Before Sunset (2004)

Knappe filosofische film die jammer genoeg te lijden heeft aan de noodzakelijke Hollywoodclichés. Voor de rest zeer betoverend allemaal, knappe camerabewegingen. 3.5 sterren.

Hollywood clichés...

- De film is real time geschoten
- De film heeft geen plot.
- Er is geen ontladende kus
- Ze slapen niet met elkaar
- Er is hoogstens de suggeste van een goede afloop
- Noch Tom Hanks noch Hugh Grant doet mee.

Kom op zeg, deze film heeft NIET te lijden onder hollywood-clichés.

+ De film is niet in real time geschoten. Voorbeelden daarvan zijn bijvoorbeeld de man in het rood die in één scène (waarin Ethan en Julie langs achteren gefilmd worden) op de camera afloopt en in de volgende frontale scène pas seconden later in beeld verschijnt. Goede voorbeelden van films daadwerkelijk in real time geschoten zijn films zoals ROPE (1948), 12 ANGRY MEN (1957) en EMPIRE (1964), om van films als DOG DAY AFTERNOON (1975) en PHONE BOOTH (2002) nog maar te zwijgen. Conclusie: het in real time filmen is iets wat in Hollywood al vaker voorkwam en bijgevolg beschouwd kan worden misschien niet als cliché, maar toch daadwerkelijk om een gebruik dat al eerder is toegepast en waarmee BEFORE SUNSET dus niet als eerste is mee gaan lopen.

+ De film heeft wél een plot, of heb je de film niet gezien??? Films hoeven niet altijd actie te bevatten om een plot te hebben.

+ De ontladende kus en het met elkaar slapen wordt enkel gesuggereerd. Immers, de omstandigheden lenen zich er niet toe. Zoals de situatie was in de vorige film, zo kan het nu niet meer gaan (want Hawke getrouwd en een kind en Delphy heeft een lief).

+ Het is niet noodzakelijk om Hanks of Grant in een film te hebben om het een clichéfilm te noemen.

Maar ik geef je wel gelijk wat clichés betreft. BEFORE SUNSET is daar een slecht voorbeeld van en kan inderdaad moeilijk een clichéfilm genoemd worden. Toch weet ik dat ik iets over het hoofd zie, maar ik weet niet wat...

Met real time bedoelde ik dat de film geen sprongen in de tijd maakt. Maar is dog day afternoon ECHT real time geschoten? Dat wist ik niet.

Nee, DOG DAY AFTERNOON is niet in real time gefilmd, maar het wekt wel de illusie, evenals BEFORE SUNSET doet. EMPIRE, persoonlijk één van mijn favoriete films, is acht uur aan een stuk het Empire State Building gefilmd. Daar is de actie passief. Je ziet het nacht worden en de lichtjes aangaan. Zo'n film zet ik graag op als ik een feestje geef met mijn vriendinnen. Als we naar de TV kijken doorheen ons gebabbel, lijkt het percies alsof we in New York zitten. Ik ben daar dol op.

Nu, terug over BEFORE SUNSET: het lijkt alsof het allemaal in één keer gefilmd is, maar dat is dus niet waar en slechts een illusie.

Vond deze beter dan het eerste deel. Weet niet precies wat het was, maar het werkte hier toch nog iets beter bij mij. Misschien omdat het nog wat simpeler qua opzet was en dat er geen zoen- scènes waren, of gewoon omdat ik Julie Delpy hier een stuk beter kon uitstaan (al zal ik nooit echt een fan van haar zijn). Wederom een fijn sfeertje, lekker minimalistisch allemaal, en nu dus wat minder minpunten. Overigens was het openingsnummer wel bedroevend.
4*

Kan zowel de mensen wel volgen die dit een prachtige film vonden, als de mensen die moe werden van het quasi-intellectuele gelul. Ik sta er een beetje tussen, hoewel ik meer neig naar die eerste groep. Wel iets minder dan deel 1, dat veel sprookjesachtiger was en waarin duidelijk wordt hoe mooi één enkele dag kan zijn. Daartegenover staat dat deze film (real-time?) prachtige scenes bevat, die Before Sunrise doen verbleken. Gemengde gevoelens. Even bekijken of ik de box met de twee films te ruil aanbied, of dat ik een jaartje wacht en het nog eens probeer. Voorlopig 3,5 sterren (voor beide delen trouwens).

Before Sunrise leek mij nou precies zo'n film waar je géén vervolg op moet maken. Die film had een perfect open einde, en bovendien was het nu ook weer niet zo'n succesvolle film dat een sequel een logische stap was. Toch had ik bijna louter positieve kritiek gehoord aangaande deze film, toen ik gisteravond mijn tv'tje aanzette om het vervolg te bekijken op wat ik diezelfde dag nog had bejubeld tot één van de beste romantische films die ik kende.

Ik had tevens mijn best gedaan om zo min mogelijk te weten te komen over de plot, wat nu ook weer niet al te moeilijk was, want de film heeft amper plot. Maar ik wist ook niet of de film nu zes maanden, een jaar of 10 jaar na de eerste film speelde. Ik was Comfortably Numb, om het maar eens Pink Floyd-iaans te zeggen. En dat was fantastsich bij deze film.

Eigenlijk gaat de film vrijwel meteen weer van start zoals Before Sunrise. Lange shots, een hele hoop dialoog en opborrellende emoties die langzaam maar zeker steeds meer ruimte krijgen tussen de woorden door. Het sterkst punt van de film was wederom de geloofwaardigheid, voor mij in ieder geval. Nuja, ik ben pas 15, maar ik had het gevoel dat ik eindelijk eens doorhad waar volwassenen zoal over lullen als ze onder elkaar zijn. En wederom waren de gesprekken zowel grappig als schrijnend, zowel intellectuele bullshit, als je het zo wilt noemen, als emotionele passages. Vooral het oprakelen van herinneringen vond ik geweldig. Schokkend dat ze uiteindelijk toch nog sex bleken te hebben gehad! Ook al past dat de film wel als gegoten. Het belangrijkste in de film is dat ze ouder zijn geworden, maar tegelijkertijd lijken ze niet zo ontzettend veel veranderd. En dat is het leuke; ze hebben elkaar al 9 jaar niet gezien, maar zodra ze elkaar weer zien klikt het weer.

De film was zo mogelijk nog mooier geschoten dan het eerste deel. En dan vooral de belichting was heerlijk sprookjesachtig, wat een soort van magische apothese lijkt te bereiken tijdens het bootreisje. Dat vond ik ook leuk, weer zo'n impulsieve beslissing waar deel 1 vol mee zit. Hun gesprekken over hoe hun levens na die ene dag verdergegaan zijn, zijn eigenlijk heel realistisch en daardoor ook ontroerend. Het had niet veel gescheeld of ze waren elkaar al veel eerder weer tegengekomen, hadden misschien de rest van hun levens (wel gelukkig!) samen doorgebracht, en liepen nu niet te mijmeren over waarom ze dan wel redelijk ongelukkig waren. De uitbarsting van Celine in de auto dat ze liever had gehad dat ze hem helemaal niet meer ontmoet had was een hoogtepunt in de film. Heel begrijpelijk, on-Hollywoodachtig en half bevredigend, half niet-bevredigend.

De film bleek een zeer geslaagd vervolg. Het voelde alsof het allemaal van te voren zo gepland was, dat ze bij deel 1 al wisten dat het er zou komen. Het einde was ge-ni-aal. Pas een paar seconden voordat het er is besef je dat dit best wel eens het einde zou kunnen zijn, en besef je hoe briljant dat zou zijn. Veel meer een open eind dan deel 1, maar eigenlijk voelt het nóg beter aan dan dat van deel 1. En dat is heel knap. Het enige dat de film te verwijten valt, zoals Mister Blonde hierboven aangeeft, is dat de film minder sprookjesachtig is dan Before Sunrise, die fenomenaal liet zien hoe je in een opperste carpe-diem bui de dag van je leven kunt hebben. "I remember that one day better than I do entire years!"

Desondanks geniaal. Ik vergelijk het om de één of andere reden een beetje met Back to the Future 1 en 2. Die voelen ook zo perfect aan, en toch ietwat anders. Maar zowel Before Sunrise als Before Sunset staan voortaan hoog in mijn mentale toplijst, eigenlijk als één geheel. Bij de extra's liet Hawke overigens doorschemeren dat ze misschien nog wel een paar films willen maken, met nog eens een jaar of 10 ertussen. Dát lijkt me pas echt vet. Dat zou even uniek als briljant zijn. We zullen zien.

4,5*

Ik heb deze film niet afgekeken, vond het niks helaas. geen stem dus...!

Weet iemand of beide delen ook in een box verkrijgbaar zijn?

Helaas geld voor deze film bijna hetzelfde als voor deel 1.

Ik vond hem beetje saai, deze was nog korter ook! het einde zuigt.

weinig spetterende romantiek. Als ik dat wist was ik deze twee delen niet gaan huren + kijken. ik wil de fans niet aanvallen, het is gewoon niet mijn type film. Oké cliché, de standaart film met overdossis romantiek en happy ending's maar doe mij dat maar.

nog een halve punt minder als deel 1, omdat hij korter was, en ik niets van het einde kon maken.

2.0*

En met dit soort bijdragen, blijf ik bij het standpunt dat deze film zowel als haar voorloper gebonden is aan leeftijd vs waardering. Niet alleen dat, ik kan me voorstellen dat jonge twintigers die nu de eerste film zien ook niet alles meekrijgen, omdat het ook periode-gevoelig is.

Not true. Zag de eerste toen ik een jaar of zestien was en was meteen verkocht. Zag deze op m'n 18e en vond 'm ook uitstekend. Het zal vast ergens aan liggen, maar de leeftijd is het iig niet.

Kijk op cinema lijkt me.

Aangezien mijn late tienerjaren + begin studententijd degelijk lag in het alternatieve circuit, incl. grunge, maar ook w.b. onderwerpen die gevoerd werden in de nachtuurtjes + kroegfilosofie, haal ik ongetwijfeld meer uit die film, het is haast te projecteren op m'n eigen leven.

Het leven nu + onderwerpen die me bezighouden + verloren illusies en idealen die ik 10 jaar geleden nog volop bezat, zijn ook terug te vinden in Before Sunset. Zelfs de terugvondst van een oude liefde.

Het zijn gewoon persoonlijke bevindingen; ik kan me gewoonweg niet voorstellen dat een jonge tiener anno 2007 alles meekrijgt wat er te vinden is in de twee films.

Ik geloof niet zo zeer dat dit en de vorige periodegevoelig is. Ook ik voer gesprekken zoals ze die in het eerste deel voeren en kan me heel goed voorstellen dat ik in de situatie van het tweede deel kom. Denk ook dat de verhalen van Sunrise en Sunset gewoon heel universeel zijn en op vele leeftijden en periode's te prikken valt. Het basisprincipe van Sunrise is gewoon het avontuur van een onbekende liefde; iets wat je als jonge tiener ook mee maakt. Op rationeel vlak kan je er als je ouder wordt wellicht wel wat meer mee, omdat je misschien zelf in zo'n situatie bent geweest, maar op emotioneel vlak zijn de gevoelens die je bij de films krijgt vrij universeel lijkt me...

Bij de mediamarkt in Heerlen kosten beide pareltjes 6 euro per stuk. Boxset bestaat niet.

Ik heb ze beiden samen gekocht in een klein winkeltje. Daar hadden ze zelf Before Sunrise en Sunset bij elkaar verpakt voor 10 eurootjes maar die actie is al weer voorbij. Vind het ook jammer dat er niet een mooie boxset bestaat, want beide hoezen zien er verschillend uit.

Er is een Britse boxje. Met Nederlandse ondertiteling. Niet direct een indrukwekkend mooie box (twee keepcases met een dunkartonnen sleeve erover), maar hij is er wel.

Jep, ik heb 'm ook.

12.49 incl. bij play.com

Is voor 2011 de volgende eigenlijk al gepland?

Before Sunshine of wat wil je er nog van maken

After Botox

De titel lijkt me tzt het probleem natuurlijk niet. Het idee (om de 7 jaar een film maken) is heel interessant natuurlijk. Zou het graag zien...

Ik heb deze film gezien voor ik before sunrise had gezien. En ik had niet verwacht dat ik zo geboeid zou kunnen zijn door een film waarin het slechts om 2 mensen draait die in gesprek zijn / om elkaar heen draaien.

Een erg verrassende film dus voor mij zonder de grote hollywood actie (waar ik normaal ook best van hou hoor )

Ik ben het met Mug eens dat deze films erg leeftijdgebonden zijn. Met m'n 25 jaar kon ik me veel meer identificeren met de personages in Before Sunrise dan in Before Sunset. Maar tijdens het kijken van deze film had ik constant het gevoel dat dat over 5-10 jaar wel eens anders kan zijn. Neemt niet weg dat ik ook deze erg mooi vond, prachtig einde vooral. 4*

Deze film bewijst dat de ervaring van gister geen vlaag van verstandsverbijstering was. Opnieuw genoten, opnieuw 4*.

Geniaal einde! Pakt precies de draad op waar zijn voorganger stopte en is dan ook haast een kopie, wat absoluut geen schande is...

4*

Ik had (na gister het eerste deel gezien te hebben) erg gehoopt op een waardige opvolger en die kreeg ik, deze film is misschien nog wel dat beetje beter dan zijn voorganger het is gewoon opnieuw weer matenloos boeiend allemaal.

Schitterende conversaties (die je serieus doen laten nadenken over het leven), prachtige acteerprestaties, een boeiende sfeer en dit alles gaat in een rap tempo voorbij zonder dat er ook maar een enkele hollywood cliche aan te pas komt.

Kortom de afgelopen twee dagen heb ik beide (before sunrise/sunset) films en beide zijn ze me heel goed bevallen, en ondanks dat dit deel niet zo ontzettend veel van het eerste verschild prefereer ik deze, een heerlijke film die ondanks zijn vrij korte speelduur erg goed weet te boeien.

4 sterren

Ik was blij dat hij niet zo lang duurde. Wat een miserabele "romantische" film : 2 mensen die continu tegen elkaar spreken bijna de ganse film lang, vermoeiend tot en met. Gelukkig was er nog een boottochtje of het werd een 0,5 ster.

Welke variatie bracht het boottochtje dan, behalve mooie cinematografie? Dan springt voor mij eerder de adembenemende discussie in de auto eruit.

De auto-scene, de beste scene uit dit tweeluik, de scene die ik zo'n keer of tien gezien heb....