Dancer in the Dark (2000)

hoe kan je een stem geven als je de film niet hebt uit gezien?

Dit is de meest depressieve musical die ik ken, en niet alleen dat maakt deze film uniek. Een aangrijpend verhaal waarbij de musicalnummers als ontsnapping aan de werkelijkheid dienen voor het hoofdpersonage. De liedjes zijn ook allemaal zeer origineel en dragen duidelijk het stempel van Bjork, die hier overigens een krachtig acteerdebuut neerzet. Het einde is bijzonder emotioneel en het laatste nummer blijft na de film zeker nog een tijdje in je hoofd zitten.

Mooie film van von Trier en zowaar een musical die ik echt goed vond, dat is al een zeldzaamheid op zich.

Björk speelt in deze film trouwens op geweldige wijze het hoofdpersonage Selma. Het duurde niet lang of ik had al veel sympathie voor haar en dat bleef de gehele speelduur intact. Best een ontdekking eigenlijk, want het is niet iemand die je snel zou casten voor zo’n rol lijkt me. Ze doet het echter geweldig en mag daarnaast ook nog eens haar muzikale kunsten vertonen in deze film en dat is af en toe een welkome afwisseling tussen al het drama dat von Trier ons hier voorschotelt.

Het camerawerk is ook zo’n punt wat altijd wel opvalt bij von Trier. Net als bij Idioterne oogt het hier ontzettend schokkerig, maar daarnaast had ik wel het idee dat je, je als kijker af en toe echt tussen de acteurs bevindt. Het had voor mij dus zowel een positief als negatief effect. Maar dat schokkerige, vind ik in ieder geval echt geen meerwaarde hebben. Het drama gedeelte van de film is echter sterk uitgewerkt. Naast Björk spelen ook Peter Stormare, Catherine Deneuve en David Morse prima rollen. Vooral de scène met Morse, waarbij hij aan Selma vraagt om hem te vermoorden, is erg sterk en cruciaal voor het verdere verloop van de film.

De afwisseling tussen muziek en drama zorgde er bij mij voor dat de film nooit te zwaar werd, ondanks dat ik op het einde toch wel stil werd van wat ik allemaal voorbij zag komen. Hoogtepunt op muzikaal en filmisch gebied was voor mij toch wel de scène waarbij Björk op de brug met Stormare loopt en hem toezingt. Dat was ook een van de weinige momenten in de film waar ik echt even heel vrolijk van werd.

Von Trier houdt van experimenteren, dat ik me na een aantal van zijn films wel duidelijk. Het ene experiment is beter dan het andere, maar deze behoort in ieder geval zeker tot de beteren. Een behoorlijk indrukwekkende film, die nog wel een tijdje zal blijven hangen bij mij vermoed ik.

4,0*

Dit is wel mijn ding.

Erg bijzondere film die opvallend genoeg heel goed en haast feel-good begint. Je vergeet haast dat je naar een von Trier kijkt en wordt daarna flink wakker geschud door het ene drama naar het andere oneerlijke drama. Dit soort van filmen vindt ik altijd heel intens overkomen en door de, niet zo zeer realistische, maar wel sentimentele cast wordt je helemaal in het verhaal getrokken. Ik heb verschillende keren gejammerd naar het beeld, iets nieuws in mijn Lars-ervaringen. Liedjes waren erg mooi en niet te geforceerd. Er kwam enkel een lied als het daar tijd voor was en werd niet te veel benadrukt. Hoe Lars altijd zijn tweede verhaallijnen in elkaar flanst is mij altijd een raadsel, maar Dancer in the Dark vond ik toch tot nu toe zijn meest onzichtbare. Heb niet echt iets mee gekregen van veel symbolisme. Lars speelde voor mij vooral in op gevoel en menselijkheid (of dit nou wel of niet eerlijk is, laat ik er buiten). Bijzondere kijkervaring die ik nooit zal vergeten, tot nu toe ook de meest toegankelijke von Trier film die ik heb gezien, dus op zich aan te raden om eens mee te beginnen.

4,5 ster, alweer

Dit schreef ik oa bij de film "Melancholia":

Fenominaal!

Hij flikt het na het uitstekende "Antichrist" dus weer, het 'enfant terrible' Lars von Trier, door weer een meesterwerk af te leveren. De hoge verwachtingen die ik van deze film "Melancholia" had zijn volledig uitgekomen. Nog nooit een film gezien met zo'n schitterende opening en zo'n magistraal einde.

Helaas kan ik niet hetzelfde zeggen van zijn film "Dancer in the Dark". Integendeel zelfs. Net zoals "Breaking the Waves" van dezelfde Von Trier hoort deze film voor mij thuis in het rijtje sentimentele draken. Het verhaal was een en al ongeloofwaardigheid en die Björk was niet om aan te zien. Ze heeft niet alleen een rot stem maar ze kan ook niet eens acteren. Ik kon geen enkel moment sympathie voor haar opwekken. Vooral het sentimentele einde vond ik vreselijk. Het was Von Trier volgens mij dus duidelijk te doen met deze film de mensen op het gevoel te spelen net zoals bij zijn film "Breaking the Waves". Dat is hem dus gezien de hoge waardering voor beide films uitstekend gelukt. Echter niet bij mij. Als ik met de hoofdpersoon niet kan sympathiseren dan houdt het voor mij gewoon op. Dan laat het tragische lot van de hoofdpersoon mij verder siberisch koud.

Niettemin behoort Von Trier voor mij tot de grootste regisseurs van deze eeuw. Met Europa, Antichrist en vooral Melancholia heeft hij voor mij grootse films afgeleverd. Dat bij zijn oeuvre ook een paar sentimentele draken tussen zitten; Ach, het zij hem vergeven.

Waardering; onveranderd 1,0*

De film is het slachtoffer geworden van de te hoge ambities van Von Trier. De schokkerige, grauwe, lelijke camera in combinatie met de misplaatste en buitengewoon lelijke muziekstukken werkt niet. Het verhaal an sich zou prima gewerkt kunnen hebben, was het slechts een 'normaal' gefilmt drama geworden, zonder onnozel gezang. Jammer. Niet dat Dancer in the Dark erg slecht was. Bij momenten zeer pakkend en oprecht emotioneel. Spijtig van dat langerekte einde en het de onrealistische rechtzaak die daaraan vooraf gaat.

Een rommelig begin, waarbij het leek alsof vrienden elkaar filmden met de handycam. Naar mijn idee zag het er te amateuristisch uit. Het verhaal zelf vond ik wel heel sterk, hoe het vertolkt werd dus minder. Ik was wel blij dat het een musical bleek te zijn en dat de zinnen werden verzet.
De dansjes waren vanuit het theater (toneel) gekomen in plaats van voor in de film gemaakt, maar dat was ook al niet erg.
Ik kon weinig emotie tijdens deze film opbrengen, behalve uiteraard (voor de hand liggend) bij groot onrecht en bij het verscheuren van de moeder-kind band. Waarom lachte iedereen steeds tijdens de liedjes terwijl het een serieuze zaak betrof?
Het eind was langgerekt, werd te overdreven benadrukt en kon veel korter duren, het had de film niet geschaad.
In het midden vond ik de film het mooist.
En Bjork, tja, zij doet het niet bij mij. Wel haar muziek trouwens.

Oh Hell, klaarblijkelijk niet geschikt voor TV. Of voor mij. Want ik dacht er gisteravond (26 aug. 2011) eens lekker voor te gaan zitten. VPRO zond 'm uit. Maar het schokkerige beeld, het niet-geacteer van fenomeen Bjork (May I be permitted to say "oeff") en het geforceerde 'anders-sfeertje' betekende dat ik er na een half uur de brui aan gaf. Lekker docuutje gezien over deadly women op TLC. Kan ook zijn dat iedereen mekaar lijkt na te praten (vooral filmrecensenten) dat Lars von Trier je van het is. Maak ik zelf wel uit. Ik ga denk ik wel Melancholia zien (vooral ook omdat ik Kristin Dunst wel vind kunnen acteren).

Dancer In The Dark

"Greed is good" versus "Fantasy is all". Welkom in de bizarre sprookjes-wereld van Lars von Trier. Hierin is geen plaats voor subtiele penseelstreekjes, maar vet uitgesmeerde contrasterend kleurrijke beelden worden met grote kwasten over het witte filmdoek gestreken. Wie realisme in Dancer In The Dark denkt te vinden, komt van een hele koude kermis thuis; sowieso zal na afloop niemand met een hartverwarmend gevoel de bioscoop verlaten, tenzij de schoonheid van de artistieke expressie van Lars von Trier na de verwerkte emotie kan worden opgetekend.

Selma is in al haar vezels de pure onschuld zelve, een zonderling van het uitstervende naïeve soort, perfect vorm gegeven door de even eigenzinnige als excentrieke IJslandse koningin van de betoveringsmuziek, Björk. Over Björk zei Von Trier dat ze misschien niet goed kan acteren maar wel goed kan voelen. En laat dat nou net de essentie zijn van de rol van Selma. Op een bijna fluisterende liefdevolle toon beweegt Selma door dit gruwelijke sprookje. Een sprookje, dat bijna uit zijn voegen barst door de symboliek. Niets is wat het lijkt. Von Trier leeft zich volledig uit en ventileert zijn ongenoegen (is het misschien zelfs haat?) over de Amerikaanse cultuur en mentaliteit. Hij portretteert een politie-agent, buurman Bill, een representant van het gezagsapparaat, een man die de rekeningen (bills) niet meer kan betalen. Zijn liefde voor zijn vrouw betuigt hij via de creditcard, en als zijn tegoed uiteindelijk net zo leeg is als zijn bestaan, ontstaat de Judas in Von Triers nachtmerrie. Maar niet alleen Bill laat zich van zijn slechtste kant zien, ook de rechter en vanuit zijn naam (A.D. Mantle; fonetisch gelijk aan "mental") het hele Amerikaanse rechtssysteem. Ze worden allemaal flink te kakken gezet door het Deense enfant terrible. Toch schittert er hier en daar een flinterdun sprankje hoop tussen de inktzwarte bedrijven door in de persoon van Jeff, de niksnut, de overbodige werkloze, die zich onvoorwaardelijk aan Selma wenst te geven. Jeff, gespeeld door Peter Stormare, die meer bekend staat om zijn criminele rollen (o.a. in het winterse Fargo), maar nu zijn meest zachte kant toont, wijkt geen moment van haar zijde en keer op keer lijkt hij zich als een engel over zijn muze te ontfermen. Hartverscheurend in zijn ontluisterende eenvoud staan Selma en Jeff gescheiden door een ondoordringbare wand tegenover elkaar: de liefde en de waarheid in al zijn details versus het ideaal, de droomwereld, waarin geen concessies mogelijk zijn. Selma heeft zich met haar lot verzoend en zal de laatste 107 stappen zetten. Zij kon niet anders dan aan Jeff verklaren, dat zij net als Maria een zoon aan de borst wilde drukken. Hiermee krijgt de vader van Gene, het grote mysterie in het sprookje, een buitenaardse lading. Zeker als de naam Nòvy Oldrich als tapdancer met de titel van de film wordt verbonden.

Als alles is volbracht volgt op Selma's tot leven gewekte schreeuw van Munch een door de ziel snijdende afsluiting via het op een na laaste lied, Next To Last Song, waarmee het lot van De Helm van God bezegeld is.

Dancer In The Dark, voor wie meer wil zien dan beelden tonen.

Nooit meer dan een minuut of 20 kunnen volhouden deze film... Vre-se-lijk; Not my cup of thea. Samen met The Idiots 2 films van Von Trier die ik niet kan uitkijken...

Idiots kan ik voorstellen, maar dit is nog wel te doen hoor. Vooral laatste half uur zal iedereen wel pakken, ik zal zeggen: geef vanavond hem de kans want Lars heeft eigenlijk de volledige speelduur nodig om zijn verhaal duidelijk te maken. Met 20 min. komt ie net op gang, heb je dan überhaupt wel al een liedje van hem gekregen ?

Nou ben ik wel eens halverwege ingevallen dus heb wel wat stukjes gezien met veschillende pogingen.

Maar vanavond heb ik een leuke date dus daar gaat hem niet worden Ga haar echt niet deze film voorschotelen...

Haha, weet je wel gelijk of ze je echt leuk vind

Het levert iig zeker voldoende gespreksstof op haha...

En hier slaat Von Trier de plank dus flink mis. Alsof de cultuur, mentaliteit en rechtssysteem in alle Amerikaanse staten gelijk zijn. Alsof de cultuur van de Amerikanen van de West Coast hetzelfde is als de cultuur van de Amerikanen uit de Bible Belt en bv de zuidelijke staten. Niet dus. Niet in alle Amerikaanse staten bestaat de doodstraf. En waar de doodstraf wel bestaat daar zal men toch niet zo gauw een vrouw ter dood veroordelen en zeker niet als die nog nagenoeg blind is ook. Vanaf het moment dat die agent Selma vroeg hem dood te schieten ging de film voor mij volledig de mist in. Ongeloofwaardiger kon het gewoon niet. Als ik hier ook nog bij optel het slechte acteren van die Björk en dat vreselijke sentimentele einde dan kan ik niet anders dan tot de conclusie komen dat Dancer in the Dark voor mij gewoon een ontzettend slechte film is en bovendien de slechtste film is die Von Trier gemaakt heeft. Ik zal deze film dan ook nooit meer gaan herzien.

Interessante film die niet altijd even goed werkt. Acteerwerk is niet van bijzonder hoog niveau, Björk blijkt geen talent (shocking) maar ook normaal degelijke acteurs als Morse en Stormare sukkelen wat aan. Die scène die wibro noemt waar Bill aan Selma vraagt om hem te doden zou één van de meest zware en emotionele scènes in de film moeten zijn, maar door het amateuristische gestuntel had ik er maar een zwak "huh" gevoel bij. De muzikale stukken zitten echter goed in elkaar, en daar vind ik juist dat de normaliter lelijke filmstijl van de Dogme 95 verrassend goed tot zijn recht kwam, want zelfs in die fantasie scènes sijpelt de druiperige realiteit er doorheen. Komt ook doordat de muziek niet als een Hollywood-musical klinkte maar meer vervormd.

Verder steekt de film behoorlijk goed in elkaar, en is het laatste deel van de film ondanks de sentimentaliteit best overtuigend. Ik denk dat veel mensen met betrekking tot de rechtzaak ook missen dat de film zich in 1964 afspeelt (dus nog wat losser met de doodstraf) en Selma een communist is (dus sowieso problemen). Dat zijn toch wel uiterst belangrijke details om die scène goed te plaatsen.

Deze film heeft me aangenaam verrast. Toen ik eenmaal gewend was aan de manier van filmen, kon ik deze manier ook meer waarderen. Ik vond het in ieder geval niet storend, vond het wel verfrissend zo'n (nieuwe) manier die ik in ieder geval niet vaak zie in films.

Ik wist niet zo goed wat ik van Bjork moest verwachten. Ik kende haar van gezicht en van naam, maar ken haar muziek ook niet echt, laat staan of ze kon acteren. Maar ik kon me zo inleven in haar rol, dat ik vind dat ze het goed gedaan heeft. Ik heb veel sympathie gekregen voor Selma, en dat betekent dat Bjork dat goed heeft overgebracht.

De film op zich, het verhaal, sprak me ook erg aan. Dat het in een musical vorm gegoten is, werkt ook prima. Met een enkel liedje dat me niet aan sprak, maar de rest wel en ik vond vooral de scene op de brug erg mooi. Halverwege de film slaat het geheel om en wordt het een drama van jewelste met het einde als toppunt.

De film heeft me erg geraakt en zit waarschijnlijk nog wel even in mijn hoofd.

4*

En hier ga jij de mist in. Lars von Trier doet namelijk geen enkele poging om enige nuance over de Amerikaanse cultuur of mentaliteit in zijn film aan te brengen; daarom plaats ik Dancer In The Dark dan ook in de categorie bizarre sprookjes, waarin juist de clichés worden uitvergroot.

De scène met buurman Bill benadrukt, dat hij door Von Trier is opgevoerd om slechts een doel te dienen in het verhaal: de ondergang van de protagonist.

Ik heb deze film twee keer gezien, waarvan de eerste keer niet volledig. Beide keren op een (te klein) tv-scherm. Mocht er een mogelijkheid zich aandienen om hem op een groot scherm in de bioscoop te 'beleven' dan zal ik die gelegenheid niet onbenut laten.

Toen ik deze film zag kende ik Bjork al van haar muziek. Ik besloot hem eens te kijken omdat zij erin speelde. Ik moet zeggen dat ik niet zo'n zwaar verhaal had verwacht. Ook had ik niet verwacht dat Bjork goed zou acteren. Ik heb namelijk veel negatieve ervaringen met de acteerprestaties van muzikanten in films (oa The Beatles in A Hard Day's Night). Bij beide punten bleek het tegendeel: een triest verhaal en een uitstekende Bjork.

Een moeder die geld bijeenzamelt voor een operatie voor haar zoon, zodat die door haar erfelijke aandoening niet blind zal worden. Het gegeven klinkt mierzoet en dit had makkelijk uitgewerkt kunnen worden tot een mierzoet verhaaltje, waar alles uiteindelijk goed gaat en moeder en zoon nog lang en gelukkig leven. Daar is hier geen sprake van.

Zodra die politieagent Selma's spaargeld begint te stelen begint het onrecht zich op te stapelen tot een ongemakkelijke hoeveelheid. Net zolang tot de rollen omgedraaid zijn en de dief gesteund wordt door de rechtbank. Zoals ik al zei was al dat onrecht soms ongemakkelijk om naar te kijken. Dat ongemak werd, gelukkig, zo nu en dan onderbroken door een liedje (dit maakte alles even wat luchtiger). En gedurende die momenten kon ik genieten van de aparte muziekstijl van Bjork en de surrealistische sfeer die deze muziek schepte (heel mooi hoe normale dingen de ritmes steeds in werk zette).

Normaal zit ik me bij musicals altijd enorm te ergeren als er midden in een scène opeens een liedje begint, maar hier was dat juist een welkome afwisseling (de liedjes waren dan ook van betere kwaliteit dan in de gemiddelde musical, vind ik). Een ander ding is altijd dat ik bij een musical nooit echt het idee heb dat ik naar een serieuze film zit te kijken; het heeft dan toch iets neps. Maar hier werd je na het liedje meteen weer de film ingezogen. Tot het bittere einde, wat zowel ontroerend als bruut op hetzelfde moment is.

Bjork speelde en zong de sterren van de hemel, maar de andere acteurs/actrices mochten er ook zijn. Echt een hele mooie film die de eerste musical is die een top 10-positie bij mij heeft verworven, en een hoge!

Lang gewacht, nu toch eindelijk gekeken.

Aardig idee, ook met de muzikale stukjes, en goed gespeeld (vond Bjork het sterk doen), maar ik vond de verloop van het verhaal niet geloofwaardig. De belangrijkste wending in het verhaal...
...waarin Bill Selma chanteert, klopte voor mij niet. Het is duidelijk dat zij zich in het nauw gedreven voelt, maar hoe dom kun je zijn om hem dan te vermoorden? Dan weet je toch wat er gebeurt? Jammer dat de hele film daar eigenlijk om draait, ik kon er niet in mee gaan. Hoe realistisch het ook werd neergezet.

Er waren wel meer dingen. Waarom wil zij bijvoorbeeld geen relatie met die man? Dat had de hele financiële situatie een stuk makkelijker gemaakt. Kwam ook over als een ingebouwd verhaalelement om haar met nog meer ellende op te kunnen zadelen.

Overigens ook de laatste scène waarin die vrouwelijke cipier zo met haar meevoelt vond ik zwaar overtrokken aanvoelen.

Aardige poging dus, maar voor mij werkte het niet altijd. Had er meer van verwacht.

Een speciale film De eerste 3 minuten zijn het alleen eerst kleurtjes en ronde vormen (dacht dat 'k naar de bijhorende documentaire zat te kijken), maar dan begon de film.

Het is in het begin vooral een gewoon drama, die dan overgaat in meer musical. Er worden vooral veel liedjes uit The Sound of Music gebruikt, omdat Selma daar auditie voor wil doen. Daarna zijn het dan eigen nummers die wel goed bij Björk passen.

Het verhaal was de moeite, de acteerprestaties ook en zeker het einde.

'k vond het toch een film die je eens moet gezien hebben (en ook voor niet musical liefhebbers, want de film zit niet bomvol liedjes of zo).

Niet kijken op vrijdagavond, het kan je weekend verpesten, net zoals Requiem for a dream dat kan. Een sterke film dus.

Hoewel het plezier in musical en muziek duidelijk wordt door de aanwezige 'clips' waarmee de kracht van wensen en dromen verbeeld worden, vind ik het te prominent aanwezig. Er zit daardoor teveel Bjork in de film en dat gaat bijna ten koste van het personage Selma.

Erg mooi. Vooral het beeld is erg mooi. Wisseling van kleuren en ook gewoon mooie camera technieken. Ben zelf groot fan van Bjork's muziek. Dancer In The Dark sluit helemaal op haar aan: erg groots, bombastisch, liefdevol maar ook een beetje vals. En ik was al tegen de doodstraf, maar deze film bevestigd het dubbel en dik. 4 sterren

Wat een dooddoener om zo'n magnifiek, sfeervol en met name tot de verbeelding sprekend verhaal over dromen en levensvreugde zo extreem rationalistisch te benaderen. Verbaast me niks dat je dan niet meekomt, het is namelijk precies hoe dit werk niet benaderd dient te worden. Een nuchter handelend persoon heeft Von Trier nog nooit in één van z'n films gestopt en dat maakt het in veel gevallen juist nu zo treffend en interessant.

Hoe dan ook, maanden geleden dat ik zó ontzettend omver geblazen ben. Het is een musical en sprookje zonder happy end ineen met een fascinerend hoofdpersonage. De kritiek die hieronder genoemd wordt dat het iets teveel een Björkshow is, kan ik niet in meekomen. Van de 135 minuten zijn er uiteindelijk amper 20 waarin haar droomwereld centraal staat. Daarnaast is de timing mijns inziens ook perfect, wat exact de goede hoeveelheid lucht toeliet tijdens dit loodzware verhaal. Wonderschoon.

Een zeer geslaagde film van Lars van Trier met in de hoofdrol, niemand minder dan Bjork. Ze kan naast goed zingen ook nog zeker goed acteren zeg! Ze heeft een prachtige stem en komt ook meer over als een meisje dan als een mevrouw. De film is in het begin tussen het minder vrolijke verhaal toch nog best optimistisch. Maarja, toch is en blijft het toch een droevig onderwerp en alleen de dromen van Selma doen alles even vergeten. De musicals zijn al erg mooi en zoals gezegd een lichtje aan het einde van de donkere tunnel. Ik vroeg me ook nog steeds af waarom een film als deze dan een 16 + keuring had maar dan komt er ook nog heel onverwachts een heftige moordthema erin voor wanneer Selma, in haar paranoide die agent vermoord, daarom dus, waardoor de film er alleen maar wanhopiger op word en verder de afgrond in stort. Die musicals is dan als het ware de drugs/pijnstiller. Het einde is, zoals je het kan verwachten ook zeker geen happy end. Van arbeidsdrama, naar Getawayfilm, naar gevangenisfilm.

Hele bijzondere musical dat toch wel een beetje wil zeggen dat het leven in je hoofd een stuk aangenamer is dan het leven hedendaags.

4,0*

De combinatie musical, Björk en von Trier is een mix waarvan ik toch benieuwd was hoe dat zou aflopen. Ik hou wel van musicals en van von Trier. Björk een pak minder. In tegenstelling tot veel van z'n latere films is dit niet meteen een Dogma 95-film, maar je merkt wel veel elementen ervan in deze film. Dancer in the dark lijkt me vooral een experiment dat niet heel goed gelukt is. Björk past goed in de rol van de Selma en doet dat echt wel goed. De film kent vele dramatische en emotionele momenten om dan weer de sfeer te verbreken met de musicalgedeelten. Het is raar, maar net bij deze film waar het musicalgedeelte vooral een vluchtoord is voor het hoofdpersonage en geen genre op zich, kan ik me niet vinden in het muzikale gedeelte. Door gebruik te maken van dromerig gezang, ritmisch tapdansen en vooral geluiden heeft het wel wat industrieel en zeer vrije stijl met zich.

Door de mix van genres wordt de film soms een rommeltje en is het moeilijk om ten volle mee te gaan in de sfeer van het verhaal. Maar gelukkig kent de film genoeg mooie scènes om er toch nog een aangename film van te maken.

Björk zet een goede rol neer, evenals haar collega's. Het musicalaspect was erg vreemd, maar goed uitgevoerd (met als hoogtepunt voor mij de Scatterheart-scène). Het verhaal is vooral heel erg zielig - maar dan ook echt super zielig. Helaas heb ik de film moeten onderbreken, 20 minuten voor het einde, waardoor ik uit de flow werd gehaald. Daarna viel me weer op hoe vreemd de film eigenlijk was, maar hartverscheurend. De schuddende cameravoering heeft mij overigens niet gestoord, ik vond de karakters mooi dicht op de huid in beeld gebracht.

3,5* en een herziening komt zeker ooit nog aan bod.

Ik lig aan diggels. Wat een krachtige film. Mijn tweede Lars Von Trier na Melancholia en wàt een bizarre, bijzonder film levert hij hier weer af.

Ik haat Björk als zangeres btw, en daar brengt dit arthouse musicaldrama (als ik er een label voor zou moeten verzinnen) geen verandering in. Ik stond sceptisch tegenover haar Gouden Palm voor beste actrice, maar mijn hemel, wat een performance. IJzersterk, had van mij nog wel een Oscar bij gemogen.

Het verhaal is ondergeschikt bij Dancer in the Dark , en lijkt meer een kapstok te zijn voor Von Trier om de emoties die hij over wil brengen met bepaalde scenes aan op te hangen (no pun intended). Het camerawerk oogt wat rommelig en zeer handheld met wat fletsere kleuren maar in de muziek scènes is er meer kleur.

Het is vooral de tweede, meer dramatische helft van de film die Dancer in the Dark zo memorabel maakt en me compleet wist te breken. Björk gaf na de film aan nooit meer te willen acteren, zo zwaar was het voor haar geweest, en ze heeft hierna ook weinig acteerwerk meer gedaan. Jammer, want zoveel als ik haar niet uit kan staan als zangeres, zoveel was ik onder de indruk van haar acteerwerk.

Mijn eerste musical (op Annie na dan, vooruit) en nota bene van Lars von Trier.
Moest heel lang wennen aan vanalles in deze film. Wat is precies de setting? (von Trier linkt alles aan Scandinavië in mijn hoofd, merkte ik) Wat doet Björk? (Ze is voornamelijk actrice hier! Geen zangeres!) en Wat doen die blije musical-nummers er tussen? (Dit werkte goed!)

Maar na een uur had ik de draad dan toch goed opgepikt. Björk werkt goed als actrice, de setting (met vlagen van de koude oorlog) is verder niets bijzonders, maar die repetitieve melodieën gecombineerd met Björk's stem deden wel iets met me. Het kleurencontrast tussen de dagdroom-scènes en de bittere werkelijkheid werkte ook goed. Voeg daar nog een 'gedachte' van de film bij en je hebt al met al toch een dikke voldoende.

Die gedachte kan op verschillende manieren geïnterpreteerd worden. Ik moest enerzijds denken aan een gedachte die een beroemde gevangene ooit heeft uitgesproken, namelijk 'dat hij nog wel gevangen kan zijn, maar dat hij in zijn hoofd wel altijd vrij is geweest'. Voor een blinde-in-wording geldt dit natuurlijk ook. Anderzijds kunnen we ook zeggen dat het einde van de film het einde niet is en dat Björk en haar verhaal door blijft gaan, zodra wij hier voor kiezen. Zo leeft Selma voort.
Gemakkelijk 3,5*, wellicht hoger bij herziening.

Na herziening een sterretje eraf. De hele aanklacht en doodstraf affaire kon me niet meer zo boeien. Wat wel interessant blijft is hoe de tragedie onstaat of hoe een mooie situatie kan veranderen in een brandende hel (zien we ook in Dogville). En, ja, de treinscène is voor mij het absolute hoogtepunt van de film. Zo mooi ... maar de treurigheid dat hier wordt uitgezonden is hartverscheurend. Ik heb de scène wel 5 keer na elkaar afgespeeld.