Waking Life (2001)

enkele berichten verplaatst naar het forum

Vooral erg interessante en mooie film, maar zeker één die je meerdere keren moet zien om alles tot je door te laten dringen. Voor nu 3,5*.

oei, erg vage film. In het begin kon het me echt niet boeien, na 35 minuten zat ik me echt af te vragen of ik deze niet beter uit zou moeten zetten en om iets anders op te zetten. Even doorbijten, en gelukkig werd hij interessanter naarmate het echte interview-gedeelte met allemaal "wijze mensen" die iets te vertellen hadden, was afgelopen. Niet alles was even interessant en niet alle theorie-en vond ik mooi of kloppend, maar ik wist er wel een aantal uit te plukken die ik echt wonderschoon vond: "he's all action and no theory, we're all theory and no action" of iets in die trant. De film werd dus gelukkig nog interessant en kon me naar loop van tijd boeien. Alleen het einde is me nog niet helemaal duidelijk: betekend dit nou dat hij er achter komt dat hij nog steeds slaapt, of dat ie de "wereld van de ondoden" betreed?
Even doorbijten, maar dan heb je wel iets waar ik me aardig in kan vinden en me aanzet tot nadenken 3,5*

Vandaag de film op DVD gezien. Een heel aparte film. In het begin vond ik het even saai, maar naarmate de film vordert begon het me meer en meer te boeien. Een geslaagd filmpje van genius Richard Linklater. 4,5*

Op zich leuke film, alleen te veel intellectueel prietpraat, waardoor de film erg vermoeiend wordt. Daar komt bij dat ik geen hoge dunk van de Amerikaanse (hedendaagse) filosofie en technologie heb, alles is daar veel te gekwantificeerd. Een hoop van de theorieën mag ik altijd graag bestrijden in discussies en dat kon nu niet...

De film miste een bepaalde sfeer, zodat je geen enkel moment goed in de film kwam. Ook door het kleurgebruik en de vele snelle wisselingen, leek het meer op een verzameling korte filmpjes die aan elkaar gelijmd waren.

Wel leuk was het orkestje. Verder deed de tekenstijl me enorm denken aan Priit Pärn's Hotel E en dat filmpje dat ervoor kwam (op de verzameltape die ik ooit zag).

Boeiend, maar niet de hele speelduur. Er komt wel heel erg veel op je af, waarschijnlijk kun je beter gewoon drie keer een half uur kijken en in de tussentijd wat rustig nadenken.

Niettemin is een dergelijk idee voor een film wel prettig en zeer fijn voor de nodige denk en gespreksstof.

Ik heb vanwege de te grote stroom aan filosofie wel af en toe even zitten gapen, maar ik krijg het toch niet over m'n hart om minder dan 3,5 ster te geven.

geweldig! er is hoop voor de mensheid! 5!

Prachtige film, waarbij ik de term 'filmkunst' eindelijk eens kan gebruiken, want deze film is precies dat. Kunst. Het duurde een tijdje voor ik er een beetje in kwam, maar na even doorbijten ga je meer zien dan de wat 'saaie' buitenkant van de film. Vond sommige dingen erg mooi verwoord en denk dat er ook zeker een kern van waarheid in de film zit, 'Lucid dreaming' bestaat in ieder geval echt. Had af en toe wel wat moeite met de immense stroom met informatie, vooral in het half uur à 3 kwartier, en zal hem daarom nog wel eens een keer kijken. Ben nu ook erg benieuwd naar A Scanner Darkly.

3,5* voor Waking Life

Bijzonder mooie film die bol staat van de levenswijsheid.
Toch is de film nergens belerend, want uiteindelijk mag je zelf ontdekken hoe jij denkt dat de wereld in elkaar steekt.

Ik vond het qua sfeer een beetje lijken op de videoclip van Aha. Mooie muziek.

Wat ik me wel afvraag is of er meer mensen zijn die na het zien van deze film de lichtschakelaar iets vaker aan of uit zetten. Of hebben jullie nooit het idee dat je droomt?

Even doorheen geklikt en vond het direct al erg intrigerend.

Deze ga ik zeker binnenkort zien!

Geweldig is dat Jesse en Celine uit Before Sunrise hier nog even een kleine comeback maken. En hun gesprek slaat ook daadwerkelijk op hun gesprek uit die andere film.

Mooi geanimeerd, mooie droomwereld, mooie filosofie. 3,5*

Ik vond het uiteindelijk een fantastische film Denk ik.
Hij is bizar vaag, ik ga m ook zeker nog een keer kijken. In het kort:

Het eerste uur is inderdaad veelal interviews met allemaal verschillende karakters die allemaal hun eigen filosofie hebben over het leven.
Interessante dingen, maar voor mij veelal herkenbare/geen nieuwe dingen. Tot een uur in de film zat ik te twijfelen waar het heen zou gaan. Mijn gezelschap idem, wij praten vaak ook over dat soort dingen, en hadden het over de meeste dingen ook al vaak gehad
Maar het was voor ons de vraag of het nog ergens naar toe ging. Bleef het zo, dan was het een dooddoener. Maar gelukkig een prachtige wending waar we op hoopten:

Ineens sloeg het om. De hoofdpersonage ging voor het eerst in de film ook zelf praten, hij kreeg nu een belangrijke rol en toen kwamen er veel hele interessante dialogen. Over lucide dromen.
Alle eerdere verhalen waar geen lijn in leek te zitten vielen op zijn plek en kregen nut.
En het einde... kippevel maar ik weet nog niet precies wat ze bedoelen.

Het was het zelfde stuk als waarmee de film begon (maar dan als kind), maar nu kon hij zich niet meer vastgrijpen aan de auto. Hij ging heen. Wij dachten zoiets als:
Dat auto ongeluk wat hij 'droomde' was geen droom. Dat was óf een herhinnering of gewoon de realiteit. En toen hij 'wakker werd' in de film, werd hij niet wakker, maar TOEN begon zijn droom in dat stukje hersenactiviteit tussen de dood en het heengaan. Op het einde toen hij zich niet vast kon houden was zijn tijd definitief gekomen...
Ik moet m eerst nog maar eens zien. Kippevel, prachtige muziek, 4.5 sterren tot nu toe van mij.

Originele film, die wel interessant is maar ook nogal langdradig allemaal. Het draait echt om de dialogen, die wel erg sterk zijn en erg filosofisch. Zo nu en dan is dat ook weer vervelend. Maar er zullen vast mensen zijn die dat echt helemaal geweldig vinden.

Muziek was erg goed en het was visueel echt prachtig. Qua animatie is het niet zo briljant gedaan, is gewoon soort filtertje gedaan over de camerabeelden maar de manier waarop ze kleuren aanpassen op dialogen is echt heel leuk bedacht.

3.5*

Precies mijn gedachten over deze film. Natuurlijk is er een plaats voor filosofie in de filmwereld en ik wil er zeker ook wel naar kijken, maar ik begrijp werkelijk niet waarom je het op zo'n manier zou presenteren als dat Linklater het hier heeft gedaan. Het is eigenlijk gewoon kijken naar talking heads die een voor een hun specifieke filosofie opdreunen tegen een hoofdpersoon die er zelden op reageert. Ja, Linklater gooit er een animatiefilter over heen, maar dat lijkt haast meer om te voorkomen dat men hem gaat beschuldigen van het maken van een onfilmische film. Toegegeven, het past wel enigzins bij het concept van een 'stream of conciousness', maar het is ook wel een beetje lelijk. Soms volgen er nog wat gekke, korte effectjes die het verhaal moeten ondersteunen, maar die leiden eigenlijk altijd af. Linklater vertrouwd erop dat de verschillende filosofiën genoeg zijn om te blijven boeien.

Dat zijn ze dan eigenlijk op zich ook wel. Het lukte me niet om alles in een keer in me op te nemen, maar ik wist mijn aandacht er toch wel altijd bij te houden. Maar om het nu grootse cinema te noemen? Nou, nee. Linklater weet geen manier te vinden om mij in het bijzonder te prikkelen voor de ideeën in deze film. Hij had een soort visualisering kunnen proberen te vinden voor de filosofiën, of ze met behulp van interessante personages kunnen brengen. Maar op een paar uitzonderingen na komt hij niet verder dan talking heads, die ook nog eens minder boeiend vertellen dan de gemiddelde universiteitsdocent.

Ach, Linklater heeft in ieder geval een interessante poging gewaagd om eens iets heel anders te doen. Ik hoop alleen niet op een vervolg.

2*

Waking Life is een film met veel te veel oninteressant gezever dat doodsaai in beeld wordt gebracht. Als ik al naar halfbakken filosofietjes zou willen luisteren, zal ik naar de kroeg gaan om daar met een dronken caféfossiel het leven te analyseren. Maar daarvoor ga ik geen anderhalf naar één of andere lelijk gestilleerde film kijken. Wat een teleurstellende kijkervaring.

1,5*

Ik heb destijds niet voor een studie filosofie gekozen. Dit soort geleuter kan je ook wel bij lezingen aan treffen. Deze film is voor mij compleet nutteloos gebleken: interessant geneuzel, wat totaal niet aan mij besteed is. Het interesseert mij gewoonweg niet. Film? Masterclass filosofie zo kun je de film beter omschrijven. Neem daarbij dat ik het irritant vond om naar te zien (wat een ge-heen-en-weer-gehannes in die bewegingen op de achtergron, tjonge jonge), dan kom ik echt niet verder dan:

half sterretje

Phoe, phoe dat was me even zwaar! Had stiekem gehoopt op een leuk tussendoortje, maar Linklater overviel me hier totaal mee. Het lijkt wel een serieuzere herintepretatie van zijn eigen Slacker. Moet zeggen dat de film er erg stijlvol uitziet, heel erg surreal en blurry tegelijk en dat komt de sfeer wel ten goede. Ook een paar interessante theorieen maar het grootste probleem is inderdaad dat ze met een enorme snelheid op je af worden gevuurt, tot op een punt dat het zelfs een beetje vervelend wordt. Het kan zijn dat dat aan mij lag, ik ben er niet bepaald goed in om zoveel informatie tegelijk te verwerken, en in mijn gemoedstoestand van vandaag (beetje down, afwezig) werd het me af gauw teveel en heb ik hem gewoon in drie etappes over de dag verdeeld. Dan is het nog wel te doen. Pretentieus zou ik het verder niet durven noemen, Linklater lijkt het net als zijn andere films met de beste bedoelingen gemaakt te hebben, maar echt een film is dit nergens. Meer een halfgelukt experiment, ongetwijfelt gemaakt onder invloed van het een of ander. Het sequel ''A Scanner Darkly'' moet nog maar even wachten...

3 sterren

Erg boeiende en zeer aparte Linklater film.

Het begin deed me een beetje terug denken aan Slacker, het personage naar personage gaan zonder dat er echt een rode draad te bekennen is.

Deze film heeft natuurlijk wel een rode draad, maar daarom heen zijn zoveel andere dingen gestopt dat het soms moeilijk is de rode draad ook daadwerkelijk te kunnen blijven volgen.

Ik vond deze film weer erg genietbaar, maar aan de andere kant soms ook vermoeiend om te kijken, er wordt zoveel informatie naar je toe geworpen zonder dat je de tijd hebt het te kunnen verwerken.

Deze Linklater film kan met zekerheid een erg aparte kijk ervaring geven wat zeker niet iedereen kan waarderen maar voor de echte film liefhebbers en mensen die veel nadenken over het leven een film is die je gezien moet hebben.

Zeer geslaagde Linklater film, met de beste dialogen aan het einde.

4 sterren.

Haha, nice Deze leek me wel wat maar ik weet weer genoeg

Ironische genoeg maakte deze me film erg slaperig. Er zaten desalniettemin wel wat leuke ideeën in. De clue maakte de film wel weer wat leuker, maar geen topper.

Gisteren gekeken: schitterende film. Heel erg interessante stof allemaal, en heel erg rustig, dromerig verteld. Ik ga zeker vaker van deze film genieten.

Niet doorheen te komen, misschien later nog maar een keer proberen..

Saai fragmentarisch gebeuren. Qua idee wel leuk maar qua vorm inderdaad niet doorheen te komen. Hoop talking heads die (soms) vrij aardige filosofische theorietjes op een bekrompen monotone manier vertellen. Ook de animatie zorgde vooral voor veel afleiding en irritatie. Grootste minpunt was nog wel de hoofdpersoon, 13 in een dozijn figuur, saaie hannes.

Daarnaast is alles ook nog eens compleet at random, zit nul structuur in het geheel. De ene bekrompen filosofie werd opgevolgd door een matig interessant theorietje waarna weer een uitleg over lucide dromen kwam kijken om weer terug te schakelen naar een pseudo-interessant onzin verhaaltje.

Kortom, een mislukking, wat leuke ideeën, maar de uitwerking en de diepgang zijn saai en vlak, af en toe zelfs irritant. 1*/1,5*

Erg dromerige en intense film met wel degelijk startpunten voor de kijker om diepgang te vinden. Vind het wel gedurft en sterk, hoewel de kijker veel verbindend werk moet doen, wil het niet saai en vlak blijven. Ergens vergelijkbaar met een betekenis uit je eigen dromen halen. De hoofdpersoon 13 in een dozijn? Je weet niks van 'm, hij luistert alleen maar, naar verschillende visies, maar oordelen stelt hij uit (maar dat laatste proberen mensen vaak niet, waardoor men ook niet zo goed tot wat dan ook kan doordringen). Door je oordelen uit te stellen kun bij uitstek je eigen visie van de werkelijkheid opbouwen en dat doet deze hoofdpersoon denk ik, zonder dat hij dat volledig met ons deelt. Als kijker mag je dit zelf doen. De stillering moet je liggen wil je dit waarderen, deze is apart, en stootte me in het begin af, maar ik vind het nu grappig en geregeld erg effectief. Zal voor sommige mensen mislukken als zich gaan irriteren aan kleine dingetjes, als de hak op de tak droomflow of elementen van de animatie. Het kan allemaal heel los lijken. Wil het slagen als kijkervaring dan dient men de hoofdlijn waar te nemen. Heel erg van de kijker in het moment, en wellicht omgeving daarvan, afhankelijk of dit goed gaat. Wat mij betreft een pure, dromerige film en een aanrader op een geschikt moment, eens te (her)proberen. Voor mij is deze gegroeid. Nul structuur zit hier zeker niet in, een originele structuur die je niet kan opvallen wel. Als je gaat irriteren aan de animatie of monotome manier van praten van mensen, kun je beter stoppen met kijken of een andere keer proberen, want dan hou je totaal niet de capaciteit over om iets te doen met de voorgeschotelde lading aan ideeën. Uiteindelijk past de animatie en manier van praten van mensen wel bij de kern van de film, vind ik.

Dit is voor mij niet vreemd. Ik zette de eerste keer dat ik deze opzette de film uit. Er zijn totaal verschillende werkelijkheden waar te nemen. De eerste keer stond je wellicht open voor de kern/intenties van de film, was je vol erin, dingen aan het verbinden. De tweede keer werd je wellicht afgeleid door oppervlakte aspecten (je schreef dat je lette je op schokkerige animatie, de verbindende flow van het geheel kan je precies dan contact mee verliezen). Deze film is heel intens, er komt veel op je af aan beelden, woorden, je kunt op veel focussen. En je kunt je ook op oppervlakkige dingen stuk staren en de kern (weer) uit het oog verliezen (zo is het leven ook). Mensen gaan, ook vaak per moment, verschillend om met films natuurlijk.

Bij mij was het de eerste keer ook dat ik deze film met een ander keek dat ik 'm uitzette trouwens. Zelf keek ik 'm naderhand alleen en viel het zo goed, had exact een soort ervaring als jij bij de eerste kijkbeurt had. Als individu kun je je op ontzettend veel verschillende dingen richten bij eenzelfde film. Mensen staan bij dit richten op elementen ook sterk en subtiel onder invloed van anderen, daar komt men echt niet makkelijk volledig onderuit. Ligt er ook aan hoe oordelend een ander is, hoe sterk een ander met ego/oppervlakte/status en aspecten in het leven bezig is. De persoon waar ik dit destijds mee keek, was dat destijds iets teveel, als ik kritisch kijk. En ik was ook wat beïnvloedbaarder in die tijd. Je kunt deze film makkelijk om heel veel oppervlakkige aspecten af doen als rommel en niet de diepte in afdalen, maar wel hard veroordelen. Toen ik deze vorig jaar met mijn vriendin keek, vonden we het beide geweldig en hadden weer precies zoeen soort eerste beleving als jij de eerste keer had.

Een aardig experiment van Linklater, maar het duurt wat te lang en je krijgt teveel informatie in korte tijd.

Inhoudelijk is het zeker niet verkeerd. Het gefilosofeer over dromen en alles daaromheen is zeker interessant. Maar er wordt op momenten eenvoudig weg teveel gefilosofeerd. Het filosoferen moet de kijker immers aanzetten tot nadenken, wat op zich ook wel aardig lukt. Maar doordat er zoveel gepraat wordt, was ik soms met mijn gedachten nog met het een bezig, terwijl men in Waking Life dan alweer met de volgende stap bezig was. Iets meer rust tussen sommige sequenties, was wat dat betreft wel op zijn plaats geweest.

Qua animatie is het overigens niet heel fraai. Ik weet niet precies hoe Waking Life gemaakt is, maar het lijkt er soms net op alsof je gewoon naar de echte acteurs zit te kijken, overgoten met een of ander animatiesausje. Dat ziet er soms redelijk goed uit, maar grotendeels oogt het allemaal toch wel bijzonder lelijk. Dat en het feit dat de informatie op een gegeven moment teveel van het goede wordt, zorgt ervoor dat het uiteindelijk toch niet helemaal werkt.

Het idee is op zich best goed, maar de vorm en uitwerking hadden duidelijk anders gemoeten om het voor mij echt goed te laten werken.

2,5*

Waking Life neemt je mee in ettelijke droomsequentie van een jongeman. Hij krijgt een lift van een of andere knakker die in een bootauto rijdt en vanaf daar gaat het los met allerlei quasi-diepzinnige gesprekken en semi-schokkende scenes. Ik vond het erg veel slap gelul allemaal, zoals Linklater wel meer liet zien in zijn 'Before'-films. De clou op het einde was nog wel aardig gevonden, maar daarvoor moet je allemaal zelfverklaarde filosofen weerstaan die hele verhalen ophangen tegenover de jongeman.

Van de rotoscope-stijl van Waking Life ben ik ook al niet zo'n grote fan. Door het onrustige geschud van het beeld maar ook de in beeld genomen personages of objecten leidt het erg af. Desalniettemin heeft Linklater toch nog wat geinige visuele vondsten verwerkt, waarbij dit stijltje toch nog een meerwaarde heeft. Gelukkig maar, anders was deze film er niet met een magere voldoende afgekomen!

Er wordt duidelijk getracht om een boodschap over te brengen met onderwerpen als het huidige leefsysteem, het mens-zijn, dromen en realiteitszin. Visueel heeft het een soortgelijke stijl als 'A scanner Darkly' en het is op zich wel fijn om als variatie zo'n halve tekenshow aan te treffen. Maar bijzonder mooi of excentriek vond ik die animaties niet (met uitzondering van die metamorfose naar twee besneeuwde posturen). Lange monologen van intellectuelen vormen de basis en ik heb het idee dat Richard Linklater ook niet veel meer wil overbrengen dan deze visies. Het belangrijkste doel lijkt het verspreiden van bepaalde kennis en opvattingen. Het was me niet echt duidelijk wanneer het hoofdpersonage nu wel of juist niet aan het dromen was, maar dat boeide me eerlijk gezegd ook niet zoveel. Alles bij elkaar mondt het uit in een eigenzinnige maar afstandelijke creatie.

wij hebben hem helaas uit moeten zetten vanwege...believe it or not... misselijkheid.

De manier waarop de animatie schokte, camera snel draaide en achtergrond soms 'antagonistisch' (onnatuurlijk? tegenstrijdig?) leek te bewegen ten opzichte van de voorgrond deed ons duizelig worden en misselijk. ik voelde het zelf al, en toe zij klaagde (tijdens linklaters cameo) gevraagd om nog 5 minuutjes proberen, maar het werd niet beter...

Meer mensen die hier last van hadden? (bron: goede 720p pindakaas op 51 inch tv, leek absoluut niet aan bestand te liggen)

Yep, op enorm scherm op IFFR gezien. Was een gevecht om er naar te kijken.