Before Sunset (2004)

Beetje hetzelfde als het vorige deel maar op veel vlakken nét iets beter dan het vorige deel. De gesprekken zijn iets interessanter en de chemie is ook iets beter. Er wordt ook iets beter gespeeld en de personages zijn ook iets minder braaf, iets wat ik wel waardeer. Alleen de scène waarin zij zijn haar wil aanraken (in het vorige deel was het andersom) kwam nogal geforceerd over. Beetje jammer. Nu deel 3 nog kijken...

Eigenlijk beviel deze film mij een stuk beter dan z'n voorganger, misschien omdat waar de personages over praten een stuk concreter en boeiender is, misschien omdat de chemie tussen Hawke en Delpy ditmaal tastbaarder is, en misschien vooral omdat de onderstroom van weemoed vanwege de (mogelijk) gemiste kans mij aanspreekt.
        Leuk ook hoe ik als kijker gedurende het grootste deel van de film omtrent twee elementen in onzekerheid blijf. Ten eerste: negen jaar geleden is Delpy niet zoals beloofd naar Wenen teruggegaan; Hawke laat Delpy dat eerst bekennen alvorens zelf toe te geven dat hij wèl is gegaan – maar we weten helemaal niet of dat wel ècht is gebeurd, misschien is hij net zo min gegaan maar doet hij alsof hij wèl is gegaan om higher moral ground te kunnen betrekken. En ten tweede: Hawke verwijt Delpy dat ze niet meer weet dat ze in Wenen met elkaar naar bed zijn geweest, maar als hij aandringt herinnert ze zich het ineens wèl (zelfs dat ze twéé keer hebben gevreën!) – maar de kijker weet dat ze indertijd helemaal niet met elkaar hebben geslapen. Doet Hawke maar alsof (om haar te testen?), of speelt zijn herinnering hem ècht parten? Intrigerend.
        Mooi en toch wel verrassend slot ook.

Inderdaad. En wat die eerste vraag betreft, ook dat kunnen we niet zeker weten. Maar Jesse heeft een heel boek over zijn ervaringen geschreven, ergens in de hoop dat hij Celine op die manier toch nog zou vinden. Als Jesse dan zelf niet op afspraak aanwezig was moet je wel heel ver gezocht gaan denken.

Pazmaster, Ik heb de bewuste scène uit After sunset nog eens teruggekeken, en die gaat inderdaad precies zoals je beschrijft. Zowel mijn vrouw als ik bleek er bij het bekijken van deel 2 eigenlijk van uit te gaan dat ze ook inderdaad niet met elkaar naar bed waren geweest, maar dat kun je als kijker inderdaad niet zeker weten (hoewel veel gebruikers van het message board van IMDb menen dat het feit dat zij in de volgende scène geen T-shirt meer draagt er op wijst dat ze wèl met elkaar naar bed zijn geweest). Hetgeen mij persoonlijk ook nog steeds in het ongewisse laat, want ik kan nu niet weten hoe zeker van zijn zaak Hawke is en ook niet hoe oprecht Delpy zich opeens hun vrijpartij herinnert.

        En Kronos, wat die afspraak betreft, misschien zoek ik inderdaad spijkers op laag water, maar het viel me gewoon op hoe Hawke het zó aanlegt dat Delpy als eerste vertelt of ze terug is gegaan, terwijl zíj toch die vraag als eerste aan hèm had gesteld. Misschien mijn achterdochtige natuur...

Bijna net zo saai en pseudo-filosofisch als deel 1. Zeker niet mijn ding. 1*

Ik heb genoten van het eerste deel dat als geen andere film liefde en romantiek kan weergeven. Dit vervolg komt ondertussen wel in de buurt van mezelf nu. Gewoon de vragen die je als 30er hebt over oude liefdes, wat als'en en het zoeken naar een evenwicht tussen liefde, romantiek en realiteit. En of er nog wel ruimte is voor romantiek.

Hawke en Delpy zijn weer op dreef, een heerlijk duo dat elkaar fantastisch aanvult. De dialogen gaan dan ook van onwennig naar diverse gespreksonderwerpen tot ze eindelijk echt zeggen wat ze denken. Dat moment is heerlijk om te zien. Je voelt de ontlading van de personages die na lang keuvelen hun hart uitstorten. Uitspreken waar ze aan denken. En vooral Delpy is daarin zeer sterk.

De film mist net dat ietsje meer van Before sunrise, door de aankleding. Wenen werd als decor meer benut dan Parijs. Niet dat de ene stad beter is dan de andere, maar het versterkte toch die sfeer. Ik moet wel zeggen dat de keuze om in de eerste film de nachtelijke romantiek te kiezen en voor Before sunset eerder te gaan naar de vroege avond passend. De dialogen blijven pittig en zo naturel. Het einde is mooi gedaan. Benieuwd naar het 3e deel. Ben ik misschien nog te jong voor om daar voluit te gaan, maar we zien wel.

"Oh, God, why didn't we exchange phone numbers and stuff? Why didn't we do that?"

"Because we were young and stupid."

Ook bij herziening blijf ik Sunset net iets beter vinden dan Sunrise. De dialogen komen natuurlijker over en ik had echt het gevoel dat Jesse en Céline gesprekken voerden die ik ook zou kunnen voeren. Het is allemaal net wat scherper en overtuigender dan in Sunrise en er staat meer op het spel. Het elkaar voor de gek houden, de grapjes, de gesprekken over werk, familie, wat er in de wereld gebeurd etc… het oogt allemaal levensecht. Dat komt door Delpy en Hawke die weer geniaal zijn maar ook Linklater verdient alle credits.

Zelden heb ik twee acteurs gezien die zoveel chemie samen hebben als Hawke en Delpy en wanneer Jesse en Céline elkaar negen jaar na Sunrise tegenkomen in het prachtig gefilmde Parijs oogt het gelijk vertrouwd en lijkt het wel of de tijd stil heeft gestaan. Maar de tijd heeft niet stil gestaan en zowel Jesse als Céline zijn ouder, wijzer, minder naïef en beide hebben wat krasjes qua relaties opgelopen. Jesse is een succesvol schrijver die een boek over hun ontmoeting in Wenen heeft geschreven en Céline zet zich in voor het milieu. Jesse is getrouwd maar zodra Delpy haar haren los gooit in het café weet je eigenlijk al dat hij verkocht is (net zoals ik overigens) en haar nooit meer laat gaan. Wat een prachtige actrice blijft Delpy toch. Hun gesprekken beginnen redelijk oppervlakkig met gesprekken over werk, persoonlijke opvattingen en gefilosofeer over het leven zoals alleen deze twee tortelduifjes dat kunnen. Maar zodra ze op de rondvaartboot stappen veranderd er iets en gaat het wat meer de diepte in. Over verloren tijd, de diepe liefde die er duidelijk nog is en allerlei opgekropte emoties die aan de oppervlakte komen. In de taxirit naar het huis van Céline komt dit tot een prachtige uitbarsting wat leidt tot de beste scene uit de gehele trilogie. De laatste scene in het appartement bezorgt me nog steeds kippenvel en je ziet de verliefdheid en het verlangen van het gezicht van Hawke afstromen. Eindelijk "I know"'.

Ook deze opvolger kon me niet bekoren. Ik mis binding, de karakters doen me niets. Ik zie wederom weinig chemie. De dialogen zijn soms best interessant, en houden het verhaaltje overeind. Ik kan de mensen die hier graag naar kijken heel goed begrijpen, ik baal er des te meer van dat ik dit gewoon niet erg interessant vind.

Toch stiekem de neiging gehad hem af te zetten, maar de rit uitgezeten en ik ga hem enigszins sparen omdat het geen slechte film is.

Nadat Before Sunrise minstens zo goed bleek als ik verwachtte, was ik erg benieuwd hoe het verder zou gaan. Achteraf ben ik blij dat ik me heb kunnen inhouden en niets van de plots van de trilogie heb gelezen, want Before Sunset blijkt een enorm mooie verrassing.

Geheel onbevangen kwam ik erachter dat de afgesproken reünie na zes maanden niet zou plaatsvinden (gelukkig stond ik nooit stil bij de jaartallen waarin de films verschenen...). Wel negen jaar later. En even leek het mis te gaan. Persconferentie over het boek dat over de nacht gaat, zij die in een hoekje staat mee te luisteren en dan... die nacht nog maar eens dunnetjes overdoen? Mwah.

Maar niet dus. In Before Sunrise spat de romantiek van het scherm, in de opvolger komt een veel breder arsenaal aan emoties voorbij. Jesse verbergt zich aanvankelijk nog achter het masker van de irritant-aanwezige cliché-Amerikaan, maar al snel komt de pijn naar boven. Want net als in het vorige deel lapt Linklater de filmregels aan zijn lap door niet alles mooier te laten zijn dan het is. De nacht heeft wonden nagelaten, diepe ook.

En zoals dat in het echte leven - en al helemaal bij een romance - gaat, wisselen de emoties elkaar in hoog tempo af. Gêne, liefde, maar ook woede en pijn: ze komen soms in een paar minuten en soms ook vrijwel gelijktijdig voorbij. Zowel Jesse als Céline geloven niet meer in echte liefde sinds die romantische nacht.

Het knappe van Linklater is dat hij de dialogen constant spannend weet te houden, maar het verhaal ook middels vorm vertelt zónder dat te opdringerig aanwezig te laten zijn. Zo'n camera die minutenlang achteruit "loopt" terwijl de twee elkaar opnieuw leren kennen, voegt ontzettend veel aan de dynamiek van het plot toe. Je bent echt aanwezig, het speelt zich niet af op een tv-scherm terwijl jij op de bank zit.

Zo snel en explosief als de reünie zich volstrekt en de gesprekken dieper en dieper gaan, zo snel is de film ook afgelopen. 75 minuten, een vraag, beeld op zwart. En nu?

PS. Na Boyhood, Before Sunrise, Before Sunset en straks Before Midnight moet ik me maar snel eens in Linklaters overige werk gaan verdiepen. Of wijkt dat heel erg af van dit realistische, eerlijke werk over het leven?

Tof dat deze ook zo goed valt, Zwolle84. Verdere verdieping in Linklaters werk lijkt me gerechtvaardigd nu, niet?

Wat de gelijkaardigheid betreft, dit is wel anders dan een dazed en confused of een Everybody Wants some, of een A Scanner Darkly. Maar er zijn wel degelijk overeenkomsten. Ik ben erg gek op zijn films. Ontdek het zelf zou ik zeggen. Nu eerst benieuwd wat je van Before Midnight gaat vinden. Spannend.

In mijn hoofd zijn de films praktisch onlosmakelijk met elkaar verbonden, ondanks de tijd die er tussenzit. Unieke films, echt. Al heb ik de grote titels wel gezien, gelukkig heb ik er ook nog een behoorlijk aantal te gaan die ik nog voor het eerst mag gaan ontdekken!

Before trilogie gaat er echter ook dit jaar weer een keer in voor een tweede kijkbeurt.

Ja, ik wil zeker meer van hem zien, maar wil ook niet m'n geld onnodig weggooien aangezien hij ook School Of Rocks maakt. Ik zoek wel echt naar die kwaliteiten die hij in deze films stopt.

Dazed and Confused zou ik sowieso checken, en ik denk dat Everybody Wants some ook wel eens jouw ding zou kunnen zijn.

Geen idee waar mijn beoordeling van 2,5* vandaan kwam tien jaar geleden. Prachtige film die even realistisch als dromerig is, blij dat ik 'm weer herzien heb.

4,5*

Ik heb deze film en het vervolg (midnight) in m'n bezit maar heb het eerste deel niet gezien!! Kan ik deze twee delen wel kijken zonder het eerste deel te hebben bekeken?

Kan best qua verhaal, maar moet je voor de emotionele impact echt niet doen. Bekijk het als trilogie in de juiste volgorde voor de volle beleving.

Okay thanks!

Ook het 2e deel liefst in je uppie bekijken! Alweer geniale film!

En weer laat hij me drained achter. Wat een magie.

Before Sunrise heb ik jaren geleden gekeken en kon ik niet echt waarderen. Met dit vervolg kan ik ook niet zoveel. Er is wel enige mate van chemie tussen de beide hoofdrolspelers, maar echt overtuigend is het niet. De dialogen zijn bij vlagen wel aardig, maar op andere momenten weet het dan weer nauwelijks te boeien. Het kan mij niet echt overtuigen, daarvoor heb ik veel te weinig met de beide hoofdpersonen.

Tikkeltje minder dan de voorganger, maar nog steeds mooi. Eén reden waarom ik het een wat minder vind is inherent aan het concept: de romance is niet uitgepakt zoals het stel het had gehoopt, zij het door omstandigheden en dat voelt minder fris en fruitig aan dan een jong stel dat elkaar voor het eerst leert kennen en nog alle hoop en verwachtingen heeft. De tweede reden is dat de personages in de film deze keer net iets te filosofisch hun relatie beschouwen, waardoor het voor mij niet meer helemaal natuurlijk aanvoelt. De eerste film bleef wat dat betreft voor mijn gevoel beter binnen de grenzen.

Maar even goed nog steeds een leuk en interessant stel om te zien en het concept spreekt ook aan. Ik denk dat velen wel eens denken hoe hun leven eruit had gezien als ze voor een ander hadden gekozen of als de omstandigheden anders waren. De tijd heeft wat meer vat gehad op Hawke dan op Delpy, grappig dat de personages daar in de film ook een beetje op lijken te hinten. Benieuwd naar het laatste deel! Voor deze een halfje minder dan de voorganger. 3*.

Before sunset bewandelt de geijkte paden van Before sunrise. Het concept en insteek van de vervolgfilm verschilt amper tot niet van de eerste film en dit kan je in de positieve of in de negatieve zin bekijken. Sunset is minder betoverend of vernieuwend dan Sunrise. Het fijne van Before sunset is hier de magistrale verwerking van die bewuste avond/nacht van negen jaar terug via de publicatie van een liefdesroman door het hoofdpersonage Jesse.

De kracht van de film blijft het gissen naar de toekomstmogelijkheden of slaagkansen voor het koppel. Het is net die onzekerheid dat de film zo sterk maakt. Zijn ze voor elkaar gemaakt? Is een flirt van één dag wel genoeg om een relatie te hebben? Wat houdt hen tegen om elkaar niet meer te zien? Enz .. Het zijn mooie open vragen die ook de kijker doet stilstaan bij zijn eigen liefdesleven. Wat als ik daar of daar wat meer initiatief had genomen? Of had ik mijn huidige vrouw wel ontmoet als ik die bewuste dag daar niet was? ...

Wederom kent de film een aaneenschakeling van goede dialogen tussen beiden over tal van onderwerpen. Wederom is de chemie tussen Hawke en Delpy aanwezig. De film verloopt gestaag en hun echte gevoelens worden niet meteen op tafel gegooid. Ook hun persoonlijke leven wordt pas in de loop van uit de doeken gedaan. Geen plezierreisje deze keer, maar je kreeg een inkijk in het leven van Celine en ook Jesse is een druk bezet man. Het geeft de film een andere insteek. De vraag rest natuurlijk of ze voor elkaar gemaakt zijn ...

Kijken dus! Dikke 4,0*!

De minste van de drie in de zin dat het ‘verhaal’, dus de romantische (her)ontmoeting, wat gekunsteld en minder authentiek en romantisch aanvoelt, maar dat is misschien ook de bedoeling (dit deel is dan de ‘ontnuchtering’ met zelfs gevoelens van bitterheid) en het gesprek is als zodanig wel weer leuk en interessant.

Miljaar....moeten janken...heerlijk!

Bla bla bla. Vervolg op deel 1 van bla bla bla.

Hulde voor de mensen die deze films naar een hoge score weten te praten.

Goed verhaal.

Toch wel tegengevallen na Before Sunrise (1995), dat niveau wordt hier nergens gehaald. De inspiratie voor het eerste deel had geen grenzen, maar dat geldt niet voor dit tweede deel, de inspiratie is hier ver te zoeken. Dit is meer van hetzelfde, maar dan minder goed, en ongetwijfeld had men het uitmelken van eerdere successen op het oog.

Hier is het geen toevallige en haast tijdloze ontmoeting tussen twee vrije geesten in een wildvreemde stad, maar zien we een ten behoeve van de film noodzakelijke ontmoeting. De tijd die men door kan brengen is een stuk korter waardoor alles gehaaster moet. Ook zijn de gesprekken een stuk banaler (over relaties, sex en sleur) en daarmee veel minder interessant, dat geldt ook voor de personages die nu veel minder intrigeren.

De magie en de chemie van die eerste ontmoeting is niet meer, het is geen ontmoeting die je bijblijft. Misschien heel realistisch, maar veel minder leuk om naar te kijken. Net als voor de personages voelt ook dit vervolg helaas aan als een gepasseerd station die men eigenlijk 6 maanden na de vorige had moeten oppakken, maar niet deed. Kleine 3*.

9 jaar na de eerste ontmoeting hebben de personages beide veel ontwikkeling mee gemaakt, ieder op hun eigen manier en dit 2de deel zoekt ook wat meer het drama gehalte op. Blij toe dat het niet een zoetsappig vervolg is, maar daarentegen juist een realistisch en menselijk aanvoelend geheel. Uit het leven gegrepen als het ware. Dit 2de deel duurt maar liefst 20 minuten korter dan het eerste deel, maar mede hierdoor kijkt het wel erg gemakkelijk weg en is het erg leuk de personages 9 jaar later weer te zien.

Ook bij een herziening blijft mijn stem staan, wat mij betreft doet dit deel helemaal niks onder van het eerste. Beide favorieten voor mij.

“Baby, you are gonna miss that plane.”

“I know.”

Before Sunset blijft pure filmmagie. Jesse en Celine komen elkaar tegen in Parijs, na elkaar negen jaar niet gesproken te hebben, en het is als vanouds. Het elkaar voor de gek houden, de grapjes, de gesprekken over liefde, werk, familie en wat er in de wereld gebeurt etc. Het oogt allemaal levensecht. Dat komt door Delpy en Hawke die weer geniaal zijn, maar ook Linklater verdient alle credits. Zelden heb ik twee acteurs gezien die zoveel chemie samen hebben als Hawke en Delpy, en wanneer Jesse en Céline elkaar negen jaar na Sunrise weer tegenkomen oogt het gelijk vertrouwd aan, en het lijkt wel of de tijd stil heeft gestaan.

Maar de tijd heeft niet stil gestaan, en zowel Jesse als Celine zijn ouder, wijzer, minder naïef en beide hebben wat krasjes opgelopen qua relaties. Jesse is een succesvol schrijver die een boek over hun ontmoeting in Wenen heeft geschreven, en Celine zet zich in voor het milieu. Jesse is getrouwd, maar zodra Delpy haar haren losgooit in het café weet je eigenlijk al dat hij verkocht is. In Sunrise staat wat meer op het spel omdat ze nu echt een keuze voor elkaar moeten maken (of niet). Hun samenzijn begint dan ook oppervlakkig met gesprekken over werk, persoonlijke opvattingen en gefilosofeer over het leven, maar zodra ze op de rondvaartboot stappen verandert er iets en gaat het wat meer de diepte in. Over verloren tijd, de diepe liefde die er duidelijk nog is en allerlei opgekropte emoties die aan de oppervlakte komen. In de taxirit naar het huis van Celine komt dit tot een weergaloze uitbarsting wat leidt tot de beste scene uit de gehele trilogie. De laatste scene in het appartement bezorgt me nog steeds kippenvel, en je beseft gelijk dat er al die tijd eigenlijk maar één juiste keuze was voor Jesse en Celine.