Det Sjunde Inseglet (1957)

Ik begrijp de technische beperkingen van weleer, maar dan bakt Bergman er toch helemaal niks van? De cuts naar de personages in de scene hierboven zijn er enkel omdat ze hun mond opentrekken. Verder wordt er niks mee gedaan. Er komt even een muziekje opzetten als de dood naar het beeld toeloopt, maar qua timing lijkt het er zo'n beetje vanuit de verte ondergemikt, het muziekje bij het uitfaden lijkt eronder te zitten omdat de scene zo'n beetje gedaan is.

Da's toch uitermate povere audiovisuele taal? Ondertussen toch al een aantal klassiekers gezien die op een veel scherpere manier met beeldtaal om wisten te gaan.

Nee, da's gewoon 'andere' audiovisuele taal.

Zo ken ik er ook nog een paar. Maar bedankt voor de verhelderende reeks aan herhalende oneliners.

Tja, ik kan het niet mooier maken dan het is. Het is gewoon een totaal andere stijl dan die jij mooi vindt.

.

Zelfs een Bresson heeft heel veel oog voor audiovisuele stijl, maar dan onder het mom less-is-more. Hoef jij niet leuk te vinden en zul je van zeggen 'ze doen er niks mee' en 'het lijkt wel of' etc. maar dat is dus een kwestie van perceptie.

maar dat betekent niet dat die films 'minder audiovisueel gericht' zijn.

Dat ook, maar daar gaat het hier niet over.

Dat mag jij gerust vinden, maar dat maakt het natuurlijk nog geen 'reinste onzin'. Film is en blijft in essentie een audiovisueel medium, een combinatie van beeld en geluid, dat inhoud vele malen minder uitgebreid kan uitwerken dan literatuur dat kan. Waarom richt film zich dan niet op de punten waarin zij uitblinkt en laat zij de inhoud (tenminste gedeeltelijk) rusten? Laatstgenoemde kan immers slechts oppervlakkig worden benaderd, terwijl eerstgenoemde schaamteloos kan blinken.

Het individuele kernpunt is echter: 'slechts' inhoud raakt mij in de meeste gevallen niet, terwijl het mij, indien versterkt met audiovisuele kracht, welke uiteraard erg subjectief geïnterpreteerd kan worden, kan laten trillen van emotie.

Wat een onzin, film kan juist aan inhoud een veel diepere emotie onttrekken dan het geschreven woord.

Eens, zoals uit de tweede paragraaf van mijn voorgaande bericht af te lezen is.

Volgens mij is film een medium dat via audio visuele middelen inhoud communiceert. Waarom zou dit enkel oppervlakkige manier kunnen gebeuren. En waarom kan dat in de literatuur veel uitgebreider? Ik vind dat film veel te kort schiet als het enkel vorm zonder inhoud is.

Hoe kan je eigenlijk met een audio visueel middel 'slecht's inhoud communiceren? Er zit toch altijd een vorm omheen, anders zie of hoor je niets lijkt mij? Kijk, dat jou de filmvorm die hier gebruikt wordt niet aanspreekt is iets anders dan te stellen dat die er niet is.

Heh? Zegt de pulpman?

Het is heel makkelijk om de vorm zo veel mogelijk op de achtergrond te houden, zodat deze niet opvalt. Het audiovisuele puur functioneel houden. Maar je kan de vorm ook op de voorgrond laten treden, en de vorm voor een deel voor zichzelf laten spreken.

Maar het lijkt me dat je dat zelf ook wel weet.

Pulp is ook inhoud. Juist, zou ik bijna willen zeggen.

Hoe kan je de audiovisuele vorm nu op de achtergrond houden. Alsof het medium nog op een andere manier communiceert. De vorm is altijd functioneel lijkt me. Alleen voor sommige werkt die beter dan voor andere. Is het door elkaar schudden van scenes of draaien met de camera meer vorm dan een stilstaand shot? "t is maar wat je gewend ben lijkt me. En waar je van houdt.

En met deze definitie van inhoud zijn er dus geen inhoudsloze films ... wat je statement ook redelijk loos maakt.

Door muziek te gebruiken die niet opvalt. Er bestaat niet voor niks "elevator music", muzikaal behang maw. En door camerabewegingen te gebruiken die niet de aandacht vestigen op het camerawerk zelf, zodat het verhaal en de acteurs alle aandacht kunnen opeisen.

Heeft niks met druk of kalm camerawerk te maken.

Of juist waterdicht.

Tja, dan vindt je films op dat punt nooit tekort schieten omdat in elke film inhoud zit? Da's echt een statement waard om te maken

Of juist waterdicht. Maar ik vind juist dat Pulp films vaak inhoud hebben. Neem The Running Man, die nam in de jaren 80 al de reality tv van de afgelopen 10 jaar op de hak. Maar de vorm was pure pulp.

Nee, maar wel met wat je gewend bent. Wat op de ene plek of het ene moment elevator muziek is, kan op een andere plek of moment de meest romantische muziek ooit zijn. En voor sommigen valt het camerawerk van deze film wel op en bij andere niet. Dat ligt aan de persoon, niet aan het camerawerk.

In essentie natuurlijk niet, maar ik begrijp je punt. In mijn ogen is de inhoud echter slechts een speelbal van het audiovisuele: het 'hoe' controleert het 'wat'.

Inhoud kan slechts oppervlakkig uitgewerkt worden in film, omdat de psychologie van de personages nooit zo gedetailleerd kan worden beschreven als in de literatuur, Filosofie amper beargumenteerd kan worden etc.

Oneens, met als belangrijkste voorbeeld Umfeld.

Er stonden niet voor niets 's om 'slechts' heen.

..het is nogal loos om mijn reacties alsnog te plaatsen na de berichten van Onderhond, maar soit.

Wat niet weerhoudt dat de muziek gemaakt is om niet op te vallen.

En van een hoop filmliefhebbers bij elkaar kan je best verwachten dat er minstens een redelijk gemeenschappelijke basis van "gewend zijn' bestaat.

Ik denk niet dat elevator muziek gemaakt is om niet op te vallen. Ik denk dat die vaak met liefde gecomponeerd is. Hij is vervolgens wel uitgekozen omdat hij op die plek voor een fijne achtergrond sfeer zorgt. Of denk jij dat ze een componist bellen en zeggen doe mij twee uur elevator muziek? Bovendien kan iets ook op onopvallende manier sfeerversterkend werken.

Toch zijn er velen die de fotografie van deze film roemen en 'm sfeer versterkend vinden, waardoor de filosofische boodschap meer lading krijgt. Animosh en jij vinden dat niet, dan zien jullie blijkbaar iets over het hoofd.

Volgens de makers (en ik meen ook Onderhond) wordt daar met beeld en geluid weldegelijk een abstract verhaal verteld.

Ik zie een hoop bewegende plaatjes, dat is toch ook inhoud.

Onzin, je kan toch in beeld een heel boek voorlezen...

Hm, dat zou kunnen, al vind ik de grens tussen een audiovisuele beleving en een audiovisueel verhaal in dit geval wel erg onduidelijk.

Dat is vorm, of denk ik nu zo vreemd? Nu ja, op een bepaalde manier vormt het inderdaad mede de inhoud van de film, maar dan gooi je binnen deze discussie wel een aantal termen door elkaar.

Dat zou in principe kunnen, al zie ik er de meerwaarde niet van in, maar dan blijft de literatuur nog steeds praktischer door zijn structuur.

Dat is wel een erg simplistische aanname.

Kijk, en dit is dus gewoon niet waar.

Als je muziek gebruikt die niet opvalt, hoort dat net zo goed tot de audiovisuele vorm van de film, en dit kan net zo goed bijdragen aan de inhoud als de muziek uit Pi, of uit Tetsuo, of welke film met een opvallende soundtrack dan ook. Zelfs het gebruik van stiltes behoort tot audiovisuele vorm. Hetzelfde geldt voor het camerawerk. Bekijk het werk van Ozu bijv. nog maar eens goed. Audiovisueel gezien geniaal.

Dat is jouw goed recht om te denken, maar het staat er zo'n beetje symbool voor.

Het definieert de audiovisuele vorm van de film inderdaad, als eentje waarbij het verhaal en acteurs vol de aandacht moeten krijgen, en waarbij muziek en beeld enkel functioneel dienen. Iets wat je dus niet onder de noemer "audiovisuele film" schaart. Het lijkt hier wel onwillendheid.

En nogmaals, heeft niks met druk of hyperactief te maken, stiltes kunnen net énorm opvallend zijn (Dolls).

Ik vind Det Sjunde Inseglet cinematografisch een mooie en interessante film, maar dat is niet de reden dat ik het als een meesterwerk beschouw. Ik snap dan ook best dat iemand die weinig heeft met oude films hier audiovisueel niks aan vindt. Wat ik echter niet begrijp, naast de niveauloze toon van de recensie waarmee de hele discussie begon, is dit:

Sorry, maar dit is puberale onzin, grootheidswaan en domheid ineen.

Maar goed, natuurlijk meent Animosh niet écht dat een normaal mens reeds op 13-jarige leeftijd afrekent met vragen over God en de dood en is dit slechts een stijlmiddel om een 'pakkende' recensie te schrijven.

"Afrekent" is een veel te sterke uitdrukking op basis van de gequote tekst, maar ik geloof best dat je mag stellen dat de meesten zich die vragen wel al gesteld hebben tegen de tijd dat ze naar het middelbaar onderwijs verhuizen.

Verder mag ik hopen dat er toch een hoop mensen tegen hun 17de wél hebben afgerekend met dat soort vragen.

Welnee. Volgens Animosh is het alleen al aan de orde stellen van deze kwesties een onderschatting van de intelligentie van iemand die de basisschool is ontgroeid. Zo staat het er toch.

Eerlijk? En dan ben je er ook voor de rest van je leven vanaf zeker?

Volgens mij is de jeugd onsterfelijk en ga je pas écht over de dood nadenken als je eigen ouders zijn overleden. Velen nog later. Vragen over God kunnen op elke leeftijd en bij elke gebeurtenis in je leven (weer) opduiken.

Dan begrijp je weinig van deze vragen.

Ik begrijp de grond en afkomst van deze vragen, meer hoef je eigenlijk ook niet te weten.

Prima. 90% van de mensen, waaronder Bergman, wel.

Wat dus al aangeeft dat ze dan de grond en afkomst van deze vragen niet zo goed begrijpen. 't is leuk om daar dan verder over te filosoferen, maar meer dan een veredelde creativiteitscontest is dat niet.

Je begrijpt de vragen nog steeds niet. En dat terwijl je er nu al weer 6 minuten over hebt kunnen nadenken. Zou toch een makkie moeten zijn.