Eraserhead (1977)

Uit de films van Lynch kun je gewoon halen wat je zelf wilt. Ikzelf ben helemaal niet op zoek naar een bepaalde uitleg of verhaallijn en volgens mij heeft Lynch zelf ook nooit aangegeven dat zijn films daarvoor bedoeld zijn. Snap uiteraard wel dat zijn films niet bij iedereen aanslaan.

Je kiest natuurlijk zelf wat je omarmt, en Mulholland Drive is wat dat betreft een mooier exemplaar om tegen de borstkas te drukken. Eraserhead is niet mooi, wel heel ongemakkelijk, bevreemdend en vuil op een heel indringende manier.

Een van de meest rare films die ik ooit gezien heb. Van het verhaal, moet ik eerlijk bekennen, begreep ik geen drol. Echt niet.

De stijl is heel sterk. Niet mooi, maar erg sterk. Wat een ontzettend sfeervolle film zeg.

Denk eigenlijk dat om tot een fatsoenljjk oordeel te komen, ik hem nog een keer moet zien. Pfoeh..

Erg aparte en surreële film. Sfeervol en duidelijk geïnspireerd door de industriële revolutie. Interessant om eens gezien te hebben.

Dan eindelijk Eraserhead gezien. Lekker maf filmpje, al had ik het op basis van de reacties in dit topic nog wel een tandje erger verwacht. Er zijn nog wel wat maffere films die ik gezien heb (met stip op 1 Noisy Requiem, maar ook de films van Wojciech Has scoren hoog op de absurditeitsmeter).

Mooie sfeervolle zwart/wit beelden in deze film. Soms deed het qua sfeer wat denken aan Vampyr van Dreyer.

Ik snap dit inderdaad een film is die je meerdere keren moet bekijken. Ik parkeer 'm voor nu op 3,5 ster, maar vlak niet uit dat bij herziening hier nog wel eens een hoger cijfer uit kan rollen. Film blijft in ieder geval nog aardig nagalmen. In heaven...

11/12 op 35mm in Filmhuis Cavia, Amsterdam.

Is dat wel een nieuwe print? Zag m ooit in Delft op 35mm en die print was zo slecht dat die ook nog 3 keer brak.

ja nieuwe print van Eye.

Deze film heeft een sterke symboliek maar een erg trage pace. En wat een irritant, fluitend geluid. Jup, ik wou deze film verschillende keren afzetten, maar ik bleef verder kijken enkel en alleen omdat het een cult klassieker is. Het grote geheel is me wel duidelijk: een ongewenste "koeienfoetus"-baby die verwekt is door een koppel dat elkaar niet eens graag ziet. Hij is waarschijnlijk zo lelijk om extra te accentueren hoe ongewenst hij wel niet is. Ze worden gedwongen om te trouwen met onder andere de awkward situatie waarin Henry uitgenodigd wordt bij de ouders van Mary. Vervolgens zie je hoe ze beiden niet klaar zijn voor het vader-en moederschap. Mary die het gehuil van de baby niet langer aankan. Henry die verschillende keren de deur wilt uitgaan waarop de baby luid begint te huilen. Henry die ook droomt van zijn sexy buurvrouw waarop ze samen in elkaar verdrinken in bed. Het is dus duidelijk dat Henry en Mary elkaar niet graag zien. Henry krijgt dan ook een nachtmerrie waarin zijn kop eraf valt. Hij wordt dus onthoofd en de straf wordt uitgesproken door zijn premature baby omdat Henry schuldig is aan het slecht verzorgen van de baby. Zijn hoofd belandt dan uiteindelijk in een potlodenfabriek waarbij zijn hersenen gebruikt worden voor de gom op het potlood. Dat wou dan betekenen dat Henry zijn herinneringen wou uitgommen. Hij wilt een leven zonder die abominabele baby. De realiteit is echter anders, want de baby ligt nog steeds in zijn kamer. Uiteindelijk doodt Henry zijn eigen baby en de negatieve vibe raast door de kamer wetende dat hij net zijn eigen kind heeft vermoord.

Er zijn wel dingen die ik niet direct begrijp, het begin en einde van de film met die vreemde man aan het raam bijvoorbeeld. Aangezien ik eigenlijk weinig plezier heb beleefd bij het kijken van deze film en mij redelijk geërgerd heb aan het geluid af en toe, kan ik niet anders dan deze film een slechte score geven. Dat de symboliek en boodschap goed zijn bestaat weinig twijfel over, maar dat zijn bijzaken. Een film dient te vermaken en dat deed deze niet tijdens mijn eerste kijkbeurt.

Briljante, intrigerende duistere surrealistische film (in de stijl van Duits expressionisme). De industriële noise op de achtergrond, de zwart/witbeelden en de hypnotiserende scenes zuigen je een duistere wereld c.q. nachtmerrie in waar alles is besmet/overgenomen door vuil, viezigheid, ziekte, zonde, angst, waanzin zonder dat er al veel betekenis in valt te ontdekken omdat het verhaal vooral een stroom van het onderbewuste blootlegt.

De film is zelfs voor Lynch’s begrippen bizar en ontoegankelijk, maar toch ook typisch Lynch en mogelijk daarna niet meer door hem geëvenaard omdat de film Lynch’s kunst zo puur brengt (dus zonder enig knieval voor de commercie).

En ... Malkovich doet Eraserhead:

Vanavond naar Eraserhead in O42. Geweldig dat dit een re-release heeft gekregen.

Ik ga hem hoogstwaarschijnlijk morgen ook meepakken. Hopelijk wordt het een totaal andere ervaring dan thuis op de bank.

Waarschijnlijk wel. Toevallig ook O42 of dat niet? Ik heb gisteren moeten cancelen en ga ook nu vanavond.

Nope, de Lumière in Maastricht

Net gezien in Cinerama 1 in Rotterdam. Geweldig om m op het grote doek te zien. Helaas stond het geluid wat zacht. Verder bijzonder om te zien dat de hele symboliek van de laatste Twin Peaks serie hier al z’n oorsprong vond.

Ik ook Basto, gister, al had ik hem enkele jaren geleden al eens op groot scherm gezien. Is op de langer termijn de beste Lynch gebleken, en misschien wel de beste film aller tijden? Al wou ik dat ik hem altijd op het grote scherm kon zien...

Een gezellig dagje uit naar Eye in Amsterdam, waar ik toch al snel vijftien minuten voor op de fiets moet zitten en drie op de pont. Het was mij de lange reis meer dan waard. Ik kende het gros van Lynch' latere werk en had eigenlijk geen idee dat Eraserhead zoveel ontoegankelijker was. Een plot is er nauwelijks, het is allemaal uitermate duister en goor en erg zintuiglijk. Soms iets te vaag voor mijn commerciële inborst, maar op die industriële soundtrack was het dan weer lekker heupwiegen.

Matig, ik kan Lynch in sommige gedaantes zeker smaken (Twin Peaks, Blue Velvet, ...) maar dit was me toch allemaal net iets te. Ik kreeg op geen enkel moment echt een band met personages of verhaal of ... . Blijven dan over enkele mooie beelden zo nu en dan. Leuk werk met licht en camera. Een redelijk creepy hoofdpersonage en dus geen totaal waardeloze film. Maar een voldoende kan ik hier toch niet voor geven. Daarvoor heb ik echt te weinig aan deze filmervaring gehad.

Film is voor mij plezier beleven. En als deze film iets niet doet voor mij was het wel me een goede tijd bezorgen. Ik was hier al een beetje op voorbereid. Maar nu ik bezig ben voor de horror-KO kon ik er niet meer omheen. Bevallen is het me totaal niet, ik werd vooral simpel van al die symboliek over angsten van de regisseur Lynch; vaderschap, relatie, verantwoordelijkheid en verleiding. In de zwart-wit beelden en de scherpe contrasten van de belichting herkende ik duidelijk het Duitse expressionisme uit de jaren dertig. Films die ik wel goed kan waarderen. En dan is er nog het probleem van de geluidsband, die overheerst in de hele film. Het is niets meer dan een verstikkende monotone voortdurende herhaling van gezoem. In het begin was dit nog aardig, maar na verloop van tijd werd het vooral vermoeiend en uiteindelijk zelfs vervelend. De film ervaren als angstaanjagend kan je ook niet, het zijn vooral de angsten van de regisseur zelf, die hier centraal staan. Voor de regisseur zal het wel gewerkt hebben maar voor mij werkte deze surrealistische film me alleen maar op mijn zenuwen. Wat dan wel weer een prestatie op zich is!

En dan te bedenken dat Lynch deze film zijn meest spirituele noemt. Blijkbaar ontstaat er een enorm verschil tussen hoe sommige kijkers dit ervaren en hoe de maker het bedoeld heeft. Neemt niet weg dat heel veel elementen uit dit oudje later opduiken in zijn latere films. Zo keren in Twin Peaks Season 3, wat volgens zijn eigen zeggen een 18 urige film is, heel wat Eraserhead verschijnselen terug.

mijn moed nog eens bij elkaar geraapt om dit onding te bekijken maar hij wordt er niet beter op. Deze 'film ' lijkt me dan ook meer op een experiment van een zwakke student aan de filmschool met een groot gebrek aan financiele middelen dan een volwaardige film van een gerenommeerd regisseur.

Hij blijft dan ook met stip staan op plek 1 in mijn flop top 100 en ik blijf bij mijn score van 0,5 sterren (lager kan niet). Ik heb de dvd eindelijk in de vuilniszak gekieperd waar ie thuishoort. Dat lucht op! Hij werkte ook op mijn zenuwen

Smaken kunnen verschillen hehe. Kan me nauwelijks voorstellen dat mensen hiervoor naar de cinema gaan laat staan moeite doen om er te geraken

Volgens Stanley Kubrick een van de beste films ooit gemaakt. Daar sluit ik me niet helemaal bij aan, maar meesterlijk is het wel. En nee, het is geen high budget film van een gerenomeerd regisseur. Maar het toont wel het talent van Lynch en ik ken geen werk dat de nachtmerie beter vangt. Maar ieder zijn ding. Het weet je in ieder geval wel te raken. En dat is al een pré ten opzichte van heel veel andere ‘films’.

Het is toch een man die je ergens mee naartoe neemt waar je nog nooit geweest bent en die je alle houvast laat verliezen. Een film als een nachtmerrie die je ook zelf als (schitterende) verstikkende nachtmerrie gaat ervaren. Waaruit het aan het einde van de film natuurlijk prettig ontwaken is.

Als hij jou NIET meeneemt hierin, dan kan ik wel aannemen dat je hier geen flikker aan vindt. Hoeft ook niet, natuurlijk.

Als filmliefhebber heb ik me vandaag maar eens gewaagd aan deze verplichte kost. Ik stond echter niet te springen vooraf. Ik kende het verhaal al enigszins en dat nodigt nu niet bepaald uit tot een gezellige filmochtend.

Maar ik ben positief verrast. De film was veel toegankelijker dan ik had verwacht, en het verhaal had een fijn tempo. Vanaf het begin was ik dan ook geboeid door de sfeer. De zwart-witbeelden zorgen hier natuurlijk voor, maar ook het geluid is hier debet aan: de aanhoudende ruis, het gepiep, de waaiende wind in Henry’s appartement: het geeft een gevoel van doem, wat een duidelijk thema in de film verwoordt.
Het personage Henry kon mij sympathie wel krijgen: de Jan modaal die in een geïndustrialiseerde wereld zijn kostje bij elkaar scharrelt, en om moet gaan met existentiële angsten. Zo wordt het niet helemaal duidelijk of hij wel de vader is van de baby, wat zijn afschuw van het kind kan verklaren. Desondanks wil hij wel zijn verantwoordelijkheid nemen. Dit in tegenstelling tot de moeder, die haar koffer al gepakt onder het bed klaar heeft liggen, en na een paar slapeloze nachten al de benen neemt.

Henry beseft echter dat hij niet in staat is om een kind alleen op te voeden, en voelt zich hierin tekort schieten. Zijn mannelijkheid en eigenbeeld lijken hieronder te lijden (de droom waarin hij zijn hoofd verliest en deze vervangen wordt door de baby is een duidelijke hint, net als de buurvrouw die er met een andere man vandoor gaat nadat ze weet dat Henry een baby heeft. Ook de zaadcelachtige vormen die dood in zijn bed liggen lijken dit te verbeelden). Wanneer hij de baby uit zijn beschermde omgeving haalt, sterft het en groeit het kleine wezen direct uit tot een enorme nachtmerrie. Henry toont zich duidelijk schuldbewust na deze gruwelijke daad.

Een bijzondere kijkervaring, die mij geen minuut verveeld heeft. De weinige gesprekken zouden in een gemiddeld drama niet misstaan, zo alledaags zijn ze. Des te vreemder komen ze over in de surrealistische omgeving die we hier zien.
Het gevangenschap (Het raam waardoor we enkel een muur zien) van de moderne mens, met name de man, dat hier in beeld gebracht wordt is overduidelijk en onontkoombaar. De vele industrie, de verwachtingen van schoonouders, de verwachtingen van een relatie en de verantwoordelijkheid voor een baby leggen zoveel druk op dit personage dat er niets anders dan een indrukwekkende nachtmerrie overblijft.

'Eraserhead', het debuut van David Lynch verscheen net als de eerste albums van The Sex Pistols, The Stranglers, Wire, The Damned en The Clash in 1977. Misschien dat ik de film mede daardoor in mijn gedachten altijd als punk-film heb beschouwd. Het zou ook kunnen komen omdat het hoofd van belangrijkste acteur Jack Nance me heel erg deed denken aan dat van David Thomas, de zanger van Pere Ubu die ook in 1977 hun eerste plaat uitbrachten. Waarschijnlijker is echter dat ik de associatie leg vanwege het onafhankelijke en provocerende karakter van de film. 'Eraserhead' zien blijft een ongekende ervaring. De beelden en zeker ook de geluiden raak je nooit meer kwijt. Zo extreem als in deze film is Lynch nooit meer geweest en de mysterieuze elementen van 'Twin Peaks', 'Bliue Velvet' en 'Lost Highway' vinden hier hun oorsprong.

“It's okay!”

Bizarre film van David Lynch. Qua sfeer is het geweldig gedaan, maar voor de rest was dit niet echt mijn 'cup of tea'. Ik snap best dat mensen hier zeer enthousiast over zijn, maar voor mij was de film te vreemd en ook gewoon saai. Lynch is eigenzinnig en logica moet je bij hem overboord gooien, maar ik wil wel emotioneel betrokken raken bij een film. Mulholland Drive deed dit fantastisch, maar Eraserhead heeft niet de magie van die film.