Before Sunset (2004)

Nee dat is Mission Impossible.

Dit schreef ik oa in mijn recensie bij "Before Sunrise";

En zo denk ik er nog steeds over en ik wil er verder nog aan toevoegen dat ook de dialogen mij moeten interesseren. Nou, die dialogen vind ik dus net zoals in de eerste film weer ijzersterk. Het is voor mij ook oh zo herkenbaar. Ik kan mij ook zeer goed vinden in de enigszins filosofische uiteenzettingen over liefde, relaties etc door de zeer sympathiek ogende Céline, uitstekend gespeeld trouwens door Julie Delpie. De film duurde voor mij voor een praatfilm - meestal niet mijn ding - daarom ook echt niet te lang. En ja, het einde - "Baby, You're gonna miss you plane" - is natuurlijk prachtig.

4,0*

Euhm, heeft deze film net als de voorganger geen twee hoofdpersonages ... ?

Mooie, maar pretentieuze praatfilm over spijt, alledaagse dingen, pijnlijke waarheden en seks, met een minimum aan plot, natuurlijke dialogen en een niet uitgesproken spanning tussen twee verloren zielen, die hun hele leven hun idealen nastreven, maar daarbij nooit gelukkig worden. Belangrijk zijn het invoelingsvermogen in de karakters en op welke wijze de beide hoofdpersonages tegen elkaar praten en op elkaar reageren.

Pretentieus

De manier waarop sommige dialogen gevoerd worden, heeft toch vaak wat weg van pretentieus geneuzel van (linkse) pseudo-intellectuelen, niet? De inhoud is universeel, maar de wijze waarop de ideeën worden opgeworpen krijgt soms wel een pretentieus kantje mee.

Dit vervolg is zowel inhoudelijk als stilistisch schatplichtig aan het origineel: héél veel dialogen, weinig "actie" en geen behoefte aan visuele flair. Omdat het romantische kantje van het origineel (twee onbekenden ontmoeten elkaar in een voor hen beiden onbekende wereldstad) hier grotendeels werd afgeschaafd, beviel het concept me deze keer iets minder. In het origineel kon ik me ook soms ergeren aan het -soms infantiele - pseudo-intellectuele toontje, maar dat was makkelijk met de mantel der liefde te bedekken. Bij Before Sunset had ik hier meer moeite mee, daarom had ik niet zoveel aan het eerste uur.
Het laatste halfuur wint aan intensiteit en wordt behoorlijk treurig/zwartgallig, om uiteindelijk toch nog te eindigen met een mooi zweverig einde: "You are gonna miss that plane". Het laatste halfuur was prettig om te volgen, het eerste uur op zich ook wel, maar de overdaad aan dialogen stoorde me in deze vervolgfilm net iets meer. Daarom net geen 3,5*, maar wel een ruime 3*


3*


P.S.: Ondanks de kritiek hoop ik toch stiekem wel op een derde film binnen deze reeks

Van beide personages komen hun idealen en meer praktische kanten aan bod. De overeenkomsten maar vooral ook verschillen worden daarbij duidelijk. De film zelf neemt daarover geen enkel standpunt in maar laat in alle bescheidenheid de karakters tot uiting komen. Ik vind aan de film dan ook niks pretentieus aan. Hoewel de personages al eens pretentieus kunnen overkomen, past dit bij hun jeugdige overmoed en de zoektocht die het leven kan zijn. In Before Sunset is dan ook een verandering te zien tegenover in Before Sunrise. Sommige idealen zijn inmiddels aan de praktijk getoetst en hebben het daarbij niet overleefd, andere blijken duurzamer.

Je hebt helemaal gelijk, Kronos, en ik had me beter moeten uitdrukken De film an sich heeft weinig pretenties, maar het zijn de personages die af en toe de pretentieuze toer neigen op te gaan. De evolutie van hun idealen/droombeelden is zeker ook leuk om te zien (ook al is het voorspelbaar, maar dat hindert niet).

Mooi vervolg, direct na eerste film gekeken. Toen ik de speelduur zag was het eigenlijk een no-brainer om deze direct erachter aan te prakken. Uiteraard anders dan de eerste mfilm en iets minder magisch, maar ik vond hem niet minder, er zaten een paar pijnlijke, dramatische scenes bij die ik erg goed gedaan vond.... Wederom vond ik de chemie en het acteerwerk erg mooi, goede dialogen, pseudo-intellectueel of niet.

Wat minder magisch misschien. Maar zoals ik reeds schreef, ik vind de personages er 9 jaar later alleen maar interessanter op geworden en dat maakt deze even goed gemaakte film dus wat mij betreft ook net wat onderhoudender.

kan ik me iets bij voorstellen, wat ze gaan doen heeft voor beiden ook meer consequenties.

Waar ik in Before Sunrise Ethan Hawke wat arrogant en quasi grappig vond overkomen paste in dit deel voor mij gevoel de twee karakters een stuk beter bij elkaar. Je merkt echt dat ze volwassener zijn geworden en minder zich hoeven te bewijzen.

Een simpele, maar doeltreffende film en ook mooi dat het geheel real time is.

Ik heb me uiteindelijk niet gehouden aan mijn zelfopgelegde belofte om deze film pas 9 jaar na Before Sunrise te kijken. Het leek me leuk om net zo lang te wachten als Jesse en Celine, aangezien ik toevallig dezelfde leeftijd had als zij in Before Sunrise. Maar ik bedacht me, wie weet ben ik tegen die tijd wel dood, of interesseert het me niet meer, en dat zou toch zonde zijn.

Dus toch maar gekeken, en ik moet zeggen dat ik wat teleurgesteld achtergebleven ben. Het is weer een erg goede film, de cinematografie is in dit deel zelfs beter, maar de liefde en de intimiteit, waardoor Before Sunrise voor mij zo'n topper was, ontbreekt vrijwel geheel. Er is nog wel genoeg van de oude chemie terug te zien, en de karakters zijn knap terug te herkennen ook al is het 9 jaar later - vooral Hawke acteert weer net zo verukkelijk - , maar voor mij was het eigenlijk een film met niet ingeloste spanning en verwachtingen. Eén zoen had toch tenminste wel gemogen lijkt me. Of ben ik dan een te erge romanticus? Ik zie dat ik een van de enigen ben hier op MM die daar een punt van maakt, dus misschien moet ik dat maar loslaten en meer m'n eigen fantasie gebruiken...

Waar in Before Sunrise af en toe nog de tijd genomen werd voor een moment rust en subtiliteit, houdt het gepraat in deze film eigenlijk niet op. Er wordt ons als kijker geen enkel rustmomentje gegund, afgezien van de laatste paar minuten, en dat is jammer. Het is logisch, want de personages hebben niet lang, en de realtime ontmoeting is daarbij goed gedaan, maar toch miste het voor mij dat extraatje dat Before Sunrise zo betoverend maakte. Dat maakt dit als sequel voor mij toch wel wat minder dan het eerste deel, helaas.

Ik zal hem nog vaker kijken omdat de gesprekken en de inhoud daar wel om vragen, en omdat het gewoon wel een erg sterke film is. Ik sluit me aan bij iedereen hier die zegt hoe mooi dingen terugkomen en hoeveel gevoel en chemie er weer inzit. Maar in ieder geval weet ik dat ik geen (concrete) romantiek hoef te verwachten. Jammer zeg.

4* (wordt waarschijnlijk nog 4,5 als ik daar vrede mee krijg)

Net als Before Sunrise heb ik ook deze Sunset nu herkeken met het oog op Before Midnight. En net als bij Sunrise was de hernieuwde kennismaking met Sunset ook weer geweldig. Na een paar minuten voelt het alweer vertrouwd en lijken Jesse en Celine alweer jaren een stel, zo prettig verlopen de gesprekken. Ik ken maar weinig films die deze geweldige sfeer in een film weten te krijgen. Misschien was deel 1 net iets mooier omdat ze daar elkaar helemaal niet kenden, maar deel 2 doet bijna nauwelijks onder. Zeker richting het einde zijn de gesprekken en verhalen emotioneel en pakkend, als er wordt gesproken over de gemiste kansen en verloren dromen in hun leven. Vooral Julie Delpy is dan fenomenaal met haar emoties. Het open einde laat ruimte open voor een derde film, die er dan dit jaar ook is gekomen. Erg benieuwd naar.

Ook hier verhoog ik de 4* naar 4,5*.

Ik heb eerst Before Midnight gezien twee weken geleden, toen vorig weekend Before Sunrise, en net Before Sunset. Beetje rare volgorde. En moet zeker het laatste deel nog eens gaan kijken nu ik de eerste twee delen heb gezien. Want die viel niet echt in de smaak. Beetje saai ook. Maar denk dat hij nu beter valt!

Vond Before Sunset tot nu toe wel het fijnst. Heerlijke film echt, en fantastisch einde.

4,5*

Negen jaar verder dus en een gevoel van melancholiek en nostalgie hangt over de film. Een gevoel om weer jong te zijn met de wereld nog open zonder alle ervaringen met mislukkingen in het leven. Wellicht daardoor dat ik deze film net iets minder waardeer dan Sunrise, want die leeftijd en ervaringen heb ik nog niet. En wellicht doet het net te veel aan als tussendoortje, door de geringe speelduur.

Wederom knetteren Jesse en Celine samen, en weer praten ze over de dingen des levens. Dat is allemaal weinig nieuws onder de zon, maar het is wel weer van een ontwapende charme en hoge kwaliteit. Heel soms is het net wat minder interessant, maar die twee samen vormen zó het absolute hart en dat is negen jaar later nog steeds niet kapot. Genoeg moois om naar te kijken. Wederom in lange shots waarin de acteurs de kans krijgen hun verhalen op te bouwen en echt te spelen en haast echt te worden. Dat maakte deel één al goed, dat maakt deel twee ook weer uitstekend.

Visueel was het niet veel anders. Een net iets betere kwaliteit camera, een net iets betere belichting en ook beelden Parijs ditmaal worden niet onbenut gelaten (prima trouwens dat door de korte tijd dat ze samen zijn niet alle toeristische attracties snel langs komen), al is dat minder romantisch neergezet dan Wenen. Leukste Gimmick was om eerst alle lege plekken te tonen waar Jesse en Celine later langs komen, omgekeerd dus aan film 1. En Jesse die in de cd-kast kijkt in plaats van tussen de LP's. Overigens kostten twee drankjes 4,50, waarbij ik toen even dacht: hoe oud is deze film? Hij lijkt wat klassieker, maar verdomd dat die Euro er al was. Enfin, 4,0*. En binnenkort maar Before Midnight (met mp3 denk ik dan?)

Erg voorspelbaar, een beetje saai.

Voor deel 2 hetzelfde:

Ging hem kijken omdat ik deel 3 wil zien.

Blijkt dat ik hem al ken en nog steeds horendol word van dat 75minuten lange geneuzel.

'In de kleine anderhalf uur die de twee hebben voor Jesse naar het vliegveld moet praten en praten en praten en praten en praten en praten en praten en zingen en praten de twee....'

Top film! Net als bij deel 1 werd ik direct in het verhaal gezogen. De film was wel iets minder magisch en romantisch dan het eerste deel, maar aan de andere kant was deze film weer diepzinniger.

Parijs als decor is prachtig, en de makers van de film hebben de juiste keuze gemaakt door niet geforceerd in korte tijd alle toeristische hoogtepuntjes erdoorheen te jagen.

Het realtime aspect geeft de film een extra dimensie.

Heerlijke film die wat mij betreft boven het eerste deel uitstijgt. Waar de introductie tussen de twee en de 'verkennende' gesprekken me minder konden bekoren was dat hier niet meer nodig. Alleen jammer dat er relatief weinig van Parijs te zien is.

4*

Same here, what was I thinking?!

En toch door naar deel 3, want het einde van deze was tenenkrommend onbevredigend.

Hoezo ik ben masochistisch...? :s

Na gisteren deel I, vandaag het tweede deel. Die vond ik iets minder sterk. In 'Before Sunrise' wordt er een prachtige chemie tussen twee onbekende op het beeld gebracht. Die chemie is er in deze film zeker weer, in al die jaren is daar niets aan veranderd. Het is leuk en mooi om te zien hoe de nacht in Wenen door heeft gewerkt in hun verdere leven, daardoor heeft deze film misschien iets meer inhoudt. Toch verliest dit deel het van zijn voorganger, omdat de romantiek een heel stuk minder is. De sfeer die om de film heen hangt is gewoon totaal anders (dag i.p.v. avond/nacht zorgt daar ook wel voor). Het einde vond ik overigens nergens over gaan, morgen (of zondag) in 'Before Midnight' maar eens zien hoe daar op door wordt gegaan.

Prachtige film waarin na negen jaar Jesse en Celine elkaar weer ontmoeten. Een zeer natuurlijk vervolg waarin zowel de acteurs al hun personages negen jaar ouder zijn. Na het einde van het eerste deel wil je ook weten wat er met hun en hun afspraak is gebeurd. Dit vervolg geeft die antwoorden en meer. De hele opzet is hetzelfde waarbij Wenen is ingeruild voor Parijs. Enige minpuntje is dat de film erg kort is, want je wil gewoon meer tijd doorbrengen met deze twee personages.

Waar men in principe 9 jaar op heeft moeten wachten heb ik het vervolg maar gelijk de dag erna gekeken, hoe gemeen

Om de triologie af te maken volgt binnenkort ook het laatste deel, ben toch zeer benieuwd naar het einde. Qua film heeft het als pluspunt vooral de locaties.

Sympathiek vervolg op Before Sunrise.

Before Sunset scoort opnieuw met eenvoud. Eigenlijk gebeurt er niets noemenswaardig. De twee tortelduifjes gaan een blokje om in Parijs, ze praten een beetje bij en that's it. Toch levert het mooie cinema op.

Op de chemie tussen Hawke en Delphy zit geen slijt. We zijn 10 jaar later, maar vanaf seconde 1 van hun ontmoeting tot en met het einde klikt het perfect.

De dialogen blijven leuk, al wordt het scenario naar het einde toe te pretentieus. Gelukkig breit regisseur Linklater er na 80 minuten een eind aan, waardoor de verveling nooit toeslaat.

De "Before"-reeks mag zich gerust doorzetten. Dat je telkens 10 jaar moet wachten op een vervolg neem ik er graag bij

3.5*

Net als deel 1 een film naar mijn hart. Beetje lullen maar continu boeiend om te volgen. Je gelooft namelijk elk woord. Hawke vond ik altijd nogal een grijze muis, maar in deze reeks is hij echt super. Het einde (laatste 5 minuten in haar appartementje) is echt fantastisch. 4*

In de lijn van de vorige keer, het verrassingselement weliswaar weg, maar de gesprekken en het spel van de acteurs op niveau. Ook de Parijse sfeer zit er in en...de film laat nog heel wat open voor de toekomst. Zuivere romantiek van de goede soort, zonder zucht naar sensatie.

Een redelijk drama/romantiek film...

Redelijk verhaal...

Vervolg zoals deel 1...

Redelijk acteerwerk...

Bekende acteur Ethan Hawke...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Een warm weerzien. Linklater laat het nog meer over aan z'n tortelduifjes. Waar hij in Wenen nog af en toe een (kleurrijke) inwoner aan het woord liet, hebben de Parijzenaars niet zoveel te vertellen. Hawke en Delpy des te meer, die herinneringen ophalen, stilaan negen jaar leven uit de doeken doen en what if scenario's doornemen, want die nacht, die had impact.

Allemaal weer uit de losse pols en volkomen naturel met personages die je kent, of zou kunnen kennen. Authentiek heet het dan, iets dat nog eens wordt versterkt door het zich in real time te laten afspelen, terwijl de band tussen de twee wordt versterkt door het steeds maar weer uitstellen van een nieuw afscheid. Je voelt als het ware de tijdsdruk die zij voelen.

Linklater doet niet veel meer dan het volgen van de twee, totdat ze de rivier op gaan, de camera Hawke even verlaat en zich achter een uitmuntende Delpy aangaat. Mooi en een keerpunt. Vanaf dat moment gaat het over wat die nacht voor hen betekend heeft en hoe het ze heeft gevormd. Het kon niet beter eindigen dan met Nina Simone en deze twee laatste zinnen.

Tja, als je Before Sunrise leuk vind, zul je deze ook wel leuk vinden.

Ze verschillen wat mij betreft dan ook niks in kwaliteit, behalve dat dit vervolg visueel net een tikkeltje mooier is, al ligt dat misschien meer aan de locatie. Beide leuke wegkijkfilms, maar voor mij niet genoeg om echt een grote indruk achter te laten. Hawke en Delpy doen het weer goed, de dialogen zijn me nog steeds ietwat te gepolijst, maar wel steeds tamelijk boeiend om te volgen. Viel me wel op dat Delpy er nou niet bepaald knapper op geworden was.

Aardige herhalingsoefening. Ook hier een kleine 3,0* dus.