Waking Life (2001)

Vond de film van de eerste maal al lauw, maar dan vooral omdat alle ideeen haaks op die van mij staan.

Verder is de animatie afschuwelijk. Lijkt wel of ze elke frame apart bewerkt hebben met hetzelfde Photoshopfiltertje, en daarna terug aan elkaar gekleefd hebben. Presentatie van het geheel was ook allerminst boeiend, met een reeks fragmenten waar mensen pseudointellectuele praat wisselen.

Absoluut de verkeerde richting voor animatiefilms.

Boeiend, maar niet de hele speelduur. Er komt wel heel erg veel op je af, waarschijnlijk kun je beter gewoon drie keer een half uur kijken en in de tussentijd wat rustig nadenken.

Niettemin is een dergelijk idee voor een film wel prettig en zeer fijn voor de nodige denk en gespreksstof.

Ik heb vanwege de te grote stroom aan filosofie wel af en toe even zitten gapen, maar ik krijg het toch niet over m'n hart om minder dan 3,5 ster te geven.

Precies mijn gedachten over deze film. Natuurlijk is er een plaats voor filosofie in de filmwereld en ik wil er zeker ook wel naar kijken, maar ik begrijp werkelijk niet waarom je het op zo'n manier zou presenteren als dat Linklater het hier heeft gedaan. Het is eigenlijk gewoon kijken naar talking heads die een voor een hun specifieke filosofie opdreunen tegen een hoofdpersoon die er zelden op reageert. Ja, Linklater gooit er een animatiefilter over heen, maar dat lijkt haast meer om te voorkomen dat men hem gaat beschuldigen van het maken van een onfilmische film. Toegegeven, het past wel enigzins bij het concept van een 'stream of conciousness', maar het is ook wel een beetje lelijk. Soms volgen er nog wat gekke, korte effectjes die het verhaal moeten ondersteunen, maar die leiden eigenlijk altijd af. Linklater vertrouwd erop dat de verschillende filosofiën genoeg zijn om te blijven boeien.

Dat zijn ze dan eigenlijk op zich ook wel. Het lukte me niet om alles in een keer in me op te nemen, maar ik wist mijn aandacht er toch wel altijd bij te houden. Maar om het nu grootse cinema te noemen? Nou, nee. Linklater weet geen manier te vinden om mij in het bijzonder te prikkelen voor de ideeën in deze film. Hij had een soort visualisering kunnen proberen te vinden voor de filosofiën, of ze met behulp van interessante personages kunnen brengen. Maar op een paar uitzonderingen na komt hij niet verder dan talking heads, die ook nog eens minder boeiend vertellen dan de gemiddelde universiteitsdocent.

Ach, Linklater heeft in ieder geval een interessante poging gewaagd om eens iets heel anders te doen. Ik hoop alleen niet op een vervolg.

2*

Waking Life is een film met veel te veel oninteressant gezever dat doodsaai in beeld wordt gebracht. Als ik al naar halfbakken filosofietjes zou willen luisteren, zal ik naar de kroeg gaan om daar met een dronken caféfossiel het leven te analyseren. Maar daarvoor ga ik geen anderhalf naar één of andere lelijk gestilleerde film kijken. Wat een teleurstellende kijkervaring.

1,5*

Erg boeiende en zeer aparte Linklater film.

Het begin deed me een beetje terug denken aan Slacker, het personage naar personage gaan zonder dat er echt een rode draad te bekennen is.

Deze film heeft natuurlijk wel een rode draad, maar daarom heen zijn zoveel andere dingen gestopt dat het soms moeilijk is de rode draad ook daadwerkelijk te kunnen blijven volgen.

Ik vond deze film weer erg genietbaar, maar aan de andere kant soms ook vermoeiend om te kijken, er wordt zoveel informatie naar je toe geworpen zonder dat je de tijd hebt het te kunnen verwerken.

Deze Linklater film kan met zekerheid een erg aparte kijk ervaring geven wat zeker niet iedereen kan waarderen maar voor de echte film liefhebbers en mensen die veel nadenken over het leven een film is die je gezien moet hebben.

Zeer geslaagde Linklater film, met de beste dialogen aan het einde.

4 sterren.

Saai fragmentarisch gebeuren. Qua idee wel leuk maar qua vorm inderdaad niet doorheen te komen. Hoop talking heads die (soms) vrij aardige filosofische theorietjes op een bekrompen monotone manier vertellen. Ook de animatie zorgde vooral voor veel afleiding en irritatie. Grootste minpunt was nog wel de hoofdpersoon, 13 in een dozijn figuur, saaie hannes.

Daarnaast is alles ook nog eens compleet at random, zit nul structuur in het geheel. De ene bekrompen filosofie werd opgevolgd door een matig interessant theorietje waarna weer een uitleg over lucide dromen kwam kijken om weer terug te schakelen naar een pseudo-interessant onzin verhaaltje.

Kortom, een mislukking, wat leuke ideeën, maar de uitwerking en de diepgang zijn saai en vlak, af en toe zelfs irritant. 1*/1,5*

Een aardig experiment van Linklater, maar het duurt wat te lang en je krijgt teveel informatie in korte tijd.

Inhoudelijk is het zeker niet verkeerd. Het gefilosofeer over dromen en alles daaromheen is zeker interessant. Maar er wordt op momenten eenvoudig weg teveel gefilosofeerd. Het filosoferen moet de kijker immers aanzetten tot nadenken, wat op zich ook wel aardig lukt. Maar doordat er zoveel gepraat wordt, was ik soms met mijn gedachten nog met het een bezig, terwijl men in Waking Life dan alweer met de volgende stap bezig was. Iets meer rust tussen sommige sequenties, was wat dat betreft wel op zijn plaats geweest.

Qua animatie is het overigens niet heel fraai. Ik weet niet precies hoe Waking Life gemaakt is, maar het lijkt er soms net op alsof je gewoon naar de echte acteurs zit te kijken, overgoten met een of ander animatiesausje. Dat ziet er soms redelijk goed uit, maar grotendeels oogt het allemaal toch wel bijzonder lelijk. Dat en het feit dat de informatie op een gegeven moment teveel van het goede wordt, zorgt ervoor dat het uiteindelijk toch niet helemaal werkt.

Het idee is op zich best goed, maar de vorm en uitwerking hadden duidelijk anders gemoeten om het voor mij echt goed te laten werken.

2,5*

Waking Life neemt je mee in ettelijke droomsequentie van een jongeman. Hij krijgt een lift van een of andere knakker die in een bootauto rijdt en vanaf daar gaat het los met allerlei quasi-diepzinnige gesprekken en semi-schokkende scenes. Ik vond het erg veel slap gelul allemaal, zoals Linklater wel meer liet zien in zijn 'Before'-films. De clou op het einde was nog wel aardig gevonden, maar daarvoor moet je allemaal zelfverklaarde filosofen weerstaan die hele verhalen ophangen tegenover de jongeman.

Van de rotoscope-stijl van Waking Life ben ik ook al niet zo'n grote fan. Door het onrustige geschud van het beeld maar ook de in beeld genomen personages of objecten leidt het erg af. Desalniettemin heeft Linklater toch nog wat geinige visuele vondsten verwerkt, waarbij dit stijltje toch nog een meerwaarde heeft. Gelukkig maar, anders was deze film er niet met een magere voldoende afgekomen!

Er wordt duidelijk getracht om een boodschap over te brengen met onderwerpen als het huidige leefsysteem, het mens-zijn, dromen en realiteitszin. Visueel heeft het een soortgelijke stijl als 'A scanner Darkly' en het is op zich wel fijn om als variatie zo'n halve tekenshow aan te treffen. Maar bijzonder mooi of excentriek vond ik die animaties niet (met uitzondering van die metamorfose naar twee besneeuwde posturen). Lange monologen van intellectuelen vormen de basis en ik heb het idee dat Richard Linklater ook niet veel meer wil overbrengen dan deze visies. Het belangrijkste doel lijkt het verspreiden van bepaalde kennis en opvattingen. Het was me niet echt duidelijk wanneer het hoofdpersonage nu wel of juist niet aan het dromen was, maar dat boeide me eerlijk gezegd ook niet zoveel. Alles bij elkaar mondt het uit in een eigenzinnige maar afstandelijke creatie.

Uitstekende film over een jongeman die niet meer weet of hij nu droomt of wakker is. Een originele film op meerdere niveaus. Van een verhaal is niet echt sprake. De film bestaat uit korte monologen en dialogen (diepgaand, filosofisch en begrijpbaar). Ook visueel ziet het er prachtig uit, waarbij de beelden later geanimeerd zijn.