Waking Life (2001)

schijnt een erg goede film te zijn. Trailer was erg apart: door middel van één of ander grafisch filter zijn gewone camera-beelden overgezet in animatie, ziet er erg mooi uit.

ik heb 'm niet afgekeken... de manier van film is in het begin erg interessant, maar wordt snel vervelend. Verder bestaat de film uit een groot aantal filosofische gesprekken, en niet dat dat niet interessant kan zijn, maar in een film zoek ik meer dan alleen geouwehoer over de zin van het leven.

Er zullen mensen zijn die dit prachtig vinden, ik niet. Maar 2 sterren vond ik, wat ik gezien heb, nog wel waard...

De film ziet er echt geweldig uit, echt zeer zeer goed gedaan en ook erg koel.

De film zelf vond ik in het begin beetje saai maar als de film eenmaal op gang komt worden de dialogen/monologen steeds interessanter en krijgen steeds meer doel in de film zelf. De hoofdpersoon vind steeds meer en meer een weg door zijn dromen met behulp van het gefilosofeer van zijn karakters in zijn droom. Ik hou wel van dit gefilosofeer en vond het daarom ook zeer interessant om bepaalde dingen te horen, ook heb ik mijn eigen theorieen weer beetje kunnen bijschaven . Al met al een zeer goede film als je van gefilosofeer houdt.

nog ff toevoegen dat de soundtrack door tosca tango orchestra erg goed is

Jordy's mening is de mijne (in deze dan

Weet nl niet wat ik van deze film moet denken. Saai of niet vernieuwend ?

nee heb het een uur uitgehouden geloof ik

Jij kent kappeuter (en zijn filmvoorkeur) goed; is het ook een aanrader voor kappeuter en me of zien we er ook maar vanaf.. (ps als ie echt animatisch is zie ik er wel van af)

het is iig een nieuwe kijkervaring en ik vond het filosofisch gelul interessant, en hoe het plot via het gepraat duidelijk werd en meer betekenis kreeg vond ik goed gedaan en leuk om te zien. dus give it a chance

ik kan aan kappeuter z'n smaak geen touw vastknopen

Dat heb ik gemerkt ja!

Ik vond die film super. Vooral als stijloefening, maar eveneens als geheel: mooie teksten (al waren ze niet steeds goed te volgen wegens geen ondertiteling en ander stuk al bezig terwijl ik nog over eerste aan het denken was), mooie beelden,...

Al weer een tijdje geleden dat ik deze zag, maar het heeft even geduurd voor ik de titel weer wist (:

Heb hem zonder ondertiteling gezien en kon niet al die gesprekken helemaal volgen. Ik had de indruk dat dit niet alleen door het Engels kwam, maar ook omdat ik het vaak saai en vaag vond. Ik had steeds het gevoel dat ik 'het' miste. Na afloop hebben we er nog wel een tijd over gepraat, en bleken we met z'n allen best wat leuke filosofietjes te hebben meegekregen. Heb ze alleen niet zo lang onthouden dat ik ze nu nog weet...

De stijl van het overtekenen van gefilmde beelden vond ik wel erg mooi. De mensen bewogen zo natuurlijk! Echt wonderbaarlijk. Dan zie je toch verschil met een echte animatie/tekenfilm.

Al met al heb ik geen idee hoeveel sterren ik deze film zal geven (:

Ik ben meestal niet zo 'into' de huidige cinema maar dit is absoluut geniaal! 5 *

Zeker veel slecht werk gezien de laatste tijd Ramon

Valt wel mee hoor.

Je ziet dan wel alleen maar getekende beelden en geen echte mensen op het doek, maar verder doet het niet zo aan een animatiefilm denken. Of dit nou door het onderwerp komt of doordat het overgetekende 'echte' filmbeelden zijn, weet ik niet.

Het is denk ik belangrijker voor deze film dat je anderhalf uur filosofische gesprekken leuk/interessant kan vinden of dat je daarbij sowieso in slaap valt.

[offtopic] Als ik me goed kan herinneren vond je Chicken Run erg goed FK, houd je alleen niet van getekende animaties? En wat is het verschil dan voor jou? [/offtopic]

Bij getekende animaties heb ik vaak last van een soort platheid bij beelden (die ik daardoor niet echt onder het fenomeen Film kan rekenen) die enkel door een goed/boeiend verhaal op meer dan een voldoende kunnen rekenen. Bij andere animaties heb ik daar minder last van.

Maar ik ben in therapie om er van af te komen...

Bizarre kijkervaringen heb ik vandaag en gisteren gehad. Vanmiddag wilde een goede vriend van me deze film ook bekijken na vele lovende woorden van mij vooraf. Dus ik zet die film maar weer op want meesterlijke films kan ik bijna immer herzien.......maaruh.......mijn kijkervaring was allesbehalve intens en prachtig! Sterker nog: ik verveelde me!!? Dit heb ik nog nooit meegemaakt. Hoe kan dit? Die 5 sterren verdwijnen weer net zo snel als ze gekomen zijn........

Eerste keer kijken: de film ontroerde me. De dialogen, de filosofieen.....1 grote bron van herkenning. De film gaf me een bepaald gevoel van erkenning. Bijna alle 'absurde' gedachtengangen uit de film hadden zich al ooit in mijn hoofd afgespeeld. Ik voelde me zelfs opgelucht: er zijn dus meer mensen (de regisseur) die zo vaak nadenken over leven, dood, maatschappij, zingeving etc. "de zin van het leven is ZOEKEN naar de zin van het leven, spirituele verlangens, Holy moment, verwijzingen naar Kurosawa's Dreams, Pasolini's Il Vangelo Secondo Matteo, gedeelde citaten van Tarkovsky, gelijkenissen met scene's uit Tarkovsky......etc.......alles was prachtig. De vormgeving, de animatie.......ik had er al wat bedenkingen over maar de overdonderende inhoud deed me besluiten tot het geven van 5*...........

Maar vandaag ging het bizar anders:

Ik irriteerde me aan de schokkende, waggelende animatievorm, de filosofieen riepen geen ontroering op, ik irriteerde me aan het drammerig overbrengen van de boodschap, het emotieloos voordragen van teksten door de acteurs......slechts 1 of 2 scene's konden me nog raken........

Ik snap er niks van. Een meesterwerk blijft meestal toch wel een meesterwerk voor mij of OP ZIJN MINST ontzettend goed. Ik heb me blijkbaar enorm vergist. Na wat nadenken ben ik tot de volgende waardering gekomen.

Eerste kijkbeurt: 5*

Tweede kijkbeurt: 2*

Eindoordeel: 3,5*

Heeft iemand anders ooit zo'n absurde herziening (binnen een korte tijd) meegemaakt?

Verkeerde been uit bed ? Was je gisteren onder de invloed van het een of ander, of juist niet ?

Lijkt me in ieder geval niet prettig zo'n ervaring. Mensen gaan je nog eens Zwalker noemen.

Lol! Maar ik heb praktisch al mijn 5* films op dvd en al die films minstens 1 maal herzien. Misschien was ik gisteren wel in een oversentimentele bui of zo.

Vond de film van de eerste maal al lauw, maar dan vooral omdat alle ideeen haaks op die van mij staan.

Verder is de animatie afschuwelijk. Lijkt wel of ze elke frame apart bewerkt hebben met hetzelfde Photoshopfiltertje, en daarna terug aan elkaar gekleefd hebben. Presentatie van het geheel was ook allerminst boeiend, met een reeks fragmenten waar mensen pseudointellectuele praat wisselen.

Absoluut de verkeerde richting voor animatiefilms.

Zie mijn tekstje bij Nostalghia op 3 maart 2003, 20:23 uur.

Eerste kijkbeurt: 1,5

Tweede kijkbeurt: 4,5

Da's andersom, maar wel bizar. De twee kijkbeurten speelden zich ook af in twee dagen.

Ik lag eens helemaal platverdoofd met allerlei zware pijnstillers omdat ik een zware kiesontsteking had naar Housesitter te kijken met Steve Martin en Goldie Hawn...ik denk niet dat ik ooit zo hard gelachen heb om een film...ik had onmiddelijk 5 sterren gegeven op dat moment.

Zo zie je maar..het moment kan best meespelen.

haha had ik ook al bij Nostalghia, veel beter de tweede keer (binnen een paar dagen)

Walking Life heb ik voor meer dan de helft met aandacht gekeken. Maar kon mij niet raken.

Kan een échte intellectueel me nou 's uitleggen wat dit betekent behalve 'echt wel dieper dan doorsnee gaande conversaties die toevallig mijn pakkie an niet zijn omdat ze in een vorm gegoten zijn die me niet zo bevalt en een mening verkondigen waar ik het niet mee eens ben, maar dat geeft me nog niet het recht er denigrerend over te doen'?

'Het klinkt moeilijk, maar eigenlijk betekent het niks.

Da's ook zowat de definitie van filosofie natuurlijk

Maar hier ben ik het natuurlijk niet mee eens. Als een bepaalde gedachtengang tegen jouw denkbeelden indruist, dan maakt dat die filosofie niet meteen pseudointellectueel. Vele grote filosofen, schrijvers en cineasten dragen bij aan de filosofie die hier getoond wordt. Mijn grootste ergernis bij mijn herziening van Waking Life was de manier waarop deze filosofie afgerafeld werd. Een compilatie van filosofische voordrachten maakt nog geen goede film. Ook werd het te drammerig gebracht. Inhoudelijk ben ik het ongeveer met elke theorie eens. Maakt mij dat pseudointelligent?

Vind het uberhaupt een beetje een rare opmerking, die fragmenten waren er niet om intellectuele praat te wisselen. Ze droegen bij aan het verhaal, ze stuurde de hoofdpersoon in zijn droom. Nu klinkt het net of het geen functie had of heb ik nu een hele andere film gezien .

Het verhaal dat al die filosofieen verbindt bestaat uit die filosofie zelf. In eerste instantie vond ik dit prachtig, in tweede instantie herhalend. Waar ik me de 2e keer ook aan ergerde was dat gedeelte mbt die quote van Truffaut (meen ik):"een goed script maakt geen goede film; Film moet niet dwangmatig een script volgen (narrative, Hollywood, als in een boek) maar een collectie van Holy moments zijn, een afspiegeling van echte mensen met echte momenten. Bij de herziening kreeg ik juist het idee dat Waking Life ook te strak het script volgde en emotie bleef daardoor uit. Een tegenstelling eigenlijk.