Mar Adentro (2004)

Werkelijk prachtige film. Zo'n loodzwaar onderwerp op zo'n mooie manier gebracht verdient niets dan lof.

Niet overdreven sentimenteel of moralistisch, misschien af en toe wat voorspelbaar, maar dat maakt bij dit verhaal niet zo heel veel uit vond ik.

Briljante rol natuurlijk van Bardem, ik kende de man niet, maar dit is een heel knap staaltje acteerwerk, wat in hoge mate bijdraagt aan de film.

Wat betreft de muziekkeuze ben ik het wel een klein beetje eens met Intruder op pagina 1. Nessun Dorma is niet eerlijk, omdat ik daar altijd al een traantje bij moet wegpinken .

Verder kan ik alleen maar zeggen: ga hem zien.

Volgt misschien iets teveel "de bewandelde paden", muziek probeerde inderdaad soms wat te overheersend over te brengen DAT DIT EEN EMOTIONEEL ONDERWERP IS!!!!!!!!!! maar ik vond dat Amenábar de perfecte toon wist te houden. Een toon in de trand van "iedereen heeft het recht over z'n eigen leven te beslissen" zonder daarbij uit het oog te verliezen dat er ook onverwacht mooie dingen in je leven kunnen komen.

Een aanrader voor de mensen die na het zien van deze film helemaal in de war zijn van hun hervonden vertrouwen in de mensheid: je kunt op de imdb-boards terecht voor de nodige "schandalige film, God bepaalt of je leeft of niet"-berichten.

Mar Adentro is een film die erg goed in elkaar zit.
Alle verhaallijnen zitten erg knap in elkaar vervlochten. Ik vind, naast de ontwapenende glimlach van Bardem, het scenario het beste element van de film. Hoe maak je een goed verhaal rond iemand die de hele dag in bed ligt? Dat vroeg ik me vantevoren af.
De dromen, de uiteenlopende personen die zich rond Ramon scharen, en de inventieve cameravoering zorgen er voor dat van dit beperkende gegeven, toch een afwisselende film wordt gemaakt. En veel filmischer dan ik had gedacht.

Wat me stoort aan deze film, is het perfectionisme dat deze film van begin tot eind uitstraalt. Alles lijkt perfect uitgedacht door Amenábar. Alles valt steeds volmaakt op z'n plaats. Natuurlijk heb ik genoten van enkele adembenemende shots, en van scènes die op de juiste momenten een gevoelige snaar raken. Als een ware schepper weet hij elementen van leven en dood te integreren.
Ik vind dat een dergerlijk onderwerp een rauwere, meer ongepolijste film hoort te krijgen. Sentimenteel is de film maar zelden, maar geromantiseerd vind ik de film zeker.
De dromen vertegenwoordigen de hemel op aarde. Ramón wordt als een heilige benaderd, zijn handschrift is bijzonder, hij is een Willy Wortel die zelf de aanpassingen ontwerpt voor de bediening van instrumenten die hij kan bedienen met zijn mond. Opa en het neefje sleutelen samen onder het genot van een Titanic muziekje aan een rolstoel, in een scène die niet zou misstaan in The A-team.
Ligt Ramon weken depressief in bed? Kan hij geen bezoek meer verdragen, snauwt hij mensen af? Nauwelijks, want hij heeft alles perfect op een rijtje.
Dat bestaat niet. Zijn twijfels zijn er door de scenarioschrijvers opzichtig ingemoffeld. Ik geloof het niet. En daar vliegt hij weer op een sprookjesachtige manier door het raam naar het strand. Het kwam op mij erg Disney-voor-volwassenen over. Het levert mooie surrealistische beelden op, dat wel. Een paar keer stopt de muziek even, wat de beelden nog meer laat spreken.
Tuurlijk, mensen met grote handicaps ontwikkelen compenserende gevoeligheden en hebben een vergroot voorstellingsvermogen. Dat geloof ik zeker, maar de manier waarop het in deze film verwerkt wordt gaat me te ver.
Ondanks al mijn scepsis, vind ik Mar Adentro zeker geen slechte film. Een ingenieus scenario en een fenomenale Bardem maken toch nog dat ik op een veilige 3 sterren uit kom. Andere verrassing: Lola Dueñas. Een Spaanse dame met een prachtige uitstraling.
De keuze om de film te eindigen met de stervende Ramon en expliciet het stervensproces na inname van de gifpil in beeld te tonen, vind ik een moedige. Ik vond het naar om naar te kijken. Het zag er angstaanjagend levensecht uit, voor zover ik kan inschatten hoe iemand dood gaat na het slikken van zo'n pil. Meestal wordt zoiets niet getoond, of wordt volstaan met het tonen van een persoon waarvan de ogen langzaam dichtgaan.

De film is duidelijk gemaakt in een land waar euthanasie nog veelal een taboe-onderwerp is. Dat is het uitgangspunt van de strijd van een man die vecht voor een waardige dood. Immers, er is daar nog een strijd te leveren; tegen de staat, tegen de kerk, en tegen enkele naasten niet graag hebben dat hij gaat. En niet te vergeten de strijd van Ramón met zijn eigen onzekerheden en angsten die zijn ziekte en de situatie waarin hij verkeert met zich meebrengen.
Jammer dat de film zo duidelijk een statement wil maken. De broer van Ramon en de pastoor zijn in deze film overduidelijk de mietjes en zijn de personen die ze niet helemaal op een rijtje lijken te hebben. Jammer dat Amenabar van de tegenstanders karikaturen maakt. Het lijkt mij dat het voldoende is om personen van vlees en bloed te tonen die anders denken over euthanasie. De vrouw die uiteindelijk niet kiest voor euthanasie wordt dement of seniel. Het is de euthanasie-MOET-je-doen show. Te geforceerd naar mijn smaak.

Wie zoals ik een groots opgezette film volop ethische discussies en rechtbankdrama had verwacht, komt bedrogen uit. Mar Adentro is een 'kleine' film, met haar personages in het centrum. Dat levert soms prachtige scenes op, maar ook verwikkelingen waarin ik de gedachtengang van de betrokken personen niet helemaal kon volgen. Bardem ten slotte speelt zijn rol geweldig, maar de film is bij tijd en wijle te traag en mist nog wel eens de nuance.

2,5*.

Juist dat aspect aan de film vond ik erg goed. Als Ramòn een opzichtig lijdende man was geweest waar niemand van hield had deze film zo opzichtig voor de veilige weg gekozen, had de halve wereld bergen begrip op kunnen brengen voor Ramòn en 'm willen troosten. Ik vond het verfrissend dat de onwil om verder te leven niet altijd zomaar weggenomen kan worden. Niet met humor, niet met waardering en zelfs niet met liefde. Vind het een gedurfd risico dit zo in de film te laten zien. Het enige moment waar ik een beetje moeite mee had was het einde. Maar dat vergeef ik de film wel.

Amenabar is niet alleen de meest toegankelijke van de drie grote hedendaagse Spaanse regisseurs, hij is ook soms zelfs een beetje gelikt, hier soms bijna sentimenteel. Maar altijd knap aan de goede kant van de streep. Uiteindelijk blijft een mooie, meeslepende, krachtige film staan met een sublieme hoofdrol. Amenabar lijkt per film beter te worden en de rek is er volgens mij nog lang niet uit.

4.0*

Best wel een boeiende film.

En dat had ik niet verwacht, altijd als ik een film van het genre drama kijk ben ik tot mijn tanden bewapend om een heftige drama voorstelling te voorkomen.

Maar deze film over een toch wel zwaar onderwerp: euthanasie, was bij vlagen erg komisch en deed een beetje aan als een feel good movie.

Dat kwam mede door de prachtige beelden waar ik mee verwend werd. De zee en het strand zagen er perfect uit. En ademden veel levenslust uit. Het mooiste stuk vond ik wel toen Ramon in zijn wensdroom, een aanloop nam, uit het raam sprong en vloog over bossen en bergen totdat hij zijn favoriete eindbestemming bereikte Ik kreeg een beetje het gevoel alsof ik in een simulator zat.

Alle personages acteren erg vlot en weten te boeien. Ook de angst van de familieleden voor de dood wordt mooi getoond. En het einde was ook niet superdramatisch. 4*

Mar Adentro is een film die in strikte zin niet gaat over euthanasie maar over het recht op levensbeëindiging. Dat thema wordt mijns inziens mooi en integer behandeld. Bijzonder is dat hoofdpersoon Ramon op het oog nog behoorlijk veel waardevolle dingen heeft, dingen om voor te leven. Daardoor komt zijn leven eigenlijk op een verrassende manier ‘waardig’ en zelfs humaan over. Sterk gedaan is de discussie met de pastoor, vooral omdat deze laatste zelf ook lijdt aan tetraplegie. Jammer dat hij een paar behoorlijke missers maakt (gebrek aan liefde, voorbeeld Hitler) maar in de discussie worden toch ook door hem rake opmerkingen geplaatst. Tenslotte wordt duidelijk uitgebeeld wat de impact is van een dergelijke wens op familie en andere dierbaren.
Filmisch heb ik wat meer kritiek. Ik vond Mar Adentro dus wel sentimenteel (tot mijn verbazing wordt daar in de meeste recensies anders over gedacht) en vooral de muziek speelt daarbij een rol. Die is vrij pathetisch en wordt te duidelijk gebruikt met het doel emotie op te roepen. Verder zijn de fantasiegedeelten waarin Ramon loopt of zelfs vliegt voor mij een brug te ver. De cinematografie is gelikt maar saai. Dat gelikte, om niet te zeggen: commerciele, geldt trouwens ook voor het drama. Niet verrassend dus dat dit een Oscar won.
Vrij heftig is nog de eindscene, niet echt wat je noemt een ‘goede dood’. Wel een goede film. 3,5*

Films als Fucking amal en andere bullshit als reqiuem for a dream waren buitengewoon slaapverwekkend..

Ben je godsdienstleerkracht en wil je je klas stil houden met een video: gebruik niet de bovenvermelde video's:

- Oftewel gaan ze slapen (zoals ik)

- Oftewel kan het hen totaal niet boeien en doen ze wat andere zooi.

Ik dacht alweer af te stevenen op wat extra slaap, maar ik moet zeggen dat het na een tijdje wel een als maar diepere indruk op mij achter liet.

Waar ik sociale drama's als zijnde Reqium for a dream een 1* moest geven, weet ik niet echt wat ik deze zou moeten geven.

Het is pas halverwege dat je je echt begint in te leven in het personage. Wanneer je dan verteld wordt dat dit waargebeurd is ga je deze persoon, en de film toch echt op prijs stellen en eens verder denken dan wat er gezegd wordt.

Vooral het laatste deel is echt topklasse, dat laatste half uur zou een echte 5 waard zijn!!!

Toch enkele kleine minpuntjes:

- Bepaalde kleine dingen die mij stoorden zoals 'het vliegen'. Totaal overbodig.

- Soms had ik het moeilijk te onthouden welk personage wie/wat deed of was. Kan aan mij liggen, ik heb dit ook steeds als ik een boek lees.

Zulke films moeten het blijkbaar hebben van hun simpelheid. Daar deze toch echt uitblinkt zijn die andere toch maar simpele ze.

(Simpele in het dialect: VB: Simpele jongen: achterlijke, domme kloot)

Stem volgt later.

Mjah, je eigen leven willen beëindigen. Populair thema maar de meeste regisseurs begrijpen het niet al te goed lijkt mij.

Net als Terstall in Simon gaat Amenabar hier ook een beetje uit de bocht. Uiteindelijk is het vooral een kleffe film geworden die doorweven wordt met wat humor. Ik begrijp die uitwerking niet zo.

Euthanasie lijkt mij vooral een gevoel van berusting, zeker met een personage als Ramon. Die mens is bij zijn volle verstand en is gewoon niet gelukkig. Hij berust in zijn eigen keuze maar als kijker krijgen we daar maar weinig van mee. Want er moet natuurlijk drama in, wat uiteindelijk best gefabriceerd voelt. En natuurlijk wat humor om het "zware thema behapbaar te houden". Men mag toch niet te hard schrikken in de arthousebios.

Uiteindelijk mis ik wat koelheid en berekendheid, een frisse geest die afstand houdt. Deze film doet dat absoluut niet en speelt op sentiment van de kijker, traantjes moeten vloeien. Absoluut verkeerd voor een onderwerp als dit, maar ach.

Visueel best wat aandacht geschonken aan alles, al vond ik dat er best wat meer een rem op de camera gezet mocht worden. Schiet vaak gewoon door, kan best een leuk stijlmiddel zijn maar vond het hier wat overdreven en nogal vluchtig steeds. Muziek is érg zwaar aangezet en verpest het af en toe ook een beetje. Verder acteert met degelijk maar alle lof voor Bardem begrijp ik niet. Modale prestatie.

En zo kijkt de film wel weg, wordt het nergens vervelend maar slaat het de plank compleet mis qua thematiek en wordt het meer een crowd pleaser dan een oprecht drama. Beetje jammer.

De dood van Ramon was een mooi lichtpuntje, hadden veel meer gelijkaardige scenes ingemogen.

2.0*

Huh? Sommige mensen kunnen toch in dit soort gevallen een (morbide) gevoel van humor krijgen of houden! En volgens mij is dit (gebaseerd op) een waargebeurd verhaal, dus misschien was Ramon Sampedro wel zo cynisch humoristisch? Sowieso, als dit ècht allemaal letterlijk zo is gebeurd, wat is er dan mis met deze weergave? Misschien was het allemaal wel zo klef of was Ramon ondanks zijn toestand een echte grapjas?

Maar wat voor de één werkt kan voor de ander totaal niet werken. Zo schijnen sommige mensen ook te vinden dat Frans Bauer goed kan zingen! (Niet dat ik Onderhond's mening wil vergelijken met die van een Frans Bauer-aanhanger, hoor!).

Voor mij werkte deze film wel. Ik vind het een mooi ingetogen film en Bardem's optreden krijgt van mij een dikke voldoende. Wat ik sterk weergegeven vond in de film was het effect van Ramon's toestand en beslissing op zijn vader, broer en schoonzus.

Minpunt was inderdaad het vliegen......
Niet bijster origineel (al weet ik niet precies waar ik zoiets eerder heb gezien! Bah, irritant is dat!)

Euthanasie is een lastig onderwerp om een film over te maken, want het onderwerp alleen al roept vaak heel veel vragen op. Regisseur Alejandro Amenabar slaagt er met Mar Adento echter in, een zeer goede film over dit onderwerp te maken. Hoewel de regisseur duidelijk voor euthanasie is, heeft hij de film op zo’n manier gemaakt dat je toch als kijker je eigen mening kan vormen en dat is erg knap.

Er ontwikkeld zich dan een krachtige film, met een goed uitgewerkt verhaal waarin Javier Bardem uitblinkt door fenomenaal acteerwerk. Ook de rest van de cast is goed en daarnaast bevat de film ook nog eens prachtige muziek. De film komt realistisch over en gaandeweg de film krijg je steeds meer sympathie voor Ramon en de film wist mij zeker te pakken zoals men dat zegt.

4,5*

Schitterend acteurtalent siert deze wondermooie, ontroerende film.

Het euthanasie probleem is actueel, complexe en schrijnend.

Wie hierbij onverschillig blijft .....: ?????

Verrekt sterk staaltje film. Met veel rust en sympathie verteld en vrijwel constant facinerend. Wat ik vooral knap vind is de manier waarop men het thema van de dood en dood willen behandeld. De altijd zonnige slaapkamer heeft daar een heel belangrijke rol bij.

Voor mij een van de allermooiste films aller tijden. Bardem speelt de sterren van de hemel.
Zo'n triest verhaal, maar ook zo mooi.

De scene waarin hij in zijn dromen uit zijn bed stapt, zijn bed opzij schuift, een aanloop neemt, uit het raam springt en over een bos naar de zee vliegt , staat in mijn geheugen gegrift. Poetisch, wonderschoon, onvergetelijk...

Deze film heeft lange tijd in mijn lijstje van vijfsterrenfilms gestaan, maar na herziening wordt het toch eens tijd om het er uit te halen.

Ik vind het acteerwerk van Bardem nog steeds zeer sterk, toch kon ik mij veel minder inleven in het gehele verhaaltje. Hoofdreden hiertoe is dat de film thematisch een redelijk zwaar onderwerp aanhaalt, maar dit niet naar behoren invult. Er worden verschillende visies en opvattingen getoond, maar jammer genoeg resulteert dit slechts in een oppervlakkige, zwaar op 't gemoed inspelende film.

De lange speelduur, de overdreven sountrack, de tergend trage discussies en het voorspelbare einde doen de film uiteindelijk ook niet veel goeds. Grootste pluspunt is het confronterende eindshot, maar daar blijft het eigenlijk een beetje bij.

Beetje vreemd dat ik de eerste maal zo was weggeblazen door deze film en nu nauwelijks iets voelde of iets vond om enthousiast over te zijn. Mar Adentro is hierdoor zeker geen vijf sterren meer waard. Ik twijfel momenteel tussen een 3 of 3.5, maar zal hem het voordeel van de twijfel geven.

3.5*

'Mar Adentro' is voor mij een beetje het 'Hable con Ella'-verhaal geworden. Een film die in de pers, mede omwille van de verbluffende esthetiek, sterk werd geloofd, blijkt plots vooral een meeslepend en ontroerend verhaal te zijn. Daar is uiteraard niets mis mee, doch vind ik dat Amenábar het esthetisch juist laat afweten (sentimentele zonsondergangen en dito soundtrack?), of beter%u2026gewoon erg naturel filmt, zonder moeite te doen om mooie plaatjes te schieten.

Des te interessanter zijn de vragen die 'Mar Adentro' stelt. Het onderwerp is uiteraard erg gevaarlijk, maar door in te zoomen op het persoonlijke verhaal van Ramòn, omzeilt Amenábar heel behendig alle valkuilen. Om die reden raakt de kijker des te meer betrokken, omdat deze ene zaak (en geen andere) moet beoordeeld worden.

Als Bardem het (in een uitstekende vertolking) bijvoorbeeld heeft over een "niet-menswaardig bestaan", moet je toch even slikken. Zo eenvoudig ligt het immers niet: enerzijds is zijn leven nog leefbaar, mits hij vrede neemt met "de overgebleven kruimels van de vrijheid die hem ontnomen werd". Verdient Ramòn zijn dood niet pas nadat hij alles in het werk heeft gesteld om te leven?

Ook Julia's personage is een ontzettend interessant figuur: zij stapt uiteindelijk af van haar idee, maar in haar onthutsende slotscène blijkt hoezeer haar leven nog mens-waardig is. Haar keuze was uiteraard moedig, maar tegelijk heeft het ook iets triest%u2026en wens je haar toe dat ze het tegenovergestelde had gekozen.

En ook Ramòns uiteindelijke beslissing is niet ondubbelzinnig: zijn afscheidsspeech neigt misschien toch naar "martelaarschap" (ondanks Géné's waarschuwing), terwijl dat initieel nooit de bedoeling is geweest.

En%u2026en%u2026en%u2026

Doordat 'Mar Adentro' met talloze concrete vragen op de proppen komt, sluimeren de grote vraagstukken omtrent euthanasie heel subtiel de film in, en dat is Amenábars grote verdienste: pas tijdens de aftiteling komen je gedachten echt los, en blijkt hoe complex dit ethisch waagstuk wel niet is.

Heel mooie film dus.

3,5*

Een nukkige Spanjaard is al 28 jaar verlamd is en kan zijn benen en armen niet meer gebruiken. Hij kan dus niks en heeft al die tijd in bed gelegen. Als enige uitweg ziet hij dan ook zelfmoord, maar niet iedereen uit zijn omgeving kan dat accepteren. Het is een redelijk goede werk over een moeilijk dilemma, maar zo heel veel gebeurt er ook weer niet en je zit echt te wachten op het voorspelbare einde. Soms was het ook een beetje oversentimenteel, maar al met al is het een prima film over een interessant onderwerp. Had wel meer impact kunnen hebben.

Geweldige prestatie van Bardem. Ademloos uitgekeken deze film

Typisch zo'n film waar ik, op grond van de synopsis, posters en reacties van mensen, totaal geen zin in had. Waarschijnlijk omdat je de film dan al zo goed als gezien hebt.

Je weet precies wat te verwachten en de film herbergt dan ook geen verrassingen. Symphatieke hoofdpersoon (die zijn bitterheid met humor vermomt), emotionele wirwar in de binnenste kringen (voor- en tegenstanders), wat filosofisch geneuzel over zeggenschap over het eigen leven etc. etc. Niet (echt) slecht, maar verrassend is anders.

Visueel was het ook nog eens erg pover, kreeg het idee dat Mar Adentro evengoed een boek had kunnen zijn.

Amenábar kiest op haast ieder vlak voor de makkelijke weg en het verbaast me echt dat hij daar hoge ogen mee gooit. Ach, het is ook wel een erg zielige situatie natuurlijk.

2,5*

Mooie en goede film, die even de tijd nodig heeft om op gang te komen. De film boeit wel de gehele speelduur, maar het moet het hebben van de emotionele toekenning van de kijker, en dat duurde even voordat dit bij mij aan kwam waaien. Langzamerhand probeer ik steeds meer in de Spaanse-taal te komen, heb veel moeite met deze taal maar dit is eigenlijk de eerste Spaanse film die me emotioneel te pakken wist te krijgen, dus zeker een pluspunt. Het heftige onderwerp die licht word verfilmd, blijft toch zwaar en daardoor is het wel echt even uitkijken. Je hebt wel min of meer vrede met Ramón aangezien hij vrij zeker van zaak is, het is daarom dat de nabestaanden meer sympathie weten te kweken. De scène wanneer hij voor de eerste keer uit het raam vliegt, was wel een groot hoogtepunt, erg mooi gedaan in combinatie met de muziek; ga ik opzoeken, want was echt mooi!
4 dikke sterren, weet niet veel over de film te vertellen behalve dat het dus veel op emotie speelt van de kijker. Viel te verwachten met dit onderwerp. Verwacht geen maatschappelijk gedoe dus.

Ik vind dat de regiseur hier behoorlijk heeft gefaald.

Volgens mij wil hij namelijk aan euthanasie sceptisci laten zien hoe vervelend en uitzichtloos een leven kan zijn en dat als je er dan zelf geen eind aan kan maken er toch een uitweg zou moeten zijn.

als je dan zoon film wilt maken zou die dat toch echt veel rauwer in beeld gebracht moeten worden.
Dus in plaats van er een hele heldere ramon die iedere dag vrolijk met jan en alleman aan zijn bed zit te praten, veel ligt te lachen en ook nog eens de liefde(s) van zijn leven ontmoet met soortgelijke problemen, zou je een ramon moeten laten zijn die soms dagen met rust gelaten wil worden of af en toe doorslaat vanwege het feit dat die dood ongelukkig is en niet uit het leven kan stappen.

Verder was het allemaal wel aardig, maar heb me bovenal toch een beetje lopen storen aan de manier waarop het zelfmoord thema hier is benaderd.
2.5*

Spaanse regisseurs zijn niet bang om een heel moeilijk en gevoelig onderwerp op te pakken om er vervolgens een prachtige film van te maken.

In alle opzichten indrukwekkend, niet alleen het verhaal maar ook het acteren en het fraaie camerawerk.

Typisch zo'n film, die je heel lang bijblijft.

Fantastisch mooie film, het acteerwerk van Bardem is natuurlijk van buitenaardse klasse. Het raakt je tot het bot, en dat vrijwel enkel met zijn gezicht het is echt ongelooflijk. Het is een wat andere film dan ik al had gezien van Alejandro Amenábar, geeft ook zijn veelzijdigheid aan. En daarnaast heeft hij zelf een schitterende score op de proppen weten te zetten, wat eigenlijk wel heel bijzonder is voor een regisseur. Hij doet het liefst zoveel mogelijk zelf heb ik het idee, maar ja hij kan het ook. Het verhaal is echt heel sterk, een zwaar thema en vast ook controversieel in Spanje. Verder was het visueel heel strak, ook zijn 'zweef-scenes' waren erg mooi.

Een absolute must see!

4.5*

Heel controverseel zelfs, het is namelijk een waargebeurd verhaal. Na het uitkomen van deze film gaf Ramona Maneiro (waarop de fictieve personage "Rosa" is gebaseerd) een TV-interview af, waarin ze toegaf dat zij het gif aan Ramón Sampedro had gegeven. De openbaar aanklager heropende daarop de zaak. De rechter oordeelde uitendelijk dat de daad was verjaard, en Ramona ging vrijuit.

De film kreeg dus een staartje.

Een film die me op geen enkel moment kon aangrijpen. Het thema is nochtans interesant genoeg, maar dat vertaalde zich jammer genoeg niet in een boeiende film. Voor mijn part was het allemaal wat langdradig, met een meerderheid aan personages die niet voor een meerwaarde zorgden.

Dit was een mooie film. Het is gelukkig geen rechtbank drama geworden, maar eerder een "gewoon" drama. 'k ben wel aangenaam verrast dat ze deze richting zijn uitgegaan. Je krijgt zo een goeie band met het personage. Het acteerwerk was dan ook top.

Ondanks dat de film erg dramatisch is, is er toch ruimte voor wat humor en desondanks dat het tempo redelijk traag is, wist hij me toch te boeien.

Ondanks het ware thema, vond 'k hem toch de moeite om te bekijken.

Prachtige film over een man die al meer dan de helft van zijn leven verlamd is vanaf zijn nek en euthenasie wil. Een aangrijpend en emotioneel verhaal dat versterkt wordt door de mooie cameravoering en de prachtige soundtrack. Sterk acteerwerk van de gehele cast, en Javier Bardem is indrukwekkend in een lichamelijk lastige rol.

Mar Adentro is een film die vooral gedragen wordt door het sterke acteerwerk. Verdere creativiteit is er niet echt en de vele prijzen zullen ook wel te maken hebben met het gevoelige thema. Alejandro Amenábar toont vooral de gedachten van Ramon al komen zowel meningen voor als tegen euthanasie aan bod. In het begin is het vooral een eeuwig gevecht tussen patient en gerecht en bekijkt de omgeving dit vooral als een theoretisch estetisch debat. Ramon is dan in de eerste plaats een boegbeeld in de strijd om euthanasie of een familielid dat zorgen nodig heeft. Gaandeweg komt het einde dichterbij en is dat ook meer en meer confronterend voor de mensen in de omgeving. Die achterblijven en evengoed hun mening hebben over de stap die Ramon wil zetten.

Sterk weergegeven zonder al te dramatisch te gaan (wat met dit thema sowieso deels gebeurt als je het enigzins geloofwaardig wil houden) en vooral sterk acteerwerk van Javier Bardem. De film won terecht z'n Oscar. Het is soms wat te eenvoudig om een topfilm te worden, al komt dat dan wel weer de geloofwaardigheid ten goede.

Een film met een interessant thema, dat echter niet helemaal uit de verf komt. Javier Bardem zet hier een goede acteerprestatie neer, als de aan zijn bed gekluisterde Ramon. Echte binding met de overige personages ontstaat echter niet. Vooral de twee vrouwen in Ramon's leven konden niet echt boeien. Onderwerpen als de rechtszaak of Ramon's leven voor zijn verlamming komen slechts summier aan bod. Ik vond het wat oppervlakkig blijven, waardoor de film niet echt kan overtuigen.

Mooi drama met Javier Bardem in een knappe rol.

Ondanks zware onderwerp met de nodige humor gebracht, Mar Adentro geeft een mooi beeld van een man die strijdt voor het recht om zijn leven te beëindigen. Binnen zijn familie gaat iedereen anders om met zijn doodswens, en de meeste mensen die hem leren kennen hebben de wens hem te doen inzien dat het leven toch de moeite waard is. Deze bemoeizucht, tot en met het wetboek van strafrecht toe, staat in schril contrast met het recht op individuele zelfbeschikking. Deze discussie wordt nog altijd gevoerd, zelfs in ontkerkelijkte landen.

Dat ze Javier Bardem ook als tiener lieten opdraven in de flashbacks vond ik wat teveel gevraagd- daar hadden ze beter een andere acteur voor kunnen nemen. En het overtreffende drama met de advocate had van mij niet gehoeven. Maar voornaamste punt van kritiek is wel de soundtrack, muziek van de regisseur zelf zag ik: Keltische accordeonmuziek, of Noordspaanse folk, of wat het dan ook was, niet aan mij besteed in ieder geval.