Se7en (1995)

Je bent een van de weinigen die zegt dat Freeman slecht acteert. Freeman is juist altijd zo'n stabiele acteur die in elke film (voor zover ik weet) een geweldige performance neerzet.

Chemie hoort er ook niet te zijn tussen Pitt en Freeman. Ze zijn immers pas net bij elkaar gebracht. Verder botsen hun karakters natuurlijk enorm. Twee tegenpolen.

Slecht acteren zou ik niet willen zeggen, maar op de automatische piloot wel. Niet verrassend ook, want Freeman speelt eigenlijk uitsluitend "de wijze neger".

Dat heeft niks te maken met automatische piloot. Iedereen wil hem zo zien en hij doet het gewoon perfect.

Verder speelt hij vele verschillende "wijze negers". Zo heb je een politieagent, een gevangene en een president.

Hij speelt ook badguys in bv. The Code en Lucky Number Slevin.

Seven is niet gewoon een film, het is een mind fuck, een psychologische reis door hel dat je hoofd spinnend achterlaat, je hart pompend en je maag kreunend voor kalmeringsmiddellen met whisky als voorbeeld. Sinds the Exorcist is er geen mainstream Hollywood film zo buitengewoon donker, guur, intens, en spannend als deze.
Van de ruige openings credits, tot en met het desolaat en schokkende einde.

In een onbekende stad in de vernigde staten in waar het altijd regent en niemand ook maar de moeite heeft genomen om de elektriciteits rekening te betalen, een seriemoordenaar vermoord zijn slachtoffers naar aanleiding van de zeven zondes: Vraatzucht, gulzigheid, luiheid, jaloezie, etc, Een ziek feest met de nodige lijken als gevolg, stuk voor stuk vermoord op de manier afhangend van de zonde die van toepassing is; Een successvolle advocaat word gedwongen om een pond uit zijn eigen vlees te snijden (gulzigheid); Een man met overgewicht word gedwongen zichzelf te barsten te vreten tot zijn maag explodeert (vraatzucht); Een prostitué (lust) ach, je moet het met eigen ogen zien.

Regisseur David Fincher, creëert een indrukwekkend gevoel voor ongemakkelijkheid, door een wereld neer te zetten met een afschuwlijke, slechte, droevige, rottende maatschapij waar niet aan te ontsnappen is.

Naarmate de twee agenten dichter bij hun vijand komen, veranderd de film van een thriller in een horrorscenario, precies op ditzelfde punt gebruiken Fincher en screenwriter Andrew Walker hun grote troef. Het meest demotiverende einde wat je kan voorstellen.

Na de film zit je met kippenvel. Emotioneel geschokt, maar zeker doorgeroerd in je stoel naar de credits te kijken, je zegt tegen jezelf dat het onmogelijk is wat ze hebben gedaan. Maar ze hebben het gedaan. En hoe. Voor het einde alleen, dit is gewoonweg onmisbaar.

Een meester aan het werk.

David Fincher is en blijft een geweldig regisseur. Na vijf keer kijken ga ik toch voor de volle mep. De film heeft een briljant verhaal, dat de film na meerdere keren kijken nog mooi maakt, ook al ken je het einde. Meestal funest voor dit soort films.

Niet alleen het verhaal zorgt daar voor, maar ook de manier waarop het door Fincher is geportretteerd en de cast die het erg goed doet. Fincher schetst hier naast een verhaal over een moordenaar ook een beeld van een verrotte, zieke stad die elke akelige stad erbij doet verbleken. Het regent altijd, alles wordt zo donker mogelijk in beeld gebracht. Creëert een hele sterke sfeer. Daarnaast schiet cameraman Darius Khondji prachtige plaatjes, visueel erg gelikt en donker, fantastisch.

De cast bevat een goede Morgan Freeman en Gwyneth Paltrow, Brad Pitt in een van zijn beste rollen en een akelig goede Kevin Spacey.

Het is moeilijk uit te leggen waarom Se7en zo geweldig is, daarvoor moet je de film gewoon zien.

Briljant, 5*.

Ooit een stukje van de film op tv gezien, ergens in de jaren 90. Was toen niet mijn ding.

Nu wil ik hem eigenlijk best wel willen zien. Had hem vandaag bijna gekocht voor 10 euro op blu-ray (high def, zonder extra's).

Om god natuurlijk niet te vergeten. de functie van het personage heeft naar mijn inzien echter weinig belang, het is de invulling die telt. En die is zoals Karl van H. aangeeft inderdaad meestal hetzelfde.

Afgelopen weekend de film voor het eerst gezien. De eerste helft vrijdagavond, maar door een vermoeiende week bijna in slaap gevallen (idem voor mijn vrouw). Zaterdagavond de 2e helf afgekeken, maar nooit echt meer in de film gekomen.

Mijn vrouw vond hem maar "zo, zo", ik vond hem wel wat beter dan dat. Maar een tweede kijkbeurt kan geen kwaad om hem goed te beoordelen.

Want ik ben er van overtuigd dat ik het een hele goede film vind als ik hem in z'n geheel bekijk en onderga.

Saw lijkt hierop bedoel je denk ik? Wat ik overigens ook een sterke film vond omdat hij ook heel bijzonder was in zijn genre. Het einde zie je uit de linkerhoek aankomen, net als bij de titanic, je weet wat er gaat gebeuren, hoe het zal aflopen, maar voor de sake van Mills hoop je dat het anders zal gaan, ook al is dat het einde wat je niet wil zien. Althans zo beleef ik dergelijke films.

Het heeft inderdaad wat weg van Saw, qua moraal. Verder deed de optiteling mij ook gelijk denken aan Saw. Met als verschil dat dit vele malen beter is en minder gericht op het martelen zelf.

Linkerhoek bedoelde ik meer op een figuurlijke manier. Natuulijk zou ik het niet kunnen bedenken dat de moordenaar zichzelf zou aangeven, dat is de blinde hoek (vanwaar linkerhoek). Maar daarna had ik wel een vermoeden dat de vriendin van Mills de 127ste minuut niet zou halen. Wist natuurlijk niet dat ze in een amazon paketje verpakt zou worden, maar dat terzijde.

Dat is dan een vermoeden en totaal nergens op gebaseerd. Zo vermoedde ik aan het begin dat de dader óf gepakt zou worden óf gedood zou worden. Dat zoiets toevallig uitkomt, tja.. Dit maakt een film nog niet voorspelbaar (zo doet SSS het iig voorkomen).

Voor ik Fight Club had gezien, David Finchers beste film

Na 'The Silence Of The Lambs' wellicht de enige serial killer-thriller die ook buiten de beperkingen van het genre een goeie film blijft.

Net als Fight Club is 'Seven' een film die zich afspeelt in een troosteloze wereld van zonde en verval. Een wereld waar het altijd regent, en waar de zeven hoofdzonden hoogtij vieren. Zoals één van de personages het op het einde zegt: ‘We zien elke dag een zonde gebeuren, maar we accepteren het. Omdat het normaal is. Omdat we het hebben aanvaard als de gang van zaken.’

Wat een lef moet ervoor nodig zijn geweest om deze film te draaien: een deprimerende detectivethriller die meer over zonde in de wereld vertelde dan over wie de moordenaar is en waarom.

Dit is een film met zo’n inktzwarte mentaliteit dat abortus wordt aangeraden in plaats van een kind op deze verdorven wereld te zetten; als dàt niet somber is, dan weet ik het ook niet meer. Om nog maar te zwijgen over de diverse, creatieve manieren waarop de moorden gebeuren.


Kortom een klassieker! Een lust voor het oog!

Dan moet je 10 Rillington Place maar 'ns zien.

Idd.

Dat is de ultieme serialkiller-movie. De sfeer alleen is al dodelijk.

10 Rillington Place (1971)

Psycho is wel goed inderdaad, maar toch niet te vergelijken met dit soort films, die komt van een andere tijd. "M" heb ik niet gezien, maar is ook al een oude film zo te zien. En no country for old men vind ik zwaar tegenvallen.

@yeyo

Oké! Nog nooit van gehoort, maar zal em eens kijken.

Thanks. Heb er veel tijd aan besteed, blij dat het gewaardeerd word!

Zeker goede films, maar niet vergelijkbaar met Se7en of SotL. De sfeer in Se7en en SotL is een stuk grimmiger, daarnaast vind ik deze meer om seriemoordenaars draaien dan de films die jij noemt. Groot verschil is ook dat deze twee allebei vanuit rechercheurs perspectief worden verteld.

Psycho wordt evengoed vanuit het perspectief van de rechercheur verfilmd. Echter hebben wij als kijker wat meer kennis (althans dat denken wij). Iets wat Psycho zelfs beter maakt dan Se7en en SotL. De clou komt extra hard aan, omdat je als kijker het al opgelost denkt te hebben.

Toch krijgen we in het eerste gedeelte van Psycho vooral slachtoffer en moordenaar in beeld. Ik vind de moordenaar in Psycho ook minder seriemoordenaar dan John Doe bijvoorbeeld. (Al weet je natuurlijk niet hoe lang hij hier mee bezig is.)

Omdat Psycho meer dan 30jaar ouder is, kun je dat niet vergelijken.

Nonsens, op het visuele na (wat de film nog rauwer maakt), kan Psycho op alle fronten nog makkelijk mee met films als Se7en.

Om niet helemaal offtopic te gaan, ook nog maar wat over Se7en: Wat bedoel je nou met de beperkingen van het genre?

Dat je met een thriller geen rare richtingen op kunt zwabberen, zonder de richtlijn te verdoezelen.

Zonder meer een spannende, vrij donkere film die zowel visueel als psychisch overdondert maar ik vind het allemaal een beetje 'over the top' (ondanks de uitstekende acteer prestaties van de hoofdpersonen) wat de intensiteit van het geweld betreft, deze film lijkt me vooral gemaakt als een soort ultieme serie moordenaar film die voorgangers (zoals vooral Silence Of The Lamb) moet laten verbleken tot zondagmiddag films.

Als ik het goed begrijp vind je dat Se7en te veel gericht is op smerigheid? Persoonlijk vind ik dat The Silence of the Lambs visueel smeriger is dan Se7en hoor. Er is nou juist geprobeerd om veel aan de fantasie over te laten (vandaar dat de martelingen zelf niet in beeld worden gebracht) omdat de film vooral gaat om het psychische gebeuren. De smerigheid is bijzaak en zeker niet waar David Fincher punten probeert te halen.

Al worden de martelingen zelf niet in beeld gebracht, dan kun je het toch een intense gewelds belevenis noemen, in Se7en gebeurt het mij iets teveel dat dit soort intense gewelds belevingen over je heen worden heengestrooid. Bij Silence Of The Lambs is er inderdaad ook erg veel intens visueel geweld, wat mij betreft ook iets teveel 'over the top' wat betreft Anthony Hopkins zijn escapades, ook niet altijd even geloofwaardig. Toch spreekt Silence Of The Lambs mij meer aan.