The Killing Fields (1984)

Zou best kunnen, want ik weet amper nog waar deze film over ging. Enkel Malkovich is me bijgebleven.

Mooie film, het begin vond ik wat minder maar vooral het laatste uur was erg indrukwekkend.

Voor nu een dikke 3.5*

Het is lang geleden dat ik deze film heb gezien, maar ik weet nog wel dat ik heel erg onder de indruk was. De scene waarin Sidney en Dith Pran terugzien was heel erg ontroerend. Volgens mij werd het nummer Imagine van John Lennon erbij gespeeld. Dat werd dus janken.

Het eerste deel van The Killing Fields viel me redelijk tegen. Een egoïstische journalist die onbekommerd langs gruwelijkheden loopt om goed verslag te leggen van een oorlog: hoofdpersoon Sydney blijkt een naar mannetje. Als in Cambodja de poep dan daadwerkelijk de ventilator raakt wordt de ellende me wat opgedrongen. Iets teveel shots van kleine, huilende kindertjes die temidden van de oorlogschaos om hun moeder roepen. Makkelijk scoren met aangelengd sentiment.

Sydney blijft de hele film een egoïstische, weinig inventieve lafaard, zijn tolk en hulpje blijkt de ware held. Pas op het moment dat de Khmer Rouge Pran in handen krijgt begint de film beter te worden. Bijzonder schrijnend moment wanneer de overige journalisten zijn paspoort onsuccesvol vervalsen, zodat hij niet geëvacueerd kan worden maar naar een strafkamp wordt gebracht. Sentiment zonder verdunningsmiddel dit keer...

Gelukkig blijft de focus daarna meer op Pran, die uitermate sterk vertolkt wordt door Ngor. Zijn lot is een stuk interessanter dan dat van zijn 'baas'. Hierdoor had de film van mij nog best een uur langer mogen duren, er was genoeg ruimte voor geweest. Maar dan zonder die hinderlijke muziek die bij tijd en wijlen mijn oren deed jeuken... Om kriegel van te worden! (Wat dat ook moge zijn).

Ik vond Empire of the Sun overigens sterk lijken op The Killing Fields (2 x Malkovich!), en zelfs een tikkeltje beter. Voor deze film zijn 3 sterren voldoende. 3*

Mooie film. Gaat niet echt over de oorlog, maar juist over de gevolgen daarvan en wat dat kan doen voor een vriendschap.

3.5*

best aardige film

vooral het eind vind ik goed....

3,5*

Meeslepend, spannend en realistisch zoals een oorlogsfilm moet zijn 5*****

Ik was verrast door de hoge waardering voor Hotel Rwanda (voor een matige film) en de lagere waardering voor The Constant Gardener (een zeer goede en mooie film). Ook de lage waardering voor deze klassieker valt dan weer tegen

Ik heb deze film vroeger als tiener een paar keer gezien en moest altijd gigantisch janken op het eind toen Imagine van John Lennon ingezet werd. Wat een timing en het enige nummer wat op die plek hoort (zie je deze film voor het eerst, dan hoor je dit nummer van mijlenver al aankomen, zonder dat het nummer zelf al te horen is!).

Maar nu de film na vele jaren eindelijk op dubbel-dvd verscheen (2 jaar geleden geloof ik), is de indruk die de film achterlaat er niet minder op geworden.

Een van de beste en meest ontroerende films ooit in mijn geval.

5*

Ik ben het grotendeels eens met deze genoemde punten; het scenario is niet echt rechtlijnig en er hadden hier en daar zonder twijfel wat shots/scènes geschrapt kunnen worden. Dit i.c.m. een hoofdpersoon die nou niet bepaald heel veel sympathie opwekt zorgt ervoor dat deze film mij niet helemaal kon bekoren.

Echter, de vele malen interessantere Pran i.c.m. de prachtig geschoten (sfeer-)beelden zorgt er weer voor dat de film wel degelijk blijft hangen.

3.5*

Malkovich speelt een aardige bijrol en dat is dan ook gelijk het enige pluspunt dat deze film te bieden heeft. Wat een lelijke prul is dit zeg. Pure kitch dat het blijkbaar goed doet bij het grote publiek. Ik snap het niet. Die rol van Sydney, vertolkt door Sam Waterston is echt om te huilen. Wat een flut acteur. Zo ononvertuigend zie je ze niet vaak. En dan lees je hier reacties van mensen die het 'goed acteerwerk' vinden ? Daar kan ik gewoon echt niet bij.

Haing S. Ngor doet het al niet veel beter, met als dieptepunt het moment dat hij in die auto zit en probeert te lachen als een boer met kiespijn. Hilarisch gewoon hoe hij hier in faalt. En dat voor dit gepruts een oscar wordt gegeven bevestigt wederom dat de oscar toch een soort van TMF award voor de filmindustrie is. Het heeft allemaal maar bar weinig met kwaliteit te maken.

Cinematografisch is het geheel ronduit lelijk, regie is slecht, het verhaal rammelt maar wat door. Goedkoop scoren met wat sentiment. Sommige scenes zijn zo slecht dat ze hilarisch worden en bij het einde, als Sydney uit de auto stapt en ineens John Lennon ter gehore werd gebracht kon ik echt m'n lachen niet meer inhouden. Kan het NOG goedkoper ?

Erg jammer dat een enorm boeiend onderwerp als dit zo tot pure pulp verkracht wordt.

1.5 *

Bij een mening als deze kan ik echt niet bij.

Wat een bekrompen mening, Ngor probeert niet te lachen, hij lacht hier gewoon omdat hij zo lacht. Ngor vertolkt in deze film zijn levensverhaal, iemand die alles van dichtbij heeft meegemaakt en in feite niets hoeft te spelen, maar zich gewoon alles hoeft te herinneren. Kijk eens naar zijn levensverhaal en kom dan nog eens terug op zijn geweldige performance. Het is werkelijk een gouden greep van Roland Joffé om zo'n 'local' te casten. Overigens verslaat Ngor in dit jaar John Malkovich voor zijn rol in 'Places in the heart'. Als voor het grote publiek was gekozen, hadden ze de oscar wel aan Malkovich gegeven.

Als ik dit lees heb ik het gevoel dat je een andere film hebt gezien. De oscar die deze film voor cinematografie heeft gewonnen is zeker ook net een TMF-award.. Als er iets terecht is, dan is het deze award wel. Loop nu eens in Cambodja rond en je ziet dat dit weer een volslagen belachelijke mening is, deze plaatjes geven juist het beeld weer hoe het was en nog steeds in Cambodja is en zorgen voor de extra belevind van de film, maar alleen bij iemand met een hart van gewapend beton is dit natuurlijk ronduit lelijk...


Ohohoh, wat is dit toch erg...

Toch even zeggen dat de film niet in Cambodja werd gedraaid maar dat alle locaties in Thailand werden gefilmd. (Zoals te zien is in de documentaire en ook vermeld staat op IMDB)

Kort toegelicht dan: bij een goed acteur vergeet je dat het een acteur is en zie je alleen de persoon die hij wil neerzetten. Dat is hier absoluut niet het geval. Het klopt gewoon niet. Zijn lichaamstaal, de geforceerde emoties, de blik in zijn ogen, de manier van praten ... Ze kloppen niet en zijn niet congruent met elkaar en daardoor lijkt het niet 'echt' en ik vond het echt tenenkrommend om te zien ...

Hoezo bekrompen ? Ik heb het over die scene waar hij verdrietig is maar Sydney een foto van hem wil maken en hij dus probeert te lachen voor die foto maar tegelijkertijd zijn verdriet niet kan verbergen (en dus zou moeten lachen als een 'boer met kiespijn'. Hij faalt hier echter keihard in. Je ziet hem een paar vreemde, onnatuurlijke, grimassen trekken waarbij hij een paar keer probeert te switchen tussen een zuur en lachend gezicht, terwijl de juiste grimas juist daar tussenin had moeten liggen. Je hebt toch wel eens iemand zien lachen als een 'boer met kiespijn' ? Denk daar eens aan terug en ga dan die scene nog eens kijken ...

Ja. Oscars hebben gewoon maar bar weinig met kwaliteit te maken. Nog een voorbeeldje is de oscar voor 'beste film van het jaar', die werd gegeven aan 'the departed'. Hoe DURVEN ze in godsnaam een REMAKE, die bijna 1:1 is gejat, een oscar te geven voor beste film ? Een remake zou sowieso al niet meer mee moeten kunnen dingen voor 'beste film' en als ie uiteindelijk dan zelfs een oscar hiervoor wint dan kun je zo'n prijs toch niet meer serieus nemen ?

Het gaat er bij oscars gewoon om wat het goed doet bij het grote publiek en dat is gewoon lang niet altijd kwaliteit (soms wel, meestal niet).

Heb in 2005 Tuol sleng en killing fields bezocht.

Bij thuiskomst deed ik mijn een beetje meer verdiepen in de gebeurtenissen in Cambodja en het beleid van brother number one, Pol Pot.

Kippenvel van afschuw was een nieuwe ervaring voor mij.

Ik weet dat dit een film forum site is, maar ook daar moeten mensen er bewust van zijn dat er nog steeds genocides plaats vinden.

http://youtube.com/watch?v=rr01Zx4OpCo

Normaal gesproken ben ik altijd wel in voor een beetje drama, maar bij The Killing Fields werd het voor mij op een bepaalde manier nooit overtuigend genoeg gebracht. Eén van de factoren die daarvoor zorgde is hoofdrolspeler Sam Waterston, die totaal geen sympathie bij mij kon opwekken.

Hoewel vele scenes er groots en Hollywoodachtig uitzagen, konden ook die beelden mij helaas niet boeien. Gelukkig kon het 2e uur mij iets meer boeien waardoor ik niet meer constant naar de klok hoefde te kijken. Maar door met name het zwakke eerste uur, en het wat minder overtuigende acteren van sommige spelers, is The Killing Fields wat mij betreft een beetje overgewaardeerd en zijn er wel betere alternatieven in dit genre te vinden.

B.E.A.Utiful.

Ik had deze film vele jaren geleden al eens deels gezien en toen ik de film in 2 disc vorm, met docu, zag liggen voor maar 5 euro sloeg ik genadeloos toe (grijp...gris....piep piep piep piep....piep....betaald.....yesssss)

De docu is trouwens erg goed, je kunt daardoor de film in de juiste context plaatsen als dat al niet was gelukt.

Goede, indrukwekkende film. Na lezing van de kritiek hier twijfelde ik of ik hier wel een avond aan wilde besteden, maar ik ben blij dat ik dat wel gedaan heb. Veel van de hier genoemde kritiekpunten herken ik absoluut niet.

Voor ik de film keek heb ik eerst wat achtergrondinformatie over de rode khmer e.d. gelezen, want daar wist ik maar weinig vanaf. Hierdoor komt de film naar mijn idee beter tot z'n recht.

De film wist mij niet echt te boeien en te pakken, behalve het laatste half uur begon ik echt mee te leven met de hoofdrolspelers en was ik ook wel benieuwd hoe de film af zou lopen. Het slot met John lennon's Imagine bezorgde mij wel kippenvel, prachtig in beeld gebracht!

Mensen die dat nummer niet waarderen (wat ik tot mijn verbazing lees hier) doen dat puur om lekker anders te zijn of die hebben geen gevoel in hun barst.

Daardoor heb ik uiteindelijk nog best een aardig gevoel aan de film overgehouden, maar dat kon het 1e uur (lees: saaie) niet compenseren, vandaar mijn 3 sterren.

Dit is een van de weinige films die echt een hele grote indruk op mij heeft achtergelaten,vooral de rol van Prat vond ik zeer indrukwekkend hij heeft ook terecht een oscar gewonnen.De film laat een oorlog zien die gewoon vergeten is en daarom is het zo bijzonder.Alleen Sam Waterson kwam niet echt overtuigend over vond ik zelf.Zeer spijtig dat Haing S kort na de film is overleden

R.I.P Hain S

4.5

In één woord "indrukwekkend". Terechte oscar voor Haing S. Ngor. Lees net dat die zelfmoord heeft gepleegd in '96.

Bij het wederzien tussen Sydney en Pran werden mijn emoties op de proef gesteld... Ik kan vertellen dat ik mijn ogen niet droog heb kunnen houden.

Waarom dan stemmen vraag ik me af...

Omdat ik 24 dagen voorheen wel degelijk de film gezien had, en daarbij een bericht had achtergelaten

Ik ben sowieso iemand die bijna uitsluitend op films stemt die ik sinds het aanmelden bij MM gezien heb (paar uitzonderingen daargelaten). Vreemde kritiek dus.

Ben wel blij dat ik de goede versie heb, jarenlang was er alleen de slechte 4:3 versie.

Wel een aardige film met hele mooie muziek van Mike Oldfield.

Zeer indrukwekkende en ontroerende film. Zeker als je weet dat het waargebeurd is (wat een hel moet Dith Pran hebben meegemaakt). De film is verder boeiend en spannend van de eerste tot de laatste minuut. Vind het eigenlijk een beetje raar dat deze film niet in de top 250 staat, want dat verdiend hij zeker.

Is denk ik te traag in opbouw of niet flitsend genoeg gefilmd en gecut.

Of er komt geen konijntje in voor!

Mooie film >>4

Aangrijpend meesterwerk dat je naar de keel grijpt. Een sterk politiek commentaar op een rampzalige en noodlottige oorlog, een onfatsoenlijke interventie door de USA en de paranoïa van de Rode Khmer. Film laat ook het noodlot van de bevolking zien.

mooie film

heel realistisch en geeft een goed beeld van hoe het er aan toe gaat in dat soort landen

4*

De eerste versie van de dvd uitgave is een 2 en alleen voor het verhaal maar de 2de uitgave is een 4 sterren waard.

Zowel verbetering van het geluid als het beeld, van 4:3 naar widescreen.

Redelijk overgewaardeerd drama dat bij vlagen zeer goed maar ook nogal onevenwichtig is. Ook de acteerprestaties zijn niet altijd en overal even sterk. Gebaseerd op ware gebeurtenissen die de film een extra lading geven. Het eindresultaat is goed.