The Killing Fields (1984)

Zelfs vanuit dat oogpunt vind ik de muziek te overdadig. De rest van de film is wat objectiever, wat argelozer bijna. De muziek leeft teveel in een eigen wereld.

Iets te onsamenhangend om indruk te kunnen maken. Daarnaast ergerde ik mij ook behoorlijk aan de muziek zoals The One Ring dat hieronder al heeft verwoord. Alsof deze beelden op zichzelf al niet genoeg teweeg zouden kunnen brengen bij de kijker. Het moraliserende gehalte stijgt soms ook tot behoorlijke hoogtes zonder dat dat de sterke momenten doet ondersneeuwen. Al met al een wat te groots en als los zand opgezet verhaal met een aantal krachtige passages.

goeie film

Al had ik er toch net iets meer van verwacht, in het begin vond ik het een beetje saai.

Moet zeggen na een uur begon het dan beter te worden als ze gescheiden werden.

Goeie acteerprestatie wel van die Sam Waterston (had voor deze film wel nog nooit van hem gehoord).

De muziek was soms een beetje irritant maar vond dan tegen het einde sommige liedjes goed bij de scenes passen.

Dus al bij al geen slechte film maar had er toch iets meer van verwacht. 3.5

Aangrijpende film over de periode dat Pol Pot aan de macht kwam in Cambodja. Ik vond het mooi dat het niet helemaal gericht was op de Amerikaan in het verhaal, er is een heel stuk waarin Dith Pran de hoofdrol speelt. Hierin zijn ook nauwelijks ondertitels, alles is in de locale taal. Er zijn alleen twee kleine momenten waarin Pran in gedachten in het Engels tegen zijn Amerikaanse vriend praat, omdat het anders niet te volgen is.

Nadeel is wel dat als je weinig van deze periode weet, het verhaal moeilijk zal zijn. Ik ben onlangs in Cambodja geweest en wist dus al hoe de vork in de steel zal. Als je niet weet wie Lon Nol is, waar de Rode Khmer voor stond en wat de Amerikanen in Cambodja uit hebben gevreten, is het raadzaam eerst even naar Wikipedia.org te gaan.

Jammer van dat John Lennon nummer aan het einde, dat maakt het te sentimenteel. Iets instrumentaals wat subtieler was, was hier veel beter op zijn plaats.

Ik zag The Killing Fields een aantal jaren geleden en werd toen gewoon weggeblazen door deze film. Geweldig mooi gemaakt. Binnenkort moet ik hem eigenlijk weer eens een keertje herzien voor een definitief oordeel.

4,5 sterren!

Geweldige film!

Meestal ben ik niet zo'n liefhebber van oorlogsfilms, (dit is trouwens een anti-oorlogsfilm) uitzonderingen daargelaten, maar deze is bijna uniek. Uitstekend gespeeld en ook nog eens een goed verhaal met een protest tegen het waanzinnigste wat de mensen elkaar kunnen aandoen.

Wat wil een kijker nog meer?

Gewoon kijken!

Aardige film maar word af en toe wel een beetje cliché. Vond vooral het verhaal van Dith Pran zeer indrukwekkend, hoe hij weet te overleven onder de rode Khmer. Maar het verhaal van de Amerikaanse journalist daarintegen is weer erg saai.

Het einde vond ik vooral een tegenvaller, muziek van John Lennon in combinatie met de eindscene vond ik een beetje afgezaagd.

The Killing Fields is een film die het zeer boeiende verhaal van zowel Sydney Schanberg als Dith Pran verteld, twee verhalen die eigenlijk allebei waard zijn om te worden verfilmd maar logischerwijs ook onlosmakelijk met elkaar zijn verbonden.

Het verhaal begint met de journaliast Schanberg die in Cambodja is gestationeerd om verhalen te coveren over de burgeroorlog in Cambodja (o.a. na zwak optreden van de USA wat de regisseur ook durft aan te geven). Hiervoor werkt hij nauw samen met Dith Pran, een local die een woordje Engels spreekt en daarom prima als tolk kan dienen. Het is interessant om te zien hoe Schanberg achter diverse zaken komt en al snel doorheeft dat het conflict zal uitmonden in een grote civiele ramp. Helaas krijgen wij als kijker amper wat achtergrondinformatie. De naam Pot Pol wordt geen enkele keer genoemd en wat invloeden op het conflict zijn en hoe de politieke vork in de steel steekt kom je op basis van deze film helaas niet te weten. We zien enkel Schanberg en Pran die hun best doen om de diverse gebeurtenissen zo goed mogelijk te verslaan.

De film neemt dan ook een grote stap zodra het tweetal wordt gescheiden omdat het buitenland de ambassades in Cambodja volledig leeg trekt. Alhoewel er nog wel wordt geprobeerd te vluchten, moet Pran helaas achterblijven, wat echter al snel leidt tot verbanning naar een strafkamp van de Rode Khmer. In deze kampen willen de nieuwe leiders van het land de complete bevolking brainwashen tot gehoorzame slaven. Het is een vrij bizar plan maar helaas heb ik nog steeds niet het idee dat de regisseur Joffré zijn best doet om de complete gekte van deze oorlog te belichten, maar blijft hij op persoonlijk niveau. Dit doet hij door de ontsnapping van Pran te volgen. Alhoewel dit zeker spectaculair is en interessanter dan de eerste helft van de film, mis ik zelf nog steeds een beetje the big picture.

Dat maakt de film dus zeker aangenaam om naar te kijken, maar niet memorabel genoeg omdat er nog meer had kunnen worden uitgehaald. De omgevingshots zijn daarentegen fenomenaal (Cambodja is een schitterend land, alhoewel het best kan dat dit in Thailand is opgenomen ofzo) en de muziek ook alleraardigst.

Al met al dus een film met 2 verschillende verhalen, maar waar in beide gevallen wel iets meer had kunnen worden belicht. Nu kan ik het me voorstellen dat je je aangewezen voelt tot Wikipedia om het complete verhaal van The Killing Fields te lezen.

Leuk om een keer gezien te hebben.

In één woord Briljant (lumineus).

Trailer @ youtube

Gezien de status een flinke tegenvaller. Het is lang niet zo moeilijk om een indrukwekkende oorlogsfilm te maken, maar de maker scoort al geen pluspunten met de hoeveelheid clichés die we te zien krijgen: de vriendschap tussen een westerling en een inheemse, de manier waarop ze uit elkaar gerukt worden (figuurlijk dan he) en het drama die beide moeten doorstaan. The Killing Fields heeft een aantal nietszeggende scenes die het klokstaren aanmoedigen. Slechts een deel vind ik wel erg sterk en dat is waarin de rode khmer de macht gegrepen heeft en het volk met de nieuwe leefregels te maken krijgt. De ontberingen van Dith Pran worden indrukwekkend in beeld gebracht. Alles eromheen echter, is maar zozo. Het drama kan me weinig boeien, de oorlogsscènes zijn middelmatig en het einde eerder klef dan ontroerend. Waarom in godsnaam Imagine van John Lennon afspelen? Dat paste er totaal niet bij. De soundtrack was sowieso wel gewaagd. Het paste er soms wel, soms niet bij. De film had in elk geval een half uur korter mogen zijn en sindsdien zijn er veel oorlogsfilms gemaakt die meer indruk maken van deze.

Waarom niet? De tekst van Imagine is duidelijk voor wereldvrede, en dat is waar in elke oorlog door het grootste deel van de bevolking op gehoopt wordt. Ik zou niet weten waarom Imagine hier niet in past.

De scene draait alleen niet om wereldvrede maar om de hereniging tussen de hoofdpersonen. Het voelt bij mij gewoon onsmakelijk aan.

Nu 10x gezien, moet ik meer zeggen?

Een fantastische en zeer realistische film, over de rode Kmer in Cambodja. Zeer goed verfilmd en van het begin tot aan het einde zeer goed weergegeven.

De enige film over Cambodia die ik ken, geen idee of er nog meer gemaakt zijn.... The Killing Fields is één van de vele oorlogfilms en ik was wel benieuwd naar het verloop van de oorlog in Cambodia, dat toch iets minder bekend is als die in Vietnam. We zien de film vooral vanuit de Amerikaanse journalist Sidney, vergezeld van de bijrol Pran die eerder als tolk dan als Cambodjaanse journalist meeloopt. De film loopt niet en lijkt vastgeroest te zijn. Sam Waterston heeft geen greintje chemie in z'n rol en daardoor wordt het praktisch nergens boeiend. Jammer, want ik had hier toch meer van verwacht. Allemaal goed gemaakt, niet geweldig, maar gewoon goed. Helaas zonder ziel.

Ondanks het grote budget een film die hier en daar wat steken laat vallen, bijvoorbeeld in haar muziekkeuze. Opvallend zijn de mooie sets en locaties (film is opgenomen in Thailand) en de glansrol voor Haing S. Ngor die de werkkampen ook zelf als een ontkennende intellectuele gevangene heeft overleefd. Ook een goede bijrol van John Malkovich. Veel reviewers hier hebben het over een stuurloze, chaotische film (vooral het eerste uur), ik had me hier op voorbereid maar vond het alleszins meevallen, vond de film juist eerder straight forward, realistisch en spannend.

Vijf jaar geleden heb ik een aantal maanden vrijwilligerswerk gedaan op het platteland van Cambodja. Schrijnende armoede, grote verkniptheid en onwetendheid en bovenal een diepgeworteld collectief trauma voelbaar (zeker op het platteland). Een bezoek aan de voormalige Tuol Sleng martelgevangenis in Phnom Penh en het concentratiekamp Choeng Ek even buiten de stad laten een onuitwisbare indruk achter, zo ook het ontstellende doch hartverwarmende boek van Chanrithy Him. De relatieve mildheid waarmee de gang van zaken in de kampen in deze film in beeld zijn gebracht laat daarentegen niet in zo'n onuitwisbare indruk achter. Dat vind ik dan ook meteen het grootste minpunt aan de film.

Erg indrukwekkende verhaal, alleen daarom al een geweldige film. De voor vele onbekenden holocaust wordt menselijk in deze film. De scène waarin ik dacht dat hij tussen maaskeien doorloopt.... ik zal het nooit vergeten toen mijn ogen zich scherp stelden.

Cinematografisch een juweeltje. Ook het geluid/muziek de juiste toon. Net weer voor de zoveelste keer gezien.

Indrukwekkende oorlogsdrama. Eén van de sterkste aanklachten op de gruwel van de oorlog en de mensen die mogelijks lichtzinnig er over beslissen.

Gruwelijke beelden en ook zeer mooie fotografie.

Opnieuw bekeken en nog steeds onder de indruk van deze prachtige film.

Een aanrader !!

The Killing Fields is een Brits oorlogsdrama dat is gebaseerd op de waargebeurde gebeurtenissen in Choeung Ek, een streek ten zuiden van de Cambodjaanse hoofdstad Phnom Penh.

De film volgt een aantal journalisten tijdens de Cambodjaanse burgeroorlog tussen 1973 en 1975, de strijd tussen het regeringsleger en de rebellen van de Rode Khmer. De journalisten bevinden zich in de hoofdstad, en vanwege hun journalistieke status wanen ze zich in eerste instantie onschendbaar. Dit verandert echter wanneer het rebellenleger steeds meer terrein verovert, en uiteindelijk zelfs Phnom Penh in zijn bezit neemt. De journalisten zijn ineens hun leven niet meer zeker, en vooral de Cambodjaanse tolk moet ernstig vrezen voor zijn leven.

The Killing Fields is een aangrijpende film, en je wordt echt meegesleept in het verhaal. Zelf heb ik altijd wat moeite met verfilmingen van waargebeurde verhalen, je weet immers nooit wat echt gebeurd is en wat gedramatiseerd is. Vaak hebben zulke films ook, anders dan in het echte leven, een romantisch Hollywood-einde, en daar ben ik eigenlijk niet zo van. Maar goed, de film kent vooral veel pluspunten: een goed verhaal, prachtige cinematografie, veel spanning (met name de scènes bij het overnemen van de ambassade), een heerlijke sfeer en een mooie soundtrack van Mike Oldfield. 4*

The Killing Fields is een bijzonder knap geschoten stukje verleden geschiedenis der mensheid. Zeer geloofwaardig alles lijkt te kloppen.

Pran's verhaal is natuurlijk het meest interessante en hier had toch naar mijn idee toch wat meer in gezeten .

Ik heb me toch even vooraf een beetje ingelezen in de politieke situatie rond die tijd daar en dat is wel raadzaam anders blijft er toch teveel vaagheid hangen .

De militaire rol vooraf van de VS is dan wellicht kwalijk te noemen , maar dit toont eveneens onomstotelijk aan de de communistische heilstaat een verschrikkelijk gedachtegoed is .

Eerlijk gezegd weet ik niet zo heel veel over het regime van de Rode Khmer. In een aflevering van "De slimste mens" zou ik "Cambodja - Pol Pot - Killing fields - genocide - communisme" wel kunnen oprakelen, maar verder dan dat reikt mijn kennis niet. Op school nauwelijks of niet aan bod gekomen, maar na "First they killed my father" van Angelina Jolie, mijn 2e die over de Rode Khmer gaat in enkele dagen tijd.

Gruwelijke herinneringen alvast aan ook één van de zwartste gebeurtenissen uit de 20e eeuw. Realistische film die rauw werd gebracht. Het plot vertrekt vanuit het standpunt van de journalisten Pran en Schanberg, twee boezemvrienden die van elkaar gescheiden worden tijdens de onlusten in Cambodja.

Knappe weergave van de kampen al denk ik dat het in werkelijkheid nog veel gruwelijker was. De beelden van de Killing fields zelf zijn er om nog lang te herinneren. Film die aan te bevelen is met een goede soundtrack, sterke beelden zonder sensatie op te willen zoeken en mooie cinematografie. Niet het absolute meesterwerk dat ik hoopte er in te zien, maar wel een oorlogsfilm die eveneens inslaat als een bom en moet gekoesterd worden.

Een meer dan behoorlijk drama over de wreedheden en toestanden in Cambodja tijdens het bewind van Pol Pot, daarnaast een film met hele sterke punten, en helaas iets mindere...

Een land onder hoogspanning wordt het eerste half uur gebracht, prima beeld ook van de westerse decadentie in hun luxueuze hotel, in het boek ook redelijk kritisch beschrijven dat men de beschietingen, en naderende oorlog, vanaf het dak of zwembad met een glas champagne gade sloeg. Zo ook bijvoorbeeld de loods vol met Coca Cola. Meest opvallende is toch wel de soms stuitende Schanberg die vooral erg met zichzelf bezig is, heel erg met zijn nieuws en dat dit naar de krant moet, uiteraard begrijpelijk, maar daarbij ook vooral Pran regelmatig afbekt en zich wereldvreemd gedraagt in bijvoorbeeld de situatie rond de eerste gevangen name. De nadruk ligt in eerste instantie erg te liggen op de botsing der culturen en hoe Schanberg en Pran op elkaar, maar ook de situatie, reageren. Een dubbel sfeertje ontstaat na de strijd en de Rode Khmer die de stad in trekt, broeierig, onvoorspelbaar en vooral gruwelijk als men een kijkje in het ziekenhuis neemt. Een bijzondere hectische situatie ontstaat met de tweede gevangen name, kracht bij gezet door de bijzondere soundtrack waarna men toevlucht zoekt in de Franse Ambassade. De spanning wordt subliem opgedreven in het creëren van een paspoort. De onvermijdelijkheid der dingen volgt en ik moet zeggen dat de film tot daar toe een steady 3,5 verdient.

Vervolgens geraakt de film in een hoger versnelling en niveau met de beelden van Pran onder het bewind van de Rode Khmer. Het werk, de beelden van de 'heropvoeding', en de uiteindelijke 'velden des doods' zijn schrijnend en schokkend en prachtig gemaakt. Dit is wat de film maakt, waar het omdraait en de film naar een hoger level tilt.

De sfeer en beelden zijn authentiek en doen echt aan. Goed geacteerd wordt er door Ngor, Waterston is een ander verhaal maar dat zal wellicht ook aan het script en de regie liggen. Schanberg blijft een beeld uitstralen van een egotripper die zich een molensteen om de nek waant maar vergeet dat de echte slachtoffers het zwaarder hebben. Terecht wordt hij door Rockoff nog even aangepakt dat hij wellicht meer had kunnen doen. Nu is dat erg gemakkelijk geredeneerd, toch heb ik ook weinig met het personage Schanberg en moet ik zeggen dat ik de film een kansloze excerctie gevonden had als het alleen om hem gedraaid had. Toch op het einde, met de rauwe en hard beelden op tv, en klagend tegen zijn vrouw, meen ik eindelijk een soort kwetsbaarheid te merken, iets dat hem iets sympathieker maakt. De soundtrack is overigens ook veel over gezegd, en ik moet zeggen dat het me de eerste keer pijn aan de oren deed, toch in het tijdsbeeld en als stres verhogende element, bij de gevangen name en de evacuatie met de helikopters, voegt de bijna hysterische muziek best wel wat toe.

The Killing Fields is vooral gedurende het tweede deel een bijzonder indrukwekkende inkijk wat er achter de gesloten grenzen gebeurde van Cambodja. Een 'slavendrijversregime' dat circa 1,7 tot 2 miljoen doden op zijn geweten heeft. Een meer dan behoorlijk beeld wordt daarvan gebracht. De rest, en vooral de aanloop en afloop met Schanberg, is degelijk te noemen, alhoewel daar misschien iets meer uit te halen geweest was. Desondanks mist The Killing Fields zijn uitwerking niet en is spannend, schokkend en indrukwekkend te noemen.

De Rode Khmer en Pol Pot klonken mij wel bekend in de oren, maar veel wist ik er niet van. Op zich ben ik er door het kijken van deze film ook niet heel veel meer over te weten gekomen, al heb ik achteraf nog wat informatie opgezocht. Dan vallen bepaalde scènes ook nog wat beter te plaatsen. Vond de film wat fragmentarisch en het kon mij mede daarom nooit heel erg boeien. Er zitten wel sterke scènes in, zoals de Killing Fields zelf, maar gedeeltes van de film zijn dan weer een stuk minder interessant. De soundtrack van Mike Oldfield past af en toe totaal niet bij de beelden. Het acteerwerk is degelijk, maar hoofdrolspeler Waterston slaagt er niet in om een boeiend personage neer te zetten. De personages blijven allemaal nogal afstandelijk. Visueel is het hier en daar wat ondermaats. Alles bij elkaar geen al te beste film.

Ik had hoge verwachtingen van deze film. De heftige thematiek, de binnengehaalde Oscars en de hoge beoordeling op MovieMeter gaven de schijn van een indrukwekkende klassieker in het rijtje oorlogsfilms.

...Wat een deceptie... De film slaat de plank volledig mis.

Waar te beginnen?

Het belangrijkste probleem met The Killing Fields is de rommelige vertelstijl. Het voelt alsof de regisseur niet echt een visie had, maar gewoonweg een film wilde maken over de heftige gebeurtenissen in Cambodja en in het laatste stadium van het maakproces pas na is gaan denken over hoe het verhaal nou eigenlijk verteld moest worden. De film lijkt ook bepaalde voorkennis over de oorlog in Cambodja te veronderstellen die er bij de gemiddelde kijker niet zal zijn. Er zit wel enige uitleg over dit conflict in de film, maar die komt pas ruim halverwege, als mosterd na de maaltijd. Natuurlijk hoeft niet iedere oorlogsfilm de context over de desbetreffende oorlog tot in detail te schetsen om een aangrijpend verhaal te vertellen. Door de invalshoek die The Killing Fields kiest is de onduidelijkheid hierover in deze film echter wel een grote tekortkoming.

Laat ik om mijn kritiek te verhelderen een vergelijking maken met twee films die in bepaalde elementen overeen komen met The Killing Fields: The Deer Hunter en Cry Freedom. The Deer Hunter omdat deze ook het verhaal vertelt van twee vrienden die door een oorlog van elkaar gescheiden worden, waarna de een naar de ander op zoek gaat. Cry Freedom omdat het hierbij ook gaat over een journalist die koste wat kost zijn verhaal de wereld in moet krijgen. Om diverse redenen slagen deze films wél in hun opzet waar The Killing Fields vol op z'n bek gaat.

Eerste pijnpunt: het begin. The Killing Fields ként niet echt een begin. Als kijker zit je meteen in de oorlog in Cambodja: de explosies vliegen je om de oren, zonder dat echt heel duidelijk is hoe de verhoudingen in het land liggen en wat dat voor consequenties heeft. Dit hoeft geen probleem te zijn. Ook in The Deer Hunter bevind je je in de tweede akte van de film als kijker ineens in het door oorlog verscheurde Vietnam, zonder dat uitgebreid uit de doeken wordt gedaan waarom de Amerikanen daar zijn en wat de stand van zaken is. Het verschil is dat The Deer Hunter niet echt een politiek statement wil maken over de houding van Amerika richting Vietnam. Het gaat in deze film vooral over het psychologische leed dat de oorlog bij de veteranen achterlaat en hoe dit doorwerkt als deze allang terug in hun thuisland zijn. Uitgebreide historische inbedding van de film is in zo'n geval veel minder van belang: als kijker komt de boodschap ook wel over als je weinig tot niks van Vietnam weet.

The Killing Fields ontpopt zich halverwege wél als een politieke film, wanneer de hoofdpersoon - de Amerikaanse verslaggever Sydney Schanberg - een emotionele toespraak geeft over het nietsontziende buitenlandse beleid van het Witte Huis. Doordat eerder in de film echter weinig aandacht is besteed aan de acties die de regering wel of niet had moeten ondernemen, komt deze aantijging echter uit de lucht vallen. We hebben geen scenes gezien van bevelhebbers die achteloos Cambodjaanse dorpjes platbrandden. In plaats daarvan is ons een reeks explosies voorgeschoteld waarvan het mij in ieder geval niet duidelijk was wie daarachter zat en waarom het hier een buitengewoon slecht militair besluit betrof. Als kijker moeten we Sydney dus maar op zijn woord geloven als hij het heeft over de misstanden waarin hij in zijn artikel over rapporteert. Natuurlijk alle respect voor de echte Sydney Schanberg en zijn belangrijke werk, maar de film slaagt er niet in de urgentie van dat werk door te laten dringen.

Dat is het tweede pijnpunt: het ontbreken van een zekere urgentie. Niet zozeer de urgentie van het ontsnappen uit Cambodja (ondanks het gebrek aan context zal het iedere kijker wel duidelijk worden dat het de Amerikanen en hun vrienden in Cambodja te heet onder de voeten wordt). Nee, het betreft hier de urgentie van het publiceren van het laatste artikel dat Schanberg in Cambodja geschreven heeft. In de film wordt vaak genoeg naar het bestaan van dit artikel verwezen, maar ook hier wordt aan de context voorbij gegaan. Waar gaat het artikel precies over? Hoe is het artikel tot stand gekomen? Wat drijft Schanberg als journalist om dit artikel met alle risico's van dien te publiceren? Allemaal vragen waar de film verrassend genoeg aan voorbij lijkt te gaan. Natuurlijk: met giswerk kun je aardig ver komen. Dat het artikel van Schanberg over misstanden in Cambodja gaat is nogal wiedes, maar de reden waarom het stuk zo'n impact zou hebben ten opzichte van andere oorlogsverslaggeving ontging mij in ieder geval volledig. Dat wil zeggen, tot het moment dat Schanberg al in New York is en het letterlijk aan zijn publiek vertelt. Maar wederom: mosterd na de maaltijd. Dat later duidelijk wordt gemaakt dat het artikel de Amerikaanse regering fel bekritiseert, neemt niet weg dat de urgentie die je als kijker zou moeten voelen - eerder in de film - volledig ontbreekt.

Vergelijk dit nou eens met Cry Freedom. In deze film wordt eerst uitgebreid aandacht besteed aan het Apartheidsregime en de misstanden die hieruit voortkomen. Vervolgens stelt de film alles in haar macht in werking om je er als kijker van te doordringen dat de autoriteiten waarmee de hoofdpersoon te maken krijgt gevaarlijk zijn en dat er grote risico's verbonden zijn aan het naar buiten brengen van het verhaal dat deze journalist aan de wereld wil vertellen. Eer het moment aanbreekt dat journalist Donald Woods in Cry Freedom naar het buitenland gaat vluchten, ben je als kijker volledig betrokken bij zijn gevaarlijke onderneming. We snappen wat hem drijft om het onrecht dat hij ziet aan te kaarten, ook al brengt dit grote risico's met zich mee. Een schril contrast met The Killing Fields waar het artikel na het begin haast volledig uit het verhaal verdwijnt om later ineens - vrij uit het niets - weer op te duiken. Mooi hoor die emotionele toespraak, maar een goede film heeft geen tranentrekkende speech nodig om de urgentie van een kwestie duidelijk te maken.

Derde en eigenlijk wel het grootste pijnpunt: de wijze waarop de personages worden neergezet. Of eigenlijk: niet worden neergezet. The Killing Fields lijkt niet echt geïnteresseerd te zijn in haar personages, behalve dat het gewoon mensen zijn die toevallig in de setting leven die de film heeft uitgekozen. Dat zal zeker niet de bedoeling zijn geweest. Vandaar dat bepaalde regiekeuzes zo raadselachtig zijn....

Wat weten we over Sydney Schanberg behalve dat hij een journalist is? Wat drijft hem om in Cambodja te zijn en zoveel risico's te nemen voor zijn werk? Heeft hij een vrouw, heeft hij kinderen, mensen die thuis op hem wachten? Wat weten we van Dith Pran behalve dat hij een Cambodjaan is die toevallig goed Engels kan spreken? Wat is de relatie tussen Sydney en Pran? Wat hebben ze meegemaakt waardoor ze zo close zijn geworden? Begrijp me niet verkeerd: ik hoef geen standaard Hollywood-verhaaltje waarin dit alles systematisch wordt afgevinkt, maar iets van gevoelens richting de personages waar ik mee mee moet leven zou fijn zijn. Neem dan The Deer Hunter, waar de eerste akte geheel gewijd is aan de hoofdpersonages, hun vrienden, hun thuis, hun dromen, hun ambities.... Ook daar wordt niet voor ons uitgespeld hoe de personages in elkaar zitten, maar er wordt hen genoeg menselijkheid meegegeven om aangrijpend te zijn. In The Deer Hunter leef je met de karakters mee en voelen de vriendschappen authentiek en overtuigend aan, zonder dat dit al te uitleggerig in beeld is gebracht.

Bij de personages in The Killing Fields voel ik niks. Bij de hereniging aan het einde die zo emotioneel moet zijn? Niks. En dat ligt aan de rare keuzes die deze film maakt. Vanwaar toch de keuze om niks van de personages te laten zien vóórdat het schieten begint waardoor nauwelijks karakterontwikkeling mogelijk is? Vanwaar toch de keuze om Sydney in het middendeel van de film vrijwel afwezig te laten zijn? Vanwaar toch de keuze om de zoektocht van Sydney naar Dith Pran niet verder uit te diepen dan een korte ruzie die eerstgenoemde heeft met een vriend in New York? Laat die zoektocht zien! Deze film legt te weinig uit waar dat zou moeten, en legt juist teveel uit waar het sterker zou zijn als de film het gewoon zou laten zien. Show, don't tell!

Vooral het personage van Sydney komt er daardoor bekaaid vanaf. De momenten dat ik wel wat van zijn karakter zag, vond ik hem niet bijster sympathiek overkomen (meneer zit in een apocalyptisch Cambodja en beklaagt zich erover dat hij zijn artikel niet kan versturen omdat de telegraaflijnen eruit liggen... ja, sorry vriend: je zit midden in een slagveld). Niks van wat hem als personage drijft, wordt echt goed in beeld gebracht, waardoor ik als kijker - net als bovengenoemde ruziemakende vriend - haast ging denken dat hij het inderdaad voor zijn eigen ego deed in plaats van voor waarheidsvinding. Ook daarom deed de eindscene me weinig tot niets. Waar Cry Freedom en The Deer Hunter overtuigende vriendschappen neerzetten, en je bij laatstgenoemde volledig meeleeft met de zoektocht van de hoofdpersoon naar zijn zoekgeraakte vriend, voelt de herenigingsscene in The Killing Fields leeg en goedkoop. Fijn dat Sydney er ineens is als Pran eenmaal terecht is, maar van zijn zoektocht naar Pran - waar de hele film naar verluidt om zou moeten draaien - is vrijwel niets te zien geweest.

Deze optelsom van zwakke punten maakt dat The Killing Fields als film voor mij volledig faalt. Het had misschien nog iets kunnen worden als er een duidelijke richting was gekozen. Als er duidelijk was gekozen voor óf een feitenrelaas, óf een race tegen de klok om een artikel naar buiten te brengen óf een vertelling over twee vrienden die door oorlogsgeweld van elkaar gescheiden raken. Nu raakt de film alles een beetje aan, maar overtuigt het eigenlijk nergens. Er zitten scenes in de films die goed hadden kunnen zijn als ze op sterke fundamenten gebouwd waren (de toespraak van Sydney, Prans ontdekking van 'de velden des doods', de herenigingsscene), maar het schiet zijn doel voorbij doordat het in de film aan een duidelijke visie ontbreekt. Wat rest is een reconstructie van de verschrikkelijke oorlog in Cambodja die bij momenten aangrijpend is. Maar daarvoor kan ik ook naar journaalbeelden of een documentaire kijken. Als historisch drama laat The Killing Fields vooral zien hoe het niet moet.

1.0*