Before Sunset (2004)

Gevoel, daar heb ik het over.

Dit is leuk voor Amerikaanse toeristen die Europa nog gaan bezoeken en een beetje in de stemming willen komen.

Zo iets.

Dit met films van Medem vergelijken getuigt van een ander soort gevoelsleven.

Jij haalt mischien voldoening aan ellenlange conversaties met over en weer gaan van eigenaardigheidjes van de spelers.

Mij gaat het om de beelden, symboliek.

Je gaat inderdaad geen Before sunset zitten kijken als je kickt op symboliek...:-S

Kicken is een groot woord.

Woody Allen films krijgen van mij ook stuk voor stuk hoge waardering.

In zijn films worden ook constant ervaringen op persoonlijk gebied uitgewisseld, maar dat kan ik dan weer juist heel erg goed verdragen.

Leuke film. Helaas vind ik 'm iets minder dan Before Sunrise, vooral door het plotselinge einde... Deze laat ietwat teveel aan de verbeelding open. Uiteraard weet je wel hoe het verder zal gaan, maar met 77 minuten was ik niet geheel tevreden. Jammer, aangezien Before Sunrise wel verrassend uit de bus kwam. De personages die wat volwassener zijn geworden worden fantastisch neergezet en de levenscyclus van beide personages worden steeds vergeleken met die ene dag in Wenen. Ik wilde 3 sterren geven (moest minder zijn dan het eerste deel), maar 3 is te weinig...

Ik vond deze film een verschrikking, zo vervelend, zo vol met cliché's. IMDB een 8 , moviemeter 3,65, ik mis hier waarschijnlijk iets

Zeg dat wel! Natuurlijk smaken kunnen verschillen (misschien kun je ook uitleggen waarom je het zo vervelend vond?), dat neemt niet weg dat dit toch een knap gemaakte film is in veel lange shots, waarin mooi natuurlijk geacteerd wordt. Het clichematige vind ik wel meevallen, sterker nog: deze film is allesbehalve cliche (kijk alleen al naar de - naast Before Sunrise natuurlijk - unieke opzet). Er zijn altijd punten die je misschien herkent, maar de sfeer, de gesprekken, de vibe tussen de mensen, dat is bijzonder en in mijn ogen doet 0,5* hoe je het wendt of keert geen recht aan de film.

Hij bedoeld misschien dat het soms zo erg kwijlerig wordt in deze film(s)????

Had geen idee wat ik moest verwachten en lees net pas dat die eerste nacht ook een film was.

Vond het een hele mooie film, erg genoten. De film word nergens saai ondanks dat de film alleen uit dialoog bestaat. De sfeer, de romantiek, de chemie is super. Ook nog erg goed geacteerd en dan vooral voor Delpy die geweldig is.

4 dikke sterren en snel dan maar Before Sunset kijken

Ik denk dat hij gewoon verbaasd is dat zo'n film zo hoog scoort. Een film hoeft helemaal niet voorzien te worden van actie maar een beetje afwisseling en variatie kan zo'n film al weer wat minder vervelend maken. En romantiek is ook al iets wat ieder mens weer anders ervaart.

Kan ik ook 0 sterren geven? Ik heb zojuist 77 minuten verkloot van mijn leven. Ik ben geen romantiekhater, the notebook bijv vind ik erg goed, maar dit?! Dit slaat echt gewoon alles, ik begrijp ook niet dat zulke films uberhaupt op dvd uitgebracht worden, dat is zonde van dat stukje plastic, daar hadden ze een mooie tandenborstel van kunnen maken, dit is gewoon pure geldverspilling,

Ik moet altijd wel lachen om mensen die heel puberaal-hysterisch gaan doen over tijd van je leven verkloot en dergelijke. En dan wel hebben zitten smullen van the devil's *kuch* advocate. Overigens, The notebook: HAHAHAHAHAHAHAHA!

hahaha en ik moet nu om jou lachen, ook jij zal soms bepaalde reacties geven die opgevat kunnen worden als puberaal. Als een film heel slecht is dan mag dat gezegd worden, en op welke manier wie dat dan doet moet diegene zelf weten. Al zie ik jouwn recente stemmen dan moet ik ook in mijn broek zeiken van het lachen

Geef dan tenminste argumenten wat je zo slecht vindt aan deze film, want je eerste bericht is louter gescheld.

Ja, dat past ook in het beeld...

Yep, nog eentje uit de categorie "Nee, jij!".

Renevanvliet1988 --> Fikkie.

Ik schrok op het moment dat hij vertelde dat hij kinderen/een kind had . Het gevoel van het eerste deel komt niet helemaal terug, maar wel voor een gedeelte. Het eerste deel vond ik beter, maar een 3,5 vind ik net te mager. De film was misschien iets te kort, maar het einde zet je toch wel aan het denken.

Dick2008 schreef: Het liedje wat ze voor hem zingt is grappig al maak ik me meer druk om die chauffeur die maar moet zitten wachten

Daar had ik ook last van, die arme chauffeur liet me geen moment los. Alsof er een krijtje over een bord kraste.

wat een tijdstip, nou ja neem 'm toch op (:

Mooie film! Maar shit ik dacht dat eerst deze kwam en dan Before sunrise. Is het nog wel leuk om die te zien dan?

Mooie vrouw die Julie Delpy. Leuke rol van Ethan Hawke.

Zeker de moeite waard om Before Sunrise nog te gaan kijken!

Ik vond deze film een stuk minder dan Before Sunrise. Had een beetje het gevoel van; 'been there, done that', alhoewel ik Before Sunrise dus écht wel heel mooi vond! Het vervolg vond ik maar tegenvallen, en vind deze film ook niet echt iets toevoegen aan het hele verhaal over de twee. Tuurlijk, je komt te weten wat de impact is geweest op hun allebei maar verder vond ik de film eerlijk gezegd..saai.

2*

Dat belooft dan wat voor mij....als-ie nog beter is (:

Heb het eerste deel niet gezien, maar dat was gelukkig niet essentieel. Moest wel even wennen aan het hoge tempo van conversatie. Vooral zij had een beetje last van adhd; hield maar niet op! Hup ene onderwerp dit, ander onderwerp dat.

Na een half uur begon de film wat meer vorm te krijgen en vond het wel leuk om te zien dat de film 'real time' is, net als '24'.

Jammer van het abrupte einde en 77 minuten, eigenlijk gewoon een aflevering van een serie.

3*

Schitterende film. Normaal niet mijn genre, omdat het jammer genoeg vaak te "gehollywodiseerd" wordt. Maar dit is gewoon klasse. Om met zo weinig middelen zo'n sterke film te maken, is een bewijs van de klasse van de regisseur en vooral de acteurs. Heel de tijd heb je het gevoel dat je een fragment ziet van het leven tussen deze twee, terwijl de camera er toevallig tussenloopt. Als kijker ben je zelf in Parijs. Ook zelden zo'n banale en toch heel sterke dialogen tot zijn recht zien komen.

Ik begrijp dat dit voor veel mensen 77 min. bullshit is, maar deze film is oprecht romantisch en blijft bewust bescheiden in z'n genre.

Na het hele mooie Before Sunrise me gelijk gewaagd aan Before Sunset en ik moet zeggen dat zelfs al heb ik sceptisch gekeken(vervolgen kunnen goed aanvullen of juist het geheel verpesten) ben ik toch wel tot de conclusie gekomen dat Linklater met dit 2de deel de spijker op zijn kop slaat, de personages zijn geestelijk veel verder gegroeid en sommige denkwijze zijn totaal veranderd, terwijl andere dingen gewoon het zelfde zijn gebleven.

Deze film gaat verder waar deel 1 stopte, alleen dan 9 jaar later, voor mij gevoel een stukje emotioneler dan het eerste deel omdat alles opeens een grotere betekenis heeft gekregen en het leven in die 9 jaar voor beide personages niet stil heeft gestaan, Linklater werkt de personages perfect uit en natuurlijk zijn Hawke en Delpy erg goed gecast en maken hun personages levendig en menselijk.

Ook dit 2de deel is me erg goed bevallen, en hoop eigenlijk dat er ooit een derde deel van uitkomt al denk ik niet dat dit gaat gebeuren.

4,5 sterren.

Mescaline beschrijft het heel erg goed, wat een pareltje, wat een chemie tussen Hawke en Delpy, wat is ze toch mooi : )

Overigens aan te raden om ze (binnen korte tijd) achter elkaar te kijken.

bijzonder krachtige film. Sober en intelligent.

Hij speelt continu een gevoel van onvervuld verlangen.

*****

Poëzie in de zuiverste versie van het woord,

Uitgestrekt, verraderlijk, Ons gangenstelsel, onze monstergrot! Zelfs wij, de architecten, Vergaten onze weg naar Wenen. En dwaalden door de koele krochten van de lange tijd zonder elkaar. Wimperslag - de tijd geeft vleugels, Onwennige ledematen van was en veren, Zonlicht nodigt ons hoog uit in een boetiek in Parijs, Voeten los van de vochtige stenen, We stijgen op in hemels blauw. De vlucht duizelt, Stormt door Helios' vlammen, Duikt door het kolkende schuim, Stymphaliaanse derwisj, bandeloos.

zij vliegt moeizaam, Ploegt de wind met zwakke slagen, Kon hij je maar dragen! Ik kan je alleen inspireren, misschien. Als we vallen, vallen we samen, Als gelouterde druppels in de oceaan, Waar we eindelijk gelijk zijn. Maar groeit voorbij de golven gras, Dan zoeken we de hoogste berg, En baden ons in ambrozijn. Uitkijkend over de archipel, Met zijn veel te hoge horizon. Daar zul je het voelen, Eindigheid, sterfelijkheid. En in de schaduw van onze olijfboom, Geluk.

Geluk is voelbaar in deze parel, verlangen, een verlangen naar meer. Interessante gesprekken houden de vaart erin. Camerawerk is fenomenaal. Een wandeling, over straat en door het park, een kopje koffie en een rondvaart tot halte één. Een one night stand als deze, voor negen jaar een herinnerng slechts.Nu beiden gebonden, gebonden aan regels van een slechtlopende relatie, Herenigt in Parijs, uiteindelijk dan toch. Praatjes vullen geen gaatjes, alles draait om sex, maar emotie komt tot leven, een epishe chemie tussen Hawke en Delpy, die gekoesterd mag worden. Gekoesterd mag worden tot de laatse minuut, want zelfs het einde, maakt mij blij.

Na het zien van Before Sunrise wilde ik deze opvolger wel ooit een keer zien.
Een keer, want de film beviel mij als totaalplaatje niet zo. Een keer, want ik houd niet van romantiek die niet meer beantwoord wordt, terwijl dat antwoord wel te vinden is. Een keer, want het verhaal had iets magisch, iets fenomenaals, in al zijn simpelheid.
Een keer, want dat magische, dat fenomenale verhaal bleef hangen en begon na dag één aan mij te knagen. Een keer, omdat ik dat spontane, die vlugge verliefdheid die twee mensen zo met elkaar verbindt, maar tevens uit elkaar drijft, omdat ze hopen op de ultieme romantische wederkering in de toekomst, zelf ook meegemaakt heb. Een keer, omdat mijn verhaal geen perfect einde had en ik het hen zo graag gunde, dat moest ik zien. Een keer, omdat dag twee mij nog geen antwoord had gegeven.
Die keer, dat was vandaag, toen mijn honger naar onbeantwoorde romantiek niet meer met fantasie te stillen was. En het smaakte als slagroom op de aarbeien, als caramel op de chocola, als honing in de kamillethee. Tongstrelend zoet, warm van binnen. Ik ben hier en ga nooit meer weg. Niet nogmaals.

Een schitterende opbouw van de onwennige situatie op het begin na de 'toevallige' ontmoeting, negen jaar later, naar de bekende sfeer en gevoelens van die ene nacht, negen jaar eerder. Het verlangen wordt zo goed uitgewerkt dat je zelf de kriebels voelt. Er hangt zoveel spanning in de lucht, dat je bijna het scherm in wil springen en hun lippen op elkaar wilt duwen. Maar dat moment blijft uit. Net als het boek van Jesse geeft het einde geen gedefinieerde climax. Dat gebeurt in je verbeelding, in je fantasie. Ieder kan zijn perfecte romantische afsluiting creëren. En oh, wat geeft die van mij een voldoening.

Ik ben blij dat ik Before Sunrise gezien heb. Want door die heb ik nu ook Before Sunset een keer gezien. Dit maal klikte het superbe tussen Delpy en Hawke, wat ik in Before Sunrise vond ontbreken. De gesprekken voelden nu wat realistischer aan. Dat is te wijten aan de volwassenheid die negen jaren met zich meebrengen. Zowel bij Delpy en Hawke als bij Celine en Jesse. Wellicht heb ik Before Sunrise te zwaar beoordeeld, die zal ik binnenkort nogmaals een kans geven. Want een tweede kans, dat krijgen alleen degenen die dat verdienen.

I guess when you're young, you just believe there'll be many people with whom you'll connect with. Later in life, you realize it only happens a few times.

Prachtig vervolg op Before Sunrise, een film die me ook al wist te imponeren door het tonen van liefde in de puurste vorm.

Het komt niet zo vaak voor dat een vervolg op een sterke film een net zo'n sterke film wordt. Het weet deze Before Sunset toch te lukken. Je zit na een paar minuten alweer helemaal in het verhaal en de band tussen Jesse en Celine voelt al weer snel heel erg vertrouwd. De film liet me pas los toen ik redelijk onverwacht plots de aftiteling zag beginnen, terwijl de film van mij nog wel even door had mogen gaan.

De film begint redelijk luchtig met wat dialogen over elkaars visie over bepaalde zaken in het leven, maar na een tijd wordt het toch allemaal wel erg persoonlijk en wordt er op een mooie wijze teruggeblikt op die ene nacht in Wenen en hoe het anders had kunnen lopen als ze elkaar 6 maanden later hadden ontmoet, wat toen de afspraak was. Wat als de oma van Celine in die week niet was overleden? Het was mooi om te zien hoe beiden hier moeite mee hadden en eigenlijk beseften dat ze de belangrijkste persoon in elkaars leven waren, ondanks dat beiden in de tussenliggende jaren wel een prive leven hebben opgebouwd. Het was ook mooi om te zien hoe ze er moeite mee hadden om elkaar nu weer los te laten. Prachtige scene in de auto waar Celine het niet meer houdt en uitbarst. Heel overtuigend gespeeld!

Sowieso was Julie Delpy wederom DE ster van de film. Ethan Hawke doet het aardig, maar Delpy is wederom fantastisch. Ze weet haar emoties echt heel goed over te brengen. Het blijft me verbazen dat zij geen heel bekende actrice is geworden, want de kwaliteiten heeft ze zeker. Daarnaast blijft ze ook een mooie vrouw.

Ik had het net al over dat de aftiteling wel heel plots in beeld verscheen. Dat stukje zit me wel een beetje dwars. Na de hele opbouw in Celine's appartement met de thee en het liedje had ik wel een romantisch einde verwacht. En eigenlijk hoopte ik daar ook op. Nou was het feit dat hij zijn vliegtuig ging en wilde missen wel duidelijk natuurlijk, maar een gepassioneerde kus had dat moment toch wel helemaal afgemaakt. Nu is het gissen hoe het daar verder ging. Alhoewel je eigenlijk wel zeker weet dat ze elkaar niet meer zouden laten gaan...

Dit vervolg is bijzonder geslaagd. Prachtige beelden van hun tocht door Parijs, een mooie soundtrack, overtuigend acteerwerk en het gevoel dat dit verhaal best wel eens echt zou kunnen gebeuren maakt van Before Sunset een topper. Ik kreeg niet helemaal het gevoel van het eerste deel, maar het kwam wel dicht in de buurt.

Ook 4* voor Before Sunset.

Er zijn maar weinig films waarvan het vervolg de moeite waard blijkt te zijn. Dit is een van die uitzonderingen - en hoewel Before Sunrise eigenlijk geen vervolg nodig had, past dit er toch heel goed bij.

Daar sluit ik me bij aan: Before Sunset is een rijkere film dan zijn voorganger, juist doordat de personages rijker zijn. Ik heb me in Before Sunset wat geërgerd aan alle bijfiguren, die erg vlak en clichématig waren: studenten, straatmuzikant, waarzegster. Daar heeft deze film gelukkig geen last van. En de gelaagdheid (flashbacks naar 9 jaar eerder, de één die zich die nacht anders herinnert dan de ander, de film als het vervolg op het boek in de film) spreekt me meer aan.