Stormy Monday (1988)

Film-noir ?!!

De film begint vrij aardig. Veel rokerige clubs en een aardige romance tussen Sean Bean en Melanie Griffith. Vanaf ongeveer halverwege de film ontwikkelt het verhaal zich helaas steeds meer tot een slap misdaadverhaaltje, met dito einde. Erg jammer en een behoorlijke afknapper.

Sean Bean, Melanie Griffith en Sting vind ik leuk acteren in Stormy Monday. Tommy Lee Jones daarentegen vind ik in deze film maar matig.

De jazzy muziek is zeker okay, maar veel beter 'herhaald' in latere Figgis films.

De debuutfilm van Mike Figgis (Leaving Las Vegas) zet alles in op atmosfeer. Deze film noir gaat vooruit op enerverende jazzmuziek in het economisch verwaarloosde Newcastle. Rokerige jazzbars met louche klanten, neonverlichting, een urbane mozaiek van bakstenen arbeidershuizen en vervuilende industrie vormen het troosteloze decor van “Stormy Monday”.

Figgis weet met vakmanschap en eenvoud hoe hij de nachtelijke atmosfeer en alles wat erbij hoort moet aanbrengen. Een dronkelap die door het café strompelt, rokerige interieurs, marlboro’s en whisky’s, gedempte straatverlichting op natte trottoirs. Die beelden laten allemaal een sterkere indruk achter dan in andere films.

Er is ook een liefde tussen twee mensen die authentieker aanvoelt dan in de meeste andere films. Ze hebben geen sex, maar slapen gewoon in elkaars armen in die eerste nacht dat ze samen zijn. En wanneer ze dan toch sex hebben, is het de ontlading van het beetje spanning dat in de film verwerkt zit.

Met sfeer alleen maak je echter nog geen goede film. Figgis heeft het ernstig laten afweten wat het verhaal betreft. Hij had blijkbaar wel ideeën maar het lukte hem niet om er een deftig en pakkend verhaal rond te bouwen. Het is een film die ik ondanks de sfeervolle regie toch met veel onverschilligheid uitgekeken heb.

Geen onaardig debuut van Figgis, wiens films altijd wel iets hebben. Hier is het de mistroostige sfeer en dito muziek die veel van het werk doen. Griffith helpt daarbij ook een handje...

3,5*

Matige film waarin een Amerikaanse zakenman de grond van een nachtclub in New Castle wil kopen. Het duurt even voordat het plot op gang komt, maar ook hierna blijft de film wat aan de saaie kant. De film ziet er verder wel goed uit en het geheel is ook zeker sfeervol te noemen (de soundtrack draagt hier aan bij).

De plot lijkt bij momenten meer een aanzet tot in plaats van echt uitgewerkt te zijn. Zo is het me nooit duidelijk geworden waarom Tommy Lee Jones per se de muziekclub van Sting wil overnemen en welke rol dat speelt in zijn verdere plannen in de regio. Maar zijn streven staat wel garant voor de nodige commotie. De film hoort in het noir straatje niet alleen qua thema maar ook visueel met de clair obscur belichting (bij momenten), de typische lamellen met schaduweffect (in de club), de grauwe stad, … En er is nog de naam van de club waarin Melanie Griffith als serveerster werkt: WeeGee. ‘Toevallig’ de naam van de fotograaf die in de jaren veertig faam verwierf met zijn bestseller Naked City en als een invloed op het noir genre wordt gezien.

De regie en fotografie zijn voortreffelijk met optimaal gebruik van diverse stadsgezichten. Qua acting kon iedereen me overtuigen. Was gecharmeerd van wat Melanie Griffith hier brengt. En Sting doet het geweldig als club uitbater. Is het trouwens toeval dat men het steevast heeft over de “Polish” band die in zijn club zal optreden. Leek me een fonetische knipoog naar zijn verleden als frontman van The Police. Qua muziek hebben ze echter niets gemeen. De Poolse band brengt hier jazz, van het melodieuze soort tot atonale stuff en ook een hilarische versie van The Star Spangled Banner. Dit jazz gegeven sluit trouwens ook weer aan bij het tijdperk van de klassieke noir waarnaar toch gerefereerd wordt. Er is ook blues te horen op de soundtrack, de titel verwijst naar een nummer van T-Bone Walker dat op de eindaftiteling te horen is. Daarnaast is er moody eighties electro te horen doorheen de film bij diverse scenes. Voor elk wat wils dus en toch vormt het een organisch geheel.

Een film die op mij vooral indruk maakt omwille van de voortreffelijke sfeerschepping en bijhorende acteerprestaties. Zeer te pruimen.

Trage, zeg maar saaie, bedoening rond een man en een vrouw die verwikkeld geraken in een machtsstrijd tussen een nachtclubeigenaar en een projectontwikkelaar die zijn club koste wat kost wil overkopen. Uiteindelijk loopt hun eigen leven in gevaar maar die spanning is nergens te voelen en is eerder slaapverwekkend.