The Killing Fields (1984)

Jammer dat die discussie de slechte kant op gaat. Ik vind nochtans overduidelijk wat Arnhemmer zegt. Waarom wil je nu per sé in de clinch gaan met hem want volgens mij begrijp je heel goed wat hij bedoelt?

Na het doorploegen van een boel feitelijke onjuistheden en met wat hulp van wibro snap ik denk ik wel wat hij bedoelt te zeggen inderdaad Ik laat het er verder ook bij.

Een zeer indrukwekkende film welke weergeeft hoe compleet debiel een samenleving kan worden als extremisten het voor het zeggen krijgen.

Ofschoon het alweer een tijdje geleden is dat ik deze film heb gezien, blijft de film hangen. Zeker omdat het verhaal op waarheid berust geeft deze film een extra cachet. Prima acteer werk van Sam Waterston die daar terecht een Oscar voor gewonnen heeft. Film haalde er ten slotte drie binnen. Zie The Killing Fields (1984) A...

Film die ik bij de premiere toen heb gezien, ik vond dit toen al een waanzinnig goede film. Traantje op het einde gelaten. Als je daar geweest bent zal deze film nog steeds (nog meer) indruk maken. Echt zien deze.

Film kwam me wat sloom op gang,... maar na 20 minuten kwam er een vermakelijk uur!
Vooral de momenten dat Dith Pran in het werk kamp zit waren indrukwekkend!

Leek me soms wel beetje op Hotel Rwanda!

Ja dat bedoel ik ja

Een erg matige film dit. Ik had van tevoren geen hoge verwachtingen en dat is uiteindelijk helaas meer dan uitgekomen. Sam Waterston is een acteur waar ik nog nooit van gehoord had en die mij ook niet echt zal bijblijven na het zien van deze film. Het is vooral zijn personage dat de film moet dragen, maar eigenlijk lukt dat geen moment en dat is toch wel essentieel voor het wel of niet slagen hiervan.

De personages boeien niet echt en al het drama en de emotie die in de film voorkomt komt op mij in ieder geval niet overtuigend over. De tweede helft van de film is gelukkig is beter en boeiender en slaagt de regisseur er ook in zowaar wat mooie plaatjes af te leveren. De muziek van de film is hier trouwens ook niet echt een meerwaarde en doet alleen nog maar meer afbreuk aan de gebeurtenissen die plaatsvinden.

Voor mij was de film echt een hele lange zit en ik was blij dat de film afgelopen was. Op het gebied van oorlogsdrama zijn genoeg betere films te vinden. Deze film was voor mij echter eens maar nooit weer.

1,5*

Enige wat ik hieraan mooi vind is dat ze bij het einde na 4 jaar elkaar omhelzen.

Voor de rest was het een tikje interessant, mede dankzij dat het een waargebeurd verfilming van een belevenis is. Soms vond ik een aantal personages slap acteren. Muziek vond ik waardeloos, maar wel goede decors; dorpen en kampen, bijv.

Toch heeft het me niet genoeg overtuigd om het een voldoende en een herziening te geven. Bekeken en hopelijk snel vergeten.

Laat daar maar geen misverstand over bestaan. Zware kost.

Ik vond de muziek een groot minpunt in deze film, waar ik verder eigenlijk weinig op aan te merken heb. Als het gebasseerd is op een waargebeurd verhaal vind ik het sowieso al op zn minst interessant, dit soort oorlogsverhalen. Er werd ook goed in geacteerd.

Maar die muziek. Soms had ik het gevoel alsof ik naar vage, depressieve trancemuziek aan het luisteren was. Alsof de regisseur met de muziek in een bepaalde scene te duidelijk wilde aangeven wat voor emoties er hier opgeroepen dienen te worden.
En dan Imagine op het laatst (als ze elkaar weer in de armen vallen) Een beetje cliché.

Vanavond nog eens bekeken.. en ik blijf bij m'n 5 sterren. Wat een geweldig goeie film is dit toch zeg... Hij heeft me weer diep weten te raken. Perfecte film...

Sterke film die een griezelig realistisch beeld geeft hoe het eraan toeging in het communistische regime van de Rode Khmer, hier was een leven echt niets waard en kon er elk moment van alles met je worden gedaan zonder enige vorm van rechtspraak. Vooral die fanatieke koppen met die rode haarbanden zijn angstaanjagend. Het meest indrukwekkende is het moment waar de titel op slaat, dan word je op een adembenemende visuele manier geconfronteerd met de terreur van de Rode Khmer. Ook de scene met die oprukkende tanks, in combinatie met de opzwepende muziek, is zeer indringend. Al met al een boeiende film, ik ben een fan van ontsnappingsverhalen (van Colditz tot Midnight Express), The Killing Fields behoort zeker tot mijn Top 10 in deze categorie.

Blijft voor mij een erg sterk oorlogsdrama, waarbij ik, in tegenstelling tot veel anderen, de muziek perfekt vond passen. Hulde aan Mike Oldfield.

Bij oorlogsfilms moet je altijd een beetje voorzichtig zijn, maar in het begin vond ik het niet heel bijzonder wat ik te zien kreeg. Toch wordt The Killing Fields beter, nadat de Amerikaanse journalist en zijn Cambodjaanse maat uit elkaar gedreven zijn. Vooral de overlevingsscenes van laatstgenoemde waren indrukwekkend.

Leuk drama dat niet de volle potenties benut en het dus een beetje laat liggen.

Het begint allemaal mooi en aardig met een opbouw, je ziet echte beelden en voornamelijk ook duizenden lokale inwoners constant. Dat geeft wel een natuurgetrouw beeld van Cambodja. Waande me zelf ook echt tussen de hoofdrolspelers. Ook die Rode Khmer soldaten waren behoorlijk angstaanjagend.

Ook het groepje hoofdrolspelers is aardig, nergens echt bijzonder ook. Wel leuk om zo'n jonge Malkovich te zien trouwens.

Het drama gaat helaas niet altijd even diepgaand, wat resulteert in een niet al te boeiende zoektocht van Schanberg naar Pran. Komt ook mede door een ietwat dwalend 1e uur van de film, waar niet echt een duidelijke lijn in zit.

Het drama van Pran is wel aardig uitgewerkt, maar ik mistte toch echt de x-factor om echt goed met hem mee te kunnen leven.

De muziek kwam wat experimenteel over, maar krijgt van mij wel de voordeel van de twijfel.

Had hem wat sterker verwacht, maar ondanks dat vielen die ruime 2 uurtjes toch reuze mee.

3*

Indrukwekkend epos over een ''vergeten'' oorlog uit onze recente geschiedenis.

hier staat dat hij vanavond op tv komt, maar dat is morgen 9 maart pas....

Je hebt gelijk:

http://www.bbc.co.uk/progra...

Ik zal HarmJan even inlichten, bedankt!

Morgen nog maar eens kijken, érg lang geleden alweer dat ik hem voor het laatst zag.

En dan ga ik me voorál concentreren op de score van Mike Oldfield, want daar had ik voorheen nooit op gelet, toen wist ik überhaupt niet eens dat Oldfield verantwoordelijk was voor de score...

Ik heb wel eens wat fragmenten gehoord op bol.com, ben erg benieuwd!

Aha, 1984. Ik vond de kwaliteit al niet te best. Dat moest toch echt beter kunnen want het ene shot zag er veel lelijker uit dan het andere. Bijvoorbeeld als Dith Pran net wat bloed heeft gedronken van die koeien en dan gepakt wordt. Er zit dan er opeens een felgeel beeld tussen.

Het camerawerk kon wel beter. Het waren allemaal redelijk saaie statief-shots.
De muziek is soms overdreven aanwezig en ik heb me er aan gestoord op sommige plekken.
Ik had een montage fout opgemerkt: Als Dith met dat kindje bij een boom zit houd hij z'n hand voor dat jongetje. In het volgende shot heeft hij dat niet en legt hij z'n hand er net op. Achja, boeiend denk je misschien maar eh dat kan toch gewoon niet....

Opzich spelen Sam Wanderston en Haing wel aardig, ze kunnen deze film gelukkig dragen.

Jammer ook dat Dith al vrij vroeg te maken kreeg met zijn paspoort. Hij wordt geweigerd, maar je weet toch dat hij in de rest van de speeltijd weer terug zal komen en dat hij dus zal vluchten ofzo.

Die grachten met lijken zal ik wellicht onthouden.


Met deze cast en locaties had Roland er mee uit kunnen halen. Ik vind het nu te saai en voorspelbaar.

Muziek onder de aftiteling was wel mooi.

Redelijke film, die toch niet helemaal bracht wat ik er van verwachtte.

Het leuke aan de film is dat er eens niet wordt gefocust op WOII of Vietnam, maar op een conflict dat veel minder bekend is. Alles wat met geschiedenis te maken heeft kan me wel boeien, zo ook dus The Killing Fields. Niet dat je gek veel bijleert bij het bekijken van de film, maar geschiedkundig vond ik het toch een boeiende film.

Jammer genoeg was het verhaal in de film niet altijd even boeiend. Vooral het begin van de film vond ik nogal matig: de film kwam vooral nogal traag op gang. Vanaf dat Pran echter in het gevangenenkamp terecht komt, wordt de film plots een stuk interessanter. Jammer genoeg worden de stukjes in het gevangenenkamp afgewisseld met stukjes over Sydney Schanberg in New York, die echt een pak minder boeiend waren. Wel weer prima was het einde van de film, dat echt wel mooi was (al was het geen verrassend einde).

Qua acteerprestaties zat het wel goed in de film. Daarbij is het vooral Haing S. Ngor die er torenhoog bovenuit steekt. Ook John Malkovich doet het weer meer dan goed, hij blijkt telkens weer de geknipte man te zijn om een gek personage neer te zetten. Sam Waterston vond ik dan weer niet altijd zo sterk acteren (al zeg ik nu ook niet dat hij het slecht doet).

Al bij al dus een geslaagde film...

Imagine, tja, niet bepaald de sterkste keuze om de film mee uit te luiden, waar Band on the Run, tijdens de eerste verschrikkingen, nog wel een surrealistische noot had. Sowieso spookt er bijzonder merkwaardige muziek door de film die lang niet altijd past en zo zijn er wel meer dingetjes die toch wat zijn gaan jeuken bij deze herkijk.

Een voice-over en een speech die de film volledig in vertelstand zetten, een kind dat net wat te lang doorhuilt, de verbale confrontatie tussen Schanberg en Rockoff in de toiletten en zo is er nog wel wat. Het wil nog wel eens te geforceerd te werk gaan of te nadrukkelijk op zoek te zijn naar een reactie, terwijl de intrinsieke kracht van de schokkende omstandigheden en Dith Pran's verhaal eigenlijk ruim voldoende zijn om aangrijpend uit de hoek te komen.

En dat doet het ook wel zolang het het daarbij laat. De aanloop, resulterend in de de overname van de Rode Khmer, mag wat rommelig overkomen, het past prima bij de chaotische situatie die in Phnom Penh ontstaat. Gruwelijke beelden met ijzersterke scènes als die wanneer een tank in een tunneltje opdoemt en het bloednerveuze ritje daarna.

Ngor heeft het moeilijk op de meer dramatische momenten, Malkovich' rol is misschien wel het sterkst, maar Waterston vind ik ook niet tegenvallen als iets te gedreven en niet zo sympathieke journalist. Het tweede gedeelte kent eigenlijk hetzelfde karakter van voors, tegens, grote (prachtige locatie natuurlijk) en huiveringwekkende (dat massagraf) shots. Daarom nog altijd een waardevolle film, maar als totaal valt de waardering wat lager uit dan voorheen.

Mooi waar gebeurt verhaal. Dacht aanvankelijk dat het journalisten film zou zijn, is het ook, gedeeltelijk, maar mond daarna uit in een ontsnappingsfilm uit een communisten kamp.

De film kent vooral erg veel pluspunten: goed verhaal, mooie fotografie, veel spanning (met name de scènes bij het overnemen van de stad en de ambassade), heerlijke sfeer en een top soundtrack. Ook weet de film een paar ethisch politieke kwesties aan te snijden. Geweldig zijn de gedeeltes dat Pran is ontsnapt en opzoek gaat naar vrijheid. Soort survival of de fittest met een hoop toeval en geluk, een wonder dat die man het overleeft heeft. Genoeg dus voor een dikke vette voldoende.

Helaas zijn er ook wat minpunten, zo kon het verhaaltje rondom de vriendschap van Sydney en Pran mij weinig boeien. Zit er ergens een moraliserende speech in het midden, en is het einde toch wel wat te zoetsappig, met John Lennon en al, ook al is het waar gebeurt. Kortom het hele Sydney personage had er niet in gehoeven, want enkel het verhaal van Pran alleen was al interessant genoeg.

Zit te twijfelen tussen een 4* en 4,5*, hoe wel de regie toch erg goed is, toch komt de hardheid en het idioterne van de oorlog niet helemaal goed over. 4*

Een beetje een zooitje, deze film. Aan de ene kant straalt er een passend gevoel van wanhoop en chaos vanaf en geeft het een bij vlagen een krachtig overzicht van de machtswisseling in Cambodja na een vreselijk Amerikaans bombardement. Er is duidelijk geprobeerd om het niet teveel als een gestroomlijnd verhaal te vertellen, Hollywoodstijl, maar meer als een reeks gebeurtenissen die op zichzelf staan en tegelijkertijd toch een geheel vormen. Een aanpak die meer op het echte leven lijkt. Een gewaagde en interessante keuze, maar niet helemaal geslaagd. Het zorgde er voor mij voor dat ik heel moeilijk in de film kwam en dat sterke momenten afgewisseld werden met momenten die bijna als opvulling aanvoelden of soms moeilijk te plaatsen waren. Vervolgens wordt er in de tweede helft ineens een hele andere aanpak gebruikt. Sydney komt dan nog nauwelijks in de film voor en we volgen Pran in wat bijna een tweede film is met een wat conventionelere verloop. Die tweede helft is wat pakkender, maar voelt ook wat sentimenteler aan. Het is moeilijk te zeggen welke aanpak het beste werkt. Een evenwichtige film levert het niet op.

Niettemin zijn er veel momenten die indruk maken, zoals de nadruk op kinderen die de Khmer leggen, wat een aantal van de gruwelijkste (maar niet expliciete) beelden oplevert. Het paspoortprobleem van Pran zorgt eveneens voor oprechte spanning. Persoonlijk vond ik ook dat Joffé soms sterke veel weet te suggereren met details. Als we bijvoorbeeld Sydney het Amerikaanse appartement van Prans gevluchte vrouw en kinderen zien verlaten zien we dat de deur en muren besmeurt zijn met graffiti. Kortom, ze zijn in een bijzonder armoedig deel van Amerika beland. Dat soort subtiele dingen raken me meer dan het inzetten van Imagine van John Lennon bij de hereniging.

Daarmee komen we op voor mij het zwakste punt van de film: de muziek. Imagine is een geweldig nummer, maar tegelijkertijd een lied met zo'n inhoud dat je hem niet echt in films kunt gebruiken zonder dat het opgeblazen lijkt. Ik was al ontroerd door de hereniging tussen de twee vrienden, maar Imagine maakte het onnodig klef, alsof de makers twijfelden of mensen wel wat zouden voelen bij het einde. Net zo erg is de score, eveneens van een muzikant die ik zeer waardeer. Mike Oldfield is geweldig, maar ik vond zijn muziek hier niet bij de film passen. Vooral het bijzonder luid inzetten van elektronische klanken op intense momenten haalde me praktisch uit de film. Het klinkt teveel als iets uit een sciencefictionfilm en niet als iets dat lijkt te horen bij een waargebeurde burgeroorlog in Cambodja.

Verder is het allemaal wel zeer aardig geacteerd. Ik lees hier veel kritiek op Waterston, maar ik vond hem het meest geloofwaardig van allemaal, een perfecte mix van charisma en idealisme tegenover een misplaatst gevoel van superioriteit en egoïsme. Een held met licht nare trekjes die herkenbaar zijn. Ik denk dat zijn scènes in Amerika stiekem de beste van de film zijn, omdat ze de hele oorlog in een ander perspectief plaatsen. Je hoort dan constant Amerikanen praten over Cambodja, maar de hele atmosfeer, van Sydney in zijn luxe appartement tot aan de feestjes met champagne, wekken de indruk dat Cambodja toch vooral ver weg is en het iets is voor semi-wereldkundige mensen om eens over te praten, om vervolgens met iets anders door te gaan. Sydney zelf is er ook schuldig aan, doordat hij niet verder komt dan brieven sturen en zelfs niet de vrouw van Pran een goede plaats in de VS weet te geven. En toch, ik denk dat weinig meer gedaan zouden hebben dan Sydney, mezelf incluis. De confrontatie met Rockoff in het toilet is dan ook helemaal raak. Deze scènes zorgden er aanvankelijk voor dat ik voor een kleine 3,5* wilde gaan, maar een dikke 3* past toch wat beter. Er is teveel mis om compleet te overtuigen, maar gelukkig wordt dat hier en daar gecompenseerd.

Goede review Ik denk dat ik nu meer weet van waar ik aan toe ben als ik aan de film begin.

Onbegrijpelijke kritiek op de muziek van oldfield. Als iets effectieve muziek is dat in je hoofd gaat zitten en je een gevoel van absolute gekte en onmacht geeft in de asshole van de wereld, is het die muziek wel. Geloof niet dat muziek ooit zo op zijn plaats was. Oordeel zelf Limelou, want hoewel ik het meestal met the one ring eens ben, is hij hier wel erg streng.

Onbegrijpelijke kritiek op de muziek van oldfield. Als iets effectieve muziek is dat in je hoofd gaat zitten en je een gevoel van absolute gekte en onmacht geeft in de asshole van de wereld, is het die muziek wel. Geloof niet dat muziek ooit zo op zijn plaats was. Oordeel zelf Limelou, want hoewel ik het meestal met the one ring eens ben, is hij hier wel erg streng.