Det Sjunde Inseglet (1957)

Mwa, ik kijk ook liever extreem visueel gave films. Heeft niks met filmhater zijn te maken, meer met film beleving.

Animosh is zoals zovelen filmliefhebbers, met het bekendere werk in aanraking gekomen en heeft ondertussen een eigen filmsmaak ontwikkeld, dat lijkt me het meest voor de hand liggend.

Een eigen filmsmaak die precies hetzelfde is als de rest van het clubje?

Verder heeft het uiteraard niets te maken met je richten op 'visuele films' of niet. Het is gewoon een ander soort visuele beeldtaal, niet dat er verder geen visuele pracht in zit, alleen niet de visuele pracht die hij wil/zij willen.

Het slaat dan ook nergens op om te zeggen 'ik richt me op meer audiovisuele films'.

Als we het over clubjes gaan hebben, weet ik zeker dat het andere clubje meer overeenkomsten met elkaar heeft. Beetje flauwe opmerking verder.

Toch wel, als de soundtrack daar nog een schepje bovenop doet is het

vaak bingo bij mij.

Gewoon een kwestie van dat jij de soundtrack tof vindt. Niet dat de film zich meer richt op een soundtrack of zo en daarom 'meer audiovisueel ingesteld is'.

Bijna alle films hebben een soundtrack, hoe je vindt dat dat in de film past is smaak, geen kwestie van 'ik richt me op het audiovisuele blabla'.

Niettes.

Het mag duidelijk zijn dat bepaalde films is sterkere mate proberen de thematiek, sfeer en beleving uit te drukken via beeld en geluid dan andere, die zich meer richten op verhaal, dialoog, en personages.

@Kos, ben ik niet met eens. Ik zie veel te weinig films waar het audiovisuele de film naar een hoger plan trekt. Wordt m.i. nog steeds te weinig mee gedaan op gelukkig een "clubje" uitzonderingen na.

Dat zijn er heel, heel weinig. Voor het overgrote deel van de films die jullie daarmee bedoelen is dat puur een kwestie van eigen perceptie.

Een Pi of Survive Style is echt niet meer audiovisueel gericht dan dit.

Dat ligt aan wat jij 'een hoger plan' noemt. Zat mensen die het audiovisuele hier heel bijzonder vinden.

Ga toch weg met je clubje. Er zijn er genoeg die er wat mee doen als belangrijk onderdeel van de film. Alleen deze mensen zien terecht dat film meer is dan alleen dat en halen graag ook nog voldoening uit andere zaken. Je blind staren op het visuele Is m.i. een nauwe en beperkte blik op wat film zou moeten zijn en zorgt voor een verkeerde filmbeleving.

Ik heb eigenlijk totaal geen idee wat voor 'n audio achter deze film zit, moet ik hem eerst even kijken natuurlijk

Ik sprak dan ook over films in het algemeen.

'Verkeerd' zou ik niet willen zeggen, maar dat het beperkt is lijkt me duidelijk.

Right ...

Alsof ik me nu ineens blind staar op dat soort films Mogen we geen voorkeur meer hebben tegenwoordig? Net als ieder ander heeft iedereen een voorkeur, verder leef ik op filmgebied heus niet in een duister tunneltje ofzo.

Wat de reinste onzin is natuurlijk. Film is nog altijd (lees) GEEN medium die audiovisueel altijd moet imponeren.

Verder is deze film zowel visueel (mooie belichting, solide close-ups/statische shots, fijne cameravoering, sterke duistere/sombere sfeer) als inhoudelijk (prachtige dialogen dito verhaal, fenomenale acteerprestaties) fantastisch.

Ik denk dat kos gelijk heeft. Bergman wil in deze film toch ook gewoon visueel imponeren? Shot van de schaakpartij aan zee maakt op mij meer indruk dan alle shots uit Pi bij elkaar opgeteld.

Deze: YouTube - The Seventh Seal: The knight's first meeting with death

Daar is toch niets prachtigs aan? Vind het maar een suffe bedoeling.

Schitterende scène!

Inderdaad!

Nou nee, dan vind ik Pi visueel toch veel beter. Zal aan mijn smaak liggen. Vind dit niet zo heel bijzonder eigenlijk. De zee op de achtergrond. Big deal.

Precies, puur smaak.

'Visueel imponerend' is toch voor ieder individu anders? Puur smaakgebonden.

Of je het mooier vind is puur smaak inderdaad, maar het ging erom dat Pi beeld en soundtrack véél meer aanspreekt om de gevoelens van personages en de thematiek te presenteren.

"Audiovisuele film" staat niet voor "ik vind het een mooie film met toffe soundtrack".

Of je het mooi vindt is een kwestie van smaak, maar wat maakt een simpel shot met de zee op de achtergrond dan zo geniaal? Ik vind het geen bijzondere vinding. Die zaten er in Pi wel.

Zie er geen verschil in. Krek eender.

En waarom dan wel?

Omdat de soundtrack alleen al veel opvallender is, vaak directe feedback geeft op het beeld en nauw aansluit bij de gemoedstoestand van Max.

Ook de verschillende camerastijlen zijn telkens toegepast om een bepaalde gemoedstoestand van een personage weer te geven.

Ik vind dat allesbehalve terug in bijv het fragment hierboven. De cut/cut/cut editing leidt zelfs af van het droge gesprek dat tussen beiden gevoerd wordt, ook de muziek is enorm vervangbaar en voegt niks toe wat het verhaal of de personages helpt.

Dat gebeurt bij Bergman toch ook? Het komt echt gewoon neer op smaak hoor.