Before Sunset (2004)

Ik heb me uiteindelijk niet gehouden aan mijn zelfopgelegde belofte om deze film pas 9 jaar na Before Sunrise te kijken. Het leek me leuk om net zo lang te wachten als Jesse en Celine, aangezien ik toevallig dezelfde leeftijd had als zij in Before Sunrise. Maar ik bedacht me, wie weet ben ik tegen die tijd wel dood, of interesseert het me niet meer, en dat zou toch zonde zijn.

Dus toch maar gekeken, en ik moet zeggen dat ik wat teleurgesteld achtergebleven ben. Het is weer een erg goede film, de cinematografie is in dit deel zelfs beter, maar de liefde en de intimiteit, waardoor Before Sunrise voor mij zo'n topper was, ontbreekt vrijwel geheel. Er is nog wel genoeg van de oude chemie terug te zien, en de karakters zijn knap terug te herkennen ook al is het 9 jaar later - vooral Hawke acteert weer net zo verukkelijk - , maar voor mij was het eigenlijk een film met niet ingeloste spanning en verwachtingen. Eén zoen had toch tenminste wel gemogen lijkt me. Of ben ik dan een te erge romanticus? Ik zie dat ik een van de enigen ben hier op MM die daar een punt van maakt, dus misschien moet ik dat maar loslaten en meer m'n eigen fantasie gebruiken...

Waar in Before Sunrise af en toe nog de tijd genomen werd voor een moment rust en subtiliteit, houdt het gepraat in deze film eigenlijk niet op. Er wordt ons als kijker geen enkel rustmomentje gegund, afgezien van de laatste paar minuten, en dat is jammer. Het is logisch, want de personages hebben niet lang, en de realtime ontmoeting is daarbij goed gedaan, maar toch miste het voor mij dat extraatje dat Before Sunrise zo betoverend maakte. Dat maakt dit als sequel voor mij toch wel wat minder dan het eerste deel, helaas.

Ik zal hem nog vaker kijken omdat de gesprekken en de inhoud daar wel om vragen, en omdat het gewoon wel een erg sterke film is. Ik sluit me aan bij iedereen hier die zegt hoe mooi dingen terugkomen en hoeveel gevoel en chemie er weer inzit. Maar in ieder geval weet ik dat ik geen (concrete) romantiek hoef te verwachten. Jammer zeg.

4* (wordt waarschijnlijk nog 4,5 als ik daar vrede mee krijg)

Negen jaar verder dus en een gevoel van melancholiek en nostalgie hangt over de film. Een gevoel om weer jong te zijn met de wereld nog open zonder alle ervaringen met mislukkingen in het leven. Wellicht daardoor dat ik deze film net iets minder waardeer dan Sunrise, want die leeftijd en ervaringen heb ik nog niet. En wellicht doet het net te veel aan als tussendoortje, door de geringe speelduur.

Wederom knetteren Jesse en Celine samen, en weer praten ze over de dingen des levens. Dat is allemaal weinig nieuws onder de zon, maar het is wel weer van een ontwapende charme en hoge kwaliteit. Heel soms is het net wat minder interessant, maar die twee samen vormen zó het absolute hart en dat is negen jaar later nog steeds niet kapot. Genoeg moois om naar te kijken. Wederom in lange shots waarin de acteurs de kans krijgen hun verhalen op te bouwen en echt te spelen en haast echt te worden. Dat maakte deel één al goed, dat maakt deel twee ook weer uitstekend.

Visueel was het niet veel anders. Een net iets betere kwaliteit camera, een net iets betere belichting en ook beelden Parijs ditmaal worden niet onbenut gelaten (prima trouwens dat door de korte tijd dat ze samen zijn niet alle toeristische attracties snel langs komen), al is dat minder romantisch neergezet dan Wenen. Leukste Gimmick was om eerst alle lege plekken te tonen waar Jesse en Celine later langs komen, omgekeerd dus aan film 1. En Jesse die in de cd-kast kijkt in plaats van tussen de LP's. Overigens kostten twee drankjes 4,50, waarbij ik toen even dacht: hoe oud is deze film? Hij lijkt wat klassieker, maar verdomd dat die Euro er al was. Enfin, 4,0*. En binnenkort maar Before Midnight (met mp3 denk ik dan?)

Na gisteren deel I, vandaag het tweede deel. Die vond ik iets minder sterk. In 'Before Sunrise' wordt er een prachtige chemie tussen twee onbekende op het beeld gebracht. Die chemie is er in deze film zeker weer, in al die jaren is daar niets aan veranderd. Het is leuk en mooi om te zien hoe de nacht in Wenen door heeft gewerkt in hun verdere leven, daardoor heeft deze film misschien iets meer inhoudt. Toch verliest dit deel het van zijn voorganger, omdat de romantiek een heel stuk minder is. De sfeer die om de film heen hangt is gewoon totaal anders (dag i.p.v. avond/nacht zorgt daar ook wel voor). Het einde vond ik overigens nergens over gaan, morgen (of zondag) in 'Before Midnight' maar eens zien hoe daar op door wordt gegaan.

Prachtige film waarin na negen jaar Jesse en Celine elkaar weer ontmoeten. Een zeer natuurlijk vervolg waarin zowel de acteurs al hun personages negen jaar ouder zijn. Na het einde van het eerste deel wil je ook weten wat er met hun en hun afspraak is gebeurd. Dit vervolg geeft die antwoorden en meer. De hele opzet is hetzelfde waarbij Wenen is ingeruild voor Parijs. Enige minpuntje is dat de film erg kort is, want je wil gewoon meer tijd doorbrengen met deze twee personages.

Net als deel 1 een film naar mijn hart. Beetje lullen maar continu boeiend om te volgen. Je gelooft namelijk elk woord. Hawke vond ik altijd nogal een grijze muis, maar in deze reeks is hij echt super. Het einde (laatste 5 minuten in haar appartementje) is echt fantastisch. 4*

In de lijn van de vorige keer, het verrassingselement weliswaar weg, maar de gesprekken en het spel van de acteurs op niveau. Ook de Parijse sfeer zit er in en...de film laat nog heel wat open voor de toekomst. Zuivere romantiek van de goede soort, zonder zucht naar sensatie.

Een redelijk drama/romantiek film...

Redelijk verhaal...

Vervolg zoals deel 1...

Redelijk acteerwerk...

Bekende acteur Ethan Hawke...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Een warm weerzien. Linklater laat het nog meer over aan z'n tortelduifjes. Waar hij in Wenen nog af en toe een (kleurrijke) inwoner aan het woord liet, hebben de Parijzenaars niet zoveel te vertellen. Hawke en Delpy des te meer, die herinneringen ophalen, stilaan negen jaar leven uit de doeken doen en what if scenario's doornemen, want die nacht, die had impact.

Allemaal weer uit de losse pols en volkomen naturel met personages die je kent, of zou kunnen kennen. Authentiek heet het dan, iets dat nog eens wordt versterkt door het zich in real time te laten afspelen, terwijl de band tussen de twee wordt versterkt door het steeds maar weer uitstellen van een nieuw afscheid. Je voelt als het ware de tijdsdruk die zij voelen.

Linklater doet niet veel meer dan het volgen van de twee, totdat ze de rivier op gaan, de camera Hawke even verlaat en zich achter een uitmuntende Delpy aangaat. Mooi en een keerpunt. Vanaf dat moment gaat het over wat die nacht voor hen betekend heeft en hoe het ze heeft gevormd. Het kon niet beter eindigen dan met Nina Simone en deze twee laatste zinnen.

Tja, als je Before Sunrise leuk vind, zul je deze ook wel leuk vinden.

Ze verschillen wat mij betreft dan ook niks in kwaliteit, behalve dat dit vervolg visueel net een tikkeltje mooier is, al ligt dat misschien meer aan de locatie. Beide leuke wegkijkfilms, maar voor mij niet genoeg om echt een grote indruk achter te laten. Hawke en Delpy doen het weer goed, de dialogen zijn me nog steeds ietwat te gepolijst, maar wel steeds tamelijk boeiend om te volgen. Viel me wel op dat Delpy er nou niet bepaald knapper op geworden was.

Aardige herhalingsoefening. Ook hier een kleine 3,0* dus.

Eigenlijk beviel deze film mij een stuk beter dan z'n voorganger, misschien omdat waar de personages over praten een stuk concreter en boeiender is, misschien omdat de chemie tussen Hawke en Delpy ditmaal tastbaarder is, en misschien vooral omdat de onderstroom van weemoed vanwege de (mogelijk) gemiste kans mij aanspreekt.
        Leuk ook hoe ik als kijker gedurende het grootste deel van de film omtrent twee elementen in onzekerheid blijf. Ten eerste: negen jaar geleden is Delpy niet zoals beloofd naar Wenen teruggegaan; Hawke laat Delpy dat eerst bekennen alvorens zelf toe te geven dat hij wèl is gegaan – maar we weten helemaal niet of dat wel ècht is gebeurd, misschien is hij net zo min gegaan maar doet hij alsof hij wèl is gegaan om higher moral ground te kunnen betrekken. En ten tweede: Hawke verwijt Delpy dat ze niet meer weet dat ze in Wenen met elkaar naar bed zijn geweest, maar als hij aandringt herinnert ze zich het ineens wèl (zelfs dat ze twéé keer hebben gevreën!) – maar de kijker weet dat ze indertijd helemaal niet met elkaar hebben geslapen. Doet Hawke maar alsof (om haar te testen?), of speelt zijn herinnering hem ècht parten? Intrigerend.
        Mooi en toch wel verrassend slot ook.

Ik heb genoten van het eerste deel dat als geen andere film liefde en romantiek kan weergeven. Dit vervolg komt ondertussen wel in de buurt van mezelf nu. Gewoon de vragen die je als 30er hebt over oude liefdes, wat als'en en het zoeken naar een evenwicht tussen liefde, romantiek en realiteit. En of er nog wel ruimte is voor romantiek.

Hawke en Delpy zijn weer op dreef, een heerlijk duo dat elkaar fantastisch aanvult. De dialogen gaan dan ook van onwennig naar diverse gespreksonderwerpen tot ze eindelijk echt zeggen wat ze denken. Dat moment is heerlijk om te zien. Je voelt de ontlading van de personages die na lang keuvelen hun hart uitstorten. Uitspreken waar ze aan denken. En vooral Delpy is daarin zeer sterk.

De film mist net dat ietsje meer van Before sunrise, door de aankleding. Wenen werd als decor meer benut dan Parijs. Niet dat de ene stad beter is dan de andere, maar het versterkte toch die sfeer. Ik moet wel zeggen dat de keuze om in de eerste film de nachtelijke romantiek te kiezen en voor Before sunset eerder te gaan naar de vroege avond passend. De dialogen blijven pittig en zo naturel. Het einde is mooi gedaan. Benieuwd naar het 3e deel. Ben ik misschien nog te jong voor om daar voluit te gaan, maar we zien wel.

Before Sunrise heb ik jaren geleden gekeken en kon ik niet echt waarderen. Met dit vervolg kan ik ook niet zoveel. Er is wel enige mate van chemie tussen de beide hoofdrolspelers, maar echt overtuigend is het niet. De dialogen zijn bij vlagen wel aardig, maar op andere momenten weet het dan weer nauwelijks te boeien. Het kan mij niet echt overtuigen, daarvoor heb ik veel te weinig met de beide hoofdpersonen.

Tikkeltje minder dan de voorganger, maar nog steeds mooi. Eén reden waarom ik het een wat minder vind is inherent aan het concept: de romance is niet uitgepakt zoals het stel het had gehoopt, zij het door omstandigheden en dat voelt minder fris en fruitig aan dan een jong stel dat elkaar voor het eerst leert kennen en nog alle hoop en verwachtingen heeft. De tweede reden is dat de personages in de film deze keer net iets te filosofisch hun relatie beschouwen, waardoor het voor mij niet meer helemaal natuurlijk aanvoelt. De eerste film bleef wat dat betreft voor mijn gevoel beter binnen de grenzen.

Maar even goed nog steeds een leuk en interessant stel om te zien en het concept spreekt ook aan. Ik denk dat velen wel eens denken hoe hun leven eruit had gezien als ze voor een ander hadden gekozen of als de omstandigheden anders waren. De tijd heeft wat meer vat gehad op Hawke dan op Delpy, grappig dat de personages daar in de film ook een beetje op lijken te hinten. Benieuwd naar het laatste deel! Voor deze een halfje minder dan de voorganger. 3*.

Before sunset bewandelt de geijkte paden van Before sunrise. Het concept en insteek van de vervolgfilm verschilt amper tot niet van de eerste film en dit kan je in de positieve of in de negatieve zin bekijken. Sunset is minder betoverend of vernieuwend dan Sunrise. Het fijne van Before sunset is hier de magistrale verwerking van die bewuste avond/nacht van negen jaar terug via de publicatie van een liefdesroman door het hoofdpersonage Jesse.

De kracht van de film blijft het gissen naar de toekomstmogelijkheden of slaagkansen voor het koppel. Het is net die onzekerheid dat de film zo sterk maakt. Zijn ze voor elkaar gemaakt? Is een flirt van één dag wel genoeg om een relatie te hebben? Wat houdt hen tegen om elkaar niet meer te zien? Enz .. Het zijn mooie open vragen die ook de kijker doet stilstaan bij zijn eigen liefdesleven. Wat als ik daar of daar wat meer initiatief had genomen? Of had ik mijn huidige vrouw wel ontmoet als ik die bewuste dag daar niet was? ...

Wederom kent de film een aaneenschakeling van goede dialogen tussen beiden over tal van onderwerpen. Wederom is de chemie tussen Hawke en Delpy aanwezig. De film verloopt gestaag en hun echte gevoelens worden niet meteen op tafel gegooid. Ook hun persoonlijke leven wordt pas in de loop van uit de doeken gedaan. Geen plezierreisje deze keer, maar je kreeg een inkijk in het leven van Celine en ook Jesse is een druk bezet man. Het geeft de film een andere insteek. De vraag rest natuurlijk of ze voor elkaar gemaakt zijn ...

Kijken dus! Dikke 4,0*!

De minste van de drie in de zin dat het ‘verhaal’, dus de romantische (her)ontmoeting, wat gekunsteld en minder authentiek en romantisch aanvoelt, maar dat is misschien ook de bedoeling (dit deel is dan de ‘ontnuchtering’ met zelfs gevoelens van bitterheid) en het gesprek is als zodanig wel weer leuk en interessant.

Toch wel tegengevallen na Before Sunrise (1995), dat niveau wordt hier nergens gehaald. De inspiratie voor het eerste deel had geen grenzen, maar dat geldt niet voor dit tweede deel, de inspiratie is hier ver te zoeken. Dit is meer van hetzelfde, maar dan minder goed, en ongetwijfeld had men het uitmelken van eerdere successen op het oog.

Hier is het geen toevallige en haast tijdloze ontmoeting tussen twee vrije geesten in een wildvreemde stad, maar zien we een ten behoeve van de film noodzakelijke ontmoeting. De tijd die men door kan brengen is een stuk korter waardoor alles gehaaster moet. Ook zijn de gesprekken een stuk banaler (over relaties, sex en sleur) en daarmee veel minder interessant, dat geldt ook voor de personages die nu veel minder intrigeren.

De magie en de chemie van die eerste ontmoeting is niet meer, het is geen ontmoeting die je bijblijft. Misschien heel realistisch, maar veel minder leuk om naar te kijken. Net als voor de personages voelt ook dit vervolg helaas aan als een gepasseerd station die men eigenlijk 6 maanden na de vorige had moeten oppakken, maar niet deed. Kleine 3*.

9 jaar na de eerste ontmoeting hebben de personages beide veel ontwikkeling mee gemaakt, ieder op hun eigen manier en dit 2de deel zoekt ook wat meer het drama gehalte op. Blij toe dat het niet een zoetsappig vervolg is, maar daarentegen juist een realistisch en menselijk aanvoelend geheel. Uit het leven gegrepen als het ware. Dit 2de deel duurt maar liefst 20 minuten korter dan het eerste deel, maar mede hierdoor kijkt het wel erg gemakkelijk weg en is het erg leuk de personages 9 jaar later weer te zien.

Ook bij een herziening blijft mijn stem staan, wat mij betreft doet dit deel helemaal niks onder van het eerste. Beide favorieten voor mij.

“Baby, you are gonna miss that plane.”

“I know.”

Before Sunset blijft pure filmmagie. Jesse en Celine komen elkaar tegen in Parijs, na elkaar negen jaar niet gesproken te hebben, en het is als vanouds. Het elkaar voor de gek houden, de grapjes, de gesprekken over liefde, werk, familie en wat er in de wereld gebeurt etc. Het oogt allemaal levensecht. Dat komt door Delpy en Hawke die weer geniaal zijn, maar ook Linklater verdient alle credits. Zelden heb ik twee acteurs gezien die zoveel chemie samen hebben als Hawke en Delpy, en wanneer Jesse en Céline elkaar negen jaar na Sunrise weer tegenkomen oogt het gelijk vertrouwd aan, en het lijkt wel of de tijd stil heeft gestaan.

Maar de tijd heeft niet stil gestaan, en zowel Jesse als Celine zijn ouder, wijzer, minder naïef en beide hebben wat krasjes opgelopen qua relaties. Jesse is een succesvol schrijver die een boek over hun ontmoeting in Wenen heeft geschreven, en Celine zet zich in voor het milieu. Jesse is getrouwd, maar zodra Delpy haar haren losgooit in het café weet je eigenlijk al dat hij verkocht is. In Sunrise staat wat meer op het spel omdat ze nu echt een keuze voor elkaar moeten maken (of niet). Hun samenzijn begint dan ook oppervlakkig met gesprekken over werk, persoonlijke opvattingen en gefilosofeer over het leven, maar zodra ze op de rondvaartboot stappen verandert er iets en gaat het wat meer de diepte in. Over verloren tijd, de diepe liefde die er duidelijk nog is en allerlei opgekropte emoties die aan de oppervlakte komen. In de taxirit naar het huis van Celine komt dit tot een weergaloze uitbarsting wat leidt tot de beste scene uit de gehele trilogie. De laatste scene in het appartement bezorgt me nog steeds kippenvel, en je beseft gelijk dat er al die tijd eigenlijk maar één juiste keuze was voor Jesse en Celine.

Herkijk na 9(!) jaar en nog steeds een uitstekende film. Minder sprookjesachtig dan Sunrise (wat positief is), Jesse en Celine zijn ouder en meer door het leven getekend, hun gesprekken zijn minder filosofisch/dromerig en meer grounded in reality, hun desillusie met hun huidige liefdesleven/huwelijk komt sterk naar voren en de chemie tussen de twee is nog steeds heel erg voelbaar. Daarmee inhoudelijk een iets sterkere film dan Sunrise, door de wat 'volwassenere' toon.

Nu ik zelf ouder ben dan de vorige kijkbeurten (in 2005 en 2011) kan ik hun dialogen en struggles ook weer beter plaatsen en meer op waarde schatten. De eerste keer vond ik Sunset een beetje underwhelming, omdat ik op 'meer' hoopte na Sunrise. De tweede en nu dus de derde keer viel het allemaal beter op zijn plek.

Aan het eind van een nachtelijke dwaaltocht door Wenen in Before Sunrise (1995) beloofden Jesse Wallace [Ethan Hawke] en Céline [Julie Delpy] dat ze elkaar precies 6 maanden op dezelfde plaats opnieuw zouden ontmoeten. Negen jaar later is in Parijs voor de presentatie van een boek geïnspireerd door hun kortstondige romance. Wanneer Céline tijdens een boekpresentatie in Parijs verschijnt besluiten ze de rest van de dag bij te praten tot Jesse om 19:30 met het vliegtuig terug reist naar de VS. Volgt dezelfde formule als Before Sunset en mist dus de originaliteit, maar de samenwerking tussen regisseur en beide acteurs werpt opnieuw vruchten af in de vorm van spontaan ogende dialogen vol soms luchtige, soms diepzinnige, maar altijd rake bespiegelingen over hoe de kijk op het leven verandert naar mate je de dromerigheid van toen je begin 20 was verruilt voor pragmatisme.

Na een tweede kijkbeurt van zowel Sunrise als Sunset heb ik deze notitie aan mezelf geschreven:

Before Sunrise eindigt met de camera die de route terug volgt die het verliefde stel had afgelegd door de straten van Wenen; de leegte en de stilte benadrukken een gevoel van melancholie.
Before Sunset begint met de camera die ogenschijnlijk lukraak wat straten (zijn ze leeg?) van Parijs in beeld brengt. Gedurende de film blijkt dit de route te zijn die het tweetal aflegt.

Spreekt Celine eigenlijk wel de waarheid over de begrafenis van haar oma? Uit niets blijkt dat ze ook maar enige inspanning heeft geleverd om met Jesse in contact te komen.

Nee, dan Jesse, die zijn belofte nakwam (of moeten we ook dat maar geloven?), én er een roman aan toewijdde, wat als ultieme poging gezien kan worden om opnieuw met Celine in contact te komen; een huzarenstuk dat wonderbaarlijk geslaagd genoemd mag worden.

Is het de overtuigingskracht van Jesse ('s woorden), zijn veroveringsdrang of is het zijn hartstochtelijke passie die hem op het "spoor" zet van negen jaar terug; misschien is het een gemankeerde ontsnappingspoging uit een verstikkend huwelijk?

Afijn, hoe het ook zij, Celine neemt hem mee naar haar huis (of laat ze zich door hem verleiden om hem mee naar haar huis te nemen?), waar ze middels een zelf geschreven lied haar hart wederom blootgeeft.

Al met al is het vooral de raadselachtigheid van twee levenspaden die elkaar opnieuw kruisen; is het voorbestemd, of heeft de mens er toch invloed op?

Op naar een herziening van Before Midnight.

Dit vervolg op Linklaters eerste romcom is qua inhoud meer van hetzelfde en daarom heb ik weinig nieuws te melden. Het betreft o.a. Hawke en Delpy die samen door Parijs slenteren en lange gesprekken voeren over alles en nog wat. Er zitten wat schattige momenten tussen en het acteerwerk is behoorlijk, maar na enige tijd kan het me allemaal niet meer boeien. Vooral omdat er naast de gesprekken vooral erg weinig aan de hand is. Het is wat knapper en sfeervoller geschoten dan het eerste deel, maar uiteindelijk kon het me niet bommen waar de tortelduifjes heengingen of waar ze het nu eens over gingen hebben. Vervolgens begon de verveling in te slaan en eenmaal die kwam werd de film een vermoeiende zit.

Vlieg aan de muur

Je zou er maar 9 jaar op gewacht moeten hebben: het vervolg op Before Sunrise uit 1995. Het is haast een luxepositie te noemen dat ik de trilogie nu pas voor de eerste keer ervaar, want een van de sterkste punten van deze trilogie zit hem juist in de langere tussenliggende periodes. Jesse en Celine zijn daadwerkelijk 9 jaar ouder geworden. Een uniek gegeven waar de regisseur bij Boyhood ook al gebruik van maakte. Deze werd namelijk over een periode van maar liefst 12 jaar gefilmd.

Bijkomend voordeel is dat Richard Linklater 9 jaar na heeft kunnen over een uitwerking van het script voor dit vervolg. Grotendeels is dit goed gelukt. Hoewel de opzet hoe de twee elkaar opnieuw weerzien, een beetje geforceerd aanvoelt, duurde het niet lang voor ik weer helemaal het verhaal ingezogen werd. Ik veranderde wederom in die vlieg aan de muur.

Hoe snel ik het verhaal ingezogen werd, raakte ik er ook weer uitgetrokken. Het plotselinge einde voelde een beetje als abrupt ontwaken uit een droom. Dit slot voelt in die zin veel meer als een cliffhanger aan ten opzichte van het origineel. Je hebt nu namelijk geen idee hoe het weerzien tussen de twee deze keer geëindigd is.

Hoewel er naast de lichtelijk geforceerde opzet enkele andere punten waren die mij licht irriteerden, maakt Before Sunset mij nog nieuwsgieriger naar het sluitstuk van deze trilogie. Met lichte irritaties doel ik op het feit dat Jesse aanvankelijk een net iets te grote focus lijkt te hebben op het in bed krijgen van Celine, met de in mijn ogen geforceerde seksuele toespelingen die Jesse maakt. Ook de plotselinge woede-uitbarsting van Celine in de taxi vond ik niet helemaal in lijn met haar personage overkomen.

Vanwege het misschien nog wel sterkere abrupte einde en de verdere inhoud van de gesprekken tussen Jesse en Celine die ik weer net zo sterk vond als in het origineel, geef ik een vergelijkbare beoordeling. Benieuwd naar het sluitstuk, waar ik naar het zien van dit vervolg, alleen maar nog hogere verwachtingen over gekregen heb.

4,0*