Dancer in the Dark (2000)

Ik wist niet dat Björk kon acteren... Ja dus!

Vooral het einde van de film vond ik indrukwekkend.

In het begin van de film zat ik me een beetje te ergeren aan het gezwiep met de camera.

vond het een redelijk aangrijpende film. ik had een hoop pretentieus geneuzel verwacht, maar dat viel eigenlijk best mee.

Bjork was (voor mij) verrassend goed. ook de andere acteurs deden het erg goed.

vond hem in het midden even behoorlijk inzakken, maar het niveau ging weer omhoog na een indrukwekkende scene (die 'moord'scene)

al met al 3,5 sterren.

Hmm.. ik heb deze film altijd geprobeerd te vermijden omdat het me werkelijk niets leek.

Vanavond dan toch maar gekeken...en zie, een geweldige film. Enorm origineel en creatief, misschien inderdaad wat te sentimenteel, maar ach..in vergelijking met een Green Mile of zo valt het wel mee.

Ik ben altijd al een groot liefhebber van Bjork geweest dus eigenlijk had ik moeten weten dat het nooit slecht kon zijn. Ze was gewoon grandioos, erg indrukwekkend.

Mooiste scene: de muziekscene met Stormare op de brug

Musicals, wat moet een mens ermee ...

Het eerste half uur was best te pruimen, aardig drama, niks revolutionairs of zo, maar onderhoudend. Alles verliep goed tot Björk begon te zingen.

Begrijp me niet verkeerd, ik hou best van Björk ... leuke muziek, mooie stem, zeer passioneel in wat ze doet ... maar hoeft dit nu echt gepaard te gaan met zo'n knullige montage/scenes ? Nu vind ik Björk's muziek zowiezo niet passen in de film. De industriële en soms electronische muziek past niet echt bij het armoebestaan uit de jaren 60, maar die dansjes en shots slagen echt alles. Elk musicalstukje was pure gruwel.

Verder is het verhaal nogal ... slecht ? Ik hou wel van tragiek, maar veel logica zat hier toch niet in. Ik kan me best inbeelden dat Björk een paar keer uit haar sloffen is geschoten als het op motivatie van haar personage aankwam. Het geheel gaf dan ook een zeer manipulerende indruk. Dit en de musicalbits verknallen dan ook de rest van het drama, wat de film alles behalve ten goede komt.

Oordeel ? 1.0* voor een getalenteerde dame en 0.5* voor een waardig einde dat de film eigenlijk niet verdient. 1.5* voor een mislukt experiment.

Ik dacht eigenlijkvooraf dat deze film me wel zou liggen. Zelden heb ik me zo in mezelf vergist. Wat een verschrikking. De muziek van Bjork kan ik wel waarderen maar past totaal niet bij de film. Het acteren van Bjork is helemaal erg en het camerawerk is een ramp. Ik geef eigenlijk niet graag 0,5´s aan films. Maar weet ook niet waarom deze het niet zou verdienen. Dus deze film heeft de twijfelachtige eer de derde in dat rijtje te zijn.

Typische Von Trieriaanse theatraliteiten, maar wel een mooie film met een indrukwekkende finale. Wel zitten er veel te veel liedjes in die het verhaal onnodig ophouden (met name in de 2e helft).

3,5*.

Fantastische film, een unieke combinatie tussen een lichtvoetige musical en een inktzwart drama.

Dancer in the Dark wordt gedragen door het hoofdpersonage, Selma. Haar door en door goede karakter, met die breekbare stem en de verlegen glimlach is prachtig neergezet. Net als Grace (Dogville) lijkt ze zo weggelopen uit de romans van Dostojewski.
Bjork komt tot een hele goede acteerprestatie. Ook dat is de kracht van Von Trier, misschien wel door zijn persoonlijke manier van filmen, waar Nicole Kidman hoog van op geeft, dat hij het beste uit zijn acteurs weet te halen.

De eigenheid van Von Trier blijkt vooral goed uit de fenomenale montage. Alle regels van het gelikte systeem van continuity editing worden met voeten getreden. Von Trier danst over de 180-graden lijn alsof die niet bestaat (en dat is inderdaad zo), waardoor in een bepaalde conversatie Bjork continu een andere richting lijkt uit te praten. Geweldig zijn ook de jump-cuts, waar Jean-Luc Godard veel gebruik van heeft gemaakt. Tenslotte geeft het uit de hand filmen een enorme lading aan de extreme close-ups van Selma's ogen, elke trilling onderstreept haar afnemende contact met de buitenwereld.

Zoals eerder gezegd, juist de afwisseling tussen drama en musical maakt deze film uniek. Door aan Selma de eigenschap toe te kennen dat ze in alledaagse geluiden muziek hoort worden de musicalfragmenten geintegreerd in het verhaal. De gehele cameravoering verandert tijdens deze gedeelten, met strakke beelden en heldere kleuren. Selma ondergaat een metamorfose, die misschien nog wel het best tot uitdrukking komt in de mystieke, magische melancholie van Bjorks aanzwellende stem. Prachtig!
Vooral de scenes aan het einde van de film krijgen hierdoor een enorme diepgang. Mijn favoriet is het zingen in de cel, voor het ventilatierooster, maar ook haar laatste gang door de gevangenis geeft een extra dimensie aan het drama. De eindscene schets als geen ander dat schokkende contrast.

Toch heeft de film ook minpunten. Bepaalde elementen van het verhaal liggen vrij voor de hand, niet alles lijkt even goed te kloppen. Dat neemt niet weg dat ik het onbegrijpelijk vind om deze film heel laag te beoordelen. Dan ga je voorbij aan de eigenheid, het experimentele, het spelen met genre en montage, kortom: het is de miskenning van de kwaliteit van een regisseur met een eigen stijl, of je er nu van houdt of niet.

4*

Allereerst een zeer aparte film. Ik las hier de kritiek dat de personages slecht geintroduceert worden. Er is dan wel geen echte introductie, maar je leert ze in het eerste half uur wel op een goede manier kennen. Verder beviel het goede camerawerk me en vond ik de acteerprestaties van het bovenste niveau.

Grootste kritiek is eigenlijk de depressieve toon die de film heeft. Drama volgt op drama en zeker na anderhalf uur heb je daar wel genoeg van; zeker omdat op dat moment alle grote verwikkelingen in het verhaal zijn geweest. Al met al staat er een dikke 3,5* (die dicht tegen de 4 aan zit). Bedankt Von Trier!

LARS VON TRIER

Het feit dat ik grotendeels met gekromde tenen naar Dancer in the Dark heb zitten kijken, had in mijn geval niet met de buitengewone filmtechniek van Von Trier te maken. Integendeel, voor mij is Von Trier een meester in zijn vak, die met deze film een fantastische tragedie heeft neergezet. De gekromde tenen waren het gevolg een voorspelbare ondergang van een vrouw die slechts, rücksichtlos, goed wil doen. Eigenlijk stond vanaf het begin al vast dat haar goede bedoelingen op ellende zouden uitlopen, net als in een originele Griekse tragedie, de vraag was alleen nog hoe het zou gaan gebeuren.

De frivoliteit van de musicalpassages was ronduit fantastisch, waar ik in het begin nog bang was dat dit het drama zou verstoren. Niets bleek minder waar, het voegde alleen maar toe. Schilderachtige tafereeltjes kwamen ermee gepaard, vooral in de scene waar ze met Jeff en anderen danst op de langsstormende trein, en ook die in de fabriek. Schitterend.

Inhoudelijk is het natuurlijk een waanzinnig interessante film. Von Trier weet aan het spreekwoord 'wie goed doet, goed ontmoet' een op zijn zachtst uitgedrukt vrij negatieve dimensie te geven. De goedheid van Bill en Linda is slechts uiterlijk, met cadeaus en geld. Zij begrijpen er als het ware niets van. Elk van de personages faalt in het begrijpen van Selma's goedheid, ook Kathy, hoewel die natuurlijk op zich een goed punt heeft als ze zegt dat Gene beter een moeder dan zijn ogen kan gebruiken. Jeff is degene die het eigenlijk niet eens probeert, en daarin toch tot op zekere hoogte Selma begrijpt.

Typerend voor Von Trier is dat hij het verhaal in een geografische context plaatst. Selma, verhuisd vanuit het communistische Tsjechië, probeert in de VS een goed bestaan op te bouwen, met name om Gene een goede toekomst te bieden. Maar het enige dat ze tegenkomt is onbegrip en eigenlijke slechtheid. De rechtbankscene is een typische parodie op allerlei misdaaddrama's in de VS, waar door briljante advocaten altijd aan de waarheid recht wordt gedaan... de Stars en Stripes die in beeld komen door een uitzoomende camera, vlak na Selma's moord op Bill, spreken boekdelen. Wellicht is deze film nog de meest anti-Amerikanistische die Von Trier heeft gemaakt, op misschien nog Manderlay na.

Maar... er is nog hoop, want dit is de 'next to last song'...

Wat een vreemde kijkervaring...

Wat is nou het doel van deze film? Amuseren niet, een echte maatschappij betrokkene boodschap lijkt mij toch ook niet. In het geval van dat laatste zou de film totaal mislukt zijn, maar waarschijnlijk is het enige doel van deze film: experiment, iets waarin hij dan weer wel redelijk geslaagd is.

Je hebt van die films die je helemaal koud laten, maar die wel ontzettend goed gemaakt zijn. Deze film ligt er dus een beetje tussenin. Hij is namelijk wel zo gemaakt dat het me raakt, maar op een manier dat het gewoon pijn doet en daardoor erg onprettig is. Dat hij zo hard aankomt is dan weer omdat het zo realistisch word gefilmd wat er dan weer helemaal niet uitziet eigelijk. Behalve de musicalnummers, dan word er weer getoond dat het best mogelijk is om qua beelden wat interesanter en inventiever uit de hoek te komen. De muziek is erg maf, maar wel doeltreffend en passend in de film (dat er musicalnummers inzitten is trouwens helemaal niet zo vreemd als wel eens word beweert aangezien dit gewoon de wegdroommomenten van de hoofdpersoon zijn). Daarnaast word er de gehele film ontzettend sterk geacteerd.

Maar over wat je te zien krijgt, het gevoel dat ik bij de film krijgt, is dan weer niet zo geweldig. Het is namelijk erg gemeen, zielscheurend gemeen. Een arme zielige vrouw die het alleen maar het beste voor heeft voor haar omgeving word genadeloos belazerd en klemgezet waardoor ze haar eigen doodvonnis moet tekenen als ze haar eigen plan voor een goed doel voort wil zetten. Ontroerend misschien, maar erg simpel. Het hoofdpersoon word nergens gespaard, er worden juist allemaal wegen genomen die het net weer iets zieliger maken om zo de kijker best wel bij de strot te grijpen. Het is zelfs te zien aan kleine dingetjes zoals dat ze inzakt bij de galg en ze op een bord word vastgeklemd omdat ze niet zelf blijft staan. En dan natuurlijk het einde waar ze aan de galg hangt en begint te zingen waarna ze plots naar beneden zakt zonder dat ze klaar is. Weer een extra smack in je gezicht, wat ik echter wel had zien aankomen.

Eigelijk valt het al aan de openingstitels te zien, waar je naar een soort veranderende vlekken zit te kijken. Erg experimenteel gedaan en redelijk interessant, maar erg prettig kijkt het niet. Vraag me nu vooral af wat von Trier nou met deze film had willen zeggen. Misschien dat hij er juist een mooie boodschap mee zal hebben, maar ik zie eerder een gemeen lachend mannetje voor me dat geniet van de afgunst van zijn publiek.

Ik geef de film alsnog 3*, wat best vreemd is aangezien ik niet zo heel erg positief terug kijk op deze film. Ja na afloop maak je er in je hoofd een soort snelle montage van wat je gezien hebt en komt het wel mooi over, maar het was juist een erg slome pijnlijke film. Nee wat voor mij vooral dit cijfer vormd is mijn interesse want de film boeit me nog steeds en hield me de avond van het kijken ook niet meer los. Tel daarbij de erg degelijke muzikale stukken en een geweldig acterende Björk op en je hebt mijn cijfer.

Poeh poeh, viel dit even tegen zeg.

De combinatie Dogma, fabriek, musical en tearjerker valt gewoon niet lekker samen. Benen die voor de camera lopen om het uitzicht te belemmeren, kadrering die lelijk is, dogma-style die in de weg zit, de muziek die je uit het ritme haalt.

Bjork's acteerkunst was wel goed met vlagen, soms iets te theatraal misschien. Daarnaast strookt een hoop niet met gevoelens tov. haar zoontje en ontbrak het aan diepgang.

Irritante film. 2.0-2.5*

Oef, wat speelt Björk diep en intens haar rol in deze film. Zoals ze heeft gezegd, kan ik me voorstellen dat ze na de opnames deze film niet wou zien, bang voor de heftige emoties. Voor de rest is het weer een typische von Trier-film, waarbij het Dogma-geschud van de camera me blijft irriteren, maar de rest van de film en de kruising tussen musical en drama wel weer kan waarderen.

Camerawerk is opvallend, maar het verhaal wordt een beetje kaal weergegeven met veel stiltes en ongemakkelijke situaties in gesprekken. Hoewel het misschien op een eigenzinnige en zelfs realistische wijze is weergegeven, vormde dat voor mij toch een belemmering om echt mee te gaan in het verhaal. Bovendien zijn de dans en zangscenes misplaatst en een irritante onderbreking van het verhaal. Misschien juist daardoor vind ik het verhaal ook niet zielig. Had moeite om de tijd uit te zitten. Kortom: tegenvaller.

Ik had deze film erg blind gekocht. Winnaar gouden palm, niet te veel geld. Ach, waarom niet? Schrok ik even dat het een halve musical was.

Het verhaal van Dancer in the Dark is opzich verbluffend. Erg pakkend, erg intens gebracht en het enige minpunt is de nogal hak-op-de-tak montage bij dialogen. Een geweldige Bjork brengt dit hele concept naar omhoog tot een topfilm. Die ophanging, wauw !

Maar...

Waarom in hemels naam dit topwerk omzetten naar een musical? Totaal nutteloos. De enige reden die ik wat iets of wat zou kunnen begrijpen is om het fantasiewereldje van Selma te illustreren maar waarom met die waardeloze scènes? Het voegt helemaal niks toe, knip ze er allemaal uit en je hebt net dezelfde film en véél beter. Het haalt het tempo naar omlaag en knipt het drama af. Allemaal die belachelijke danspasjes erin i.p.v. het drama rustig verder te laten lopen. Het zuigt alle medeleven eruit.

Pffff, door dat stom gezang gaat hier een potentiële topfilm de mist in. Zonder dat musical gedoe dat alles verkracht ging dit makkelijk op naar 4,5 sterren, nu blijft er eigenlijk veel frustratie over. Bedankt meneer Von Trier !

2,5*

Bijzonder mooie film. Ik had hem al een hele tijd liggen maar vreemd genoeg mezelf er nooit toe aangezet te kijken.

Ik was sowieso al redelijk fan van Bjork vanwege haar muziek, maar wist niet dat ze ook nog eens goed kon acteren. Wat een ontzettend sterke rol speelt zij, erg intens.

Von Trier heeft overigens in een interview aangegeven dat ie er achteraf meer musical aspecten in had willen doen.. Ik weet het niet, de combinatie van zwaar emotioneel geladen drama en musical werkt op de een of andere manier wel, maar meer had van mij toch niet gehoeven. Zou me denk ik té veel uit de film halen.

Hoe het land van de grenzeloze pathetiek en het schaamteloze sentiment met de eigen 'wapens' om de oren wordt geslagen. En wat is daar dan beter geschikt voor dan een musical, die theatervorm die zijn voorlopers had in Europa, maar die in Amerika geworden is wat ie nu is?

Dit is echter wel een merkwaardige 'musical', met vreemde liedjes, met dansers die niet echt tot ontlading lijken te komen, en met muziek die niet soepel de emoties masseert, maar die schuurt en kraakt en piept. En ook het verhaal is een stuk donkerder dan te doen gebruikelijk bij een musical, en wil maar niet de juiste feelgood-richting opgaan. Maar wel is dat verhaal dan weer zo verschrikkelijk larmoyant dat het inderdaad alleen in de vorm van een.. musical te pruimen is. En de licht hysterische, maar muzikaal zeer getalenteerde en eigenzinnige Björk is - dit dubbelzinnige project in aanmerking genomen - een voltreffer in de hoofdrol (een personage overigens dat in haar wereldvreemde goedheid en opofferingsgezindheid een echo lijkt van Bess in 'Breaking the Waves').

Von Trier lijkt de conventies, het idioom van de musical op een zodanige manier te gebruiken dat je je bewust wordt van die conventies; je ziet hoe een musical 'werkt', in het manipuleren en bespelen van de emoties, waarbij subtiliteit en nuance gemist kunnen worden als kiespijn.

De gigantische jij-bak richting Amerika vindt zijn sardonische hoogtepunt in het requisitoir van de officier van justitie, dat, naast de vermorzeling van de volksvreemde verdachte, ook een zelf-feliciterend loflied op 'God's own country' wil zijn, maar dat voor de toeschouwer een genadeloze zelf-ontmaskering is, waarin de valsheid van de Amerikaanse waarden komt bloot te liggen.

Natuurlijk zijn we als kijkers wel erg doorzichtig naar die conclusie toe gemanipuleerd, maar dat lijkt me dus juist één van de clues van deze onderneming. Het is alsof Von Trier in reactie op de Amerikaanse entertainment-industrie, die emoties en 'waarden' soms zo smakeloos voor het voetlicht brengt, wilde zeggen: 'O, gaan we kinderachtig doen? Nou, dat kan ik ook!'

Met het schitterende eindspel lijkt deze film óók een geëngageerd statement te zijn tégen het Amerikaanse rechtssysteem met zijn doodstraf. Maar hoewel dat wat mij betreft op zichzelf niet per se onsympathiek zou zijn, mag ik toch hopen dat dat niet de bedoeling is. Aan dat soort lesjes heb ik in een film geen enkele behoefte.

Nee, als je het bespelen van sentimenten zoals dat in een musical gebeurt, bekritiseert door middel van een musical, is het natuurlijk zo dat jóuw musical per definitie aan hetzelfde euvel lijdt als dat wat je bekritiseert. Je bent de Duivel met behulp van Beëlzebub aan het uitdrijven. En dat weet Von Trier dondersgoed.

Maar goed, hartstikke leuk hoor, musicals. En Amerika, daar ben ik trouwens óók dol op.
En Von Trier is een briljante schavuit.

Nooit een dergelijke vermenging van drama en musical gezien.

Kunnen sommigen het misschien wat te melodramatisch noemen, het emotieloos bekijken kan niet en de combinatie met de dans- en zangnummers vind ik best origineel, wat trouwens de film toch wel heel bijzonder maakt. Bovendien is Björk toch wel ook uitstekend in haar rol.

Het verhaal is misschien wat gekunsteld over een Tsjechoslowaakse vrouw die blind wordt en geld spaart voor de oogoperatie van haar zoon. Maar de vorm alsof de film ook een musical is en de muziek zijn zó mooi. Deze film is absolute kunst. Verder speelt Björk ook erg sterk en met name de eindscene's zijn zo overtuigend mooi, dat de film een diepe indruk op me achterlaat.

''Look I don't understand. In musicals...why do they start to sing and dance all of a sudden. I mean,

I don't suddenly start...to sing and dance.''

Precies het gevoel wat ik had bij deze film, het drama is best sterk met leuke von Trieriaanse trekjes, maar die liedjes... wat moet een mens er mee....

Afgezien van de wat suffe moodkillers, acteerd bjork uitstekend, soepel camerawerk, vlot sounddesign. Eigenlijk gewoon een uitstekend drama, beetje jammer van de songs.

Maar voor zij die hier wel dol op zijn, zal dit ongetwijfelt de slagroom op het toetje zijn.

Natuurlijk heb ik goede herinneringen aan het nummer 'My Favorite Things' van The Lennon Sisters, maar hoe die plaat hier gepresenteerd wordt, kan ik weinig mee. Net als de hele film eigenlijk.

Dat Lars Von Trier een vreemde eend in de bijt is, wist ik wel - ook na het zien van een paar andere films van de beste man. Helaas is deze Dancer in the Dark de minste die ik tot nu toe van 'm zag. Het plot is sterk, helaas kon de gemaakte uitwerking me regelmatig totaal niet bekoren.

Halverwege sloeg de film echt een weg in waar ik niks mee kon. De moord van Björk, de rechtzaak en het zwijgen, alleen maar om haar zoontje te beschermen, omdat die zogenaamd niks mag weten. Kan best, hou hem er dan buiten en vertel gewoon wat er gebeurd is. Maar misschien mis ik iets. Het beviel me niet, helaas.

Het einde is best indrukwekkend, alleen zorgde al het voorgaande ervoor dat ik niet genoeg met het hoofdpersonage meeleefde, zodat het me maar weinig deed allemaal. De liedjes zijn niet echt mijn ding, de muziek van Björk sowieso niet, maar Stormare en Morse... dat kon echt niet.

Dit is de meest depressieve musical die ik ken, en niet alleen dat maakt deze film uniek. Een aangrijpend verhaal waarbij de musicalnummers als ontsnapping aan de werkelijkheid dienen voor het hoofdpersonage. De liedjes zijn ook allemaal zeer origineel en dragen duidelijk het stempel van Bjork, die hier overigens een krachtig acteerdebuut neerzet. Het einde is bijzonder emotioneel en het laatste nummer blijft na de film zeker nog een tijdje in je hoofd zitten.

Mooie film van von Trier en zowaar een musical die ik echt goed vond, dat is al een zeldzaamheid op zich.

Björk speelt in deze film trouwens op geweldige wijze het hoofdpersonage Selma. Het duurde niet lang of ik had al veel sympathie voor haar en dat bleef de gehele speelduur intact. Best een ontdekking eigenlijk, want het is niet iemand die je snel zou casten voor zo’n rol lijkt me. Ze doet het echter geweldig en mag daarnaast ook nog eens haar muzikale kunsten vertonen in deze film en dat is af en toe een welkome afwisseling tussen al het drama dat von Trier ons hier voorschotelt.

Het camerawerk is ook zo’n punt wat altijd wel opvalt bij von Trier. Net als bij Idioterne oogt het hier ontzettend schokkerig, maar daarnaast had ik wel het idee dat je, je als kijker af en toe echt tussen de acteurs bevindt. Het had voor mij dus zowel een positief als negatief effect. Maar dat schokkerige, vind ik in ieder geval echt geen meerwaarde hebben. Het drama gedeelte van de film is echter sterk uitgewerkt. Naast Björk spelen ook Peter Stormare, Catherine Deneuve en David Morse prima rollen. Vooral de scène met Morse, waarbij hij aan Selma vraagt om hem te vermoorden, is erg sterk en cruciaal voor het verdere verloop van de film.

De afwisseling tussen muziek en drama zorgde er bij mij voor dat de film nooit te zwaar werd, ondanks dat ik op het einde toch wel stil werd van wat ik allemaal voorbij zag komen. Hoogtepunt op muzikaal en filmisch gebied was voor mij toch wel de scène waarbij Björk op de brug met Stormare loopt en hem toezingt. Dat was ook een van de weinige momenten in de film waar ik echt even heel vrolijk van werd.

Von Trier houdt van experimenteren, dat ik me na een aantal van zijn films wel duidelijk. Het ene experiment is beter dan het andere, maar deze behoort in ieder geval zeker tot de beteren. Een behoorlijk indrukwekkende film, die nog wel een tijdje zal blijven hangen bij mij vermoed ik.

4,0*

Dit is wel mijn ding.

Erg bijzondere film die opvallend genoeg heel goed en haast feel-good begint. Je vergeet haast dat je naar een von Trier kijkt en wordt daarna flink wakker geschud door het ene drama naar het andere oneerlijke drama. Dit soort van filmen vindt ik altijd heel intens overkomen en door de, niet zo zeer realistische, maar wel sentimentele cast wordt je helemaal in het verhaal getrokken. Ik heb verschillende keren gejammerd naar het beeld, iets nieuws in mijn Lars-ervaringen. Liedjes waren erg mooi en niet te geforceerd. Er kwam enkel een lied als het daar tijd voor was en werd niet te veel benadrukt. Hoe Lars altijd zijn tweede verhaallijnen in elkaar flanst is mij altijd een raadsel, maar Dancer in the Dark vond ik toch tot nu toe zijn meest onzichtbare. Heb niet echt iets mee gekregen van veel symbolisme. Lars speelde voor mij vooral in op gevoel en menselijkheid (of dit nou wel of niet eerlijk is, laat ik er buiten). Bijzondere kijkervaring die ik nooit zal vergeten, tot nu toe ook de meest toegankelijke von Trier film die ik heb gezien, dus op zich aan te raden om eens mee te beginnen.

4,5 ster, alweer

Dit schreef ik oa bij de film "Melancholia":

Fenominaal!

Hij flikt het na het uitstekende "Antichrist" dus weer, het 'enfant terrible' Lars von Trier, door weer een meesterwerk af te leveren. De hoge verwachtingen die ik van deze film "Melancholia" had zijn volledig uitgekomen. Nog nooit een film gezien met zo'n schitterende opening en zo'n magistraal einde.

Helaas kan ik niet hetzelfde zeggen van zijn film "Dancer in the Dark". Integendeel zelfs. Net zoals "Breaking the Waves" van dezelfde Von Trier hoort deze film voor mij thuis in het rijtje sentimentele draken. Het verhaal was een en al ongeloofwaardigheid en die Björk was niet om aan te zien. Ze heeft niet alleen een rot stem maar ze kan ook niet eens acteren. Ik kon geen enkel moment sympathie voor haar opwekken. Vooral het sentimentele einde vond ik vreselijk. Het was Von Trier volgens mij dus duidelijk te doen met deze film de mensen op het gevoel te spelen net zoals bij zijn film "Breaking the Waves". Dat is hem dus gezien de hoge waardering voor beide films uitstekend gelukt. Echter niet bij mij. Als ik met de hoofdpersoon niet kan sympathiseren dan houdt het voor mij gewoon op. Dan laat het tragische lot van de hoofdpersoon mij verder siberisch koud.

Niettemin behoort Von Trier voor mij tot de grootste regisseurs van deze eeuw. Met Europa, Antichrist en vooral Melancholia heeft hij voor mij grootse films afgeleverd. Dat bij zijn oeuvre ook een paar sentimentele draken tussen zitten; Ach, het zij hem vergeven.

Waardering; onveranderd 1,0*

Een rommelig begin, waarbij het leek alsof vrienden elkaar filmden met de handycam. Naar mijn idee zag het er te amateuristisch uit. Het verhaal zelf vond ik wel heel sterk, hoe het vertolkt werd dus minder. Ik was wel blij dat het een musical bleek te zijn en dat de zinnen werden verzet.
De dansjes waren vanuit het theater (toneel) gekomen in plaats van voor in de film gemaakt, maar dat was ook al niet erg.
Ik kon weinig emotie tijdens deze film opbrengen, behalve uiteraard (voor de hand liggend) bij groot onrecht en bij het verscheuren van de moeder-kind band. Waarom lachte iedereen steeds tijdens de liedjes terwijl het een serieuze zaak betrof?
Het eind was langgerekt, werd te overdreven benadrukt en kon veel korter duren, het had de film niet geschaad.
In het midden vond ik de film het mooist.
En Bjork, tja, zij doet het niet bij mij. Wel haar muziek trouwens.

Toen ik deze film zag kende ik Bjork al van haar muziek. Ik besloot hem eens te kijken omdat zij erin speelde. Ik moet zeggen dat ik niet zo'n zwaar verhaal had verwacht. Ook had ik niet verwacht dat Bjork goed zou acteren. Ik heb namelijk veel negatieve ervaringen met de acteerprestaties van muzikanten in films (oa The Beatles in A Hard Day's Night). Bij beide punten bleek het tegendeel: een triest verhaal en een uitstekende Bjork.

Een moeder die geld bijeenzamelt voor een operatie voor haar zoon, zodat die door haar erfelijke aandoening niet blind zal worden. Het gegeven klinkt mierzoet en dit had makkelijk uitgewerkt kunnen worden tot een mierzoet verhaaltje, waar alles uiteindelijk goed gaat en moeder en zoon nog lang en gelukkig leven. Daar is hier geen sprake van.

Zodra die politieagent Selma's spaargeld begint te stelen begint het onrecht zich op te stapelen tot een ongemakkelijke hoeveelheid. Net zolang tot de rollen omgedraaid zijn en de dief gesteund wordt door de rechtbank. Zoals ik al zei was al dat onrecht soms ongemakkelijk om naar te kijken. Dat ongemak werd, gelukkig, zo nu en dan onderbroken door een liedje (dit maakte alles even wat luchtiger). En gedurende die momenten kon ik genieten van de aparte muziekstijl van Bjork en de surrealistische sfeer die deze muziek schepte (heel mooi hoe normale dingen de ritmes steeds in werk zette).

Normaal zit ik me bij musicals altijd enorm te ergeren als er midden in een scène opeens een liedje begint, maar hier was dat juist een welkome afwisseling (de liedjes waren dan ook van betere kwaliteit dan in de gemiddelde musical, vind ik). Een ander ding is altijd dat ik bij een musical nooit echt het idee heb dat ik naar een serieuze film zit te kijken; het heeft dan toch iets neps. Maar hier werd je na het liedje meteen weer de film ingezogen. Tot het bittere einde, wat zowel ontroerend als bruut op hetzelfde moment is.

Bjork speelde en zong de sterren van de hemel, maar de andere acteurs/actrices mochten er ook zijn. Echt een hele mooie film die de eerste musical is die een top 10-positie bij mij heeft verworven, en een hoge!

Een speciale film De eerste 3 minuten zijn het alleen eerst kleurtjes en ronde vormen (dacht dat 'k naar de bijhorende documentaire zat te kijken), maar dan begon de film.

Het is in het begin vooral een gewoon drama, die dan overgaat in meer musical. Er worden vooral veel liedjes uit The Sound of Music gebruikt, omdat Selma daar auditie voor wil doen. Daarna zijn het dan eigen nummers die wel goed bij Björk passen.

Het verhaal was de moeite, de acteerprestaties ook en zeker het einde.

'k vond het toch een film die je eens moet gezien hebben (en ook voor niet musical liefhebbers, want de film zit niet bomvol liedjes of zo).

Een zeer geslaagde film van Lars van Trier met in de hoofdrol, niemand minder dan Bjork. Ze kan naast goed zingen ook nog zeker goed acteren zeg! Ze heeft een prachtige stem en komt ook meer over als een meisje dan als een mevrouw. De film is in het begin tussen het minder vrolijke verhaal toch nog best optimistisch. Maarja, toch is en blijft het toch een droevig onderwerp en alleen de dromen van Selma doen alles even vergeten. De musicals zijn al erg mooi en zoals gezegd een lichtje aan het einde van de donkere tunnel. Ik vroeg me ook nog steeds af waarom een film als deze dan een 16 + keuring had maar dan komt er ook nog heel onverwachts een heftige moordthema erin voor wanneer Selma, in haar paranoide die agent vermoord, daarom dus, waardoor de film er alleen maar wanhopiger op word en verder de afgrond in stort. Die musicals is dan als het ware de drugs/pijnstiller. Het einde is, zoals je het kan verwachten ook zeker geen happy end. Van arbeidsdrama, naar Getawayfilm, naar gevangenisfilm.

Hele bijzondere musical dat toch wel een beetje wil zeggen dat het leven in je hoofd een stuk aangenamer is dan het leven hedendaags.

4,0*

De combinatie musical, Björk en von Trier is een mix waarvan ik toch benieuwd was hoe dat zou aflopen. Ik hou wel van musicals en van von Trier. Björk een pak minder. In tegenstelling tot veel van z'n latere films is dit niet meteen een Dogma 95-film, maar je merkt wel veel elementen ervan in deze film. Dancer in the dark lijkt me vooral een experiment dat niet heel goed gelukt is. Björk past goed in de rol van de Selma en doet dat echt wel goed. De film kent vele dramatische en emotionele momenten om dan weer de sfeer te verbreken met de musicalgedeelten. Het is raar, maar net bij deze film waar het musicalgedeelte vooral een vluchtoord is voor het hoofdpersonage en geen genre op zich, kan ik me niet vinden in het muzikale gedeelte. Door gebruik te maken van dromerig gezang, ritmisch tapdansen en vooral geluiden heeft het wel wat industrieel en zeer vrije stijl met zich.

Door de mix van genres wordt de film soms een rommeltje en is het moeilijk om ten volle mee te gaan in de sfeer van het verhaal. Maar gelukkig kent de film genoeg mooie scènes om er toch nog een aangename film van te maken.

Björk zet een goede rol neer, evenals haar collega's. Het musicalaspect was erg vreemd, maar goed uitgevoerd (met als hoogtepunt voor mij de Scatterheart-scène). Het verhaal is vooral heel erg zielig - maar dan ook echt super zielig. Helaas heb ik de film moeten onderbreken, 20 minuten voor het einde, waardoor ik uit de flow werd gehaald. Daarna viel me weer op hoe vreemd de film eigenlijk was, maar hartverscheurend. De schuddende cameravoering heeft mij overigens niet gestoord, ik vond de karakters mooi dicht op de huid in beeld gebracht.

3,5* en een herziening komt zeker ooit nog aan bod.