The Killing Fields (1984)

De film boeit vooral dankzij de mooie locaties, de mensenmassa's en de wederom maffe John Malkovich.

Het ontsnappingsverhaal is het beste deel van de film, al is het allemaal vrij clichématig gebracht.

The Killing Fields kent een erg rommelig eerste uur. Ik was niet zo onder de indruk. Binding met de hoofdpersonages had ik niet en een woedeuitbarsting van Sam Waterston zag er erg knullig uit.

Daarna wordt het allemaal wat beter en dramaturgisch wat interessanter.

De lengte van de film vind ik in deze film geen bezwaar vanwege het sterkere laatste uur.

De regie is weinig geinspireerd. Het is vooral een grote productie geweest, maar een interessante visie draagt de film mijns inziens niet uit. De historische gebeurtenissen worden vrij droogjes opgesomd, en dat is het wel. Veel gruwelijke scenes kunnen het magere plot nauwelijks verhullen.

Haing S. Ngor (Pran) werd in 1996 vermoord.

Slechte film.

Drama dat zijn kracht probeert te halen (en er blijkbaar ook wel in slaagt) uit het "ah, wat erg allemaal" gevoel. Het eerste uur is een droge weergave van de oorlog in Cambodja, waar enkel Malkovich een beetje een aardige rol in speelt.

Na een uur verveling zwaait de film dan om en krijgen we een hoop drama. Beetje weinig, beetje te makkelijk en veel te laat. De hoofdpersonen interesseerden mij niet. Verder is het filmisch niveau bijna onder nul. Visueel een hoopje ongeïnspireerd filmwerk, de score zo mogelijk nog slechter. Geen idee of dat gerammel als experimenteel moest doorgaan, maar veel meer dan hilarisch slecht is het niet geworden. Enkel overtroffen door dat nummertje van Lennon op het einde . Een tie met Celine Dion - My Heart Will Go on.

Mensen die geïnteresseerd zijn in de materie kunnen er beter een boek bijnemen, wie een mooi filmisch drama wil kan ook beter elders een kijkje nemen.

1*

Briljante score van Mike Oldfield, die de gekte van de Rode Khmer perfect illustreert. Maar goed, enkel mensen waar muzikaal gezien serieus iets mis mee is, vergelijken Dion met Lennon.

De film kent geen rare cameratrucjes. De film haalt zijn kracht uit de manier waarop het verhaal verteld wordt (geen boek die dat overtreft) en de sterke acteurs. Vooral de acteurs die de kleine rode Kmeretjes spelen zijn indrukwekkend (alsof je naar een docu kijkt).

Oprecht (ogend) drama verpakt in een simpel verhaal, dat geen rare wendingen neemt. Toch is de rigoureuze wending halverwege de film een klap in de bek van de kijker. Wat volgt is een reeks indrukwekkende scènes. Zelden een film gezien, die zo goed de onmacht en de pijn van de personages overbrengt op de kijker.

Blijft indrukwekkend. Gaat dit zien, want als Onderhond dit slecht vindt, moet het wel goed zijn.

Het eerste deel van The Killing Fields viel me redelijk tegen. Een egoïstische journalist die onbekommerd langs gruwelijkheden loopt om goed verslag te leggen van een oorlog: hoofdpersoon Sydney blijkt een naar mannetje. Als in Cambodja de poep dan daadwerkelijk de ventilator raakt wordt de ellende me wat opgedrongen. Iets teveel shots van kleine, huilende kindertjes die temidden van de oorlogschaos om hun moeder roepen. Makkelijk scoren met aangelengd sentiment.

Sydney blijft de hele film een egoïstische, weinig inventieve lafaard, zijn tolk en hulpje blijkt de ware held. Pas op het moment dat de Khmer Rouge Pran in handen krijgt begint de film beter te worden. Bijzonder schrijnend moment wanneer de overige journalisten zijn paspoort onsuccesvol vervalsen, zodat hij niet geëvacueerd kan worden maar naar een strafkamp wordt gebracht. Sentiment zonder verdunningsmiddel dit keer...

Gelukkig blijft de focus daarna meer op Pran, die uitermate sterk vertolkt wordt door Ngor. Zijn lot is een stuk interessanter dan dat van zijn 'baas'. Hierdoor had de film van mij nog best een uur langer mogen duren, er was genoeg ruimte voor geweest. Maar dan zonder die hinderlijke muziek die bij tijd en wijlen mijn oren deed jeuken... Om kriegel van te worden! (Wat dat ook moge zijn).

Ik vond Empire of the Sun overigens sterk lijken op The Killing Fields (2 x Malkovich!), en zelfs een tikkeltje beter. Voor deze film zijn 3 sterren voldoende. 3*

Normaal gesproken ben ik altijd wel in voor een beetje drama, maar bij The Killing Fields werd het voor mij op een bepaalde manier nooit overtuigend genoeg gebracht. Eén van de factoren die daarvoor zorgde is hoofdrolspeler Sam Waterston, die totaal geen sympathie bij mij kon opwekken.

Hoewel vele scenes er groots en Hollywoodachtig uitzagen, konden ook die beelden mij helaas niet boeien. Gelukkig kon het 2e uur mij iets meer boeien waardoor ik niet meer constant naar de klok hoefde te kijken. Maar door met name het zwakke eerste uur, en het wat minder overtuigende acteren van sommige spelers, is The Killing Fields wat mij betreft een beetje overgewaardeerd en zijn er wel betere alternatieven in dit genre te vinden.

Zeer indrukwekkende en ontroerende film. Zeker als je weet dat het waargebeurd is (wat een hel moet Dith Pran hebben meegemaakt). De film is verder boeiend en spannend van de eerste tot de laatste minuut. Vind het eigenlijk een beetje raar dat deze film niet in de top 250 staat, want dat verdiend hij zeker.

Redelijk overgewaardeerd drama dat bij vlagen zeer goed maar ook nogal onevenwichtig is. Ook de acteerprestaties zijn niet altijd en overal even sterk. Gebaseerd op ware gebeurtenissen die de film een extra lading geven. Het eindresultaat is goed.

Dit is de enige film die over de Cambodiaanse burgeroorlog handelt. Gelukkig is het een zeer goede film die het conflict uit verschillende hoeken bekijkt. De intensiteit van de vriendschap tussen Schanberg en zijn tolk Dith Pran komt levensecht over. De film staat ook erg kritisch tegenover het Amerikaanse beleid terzake en gaat dieper in met juiste feiten over het Khmer regime zelf. In alle opzichten geslaagd !

Jammer van deze film. Had veel verwacht, maar het eindresultaat is behoorlijk tegengevallen. Het begint al bij Sam Waterston, die echt geen moment overtuigend is. En dat is jammer, want zijn personage is gewoon een fundament voor de film, die ervoor kan zorgen dat alles naar een hoger niveau gebracht word. Slecht gecast wat mij betreft. John Malkovich compenseert dat zo nu en dan wel, maar het is te weinig allemaal.

Voor de rest vond ik het verhaal maar rommelig en ook nergens overtuigend. De emotionele scénes waren zeer zwak en veel acties van personages waren gewoon niet logisch of ongeloofwaardig. Ngor speelt nou ook niet de pannen van het dak en eigenlijk doen alle andere Camodiaanse collega's het niet al te best. Het eerste uur is het minste, daarna mogen we vooral wat meer gaan genieten van mooie gebieden en was het einde ook redelijk geslaagd. Van dit hoge gemiddelde hier had ik veel meer verwacht. Echt slecht is het niet, maar wel behoorlijk ondermaats.

Cambodjanen die deze film gezien hebben waarderen deze wel hoog omdat ze het zelf meegemaakt hebben

Het is een film die dicht bij de waarheid komt van wat er zich afgespeeld heeft in die peroide.

De film is niet overgewaardeerd

Een erg matige film dit. Ik had van tevoren geen hoge verwachtingen en dat is uiteindelijk helaas meer dan uitgekomen. Sam Waterston is een acteur waar ik nog nooit van gehoord had en die mij ook niet echt zal bijblijven na het zien van deze film. Het is vooral zijn personage dat de film moet dragen, maar eigenlijk lukt dat geen moment en dat is toch wel essentieel voor het wel of niet slagen hiervan.

De personages boeien niet echt en al het drama en de emotie die in de film voorkomt komt op mij in ieder geval niet overtuigend over. De tweede helft van de film is gelukkig is beter en boeiender en slaagt de regisseur er ook in zowaar wat mooie plaatjes af te leveren. De muziek van de film is hier trouwens ook niet echt een meerwaarde en doet alleen nog maar meer afbreuk aan de gebeurtenissen die plaatsvinden.

Voor mij was de film echt een hele lange zit en ik was blij dat de film afgelopen was. Op het gebied van oorlogsdrama zijn genoeg betere films te vinden. Deze film was voor mij echter eens maar nooit weer.

1,5*

Enige wat ik hieraan mooi vind is dat ze bij het einde na 4 jaar elkaar omhelzen.

Voor de rest was het een tikje interessant, mede dankzij dat het een waargebeurd verfilming van een belevenis is. Soms vond ik een aantal personages slap acteren. Muziek vond ik waardeloos, maar wel goede decors; dorpen en kampen, bijv.

Toch heeft het me niet genoeg overtuigd om het een voldoende en een herziening te geven. Bekeken en hopelijk snel vergeten.

Bij oorlogsfilms moet je altijd een beetje voorzichtig zijn, maar in het begin vond ik het niet heel bijzonder wat ik te zien kreeg. Toch wordt The Killing Fields beter, nadat de Amerikaanse journalist en zijn Cambodjaanse maat uit elkaar gedreven zijn. Vooral de overlevingsscenes van laatstgenoemde waren indrukwekkend.

Leuk drama dat niet de volle potenties benut en het dus een beetje laat liggen.

Het begint allemaal mooi en aardig met een opbouw, je ziet echte beelden en voornamelijk ook duizenden lokale inwoners constant. Dat geeft wel een natuurgetrouw beeld van Cambodja. Waande me zelf ook echt tussen de hoofdrolspelers. Ook die Rode Khmer soldaten waren behoorlijk angstaanjagend.

Ook het groepje hoofdrolspelers is aardig, nergens echt bijzonder ook. Wel leuk om zo'n jonge Malkovich te zien trouwens.

Het drama gaat helaas niet altijd even diepgaand, wat resulteert in een niet al te boeiende zoektocht van Schanberg naar Pran. Komt ook mede door een ietwat dwalend 1e uur van de film, waar niet echt een duidelijke lijn in zit.

Het drama van Pran is wel aardig uitgewerkt, maar ik mistte toch echt de x-factor om echt goed met hem mee te kunnen leven.

De muziek kwam wat experimenteel over, maar krijgt van mij wel de voordeel van de twijfel.

Had hem wat sterker verwacht, maar ondanks dat vielen die ruime 2 uurtjes toch reuze mee.

3*

Indrukwekkend epos over een ''vergeten'' oorlog uit onze recente geschiedenis.

Aha, 1984. Ik vond de kwaliteit al niet te best. Dat moest toch echt beter kunnen want het ene shot zag er veel lelijker uit dan het andere. Bijvoorbeeld als Dith Pran net wat bloed heeft gedronken van die koeien en dan gepakt wordt. Er zit dan er opeens een felgeel beeld tussen.

Het camerawerk kon wel beter. Het waren allemaal redelijk saaie statief-shots.
De muziek is soms overdreven aanwezig en ik heb me er aan gestoord op sommige plekken.
Ik had een montage fout opgemerkt: Als Dith met dat kindje bij een boom zit houd hij z'n hand voor dat jongetje. In het volgende shot heeft hij dat niet en legt hij z'n hand er net op. Achja, boeiend denk je misschien maar eh dat kan toch gewoon niet....

Opzich spelen Sam Wanderston en Haing wel aardig, ze kunnen deze film gelukkig dragen.

Jammer ook dat Dith al vrij vroeg te maken kreeg met zijn paspoort. Hij wordt geweigerd, maar je weet toch dat hij in de rest van de speeltijd weer terug zal komen en dat hij dus zal vluchten ofzo.

Die grachten met lijken zal ik wellicht onthouden.


Met deze cast en locaties had Roland er mee uit kunnen halen. Ik vind het nu te saai en voorspelbaar.

Muziek onder de aftiteling was wel mooi.

Redelijke film, die toch niet helemaal bracht wat ik er van verwachtte.

Het leuke aan de film is dat er eens niet wordt gefocust op WOII of Vietnam, maar op een conflict dat veel minder bekend is. Alles wat met geschiedenis te maken heeft kan me wel boeien, zo ook dus The Killing Fields. Niet dat je gek veel bijleert bij het bekijken van de film, maar geschiedkundig vond ik het toch een boeiende film.

Jammer genoeg was het verhaal in de film niet altijd even boeiend. Vooral het begin van de film vond ik nogal matig: de film kwam vooral nogal traag op gang. Vanaf dat Pran echter in het gevangenenkamp terecht komt, wordt de film plots een stuk interessanter. Jammer genoeg worden de stukjes in het gevangenenkamp afgewisseld met stukjes over Sydney Schanberg in New York, die echt een pak minder boeiend waren. Wel weer prima was het einde van de film, dat echt wel mooi was (al was het geen verrassend einde).

Qua acteerprestaties zat het wel goed in de film. Daarbij is het vooral Haing S. Ngor die er torenhoog bovenuit steekt. Ook John Malkovich doet het weer meer dan goed, hij blijkt telkens weer de geknipte man te zijn om een gek personage neer te zetten. Sam Waterston vond ik dan weer niet altijd zo sterk acteren (al zeg ik nu ook niet dat hij het slecht doet).

Al bij al dus een geslaagde film...

Imagine, tja, niet bepaald de sterkste keuze om de film mee uit te luiden, waar Band on the Run, tijdens de eerste verschrikkingen, nog wel een surrealistische noot had. Sowieso spookt er bijzonder merkwaardige muziek door de film die lang niet altijd past en zo zijn er wel meer dingetjes die toch wat zijn gaan jeuken bij deze herkijk.

Een voice-over en een speech die de film volledig in vertelstand zetten, een kind dat net wat te lang doorhuilt, de verbale confrontatie tussen Schanberg en Rockoff in de toiletten en zo is er nog wel wat. Het wil nog wel eens te geforceerd te werk gaan of te nadrukkelijk op zoek te zijn naar een reactie, terwijl de intrinsieke kracht van de schokkende omstandigheden en Dith Pran's verhaal eigenlijk ruim voldoende zijn om aangrijpend uit de hoek te komen.

En dat doet het ook wel zolang het het daarbij laat. De aanloop, resulterend in de de overname van de Rode Khmer, mag wat rommelig overkomen, het past prima bij de chaotische situatie die in Phnom Penh ontstaat. Gruwelijke beelden met ijzersterke scènes als die wanneer een tank in een tunneltje opdoemt en het bloednerveuze ritje daarna.

Ngor heeft het moeilijk op de meer dramatische momenten, Malkovich' rol is misschien wel het sterkst, maar Waterston vind ik ook niet tegenvallen als iets te gedreven en niet zo sympathieke journalist. Het tweede gedeelte kent eigenlijk hetzelfde karakter van voors, tegens, grote (prachtige locatie natuurlijk) en huiveringwekkende (dat massagraf) shots. Daarom nog altijd een waardevolle film, maar als totaal valt de waardering wat lager uit dan voorheen.

Mooi waar gebeurt verhaal. Dacht aanvankelijk dat het journalisten film zou zijn, is het ook, gedeeltelijk, maar mond daarna uit in een ontsnappingsfilm uit een communisten kamp.

De film kent vooral erg veel pluspunten: goed verhaal, mooie fotografie, veel spanning (met name de scènes bij het overnemen van de stad en de ambassade), heerlijke sfeer en een top soundtrack. Ook weet de film een paar ethisch politieke kwesties aan te snijden. Geweldig zijn de gedeeltes dat Pran is ontsnapt en opzoek gaat naar vrijheid. Soort survival of de fittest met een hoop toeval en geluk, een wonder dat die man het overleeft heeft. Genoeg dus voor een dikke vette voldoende.

Helaas zijn er ook wat minpunten, zo kon het verhaaltje rondom de vriendschap van Sydney en Pran mij weinig boeien. Zit er ergens een moraliserende speech in het midden, en is het einde toch wel wat te zoetsappig, met John Lennon en al, ook al is het waar gebeurt. Kortom het hele Sydney personage had er niet in gehoeven, want enkel het verhaal van Pran alleen was al interessant genoeg.

Zit te twijfelen tussen een 4* en 4,5*, hoe wel de regie toch erg goed is, toch komt de hardheid en het idioterne van de oorlog niet helemaal goed over. 4*

Een beetje een zooitje, deze film. Aan de ene kant straalt er een passend gevoel van wanhoop en chaos vanaf en geeft het een bij vlagen een krachtig overzicht van de machtswisseling in Cambodja na een vreselijk Amerikaans bombardement. Er is duidelijk geprobeerd om het niet teveel als een gestroomlijnd verhaal te vertellen, Hollywoodstijl, maar meer als een reeks gebeurtenissen die op zichzelf staan en tegelijkertijd toch een geheel vormen. Een aanpak die meer op het echte leven lijkt. Een gewaagde en interessante keuze, maar niet helemaal geslaagd. Het zorgde er voor mij voor dat ik heel moeilijk in de film kwam en dat sterke momenten afgewisseld werden met momenten die bijna als opvulling aanvoelden of soms moeilijk te plaatsen waren. Vervolgens wordt er in de tweede helft ineens een hele andere aanpak gebruikt. Sydney komt dan nog nauwelijks in de film voor en we volgen Pran in wat bijna een tweede film is met een wat conventionelere verloop. Die tweede helft is wat pakkender, maar voelt ook wat sentimenteler aan. Het is moeilijk te zeggen welke aanpak het beste werkt. Een evenwichtige film levert het niet op.

Niettemin zijn er veel momenten die indruk maken, zoals de nadruk op kinderen die de Khmer leggen, wat een aantal van de gruwelijkste (maar niet expliciete) beelden oplevert. Het paspoortprobleem van Pran zorgt eveneens voor oprechte spanning. Persoonlijk vond ik ook dat Joffé soms sterke veel weet te suggereren met details. Als we bijvoorbeeld Sydney het Amerikaanse appartement van Prans gevluchte vrouw en kinderen zien verlaten zien we dat de deur en muren besmeurt zijn met graffiti. Kortom, ze zijn in een bijzonder armoedig deel van Amerika beland. Dat soort subtiele dingen raken me meer dan het inzetten van Imagine van John Lennon bij de hereniging.

Daarmee komen we op voor mij het zwakste punt van de film: de muziek. Imagine is een geweldig nummer, maar tegelijkertijd een lied met zo'n inhoud dat je hem niet echt in films kunt gebruiken zonder dat het opgeblazen lijkt. Ik was al ontroerd door de hereniging tussen de twee vrienden, maar Imagine maakte het onnodig klef, alsof de makers twijfelden of mensen wel wat zouden voelen bij het einde. Net zo erg is de score, eveneens van een muzikant die ik zeer waardeer. Mike Oldfield is geweldig, maar ik vond zijn muziek hier niet bij de film passen. Vooral het bijzonder luid inzetten van elektronische klanken op intense momenten haalde me praktisch uit de film. Het klinkt teveel als iets uit een sciencefictionfilm en niet als iets dat lijkt te horen bij een waargebeurde burgeroorlog in Cambodja.

Verder is het allemaal wel zeer aardig geacteerd. Ik lees hier veel kritiek op Waterston, maar ik vond hem het meest geloofwaardig van allemaal, een perfecte mix van charisma en idealisme tegenover een misplaatst gevoel van superioriteit en egoïsme. Een held met licht nare trekjes die herkenbaar zijn. Ik denk dat zijn scènes in Amerika stiekem de beste van de film zijn, omdat ze de hele oorlog in een ander perspectief plaatsen. Je hoort dan constant Amerikanen praten over Cambodja, maar de hele atmosfeer, van Sydney in zijn luxe appartement tot aan de feestjes met champagne, wekken de indruk dat Cambodja toch vooral ver weg is en het iets is voor semi-wereldkundige mensen om eens over te praten, om vervolgens met iets anders door te gaan. Sydney zelf is er ook schuldig aan, doordat hij niet verder komt dan brieven sturen en zelfs niet de vrouw van Pran een goede plaats in de VS weet te geven. En toch, ik denk dat weinig meer gedaan zouden hebben dan Sydney, mezelf incluis. De confrontatie met Rockoff in het toilet is dan ook helemaal raak. Deze scènes zorgden er aanvankelijk voor dat ik voor een kleine 3,5* wilde gaan, maar een dikke 3* past toch wat beter. Er is teveel mis om compleet te overtuigen, maar gelukkig wordt dat hier en daar gecompenseerd.

The Killing Fields is een film die het zeer boeiende verhaal van zowel Sydney Schanberg als Dith Pran verteld, twee verhalen die eigenlijk allebei waard zijn om te worden verfilmd maar logischerwijs ook onlosmakelijk met elkaar zijn verbonden.

Het verhaal begint met de journaliast Schanberg die in Cambodja is gestationeerd om verhalen te coveren over de burgeroorlog in Cambodja (o.a. na zwak optreden van de USA wat de regisseur ook durft aan te geven). Hiervoor werkt hij nauw samen met Dith Pran, een local die een woordje Engels spreekt en daarom prima als tolk kan dienen. Het is interessant om te zien hoe Schanberg achter diverse zaken komt en al snel doorheeft dat het conflict zal uitmonden in een grote civiele ramp. Helaas krijgen wij als kijker amper wat achtergrondinformatie. De naam Pot Pol wordt geen enkele keer genoemd en wat invloeden op het conflict zijn en hoe de politieke vork in de steel steekt kom je op basis van deze film helaas niet te weten. We zien enkel Schanberg en Pran die hun best doen om de diverse gebeurtenissen zo goed mogelijk te verslaan.

De film neemt dan ook een grote stap zodra het tweetal wordt gescheiden omdat het buitenland de ambassades in Cambodja volledig leeg trekt. Alhoewel er nog wel wordt geprobeerd te vluchten, moet Pran helaas achterblijven, wat echter al snel leidt tot verbanning naar een strafkamp van de Rode Khmer. In deze kampen willen de nieuwe leiders van het land de complete bevolking brainwashen tot gehoorzame slaven. Het is een vrij bizar plan maar helaas heb ik nog steeds niet het idee dat de regisseur Joffré zijn best doet om de complete gekte van deze oorlog te belichten, maar blijft hij op persoonlijk niveau. Dit doet hij door de ontsnapping van Pran te volgen. Alhoewel dit zeker spectaculair is en interessanter dan de eerste helft van de film, mis ik zelf nog steeds een beetje the big picture.

Dat maakt de film dus zeker aangenaam om naar te kijken, maar niet memorabel genoeg omdat er nog meer had kunnen worden uitgehaald. De omgevingshots zijn daarentegen fenomenaal (Cambodja is een schitterend land, alhoewel het best kan dat dit in Thailand is opgenomen ofzo) en de muziek ook alleraardigst.

Al met al dus een film met 2 verschillende verhalen, maar waar in beide gevallen wel iets meer had kunnen worden belicht. Nu kan ik het me voorstellen dat je je aangewezen voelt tot Wikipedia om het complete verhaal van The Killing Fields te lezen.

De enige film over Cambodia die ik ken, geen idee of er nog meer gemaakt zijn.... The Killing Fields is één van de vele oorlogfilms en ik was wel benieuwd naar het verloop van de oorlog in Cambodia, dat toch iets minder bekend is als die in Vietnam. We zien de film vooral vanuit de Amerikaanse journalist Sidney, vergezeld van de bijrol Pran die eerder als tolk dan als Cambodjaanse journalist meeloopt. De film loopt niet en lijkt vastgeroest te zijn. Sam Waterston heeft geen greintje chemie in z'n rol en daardoor wordt het praktisch nergens boeiend. Jammer, want ik had hier toch meer van verwacht. Allemaal goed gemaakt, niet geweldig, maar gewoon goed. Helaas zonder ziel.

Ondanks het grote budget een film die hier en daar wat steken laat vallen, bijvoorbeeld in haar muziekkeuze. Opvallend zijn de mooie sets en locaties (film is opgenomen in Thailand) en de glansrol voor Haing S. Ngor die de werkkampen ook zelf als een ontkennende intellectuele gevangene heeft overleefd. Ook een goede bijrol van John Malkovich. Veel reviewers hier hebben het over een stuurloze, chaotische film (vooral het eerste uur), ik had me hier op voorbereid maar vond het alleszins meevallen, vond de film juist eerder straight forward, realistisch en spannend.

Vijf jaar geleden heb ik een aantal maanden vrijwilligerswerk gedaan op het platteland van Cambodja. Schrijnende armoede, grote verkniptheid en onwetendheid en bovenal een diepgeworteld collectief trauma voelbaar (zeker op het platteland). Een bezoek aan de voormalige Tuol Sleng martelgevangenis in Phnom Penh en het concentratiekamp Choeng Ek even buiten de stad laten een onuitwisbare indruk achter, zo ook het ontstellende doch hartverwarmende boek van Chanrithy Him. De relatieve mildheid waarmee de gang van zaken in de kampen in deze film in beeld zijn gebracht laat daarentegen niet in zo'n onuitwisbare indruk achter. Dat vind ik dan ook meteen het grootste minpunt aan de film.

Erg indrukwekkende verhaal, alleen daarom al een geweldige film. De voor vele onbekenden holocaust wordt menselijk in deze film. De scène waarin ik dacht dat hij tussen maaskeien doorloopt.... ik zal het nooit vergeten toen mijn ogen zich scherp stelden.

Opnieuw bekeken en nog steeds onder de indruk van deze prachtige film.

Een aanrader !!

The Killing Fields is een Brits oorlogsdrama dat is gebaseerd op de waargebeurde gebeurtenissen in Choeung Ek, een streek ten zuiden van de Cambodjaanse hoofdstad Phnom Penh.

De film volgt een aantal journalisten tijdens de Cambodjaanse burgeroorlog tussen 1973 en 1975, de strijd tussen het regeringsleger en de rebellen van de Rode Khmer. De journalisten bevinden zich in de hoofdstad, en vanwege hun journalistieke status wanen ze zich in eerste instantie onschendbaar. Dit verandert echter wanneer het rebellenleger steeds meer terrein verovert, en uiteindelijk zelfs Phnom Penh in zijn bezit neemt. De journalisten zijn ineens hun leven niet meer zeker, en vooral de Cambodjaanse tolk moet ernstig vrezen voor zijn leven.

The Killing Fields is een aangrijpende film, en je wordt echt meegesleept in het verhaal. Zelf heb ik altijd wat moeite met verfilmingen van waargebeurde verhalen, je weet immers nooit wat echt gebeurd is en wat gedramatiseerd is. Vaak hebben zulke films ook, anders dan in het echte leven, een romantisch Hollywood-einde, en daar ben ik eigenlijk niet zo van. Maar goed, de film kent vooral veel pluspunten: een goed verhaal, prachtige cinematografie, veel spanning (met name de scènes bij het overnemen van de ambassade), een heerlijke sfeer en een mooie soundtrack van Mike Oldfield. 4*

The Killing Fields is een bijzonder knap geschoten stukje verleden geschiedenis der mensheid. Zeer geloofwaardig alles lijkt te kloppen.

Eerlijk gezegd weet ik niet zo heel veel over het regime van de Rode Khmer. In een aflevering van "De slimste mens" zou ik "Cambodja - Pol Pot - Killing fields - genocide - communisme" wel kunnen oprakelen, maar verder dan dat reikt mijn kennis niet. Op school nauwelijks of niet aan bod gekomen, maar na "First they killed my father" van Angelina Jolie, mijn 2e die over de Rode Khmer gaat in enkele dagen tijd.

Gruwelijke herinneringen alvast aan ook één van de zwartste gebeurtenissen uit de 20e eeuw. Realistische film die rauw werd gebracht. Het plot vertrekt vanuit het standpunt van de journalisten Pran en Schanberg, twee boezemvrienden die van elkaar gescheiden worden tijdens de onlusten in Cambodja.

Knappe weergave van de kampen al denk ik dat het in werkelijkheid nog veel gruwelijker was. De beelden van de Killing fields zelf zijn er om nog lang te herinneren. Film die aan te bevelen is met een goede soundtrack, sterke beelden zonder sensatie op te willen zoeken en mooie cinematografie. Niet het absolute meesterwerk dat ik hoopte er in te zien, maar wel een oorlogsfilm die eveneens inslaat als een bom en moet gekoesterd worden.

Een meer dan behoorlijk drama over de wreedheden en toestanden in Cambodja tijdens het bewind van Pol Pot, daarnaast een film met hele sterke punten, en helaas iets mindere...

Een land onder hoogspanning wordt het eerste half uur gebracht, prima beeld ook van de westerse decadentie in hun luxueuze hotel, in het boek ook redelijk kritisch beschrijven dat men de beschietingen, en naderende oorlog, vanaf het dak of zwembad met een glas champagne gade sloeg. Zo ook bijvoorbeeld de loods vol met Coca Cola. Meest opvallende is toch wel de soms stuitende Schanberg die vooral erg met zichzelf bezig is, heel erg met zijn nieuws en dat dit naar de krant moet, uiteraard begrijpelijk, maar daarbij ook vooral Pran regelmatig afbekt en zich wereldvreemd gedraagt in bijvoorbeeld de situatie rond de eerste gevangen name. De nadruk ligt in eerste instantie erg te liggen op de botsing der culturen en hoe Schanberg en Pran op elkaar, maar ook de situatie, reageren. Een dubbel sfeertje ontstaat na de strijd en de Rode Khmer die de stad in trekt, broeierig, onvoorspelbaar en vooral gruwelijk als men een kijkje in het ziekenhuis neemt. Een bijzondere hectische situatie ontstaat met de tweede gevangen name, kracht bij gezet door de bijzondere soundtrack waarna men toevlucht zoekt in de Franse Ambassade. De spanning wordt subliem opgedreven in het creëren van een paspoort. De onvermijdelijkheid der dingen volgt en ik moet zeggen dat de film tot daar toe een steady 3,5 verdient.

Vervolgens geraakt de film in een hoger versnelling en niveau met de beelden van Pran onder het bewind van de Rode Khmer. Het werk, de beelden van de 'heropvoeding', en de uiteindelijke 'velden des doods' zijn schrijnend en schokkend en prachtig gemaakt. Dit is wat de film maakt, waar het omdraait en de film naar een hoger level tilt.

De sfeer en beelden zijn authentiek en doen echt aan. Goed geacteerd wordt er door Ngor, Waterston is een ander verhaal maar dat zal wellicht ook aan het script en de regie liggen. Schanberg blijft een beeld uitstralen van een egotripper die zich een molensteen om de nek waant maar vergeet dat de echte slachtoffers het zwaarder hebben. Terecht wordt hij door Rockoff nog even aangepakt dat hij wellicht meer had kunnen doen. Nu is dat erg gemakkelijk geredeneerd, toch heb ik ook weinig met het personage Schanberg en moet ik zeggen dat ik de film een kansloze excerctie gevonden had als het alleen om hem gedraaid had. Toch op het einde, met de rauwe en hard beelden op tv, en klagend tegen zijn vrouw, meen ik eindelijk een soort kwetsbaarheid te merken, iets dat hem iets sympathieker maakt. De soundtrack is overigens ook veel over gezegd, en ik moet zeggen dat het me de eerste keer pijn aan de oren deed, toch in het tijdsbeeld en als stres verhogende element, bij de gevangen name en de evacuatie met de helikopters, voegt de bijna hysterische muziek best wel wat toe.

The Killing Fields is vooral gedurende het tweede deel een bijzonder indrukwekkende inkijk wat er achter de gesloten grenzen gebeurde van Cambodja. Een 'slavendrijversregime' dat circa 1,7 tot 2 miljoen doden op zijn geweten heeft. Een meer dan behoorlijk beeld wordt daarvan gebracht. De rest, en vooral de aanloop en afloop met Schanberg, is degelijk te noemen, alhoewel daar misschien iets meer uit te halen geweest was. Desondanks mist The Killing Fields zijn uitwerking niet en is spannend, schokkend en indrukwekkend te noemen.

De Rode Khmer en Pol Pot klonken mij wel bekend in de oren, maar veel wist ik er niet van. Op zich ben ik er door het kijken van deze film ook niet heel veel meer over te weten gekomen, al heb ik achteraf nog wat informatie opgezocht. Dan vallen bepaalde scènes ook nog wat beter te plaatsen. Vond de film wat fragmentarisch en het kon mij mede daarom nooit heel erg boeien. Er zitten wel sterke scènes in, zoals de Killing Fields zelf, maar gedeeltes van de film zijn dan weer een stuk minder interessant. De soundtrack van Mike Oldfield past af en toe totaal niet bij de beelden. Het acteerwerk is degelijk, maar hoofdrolspeler Waterston slaagt er niet in om een boeiend personage neer te zetten. De personages blijven allemaal nogal afstandelijk. Visueel is het hier en daar wat ondermaats. Alles bij elkaar geen al te beste film.