zelden zo niet meegeleefd met een film. Moet ook toegegeven dat ik niet de hele film heb gezien. Ben tussendoor regelmatig maar wat gaan zappen omdat ik het gewoonweg niet meer kon opbrengen om hier nog in te investeren. Zal dus menig scene hebben gemist en zal de film ook nog wel een keer huren om hem in zijn geheel te kijken maar voorlopig kom ik echt niet verder dan een 0,5. Hopelijk gaat Lynch de komende jaren weer vrolijk verder met waar hij mee bezig is. Dus dat hij zijn bravoure en aparte karakter van zijn films intact houdt maar dat wel in combinatie met personages en karakters waar ik als kijker wat mee kan en met mee kan leven. Zijn laatste films getuigen hier in ieder geval al van dus denk dat Lynch ook zelf heeft ingezien dat er nog iets ontbrak aan zijn films. Wat mij betreft kan ik na Eraserhead enkel concluderen dat Lynch veel heeft geleerd van zijn eerste experimenten en zichzelf als filmmaker flink heeft ontwikkeld de laatste jaren. Helaas maakt dat Eraserhead niet beter.

Lynch heeft me tot nu toe nog nooit teleurgesteld. Sterker nog, alle films van Lynch die ik tot nu toe gezien heb staan bij mij op een 4,5. Dat doe ik niet om interessant te doen of omdat het zo cool is zijn films goed te vinden (anders had ik er gelijk wat in mijn top 10 gezet), maar omdat het me interesseert, fascineerd en me vastpakt en me de hele rit ook niet weet los te laten.

Bij de opening was het al gelijk raak. Het voelde enerzijds of er iemand aan het werk was die precies weet wat hij moet doen en anderzijds alsof het een of ander project was gemaakt door enthousiaste hobbyisten. En nergens heb ik me af hoeven vragen waarom de film nou in zwart-wit was geschoten. Het was gewoon zo en het paste er goed bij. Het kwam in elk geval mooi uit bij de special effects die absoluut goed uit de verf kwamen. Er kwamen ook allerlei vergelijkingen in me op zoals Pi, Forbidden Zone, de videoclips van Tool, werken van Jan Švankmajer en de beelden die de experimentele electronicmuziek van Tom Disseveld in mij naar boven brengen.

Interesanter dan de visuals vond ik dan nog wel de audio. Gesis, gekraak en een hooverende bass, zo'n aparte geluidenbrei had ik tot nu toe nog nooit in een film gehoord. Was duidelijk een van de meest sfeerbepalende elementen in de film.

Kortom: Heerlijk weirde, beklemmende en lekker smerige film. Wel weer jammer dat niet alle scenes even goed waren. Bij elkaar een enorm sterke film, maar de ene scene was dat heel wat meer dan de andere. En ik wist ook niet helemaal was ik moest denken dan dan meisje met die grote wangzakken (vond ik trouwens wel het engste figuur uit de hele film, schrok telkens weer wanneer ze in beeld kwam).

En echt de aller, allerbeste scene uit de gehele film vond ik op de een of andere manier wanneer die baby ging lachen. Zowel een erg grappige als erg enge scene. Dat smerige lachje in combinatie met dat vieze gezicht..AAA! Echt fantastisch

Overigens had ik geen last van een feel-bad gevoel achteraf, iets waar ik wel over gelezen heb. Waar ik dan weer wel last van kreeg was een lichte paranoia, dacht toch af en toe dingetjes te zien of over mijn arm voelen kruipen.. een 4,5* voor dit werk, dat ik ooit nog eens zou willen herzien.

Vaag in het kwadraat. Sorry, maar voor dit soort films ben ik ècht een te nuchtere Hollandse boer! Voor mij is dit te vergelijken met sommige moderne kunst: voor sommigen briljante uittingen van de emotionele staat van de artiest; ik kan er vaak alleen kinderlijk gekras en geklodder in zien!

Hoge verwachtingen voor en een hevige teleurstelling nà deze filmervaring. Een Godswonder dat ik dit vehikel heb weten uit te kijken (in de hoop tot een soort van revelatie op het einde). Maar goed, ik heb ècht mijn best gedaan!

Geen idee wat ik moet met deze kruising van een Leningrad Cowboy en Kurt Russell, zijn debiele vriendin en haar familie en de alien als baby.

Vooruit dan maar, toch nog een puntje vanwege originaliteit en eigenzinnigheid van de maker....

Deze gisteren bekeken en heb zeer tegenstrijdige gevoelens.
Allereerst dacht ik jaren lang bij deze titel dat dit een totaal andere film was: iets met exploderende hoofden. Geen idee welke film dat dan was die ik een jaar of twintig geleden ooit zag?!

Anyway, qua verhaal en plotontwikkeling etc EN ook gezien het feit dat er een aantal momenten waren dat ik me behoorlijk zat te vervelen (eens kijken of ik nog een mailtje heb en ... valt er nog wat te bikken? )zou ik deze film een zwaar onvoldoende geven.

Echter.... ik krijg de film maar niet uit mijn hoofd en moet er nu al de hele dag aan denken.
Het lijkt wel of ie per terugwerkende kracht steeds beter wordt (wat eigenlijk helemaal niet kan).
Op zijn minst was het toch een fascinerend staaltje van experimenteren, vormgeving en totale waanzin.
Wat die rare danseres er telkens bij deed snap ik nog steeds niet.
Die baby was idd mooi in al zijn lelijkheid en gek genoeg begon ik hem naar mate de film vorderde, nog (soort van) sympathiek te vinden ook! Ik werd zelfs nog kwaad hoe het met dat arme stumpertje afliep!

Ik had trouwens niet door tijdens het kijken dat ik naar een droom zat te kijken, maar dat verklaart wel veel.

Ik zou hem eigenlijk snel weer een keer opnieuw moeten zien, maar een film die me zo blijft bezig houden kan ik niet anders dan een zeer goede voldoende geven!
Voor als nog geef ik hem vier sterren!

Bijzondere en één van de minst toegankelijke Lynchfilms. Stond al heel lang op het lijstje van films die ik dolgraag wilde zien. In tegenstelling tot de latere producties van Lynch is Eraserhead grauw, smerig en is er zelden een touw aan vast te knopen. Een probleem? Absoluut niet, want Lynch zorgt voor zoveel uitzonderlijke momenten en bizarre experimenten, dat je de hele film wel iets geweldigs hebt om naar te kijken.

Naast die leuke vondsten en de typische Lynch- humor is Eraserhead ook goed verzorgd op audio-visueel gebied, met name de settings en de voortreffelijke soundtrack. Maar Lynch is niet de enige die goed werk aflevert, ook Jack ("She's dead. Wrapped in plastic.") Nance mag niet uitgevlakt worden; zijn gezichtsuitdrukkingen als de zenuwachtige en verlegen Henry zijn fenomenaal.

Voorlopig 4 dikke sterren.

Dubbele gevoelens na het zien van Eraserhead. De film bevat vele indrukwekkende beelden, een bizar verhaal en een unieke setting. Het meest negatief aan de film vond ik dat een spanningsboog op bepaalde moment ontbrak. Hierdoor verliep de film nogal traag. Ik denk dat dit vooral een gevoelskwestie is, aangezien ik deze onderliggende spanning wel duidelijk voelde bij een film als Mulholland Dr., terwijl dit bij Inland Empire weer ontbrak. Toch ben ik blij de film uiteindelijk gezien te hebben.

Aparte film van David Lynch, maar goed dat zijn we inmiddels wel gewend van de beste man. Waar een film als Mulholland Dr. Mij pakte door de mooie beelden, de intense muziek en de sfeer, slaagt Eraserhead daar niet in. Het zijn hier vooral de beelden die indruk moeten maken, omdat de muziek nauwelijks aanwezig is. Ook de personages deden mij allemaal vrij weinig, op het Alientje na, die ik bij vlagen best zielig vond. De scène met de kip was daarnaast best grappig. Verder maakten sommige vreemde beelden niet echt veel indruk op me en daarnaast ontbrak het de film gewoon aan spanning, iets wat in mijn ogen essentieel is voor een film als deze. Toch was het zeker geen straf om deze film te mogen aanschouwen.

2,5*

In de eerste editie van de MM contest zat een fragment van Eraserhead, ik was de enige die hem niet had geraden.Het was echter wel een film waar ik al een hele tijd benieuwd naar was, laatst weer opnieuw op dvd uitgekomen en meteen besteld natuurlijk.

Ik heb echt iets met de vage en/of surrealistische films van David Lynch, dus Eraserhead is mij dan ook zeer goed bevallen.Ik heb het wel opgegeven om dit soort films van Lynch te begrijpen want meestal kom ik daar toch niet echt uit.Dit is ook het geval met deze film, het verhaal, zover dat er inzit, houd geen bepaalde vaste lijn aan.Het is meer een compositie van beeld en geluid en daar is Lynch een meester in.Het vage verhaal maakt daarbij niets meer uit, alhoewel ik daar ook weer erg van genoten heb.De beelden en het geluid zijn de dingen die het hem doen in de films.Lynch weet daar zo'n goede sfeer mee op te bouwen en de kijker als het ware helemaal op te zuigen in het verhaal.Veel mensen kunnen daar wat mee, maar ik begrijp ook dat veel mensen er totaal niets mee kunnen.

Alles is erg mooi en toch ook zeer professioneel inelkaar gezet, het camerawerk is erg goed, de belichting is nagenoeg perfect, en hierdoor komen de af en toe hoge contrasten in het zwart/wit erg goed naar voren.Ook het geluid is heerlijk.Een lekkere rauwe track die de naargeestige en surrealistische sfeer goed over laten komen.De hele film door is eingelijk wel iets te horen, gezoem, gepiep, gekraak, gesis, Heerlijk!De editing is ook sterk en weet iedere keer het juiste moment voor een cut te pakken.

Ook de effecten zien er goed uit, het budget was natuurlijk niet erg hoog maar dit is nagenoeg niet af te zien aan de film.

4* voorlopig, maar bij herziening maakt hij zeker kans op verhoging.

Een film die ik al jarenlang wou zien, maar daar op één of ander manier nooit aan begonnen ben, tot nu.

Hetgeen ik verwachtte kwam helemaal uit. Enorm surrealistische cinema die in de jaren 70 wel enorm vernieuwend en ongezien was, maar voor de rest was dit voor mij te vreemd en vooral te traag om te kunnen blijven boeien.

Wel respect voor Lynch dat hij dit aandurfde destijds, maar voorlopig blijf ik bij een 2,5.

In heaven, everything is fine

Toevallig was ik een tijd geleden in de bibliotheek en daar werd ik aangetrokken door een film met een geweldige poster met een man en hilarisch haar op. De film beter bekeken en opgemerkt dat het van David Lynch was dus heb ik hem maar snel gehuurd. Ik had er wel redelijk hoge verwachtingen van vooral omdat het van dezelfde maker is als van Mulholland Drive en het geweldige Twin Peaks. Maar ik heb er uiteindelijk toch een gemengd gevoel over.

Door het zwart/wit contrast zit er een overweldigende sfeer in en ook cinematografisch is het een pareltje. Ook zie je hierin al een paar kenmerken die later nog meer in zijn films zullen voorkomen (het meisje op het podium al snap ik nog altijd niet wat daar de bedoeling van was).

Ik wist dat Lynch wel eens durfde spelen met dromen/realiteit stukken maar waar ik er in Mulholland Drive nog uit geraakte zit ik hier hopeloos in de knoei. Het hielp dan ook niet dat ik een versie had waar je compleet geen ondertiteling op had dus moest ik me maar vertrouwen op mijn eigen gehoor. Er zitten gewoon te rare stukken in zoals het meisje op het podium, die kerel op die soort van een maan die je in het begin en het einde ziet, ...

Voor nu een 2.5* maar misschien als ik hem ooit eens met ondertiteling te pakken krijg dat ik hem nog eens herzie.

Echt een supervreemde film, maar dat had ik nu ook wel verwacht van deze Lynch...

En om de één of andere vreemde reden vond ik het toch een zeer fijne film:-)! Gewoonweg een geweldige visuele "bad trip"!

Hetgeen me nu, na 4 en een halve Lynch-film(Inland Empire heb ik niet helemaal afgekeken, 2 uur volgehouden: maar toen werd het me toch allemaal wat TE vaag!) wel begint te storen is de afwezigheid van een verhaallijn. Oke ja, er is er wel eentje, maar die is wel heel, heel vaag... Achja, het is een genre als een ander zeker:-)! Nochtans liet Lynch in The Elephant Man zien dat ie ook in staat is om een goeie lineaire film te maken!

Gelukkig duurde deze maar een klein anderhalf uur. Had deze een half uur langer geduurd, dan vrees ik dat bij mij het "Inland-Empire-Effect" weer was opgetreden!

Conclusie = Lichten uit, schemerlichtje aan:-), Eraserhead in de DVD-speler en laat dit vreemde stukje cinema dan maar op je afkomen!!!

Een 4*

Als je dacht dat het niet vreemder dan Mulholland, Lost Highway of Inland Empire kon, think again!

Briljante film, in bijna elk opzicht. Magnifiek begin met interessante decors, waarna de ene na de andere geweldige scène volgt. Elk geluidje lijkt te kloppen en deelt mee in de sfeer, ook visueel sprak Eraserhead mij erg aan. Gestoorde maar erg boeiende personages en sterk acteerwerk maken de film af.

Enige echte minpunt was de dame met papier-maché wangen, serieus knullig en vervelend personage.

Verder briljant, 4.5* verdiend. Misschien wel Lynch's beste.

Ik vond haar zelfs het engste aan de hele film, wellicht omdat ze het meest uit de toon van de film viel. Zonder een stijlbreuk te zijn overigens.

In zijn debuut liet Lynch zijn stijl al duidelijk zien, maar het is toch ook een duidelijke debuutfilm. Echt zo'n werkje van een jonge regisseur die graag wil laten zien wat hij kan, maar pas later echt stil gaat staan bij structuur. Het nadeel van de film is dan ook dat er een soort van spanningsboog ontbreekt en dat het allemaal wel érg traag is. Ik heb niets tegen trage films, maar bij sommige ellelange stukken voelde ik niets. Er was niets poëtisch in het lage tempo en ook niets om nog eens diep over na te denken.

Er blijft echter toch genoeg te genieten. Lynch blijft voor mij een van de weinige regisseurs die me een verontustend gevoel weet te geven en dat weet hij ook met zijn debuutfilm te berijken, zelfs al is het in wat mindere mate dan in andere films. Er zitten genoeg creepy momenten in. Daarnaast is het echter op een vreemde manier droevig. Jack Nance's acteerwerk draagt hier wellicht aan bij. Zijn treurige en verdwaasde gezicht zijn bijna net zo belangrijk voor het gevoel van de film als de fenomenale soundtrack en cinematografie.

Een krappe 4*.

Het is ongeveer drie jaar geleden dat ik Eraserhead voor het eerst heb gezien. Een film die toen ik nog een newbie was op MM vaak in de updates verscheen en waar altijd wel een interessante discussie gaande was. Omwille van de vele lovende kritieken, maar ook omdat hij van de hand van Lynch was - een regisseur die ik doorgaans wel waardeer - had ik me destijds aan dit "experiment" gewaagd. Het resultaat was een enorme teleurstelling die een radicale, en ja ook oneerlijke review van mijn hand opleverde. Ik heb hem nooit als mening aangevinkt omdat ik me bewust was van het feit dat hij gekleurd was en intuïtief aanvoelde dat hij niet zou stroken met m'n bevindingen bij een eventuele herziening.

Ik heb gelijk gekregen want de herziening - ik had er speciaal de DVD voor aangeschaft - bracht een hele andere film dan diegene die ik drie jaar geleden zag. Of moet ik zeggen dat degene die hem keek een ander persoon was? Waarschijnlijk wel, want in die drie jaar heb ik enorm uiteenlopende cinema verslonden waardoor m'n smaak danig geëvolueerd is dat ik Eraserhead nu wèl een goede film vind.

Ik heb geen idee hoe ik alles moet interpreteren, maar op mij kwam het over als een aaneenschakeling van fragemtarisch op film gezette nachtmerries. Allicht dat er ergens een "verhaal" in zit, maar Lynch kennende is het aangewezen van de beelden te genieten in plaats van te zoeken naar een verklaring voor de waanzin. En die beelden waren bevreemdend maar mooi, in tegenstelling tot wat ik vorige keer ook mocht beweren. In combinatie met de achtergrondgeluiden, een fusie van huilende wind en industriële machinegeluiden, wordt het nachtmerriegevoel mooi versterkt.

En dan heel dat gedoe met die gruwelijke baby! Ook al leverde het de ene enge scène na de andere op, ik had er best wel medelijden mee. Precies dat maakte Eraserhead voor mij ook zo aandoenlijk, samen met de naargeestige relaties die Henry met de andere personages onderhoudt. Daarnaast is de industriële setting ook aardig in beeld gebracht. Lekker claustrofobisch en op die manier gefilmd dat het lijkt alsof de wereld waarin Henry leeft één gigantische fabriek is, inclusief grauwe kleuren en metaalachtige achtergrondgeluiden.

Eraserhead staat trouwens in veel horrorlijstjes en dat heb ik altijd een vreemd iets gevonden, simpelweg omdat ik er de horror niet van inzag. Welnu, dat is na vandaag wel anders. Horror zit er wel degelijk in, zij het op een meer bizarre en verdoken manier in de vorm van surrealistische, nachtmerrieachtige sequenties die nog lang gaan nazinderen.

Hele aparte film, die wel vermakelijk is maar niet de topper die ik min of meer verwachtte. Maar dat komt ook doordat het horrorgenre me niet zo ligt, al vond ik de film niet echt eng. Tuurlijk is het wel creepy, maar ik zal hier geen nachtmerries van krijgen (niet dat dat anders wel gebeurd ). Maar Lynch heeft wel een vermakelijke film weten neer te zetten, zonder dat er al te veel dialogen in zaten. De film wordt geleid door de duistere beelden en het sterke gebruik van (achtergronds)geluid Maar het verhaal vond ik niet zo bijzonder, wel vaag en daar houd ik wel van maar. Maar ik ben verre van overdonderd.

Goede cast, Nance zet een uitstekende hoofdrol neer, ken hem verder niet, maar dit was wel een goede rol. Ook de overige castleden waren goed. De Special Effects zijn niet verbijsterend, maar zien er niet slecht uit.

3.5*

David Lynch zijn debuut met al meteen zijn typische handelsmerken. De sfeer die wordt gemaakt met geluid van machines, de vele metaforen, het surrealisme, ... het is allemaal van de partij en werkt vrij goed. Het is nogal wat denkwerk achteraf en aangezien deheer Lynch de èchte betekenis van de flim nooit heeft uitgelegd blijft het invullen van de film gokwerk, maar dat is dan weer juist de charme.

Meest vreemde film die ik de afgelopen tijd heb mogen aanschouwen. Rare setting, verhaal is wierd, ik had geen idee wat ik van de film moest denken. Hoewel sound editing wel wat beter had gemogen zat alles prima in elkaar. Hoofdpersoon Henry is freaky en aandoenlijk tegelijk. Ik interpreteerde de film als een soort nachtmerrie, aangezien er niet veel overeen komt met de werkelijkheid. Bizar van begin tot eind.

Voor mij is het ook een lange aaneenschakeling van dromen en nachtmerries. Het is alsof je je eigen vreemdste dromen op papier zet, alleen de kunst van Lynch is dat hij er een bizarre donkere, industriële en claustrofobische film van weet te maken. Vooral de tonen en geluiden zijn opvallend en introduceren vaak een nieuwe 'droom', zoals het geluid van de verwarmingsbuizen en het gejank van het kind. Lekker surrealistisch allemaal.

Net als bij Twin Peaks (dat wel iets weg heeft van Eraserhead) heb ik geen behoefte te zoeken naar verklaringen of uitleg. Het is imo een heel apart en eigenlijk treurig verhaal met een aandoenlijke Henri. Die gezichtsuitdrukkingen zijn af en toe echt fantastisch. Een film die je vanwege de uniekheid nooit vergeet.

Plot: Naar mijn weten is dat er niet, maar ik zal toch een poging wagen om de film te schetsen...

Henry Spencer is een wereldvreemde kerel die zijn dagen slijt in een vervallen appartementskamer ergens in een industriële achterbuurt.

We zien een vreemde figuur door een raam Henry's leven gadeslaan, plots haalt dit creatuur enkele hendels over die zich voor hem bevinden, dit brengt een vreemde gebeurtenis op gang die Henry's verdere leven zal bepalen...

Zijn vriendin heeft een prematuur gebaard, een wangedrocht gewikkeld in linnen doeken.

Dit wezentje houdt Henry voortdurend in de gaten en begint te schreeuwen als hij aanstalten maakt om zijn appartement te verlaten.

Wat is er aan de hand met Henry's leven....?

Waarom overkomen hem deze vreemde, hallucinante gebeurtenissen...?

Man man man....deze film heb'k al vele malen herbekeken en ik kan er nog steeds kop noch staart aan krijgen.

De sfeer is donker en dreigend, de schaarse dialogen verward en vreemd.

De personages blijken niet in staat op een normale manier met elkaar te communiceren wat resulteert in onderhuidse spanningen.

Die scène waarin Henry's buurvrouw aanbelt en vraagt om bij hem te mogen overnachten omdat ze zichzelf per ongeluk heeft buitengesloten bulkt van de erotische spanning.

7/10.

Telkens weer sta ik er van versteld hoe vreemd en sfeervol deze film is.

Begrijpen doe je'm niet, maar het blijft een onvergetelijke kijkervaring voor de "weirdo's" en "loners" onder ons