Before Sunset (2004)

Absoluut prachtige aanvulling op Before Sunrise. Binnen vijf minuten zit je er weer he-le-maal middenin. In het begin heerlijk leuk en luchtig, maar langzaam kom je meer te weten over de dromen, desillusies en teleurstellingen van de afgelopen 10 jaar. En een absoluut perfect einde. Ik vind het bijna jammer dat ze 8 jaar op me voor liggen (herkende me een half jaar geleden nét iets meer in ze, in de eerste film).

Tot 2013, Jesse en Celine

De voorgeschiedenis kennen, herkenning, leeftijd ... het zal allemaal wel. Ik heb deze film gezien zonder dit alles, maar toch met volle teugen genoten.

Had zo een Dogma film kunnen zijn, waardoor de hele sfeer direct verprutst zou zijn. Gelukkig wordt de reis door Parijs van beide geliefden wel mooi in beeld gebracht. De chemie is waar deze film rond draait, en die was er eigenlijk al vanaf de tweede minuut (film begint met een cheesy kutnummer, wel een beetje jammer) en gaat eigenlijk nooit meer weg. De relatie tussen beiden is boeiend, hun achtergrond allerminst te complex om deel 1 als must te zien.

Genoten van de dialoog, al was die bij momenten net dat ietsje te geforceerd (verbaast me dan ook niet dat dit van dezelfde regisseur als Walking Life is), en ook die laatste scene in het appartement zat er net naast vond ik. Al is dat vitwerk, want de sfeer die zeer subtiel doorheen de film weet variëren is geweldig.

Mooie, minimalistische cinema, maar met zin voor afwerking. Geweldige romantiek, 4 dikke sterren.

PS: geen idee wat er mis is met Julie Delpy. Stond hier echt te blinken.

Erg fijn vervolg. Gedurende het eerste deel van de film echter had ik nog ernstig m'n twijfels. Niet dat het niet vermakelijk was, maar ik miste toch...iets, wat in de eerste film wel aanwezig was.

Tijdens de autorit valt eigenlijk pas alles goed op zijn plaats. Wat ook meteen de beste scene is imo, evenals het einde Die Nina Simone imitatie + dansje

Ik was ook zo blij aan het einde dat hij dus niet met het vliegtuig ging, of dat iig open bleef. Dat had voor mij namelijk toch wel wat verpest.
In het eerste deel kon ik er nog inkomen (jong, geen geld voor ander ticket enz.) maar dit keer had hij dat echt niet kunnen verkopen met zijn carriere hoor. Voor deze romantiek koop je maar een nieuw ticket, sloeber!

Wederom (na Before Sunrise) erg mooi. Dat een film, die het puur van de dialoog moet hebben, de gehele speelduur blijft boeien is uitzonderlijk (ik ken d'r in ieder geval erg weinig die dat kunnen).

Toch is het denk ik interessanter (en ik meen dat Jordy dit al eens noemde), dat je deze twee films ziet, als je zelf ook op die leeftijd bent.

Net niet zo goed als Before Sunrise, maar wel weer een heerlijk filmpje van de geweldige Linklater.

Before Sunrise niet gezien, Sunset nu dus wel en die is dan ook gewoon makkelijk te volgen. Voor mijn gevoel kunnen dit soort films (als in praatfilms) soms iets te dik dat ''kijk ons een alles zo natuurlijk mogelijk brengen'' laagje. Echter met deze film had ik hier geen last van. 4.5 sterren

Haalt het voor mij niet bij Before Sunrise. Misschien dat het ligt aan het feit dat ik van de leeftijd ben van de hoofdrolspelers in de eerste film, maar in deze kon ik me een stuk minder identificeren met Jesse en Celine, die me ook een stuk minder sympathiek voorkwamen. Ook leken de discussies meer bedacht dan bij Sunrise, en deed het einde me in de eerste film meer.

He, wat een gezeur , want ondanks bovenstaande is Before Sunset toch een mooie film: 3*.

Helemaal mee eens.

Waar het 1ste deel vooral valt onder de categorie: nutteloze praatjes voeren met slechts enkele keren wat diepgang om de hoek kijkend. Is dit allemaal net wat boeiender, diepgaander, flitsender en voelde ik mij ook wat meer verwant met de hoofdrolspelers.

Ik vond de conversaties tussen beiden grappiger en scherper. Af en toe elkaar naar de mond praten en elkaar af en toe een beetje in de zeik nemen. Belangrijk dat de conversaties interessant zijn want er wordt weer wat af gekletst in deze film. Julie Delpy bleek nu dus een stuk beter te verteren, misschien wel omdat ze er nu een stuk wilder uit zag. Leuk dat het verhaal in 1x helemaal wordt vertelt, zonder tijdssprongen erin. Dat heb ik nog niet vaak gezien.

De leukste scène: als Julie en Ethan het huis van Julie binnen willen gaan en de buurvrouw het pad van hun doorkruist en enthousiast een praatje in het Frans met Ethan wil beginnen. Julie vertelt echter, dat hij geen Frans spreekt, waarmee de vrouw plots haar interesse verliest en geen poging doet om nog maar 1 ding te zeggen. Hoezo chauvinistisch??? Leuk in beeld gebracht! 4*

Wat een genot. Verbetering van het eerste deel, vooral te danken aan de afwezigheid van bij-figuren als waarzegsters en dichters.

Heerlijke dialogen en bewegingen (het moment dat Delpy Hawke troostend wil aanraken achter in de auto, maar toch terugtrekt). Het enige dat echter niet in balans is, zijn de acteerkunsten van Hawke en Delpy. Delpy verslaat Hawke ruim, wat een actrice. Iets dat me toch wel dwars zat in het merendeel van de film helaas. Daardoor dus net geen 5 sterren.

Tijd voor kamille-thee...

Kan zowel de mensen wel volgen die dit een prachtige film vonden, als de mensen die moe werden van het quasi-intellectuele gelul. Ik sta er een beetje tussen, hoewel ik meer neig naar die eerste groep. Wel iets minder dan deel 1, dat veel sprookjesachtiger was en waarin duidelijk wordt hoe mooi één enkele dag kan zijn. Daartegenover staat dat deze film (real-time?) prachtige scenes bevat, die Before Sunrise doen verbleken. Gemengde gevoelens. Even bekijken of ik de box met de twee films te ruil aanbied, of dat ik een jaartje wacht en het nog eens probeer. Voorlopig 3,5 sterren (voor beide delen trouwens).

Before Sunrise leek mij nou precies zo'n film waar je géén vervolg op moet maken. Die film had een perfect open einde, en bovendien was het nu ook weer niet zo'n succesvolle film dat een sequel een logische stap was. Toch had ik bijna louter positieve kritiek gehoord aangaande deze film, toen ik gisteravond mijn tv'tje aanzette om het vervolg te bekijken op wat ik diezelfde dag nog had bejubeld tot één van de beste romantische films die ik kende.

Ik had tevens mijn best gedaan om zo min mogelijk te weten te komen over de plot, wat nu ook weer niet al te moeilijk was, want de film heeft amper plot. Maar ik wist ook niet of de film nu zes maanden, een jaar of 10 jaar na de eerste film speelde. Ik was Comfortably Numb, om het maar eens Pink Floyd-iaans te zeggen. En dat was fantastsich bij deze film.

Eigenlijk gaat de film vrijwel meteen weer van start zoals Before Sunrise. Lange shots, een hele hoop dialoog en opborrellende emoties die langzaam maar zeker steeds meer ruimte krijgen tussen de woorden door. Het sterkst punt van de film was wederom de geloofwaardigheid, voor mij in ieder geval. Nuja, ik ben pas 15, maar ik had het gevoel dat ik eindelijk eens doorhad waar volwassenen zoal over lullen als ze onder elkaar zijn. En wederom waren de gesprekken zowel grappig als schrijnend, zowel intellectuele bullshit, als je het zo wilt noemen, als emotionele passages. Vooral het oprakelen van herinneringen vond ik geweldig. Schokkend dat ze uiteindelijk toch nog sex bleken te hebben gehad! Ook al past dat de film wel als gegoten. Het belangrijkste in de film is dat ze ouder zijn geworden, maar tegelijkertijd lijken ze niet zo ontzettend veel veranderd. En dat is het leuke; ze hebben elkaar al 9 jaar niet gezien, maar zodra ze elkaar weer zien klikt het weer.

De film was zo mogelijk nog mooier geschoten dan het eerste deel. En dan vooral de belichting was heerlijk sprookjesachtig, wat een soort van magische apothese lijkt te bereiken tijdens het bootreisje. Dat vond ik ook leuk, weer zo'n impulsieve beslissing waar deel 1 vol mee zit. Hun gesprekken over hoe hun levens na die ene dag verdergegaan zijn, zijn eigenlijk heel realistisch en daardoor ook ontroerend. Het had niet veel gescheeld of ze waren elkaar al veel eerder weer tegengekomen, hadden misschien de rest van hun levens (wel gelukkig!) samen doorgebracht, en liepen nu niet te mijmeren over waarom ze dan wel redelijk ongelukkig waren. De uitbarsting van Celine in de auto dat ze liever had gehad dat ze hem helemaal niet meer ontmoet had was een hoogtepunt in de film. Heel begrijpelijk, on-Hollywoodachtig en half bevredigend, half niet-bevredigend.

De film bleek een zeer geslaagd vervolg. Het voelde alsof het allemaal van te voren zo gepland was, dat ze bij deel 1 al wisten dat het er zou komen. Het einde was ge-ni-aal. Pas een paar seconden voordat het er is besef je dat dit best wel eens het einde zou kunnen zijn, en besef je hoe briljant dat zou zijn. Veel meer een open eind dan deel 1, maar eigenlijk voelt het nóg beter aan dan dat van deel 1. En dat is heel knap. Het enige dat de film te verwijten valt, zoals Mister Blonde hierboven aangeeft, is dat de film minder sprookjesachtig is dan Before Sunrise, die fenomenaal liet zien hoe je in een opperste carpe-diem bui de dag van je leven kunt hebben. "I remember that one day better than I do entire years!"

Desondanks geniaal. Ik vergelijk het om de één of andere reden een beetje met Back to the Future 1 en 2. Die voelen ook zo perfect aan, en toch ietwat anders. Maar zowel Before Sunrise als Before Sunset staan voortaan hoog in mijn mentale toplijst, eigenlijk als één geheel. Bij de extra's liet Hawke overigens doorschemeren dat ze misschien nog wel een paar films willen maken, met nog eens een jaar of 10 ertussen. Dát lijkt me pas echt vet. Dat zou even uniek als briljant zijn. We zullen zien.

4,5*

Ik ben het met Mug eens dat deze films erg leeftijdgebonden zijn. Met m'n 25 jaar kon ik me veel meer identificeren met de personages in Before Sunrise dan in Before Sunset. Maar tijdens het kijken van deze film had ik constant het gevoel dat dat over 5-10 jaar wel eens anders kan zijn. Neemt niet weg dat ik ook deze erg mooi vond, prachtig einde vooral. 4*

Deze film bewijst dat de ervaring van gister geen vlaag van verstandsverbijstering was. Opnieuw genoten, opnieuw 4*.

‘Before Sunset’ omschrijft de liefde tussen een mooie Franse intellectuele milieuactiviste en een knappe Amerikaanse getrouwde schrijver. Het verhaal kan misschien clichématige zijn, het stoort geen moment. Het verhaal heeft een heerlijk tempo en de prachtige wisselwerking tussen Ethan Hawke en vooral Julie Delphy laat mij meteen verliefd worden op de mooie manisch-depressieve Française. Waarschijnlijk zullen de meeste vrouwen hetzelfde voelen voor Ethan Hawke. Maar gaandeweg het verhaal merken ze eigelijk dat hun romantiek een utopie moet zijn geweest ... of toch niet?

De kracht van de film ligt hem misschien nog wel het meeste in de prachtige paradox. Julie Delphy en Ethan Hawke hebben door de tegenslagen in hun leven het gevoel dat de romantiek niet meer bestaat. Maar ondertussen ondervinden we deze romantiek als kijker wel gedurende de film en wordt deze utopische romantiek aan de kijker voorgedragen, terwijl deze een te volmaakte werkelijkheid moet zijn. Dit is een romantiek waarvan iedere romanticus zal wegdromen, en misschien ben ik een te grote realist om er niet in te geloven. Desondanks kan ik wel heerlijk wegdromen en is de wisselwerking tussen beide perfect in beeld gebracht.

Daarbij komt het derde personage, Parijs, fantastisch tot zijn recht. Prachtig hoe het koppel door Parijs struint langs de prachtige straatjes en steegjes. Ze nemen plaats in een prachtig pittoresk cafeetje, en ook de rondvaart ziet er prachtig uit. De camera beweegt ook niet voorbarig en staat volledig in dienst van de twee acteurs. Alleen van de ene scène op de andere scène merk je nog dat je naar een beeldscherm zit te turen. Het gevoel van ‘god in Frankrijk’ wordt door deze cameravoering fantastisch vastgelegd. ‘Before Sunset’ is de film waarbij zelfs de grootste pessimist kan wegdromen.

Before Sunset is een vervolg van het beste soort. Niet alleen gaat het verhaal verder waar het gebleven was 9 jaar eerder, maar je hebt ook echt het gevoel dat er 9 jaar tussen zitten. De personages zijn ouder. Ze denken en doen nu anders. Er heeft werkelijk eens in een vervolg een ontwikkeling plaatsgevonden. Daarnaast is dit een vervolg die niet alleen verdergaat op de thema's van het eerste deel, maar ze ook uitbreid en zo op wonderbaarlijke wijze het eerste deel meer diepgang en betekenis geeft. Geen geringe prestatie. Before Sunrise zat al op de rand van de 4 sterren, maar het was Before Sunset die me werkelijk schreef trok om dit aantal uit te delen. Before Sunset is niet alleen een ijzersterke film op zichzelf, hij wijst er ook nog eens op hoe bijzonder deel 1 was.

Ik had er dan ook geen enkele moeite mee om weer 77 minuten naar deze twee mensen te kijken. Net zoals het tussen de twee hoofdpersonen weer meteen klikt, klikte het ook van mijn kant meteen weer. Het zijn toch wel twee van de best geschreven personages die ik ken. Bij verschillende situaties had ik het gevoel dat ze precies hetzelfde dachten als ik, met name in het geval van Jesse. Soms spraken ze deze gedachten niet uit, maar het was des te leuker als ze dit wel deden. Daarnaast handelde ze in sommige situaties zoals ik waarschijnlijk ook zou doen en in andere situaties zoals ik graag zou willen doen. Maar bovenal wekt de film de indruk dat die personages gewoon echt bestonden en toevallig door een camera geregistreerd werden. Prachtig.

Ik vond Before Sunrise een zeer goede film, maar Before Sunset waardeerde ik nog een tikkeltje meer. De film is in ieder opzicht volwassener dan zijn voorganger (en die was al verre van kinderachtig). Het is mooi om te zien hoe de kijk op het leven door de personages net iets anders is geworden in 9 jaar, maar hoe ze tegelijkertijd nog herkenbaar dezelfde zijn. Dat is enerzijds waarschijnlijk te danken aan het feit dat de twee acteurs zelf meeschreven aan dit deel, maar ook doordat de regisseur ouder geworden is. Ik voelde hier veel meer de hand van een auteur dan in deel 1.

Before Sunrise en Before Sunset zijn dus twee films om verliefd op te worden en ik zal ze ongetwijfeld nog veel vaker bekijken. Er komen naar alle waarschijnlijkheid nog meerdere delen. Aan de ene kant leuk, omdat ik wel benieuwd ben wat er hierna gebeurt. Aan de andere kant ben ik bang dat er misschien een moment komt waarop de film concluderen dat de romance niet werkt of uitgedooft is. Dat zou waarschijnlijk passen bij het realisme, maar zou ook de magie weghalen. Maar om dit mogelijk te maken moeten de twee hoofdpersonen wel samen zijn gebleven na het einde van dit deel en we weten niet in hoeverre dit gebeurt is. Afwachten wat een vervolg dus doet, als die er al komt.

4 sterren voor beide delen. Met zeer grote kans op verhoging als deze films daadwerkelijk een goed herkijkgehalte blijken te hebben.

Hele aardige film die wat minder romantisch/sprookjesachtig is dan het eerste deel en meer ingaat op persoonlijke problemen van de twee hoofdpersonages. De film weet goed te boeien maar er zijn wel op- en aanmerkingen te plaatsen. De film probeert een beetje alternatief en afwijkend te zijn in vergelijking met andere films uit het genre maar slaagt daar maar gedeeltelijk in. Het gezemel over de kleine dingen in het leven (gaat bijzonder lang door, in feite een groot deel van de film) is alles behalve origineel en een beetje ergerlijk. Desalniettemin is het een aardige film die een leuk vervolg vormt op het eerste deel.

3,5*

Na Before Sunrise, is Before Sunset eveneens heel onderhoudend. Ik was toch razend benieuwd hoe het verhaal verder liep. Vooral het begin vond ik erg goed, maar niet veel later gaat het weer verder waar Sunrise was afgelopen. Een en al dialoog knap gevangen in lange shots, alhoewel sommige foutjes wel redelijk opvallend waren. Maar op de één of andere manier was Sunset iets minder irriterend dan Sunrise, dat dan weer wel. Vooral A Little Waltz is een lief liedje en het einde is tof.

Wauw. Ik ben om. Before Sunrise staat al jaren op 5* en zelfs in m'n top 10. Ook Before Sunset vond ik een unieke, schitterende film, maar toch vooral "het vervolg op". Vanavond heb ik ze voor het eerst direct achter elkaar gekeken. Wat is dit mooi...

Richard Linklater is een held. Stel (in theorie) dat je Before Sunrise nooit gezien zou hebben, is Before Sunset dan op zichzélf een briljante film? Weet ik veel... Dat is (voor mij) hypothetisch.

Twee zulke mooie mensen, met zo veel levenswijsheid, bij elkaar. Na 9 jaar. Durf je je hart te laten spreken, ook al weet je niet wat daar van zal komen? Dit is pure magie, de geëvolueerde vorm van hun ook al zo heerlijke jeugdige "encounter".

Geen twijfel meer over mogelijk. Ook Before Sunset krijgt van mij de maximale score: ***** En voor eeuwig diep in mijn hart. Ik kijk uit naar 2013

Schitterend vervolg op Before Sunrise!

Wauw, wat een heerlijke film is dit zeg. Ik vond Before Sunrise aangenaam kijkvermaak en had op zich best wel zin in dit vervolg, maar dat ik het zo'n mooie film zou vinden had ik niet verwacht. De film speelt negen jaar later, maar sluit echt naadloos aan op het eerste deel.

Beide personages zijn ouder geworden en ook wijzer en hebben ook meer levenservaring. Ze zijn wat minder naïef en bij beiden is heel wat veranderd sinds dat ene weekend in Wenen. Tja en dat wordt eigenlijk fantastisch uitgebeeld in deze film. Ik heb echt zitten genieten van de scherpe dialogen, het af en toe erg subtiele non-verbale en ook de oprechtheid en eerlijkheid van de hoofdpersonages. Het is niet altijd even leuk wat er tegen elkaar gezegd wordt, maar ze zeggen het wel en uiteindelijk wordt dat dan ook gewaardeerd door de ander.

De sfeer is enorm sterk, de reis door Parijs is mooi in beeld gebracht en het liedje dat Celine voor Jesse zingt is gewoonweg geweldig. Het zou zomaar kunnen dat dit deel me beter bevalt, omdat ik zelf al wat verder in het leven sta, net als Jesse en Celine in deze film. Een klein minpuntje is het eerste kwartier, die me nog niet dit euforische gevoel gaf, maar verder is dit echt een pareltje van een film. Volwassen op alle punten, net als Celine en Jesse en met een machtig mooi einde.

4,5*

Prachtig, weer genieten geblazen. Alweer een aardige tijd geleden dat ik Before Sunrise zag, maar dat was helemaal geen probleem. Zat er direct na de eerste seconde alweer middenin en het was voor Jesse en Celine zelfs 9 jaar geleden natuurlijk, dus wat dat betreft vielen die maanden van mij nog wel mee.

Ik heb echt weer genoten van de prachige locaties, de schitterende chemie tussen Hawke en Delpy en de fascinerende conversaties, prachitg allemaal. Beide hoofdrolspelers spatten weer van het scherm, zijn wijzer en volwassener dan 9 jaar geleden en langzaam maar zeker worden er zoveel levenservaringen van de twee op ons (als kijker) afgevuurd dat een paar enorme hoogtepunten het me zelfs aardig moeilijk wisten te maken. De scéne in de taxi; de uitbarsting en de troostende- en terugtrekkende hand van Delpy, ongelovelijk. Vooral de uitbarsting is zo'n groot hoogtepunt, omdat haar terughoudendheid (in eerdere scénes) hier duidelijk en toch ook echt wel emotioneel verklaard wordt. Echt prachtig om naar te kijken weer. Dit zijn voor mij echt twee van de meest romantische-en tegelijkertijd échte films ooit gemaakt.

En daarnaast zijn er weer zoveel leuke, kleine details. Eerst in Wenen, nu in Parijs. Fantastisch geschoten beelden, betoverende belichting, een park, een brug, een cafétje, een boot en ga zo maar door. Een constant geweldige setting die het fundament (de dialogen/chemie/romantiek tussen de twee) op een mooie manier weet te versterken. Want het draait natuurlijk om échte liefde weer. Het prachtige einde is de kers op de taart. Die twee laten elkaar echt niet weer gaan, dat is - ondanks het open einde - voor mij duidelijk. Althans, zo vul ik het voor mezelf in. Net als het eerste deel 4,5 sterren, petje af voor Linklater, Hawke en Delpy.

Had geen idee wat ik moest verwachten en lees net pas dat die eerste nacht ook een film was.

Vond het een hele mooie film, erg genoten. De film word nergens saai ondanks dat de film alleen uit dialoog bestaat. De sfeer, de romantiek, de chemie is super. Ook nog erg goed geacteerd en dan vooral voor Delpy die geweldig is.

4 dikke sterren en snel dan maar Before Sunset kijken

I guess when you're young, you just believe there'll be many people with whom you'll connect with. Later in life, you realize it only happens a few times.

Prachtig vervolg op Before Sunrise, een film die me ook al wist te imponeren door het tonen van liefde in de puurste vorm.

Het komt niet zo vaak voor dat een vervolg op een sterke film een net zo'n sterke film wordt. Het weet deze Before Sunset toch te lukken. Je zit na een paar minuten alweer helemaal in het verhaal en de band tussen Jesse en Celine voelt al weer snel heel erg vertrouwd. De film liet me pas los toen ik redelijk onverwacht plots de aftiteling zag beginnen, terwijl de film van mij nog wel even door had mogen gaan.

De film begint redelijk luchtig met wat dialogen over elkaars visie over bepaalde zaken in het leven, maar na een tijd wordt het toch allemaal wel erg persoonlijk en wordt er op een mooie wijze teruggeblikt op die ene nacht in Wenen en hoe het anders had kunnen lopen als ze elkaar 6 maanden later hadden ontmoet, wat toen de afspraak was. Wat als de oma van Celine in die week niet was overleden? Het was mooi om te zien hoe beiden hier moeite mee hadden en eigenlijk beseften dat ze de belangrijkste persoon in elkaars leven waren, ondanks dat beiden in de tussenliggende jaren wel een prive leven hebben opgebouwd. Het was ook mooi om te zien hoe ze er moeite mee hadden om elkaar nu weer los te laten. Prachtige scene in de auto waar Celine het niet meer houdt en uitbarst. Heel overtuigend gespeeld!

Sowieso was Julie Delpy wederom DE ster van de film. Ethan Hawke doet het aardig, maar Delpy is wederom fantastisch. Ze weet haar emoties echt heel goed over te brengen. Het blijft me verbazen dat zij geen heel bekende actrice is geworden, want de kwaliteiten heeft ze zeker. Daarnaast blijft ze ook een mooie vrouw.

Ik had het net al over dat de aftiteling wel heel plots in beeld verscheen. Dat stukje zit me wel een beetje dwars. Na de hele opbouw in Celine's appartement met de thee en het liedje had ik wel een romantisch einde verwacht. En eigenlijk hoopte ik daar ook op. Nou was het feit dat hij zijn vliegtuig ging en wilde missen wel duidelijk natuurlijk, maar een gepassioneerde kus had dat moment toch wel helemaal afgemaakt. Nu is het gissen hoe het daar verder ging. Alhoewel je eigenlijk wel zeker weet dat ze elkaar niet meer zouden laten gaan...

Dit vervolg is bijzonder geslaagd. Prachtige beelden van hun tocht door Parijs, een mooie soundtrack, overtuigend acteerwerk en het gevoel dat dit verhaal best wel eens echt zou kunnen gebeuren maakt van Before Sunset een topper. Ik kreeg niet helemaal het gevoel van het eerste deel, maar het kwam wel dicht in de buurt.

Ook 4* voor Before Sunset.

Er zijn maar weinig films waarvan het vervolg de moeite waard blijkt te zijn. Dit is een van die uitzonderingen - en hoewel Before Sunrise eigenlijk geen vervolg nodig had, past dit er toch heel goed bij.

Daar sluit ik me bij aan: Before Sunset is een rijkere film dan zijn voorganger, juist doordat de personages rijker zijn. Ik heb me in Before Sunset wat geërgerd aan alle bijfiguren, die erg vlak en clichématig waren: studenten, straatmuzikant, waarzegster. Daar heeft deze film gelukkig geen last van. En de gelaagdheid (flashbacks naar 9 jaar eerder, de één die zich die nacht anders herinnert dan de ander, de film als het vervolg op het boek in de film) spreekt me meer aan.

De film bestaat uit een dialoog van ruim een uur tussen twee (oud) geliefden voorafgegaan door een interview en afgerond met een walsje dat de thema's van de film nog even aanstipt. Tja, vermoeiend maar toch ook wel boeiend. Mr Hawke vind ik een goede acteur die iets kwetsbaars in zich heeft of in ieder geval uitstraalt. Van Ms Delpy ben ik wat minder gecharmeerd.

Ik heb deze film gezien direct na "Before Sunrise". Dat vond ik al een mooie film, maar dit "vervolg" is net een tikkeltje beter. Julie Delpy steelt de show met haar oh zo natuurlijke wijze van acteren (er zijn meer Franse acteurs en actrices die dat voortreffelijk kunnen). Moest bij het eerste deel van Before Sunset onwillekeurig wel denken aan het KRO-programma "De Wandeling" van Hella van der Wijst. Met "Before Sunrise/Sunset" laat Richard Linklater opnieuw zien met weinig middelen een topfilm te kunnen maken. Liefhebbers raad ik aan ook "In Search of a Midnight Kiss" (Alex Holdridge, 2007) te zien.

Na het geweldige Before Sunrise is dit een aardig 'vervolg'filmpje. Maar er is minder chemistry, minder romantiek en minder te beleven dan in z'n voorganger. Beetje jammer en ontgoocheld, maar desalniettemin weer een ontroerend mooi in beeld gebrachte film. Ook het abrupte einde had iets, euhm vloeiender, gemogen. Al is het natuurlijk een volledig te begrijpen einde als je de 2 films volledig hebt uitgekeken... 3*

Ook nog eens herbekeken en sluit me aan bij de vele positieve reacties hier. Vanaf het begin weet Richard Linklater de magie van Before Sunrise weer zo uit de lucht te grijpen. Zowel de magie tussen Jesse en Céline als tussen mezelf en de film. Op zich leek het bijna heiligschennis om een vervolg te breien aan de eerste, maar dan komt Linklater hiér mee aanzetten... Tja.

Delpy en Hawke spelen de pannen van het dak en het einde is briljant:

Baby, you're gonna miss that plane.
- I know.

De pay-off waar je als kijker naar snakt.

Misschien wel nog beter dan deel 1.

4,5*

Net als het eerste deel een bijzonder leuke film waarin de sterke dialogen de film overheersen. Dit geeft Delpy en Hawke toch een klik die je niet vaak ziet in films. De dialogen zijn nu wel compleet anders van aard, ze komen iets volwassener over en het gaat uiteindelijk toch meer over de mindere kanten van hun leven sinds hun ontmoeting. Daarnaast is het allemaal ook iets platvoerser door de vele seksverwijzingen.

Wat dat betreft is deel 1 iets subtieler en heeft de kalverliefde uit het eerste deel ook iets wat net een beetje magischer is dan dit verder uitstekende vervolgdeel.

3,5*

Wederom een hele fijne film. misschien iets minder dan deel 1 omdat het wat minder romantisch was, maar het was nu weer wat meer realistisch. De sfeer en chemie is in ieder geval weer perfect tussen de twee hoofdpersonen, en ik vind het ook grappig om te zien dat ze allebei hebben meegeschreven aan het script. Ook in dit deel heb ik vaak met een smile zitten kijken, omdat de dialogen tussen de twee gewoon erg leuk zijn. Wat me in deel 1 al opviel is dat Celine soms heel onverwachts uit de hoek komt qua woordgebruik en dat vind ik erg geestig. De setting was ook wederom prachtig.

4*

Net iets beter dan deel 1.

En dat terwijl het eigenlijk minder romantisch is. Komt waarschijnlijk ook omdat het nu overdag plaatsvindt, en niet 's nachts. Hoewel minder romantisch, vind ik het nu realistischer. Gedurende de hele film is er meer maturiteit aanwezig. Ook de dialogen - hoewel soms nog steeds te filosofisch- zijn beter.
Het einde vind ik het best mogelijke. Al was het inderdaad wel zonde dat de aftiteling zo snel kwam. Nog wat blikken vol genegenheid hadden niet slecht geweest.

Zowel Ethan Hawke als Julie Delpy doen het een stuk beter dan in Before Sunrise. Beiden komen meer naturel en volwassener over.

Parijs vind ik sowieso een mooiere stad dan Wenen, maar Linklater brengt het deze keer ook beter, mooier in beeld. Het is wat drukker en daardoor minder romantisch, maar het is wel sfeervoller.

4