Dancer in the Dark (2000)

Wel jammer dat ik nu pas achter die Scandinavische filmzomer kom. Zo te lezen was dit dus de laatste . Ik ben een uur voor het einde in slaap gevallen, jammer. Dat kwam overigens meer door mij dan door de film hoor.

Shit. Ook gemist deze. Op DvD aanschaffen dan maar, staat al lang op mijn lijstje, maar helaast moet ik gister werken.

Niet alles pakt even goed uit, maar het geweldige acteerwerk van Björk maakt dit een net voldoende film.

Ik hou totaal niet van musicals, zowel in het theater als in de bioscoop mogen ze van mij gestolen worden. Ik hou totaal niet van te sentimentele films waarbij de dramatiek te zeer wordt opgewekt.

Dancer in the dark voldoet voor mij aan beide bovenstaande punten; toch geef ik hem vier sterren.

Mijn god, wat is Bjork een homo universalis; muzikaal geniaal, daar ben ik al veel langer achter, hier als actrice wederom geniaal. Haar Selma kroop bij mij letterlijk naar binnen.

Mijn god, wat zijn de overgangen van de keiharde realiteit, gefilmd met een zenuwachtige, brute draagbare camera, naar de droomwereld van Selma, gefilmd met tientallen vaste camera's, bloedmooi. Wat worden de werkelijke geluiden van machines, treinen of voetstappen subliem overgenomen door de muziek.

Ik was lam geslagen na het zien van deze film: Kunst, met een hoofdletter K.

Lastig. Het is een goede film, dat zie ik zo ook wel, maar toch vind ik het geen 5 of 4 sterren waard, maar kan niet goed onder woorden brengen waar dat aan ligt.
Ik ben (als een van de weinigen hier) best een musical liefhebber, maar ik vond de musical-stukjes niet leuk. Geen goede muziek.

En eigenlijk vond ik het grootste 'plothole' nog wel dat ze niet de waarheid verteld over waarom ze het geld spaart, en over haar naam, en de naam van haar zoon. Waarom doet ze dat? Daarmee brengt ze zichzelf toch alleen maar verder in de problemen? Misschien heb ik niet goed opgelet hoor.
Schrijnend wel hoe ze haar blind-zijn acteert. Dat is wel een erg mooi element in de film.

3*

Hoe het land van de grenzeloze pathetiek en het schaamteloze sentiment met de eigen 'wapens' om de oren wordt geslagen. En wat is daar dan beter geschikt voor dan een musical, die theatervorm die zijn voorlopers had in Europa, maar die in Amerika geworden is wat ie nu is?

Dit is echter wel een merkwaardige 'musical', met vreemde liedjes, met dansers die niet echt tot ontlading lijken te komen, en met muziek die niet soepel de emoties masseert, maar die schuurt en kraakt en piept. En ook het verhaal is een stuk donkerder dan te doen gebruikelijk bij een musical, en wil maar niet de juiste feelgood-richting opgaan. Maar wel is dat verhaal dan weer zo verschrikkelijk larmoyant dat het inderdaad alleen in de vorm van een.. musical te pruimen is. En de licht hysterische, maar muzikaal zeer getalenteerde en eigenzinnige Björk is - dit dubbelzinnige project in aanmerking genomen - een voltreffer in de hoofdrol (een personage overigens dat in haar wereldvreemde goedheid en opofferingsgezindheid een echo lijkt van Bess in 'Breaking the Waves').

Von Trier lijkt de conventies, het idioom van de musical op een zodanige manier te gebruiken dat je je bewust wordt van die conventies; je ziet hoe een musical 'werkt', in het manipuleren en bespelen van de emoties, waarbij subtiliteit en nuance gemist kunnen worden als kiespijn.

De gigantische jij-bak richting Amerika vindt zijn sardonische hoogtepunt in het requisitoir van de officier van justitie, dat, naast de vermorzeling van de volksvreemde verdachte, ook een zelf-feliciterend loflied op 'God's own country' wil zijn, maar dat voor de toeschouwer een genadeloze zelf-ontmaskering is, waarin de valsheid van de Amerikaanse waarden komt bloot te liggen.

Natuurlijk zijn we als kijkers wel erg doorzichtig naar die conclusie toe gemanipuleerd, maar dat lijkt me dus juist één van de clues van deze onderneming. Het is alsof Von Trier in reactie op de Amerikaanse entertainment-industrie, die emoties en 'waarden' soms zo smakeloos voor het voetlicht brengt, wilde zeggen: 'O, gaan we kinderachtig doen? Nou, dat kan ik ook!'

Met het schitterende eindspel lijkt deze film óók een geëngageerd statement te zijn tégen het Amerikaanse rechtssysteem met zijn doodstraf. Maar hoewel dat wat mij betreft op zichzelf niet per se onsympathiek zou zijn, mag ik toch hopen dat dat niet de bedoeling is. Aan dat soort lesjes heb ik in een film geen enkele behoefte.

Nee, als je het bespelen van sentimenten zoals dat in een musical gebeurt, bekritiseert door middel van een musical, is het natuurlijk zo dat jóuw musical per definitie aan hetzelfde euvel lijdt als dat wat je bekritiseert. Je bent de Duivel met behulp van Beëlzebub aan het uitdrijven. En dat weet Von Trier dondersgoed.

Maar goed, hartstikke leuk hoor, musicals. En Amerika, daar ben ik trouwens óók dol op.
En Von Trier is een briljante schavuit.

Hoe 'fake' de vorm ook mag zijn, het verhaal, het offer van Selma voelt tot tranen toe ontroerend echt aan. Een hele krachttoer en een sterk staaltje van de zevende kunst.

Natuurlijk. De emotie en de 'waarde' (de liefde en het offer van een moeder voor haar kind) is echt, maar de vormgeving van die emotie maakt het dubbelzinnig. Het verdriet van een zigeunermeisje is echt (wie zal ontkennen dat zigeunermeisjes verdrietig kunnen zijn?), maar een schilderij van dat huilende meisje is een ander verhaal.

Tegelijkertijd is het zo dat als je emoties en waarden wilt overbrengen - en dat moeten mensen, als ze mensen willen zijn - je niet ontkomt aan vormgeving. Vormgeving moet. In die zin heb ik grote bewondering voor alle kunsten, maar ik ben waarschijnlijk iets te gereformeerd om niet het onderscheid te maken tussen de emotie enerzijds en de representatie, het bééld daarvan anderzijds. En om de zaak nog verder te compliceren: ook een zigeunermeisje kan 'acteren' (teneinde haar bedelnap vol te krijgen) en de 'opofferingsgezindheid' en 'liefde' van een moeder kan tot doel hebben haar kind emotioneel aan haar gebonden te houden. Maar ook die motieven appeleren aan, vooronderstellen, het bestaan van een 'echte' emotie.

Dit alles neemt trouwens niet weg dat ikzelf, als ik in de juiste stemming kan worden gebracht - en dat kan al bij veel mindere films als 'Dancer in the Dark' - een sentimentele sucker ben, bij wie de tranen rijkelijk kunnen vloeien. Maar het gaat me hier dus om het badwater, niet om het kind. Bij het bekijken van, en het reflecteren op films is het 'kind' voor mij altijd de onuitgesproken vooronderstelling van het badwater. Want wat is het badwater zonder het kind?

Deze film is zo bijzonder, juist door dat virtuoze gejongleer met vorm en inhoud, waardoor je je van dit soort dingen bewust wordt.

Nooit een dergelijke vermenging van drama en musical gezien.

Kunnen sommigen het misschien wat te melodramatisch noemen, het emotieloos bekijken kan niet en de combinatie met de dans- en zangnummers vind ik best origineel, wat trouwens de film toch wel heel bijzonder maakt. Bovendien is Björk toch wel ook uitstekend in haar rol.

Zoiets als dat blokje dat je links hebt staan, hahaha

Ik heb altijd het einde toevallig op tv gezien !!

Hoe stom is dat wel niet...

Mja dan is er ook niks meer aan om te film helemaal te bekijken...

Als de film echt goed is, is de film ook goed als je het einde al kent.

Meer nog, Lilja 4-ever (2002) begint zelfs met het einde te tonen - kwestie van dat de kijker zeker niet met een portie optimisme blijft hopen op een happy end. Maar dat doet uiteraard helemààl geen afbreuk aan de waarde van de film.

Ik heb nog nooit zo een gemengde gevoelens gehad bij een film. Langs de ene kant heb ik me van meet af aan voortdurend zitten doodergeren aan alles: het zwalpen van de camera, de 'cinéma vérité' aanpak en het onuitstaanbaar taaltje van Björk (een soort bizarre mix van Scandinavisch en Brits). Het verloop van de film en de totale zelfopoffering van het hoofdpersonage vond ik op de koop toe behoorlijk melodramatisch.

En toch heeft de film een soort unieke aantrekkingskracht en een sfeertje dat in je hoofd blijft rondspoken. Björk kan dan wel niet praten, maar zingen kan ze als de beste: hoe ze gewoon speelt die verschillende toonhoogtes is prachtig. Visueel gezien zijn de muzikale nummers dan ook erg mooi uitgewerkt, met kleurrijke, haast schilderachtige decors. De film sprint eigenlijk voortdurend tussen het magisch surreële en het pijnlijk reële, waardoor het drama al bij al nog goed tot zijn recht komt. Door de doodse stiltes en het eigenzinnig 'echte' karakter vond ik de scènes in de rechtbank en in de gevangenis bijzonder effectief en veruit de beste momenten van de film. Het onverbiddelijke einde weet ook enkele eerdere scènes kracht bij te zetten, die me aanvankelijk niet overtuigden.

Voor mij is dit een 'love it AND hate it' film, een bijzonder, doch zeer onprettige kijkervaring.

Het verhaal duurde erg lang, kwam naar mij idee vooral door de liedjes tussendoor. Had van mij niet gehoeven.
Wel goed geacteerd door Björk.
Het einde, in de rechtbank en de executie, kwam onverwachts. Dat was het enige moment in de film dat mij ontroerde.

Interessant is hoe zowel in deze film als in Dogville de wereld van het hoofdpersonage veranderd in een nachtmerrie en dat het altijd wordt veroorzaakt door een aanvankelijk vriendelijke naaste uit de omgeving. Het lijkt wel een geliefkoosd thema van Lars. Ik zal die scène waar de toffe buurman zegt dat hij die 'spaarpot' heeft gestolen nooit of te nimmer vergeten. Jezus!

hihi

Het verhaal is misschien wat gekunsteld over een Tsjechoslowaakse vrouw die blind wordt en geld spaart voor de oogoperatie van haar zoon. Maar de vorm alsof de film ook een musical is en de muziek zijn zó mooi. Deze film is absolute kunst. Verder speelt Björk ook erg sterk en met name de eindscene's zijn zo overtuigend mooi, dat de film een diepe indruk op me achterlaat.

Nooit was er een film die mij zo ontroerde als Dancer in the Dark.

Heb m nu misschien 3 maal gezien maar elke keer deed het me meer dan de vorige.

Met deze film heb ik met Lars von Trier EN Björk kennis gemaakt. Dat was een paar jaar terug, maar laat het nu zo zijn dat hij een van mn favoriete regisseurs is geworden en zij een van mn favoriete muzikanten.

Ik kijk er naar uit wanneer ik een film zal zijn die nog intenser is en mij nog meer weet te raken, tot die tijd zal Dancer in the Dark mijn nummer 1 film zijn.

''Look I don't understand. In musicals...why do they start to sing and dance all of a sudden. I mean,

I don't suddenly start...to sing and dance.''

Precies het gevoel wat ik had bij deze film, het drama is best sterk met leuke von Trieriaanse trekjes, maar die liedjes... wat moet een mens er mee....

Afgezien van de wat suffe moodkillers, acteerd bjork uitstekend, soepel camerawerk, vlot sounddesign. Eigenlijk gewoon een uitstekend drama, beetje jammer van de songs.

Maar voor zij die hier wel dol op zijn, zal dit ongetwijfelt de slagroom op het toetje zijn.

wat is er mis met de muziek? past uitstekend bij de beeldvoering.

Wervelend, krakend en piepend, cynisch,...

Niks mis met de muziek, 'vlot sounddesign' zoals ik hierboven aangaaf. Ik doel meer op die gechoreografeerde danspasjes en muffe songs.

Natuurlijk heb ik goede herinneringen aan het nummer 'My Favorite Things' van The Lennon Sisters, maar hoe die plaat hier gepresenteerd wordt, kan ik weinig mee. Net als de hele film eigenlijk.

Dat Lars Von Trier een vreemde eend in de bijt is, wist ik wel - ook na het zien van een paar andere films van de beste man. Helaas is deze Dancer in the Dark de minste die ik tot nu toe van 'm zag. Het plot is sterk, helaas kon de gemaakte uitwerking me regelmatig totaal niet bekoren.

Halverwege sloeg de film echt een weg in waar ik niks mee kon. De moord van Björk, de rechtzaak en het zwijgen, alleen maar om haar zoontje te beschermen, omdat die zogenaamd niks mag weten. Kan best, hou hem er dan buiten en vertel gewoon wat er gebeurd is. Maar misschien mis ik iets. Het beviel me niet, helaas.

Het einde is best indrukwekkend, alleen zorgde al het voorgaande ervoor dat ik niet genoeg met het hoofdpersonage meeleefde, zodat het me maar weinig deed allemaal. De liedjes zijn niet echt mijn ding, de muziek van Björk sowieso niet, maar Stormare en Morse... dat kon echt niet.

hoezo muf?? De meeste mensen vinden Bjork haar muziek of geniaal of irritant omdat ze er niet bij kunnen. Maar muf heb ik nog nooit gehoord. Die krakende, piepende en gierende melodiëen vind ik net een mooie cynische steek naar de gebruikelijke musical conventies

Dat mag jij mooi vinden, maar ik werd behoorlijk uit mijn ritme gehaalt door al die vrolijkheid, dezelfde vrolijkheid die ik overigens bij elke willekeurige musical weer terug zie, en ik ben een te onervaren muziekluisteraar om daar onderscheid in te kunnen maken, ik zie er dan ook niet de meerwaarde van in. Jammer ook dat zo'n sterk drama luchtiger wordt gemaakt daardoor.

Juist niet luchtiger. Het geeft contrast, wat het drama voor mij zo mogelijk nog versterkt.

blijft gewoon in mijn hoofd spoken...

ik vind hem eigenlijk fantastisch...

perfect drama-musical,...

vond hem véél beter dan anti-christ...!!