Fight Club (1999)

Tot die nonsense plottwist een uitstekende film, daarna is het gewoon slappe hap.

Vervolg Fight Club

Het eerste waaraan ik dacht toen ik de film gezien had was: wat is dit een vreemde film. Maar toen al snel kreeg ik een wow gevoel. Een gevoel wat ik maar bij een handjevol films heb gezien. Allemaal heel knap gedaan, film met veel hints en natuurlijk briljant geregisseerd. Fincher is toch wel één van mijn favoriete regisseurs.

In het begin had ik echt geen idee waar deze film naartoe ging, maar het einde vind ik echt geniaal en het laatste shot met 'Where's Is My Mind?' van the Pixies maakte het helemaal af.

Komedie?!

Begin deze discussie nou niet opnieuw . Deze film valt onder vele genres, onder andere zwarte komedie. Met nadruk op ZWARTE komedie, hè?

Er zit zwarte humor in maar als ik 1 film op moest noemen die ik niet onder komedie zou plaatsen dan was het Fight Club.

OK OK, maar deze discussie is al heel vaak gevoerd en er is besloten het zo te laten staan, dus laten we er maar over ophouden .

Veel 'what the f*ck' momenten, misschien wel iets te veel. Bij vlagen ook behoorlijk over de top en dan haak ik doorgaans langzaam maar zeker af. Het plot boeide me op een gegeven moment dan ook niet dusdanig meer. Een ijzersterke Norton en Pitt maakten het dat ik geinterresseerd bleef kijken, evenals de heerlijke vormgeving van Fincher. Het zal nooit mijn favorietje worden, maar allerminst onaardig.

Toen deze film was afgelopen heb ik een hele tijd na zitten denken. Over de twist, en hoe het nou allemaal kon. Vind ik wel mooi. Hou ook van de sfeer in deze film, het voelt allemaal erg grauw aan. Misschien wel een beetje in de stijl van Seven.

Hoe dan ook dacht dat ik naar een vechtfilm ging kijken, alhoewel had ik op imdb 'drama' zien staan. Maar het bleek een film te zijn met zeer goed acteerwerk en een mooi verhaal. Love it.

Herzien voor de zoveelste keer, al was de laatste keer jaren terug. Ondanks de vele herzieningen blijft deze film niet vervelen. Er zit zoveel in: bizarre situaties, bizarre dialogen, gave one-liners, onverwachte wendingen en tenslotte ook maatschappijkritiek, wat de film een zekere diepte geeft. Ik moet zeggen dat ik uiteindelijk niet veel kan met zowel de onvrede van de hoofdpersoon over de consumptiemaatschappij, alsmede de consequenties die hij uit die onvrede trekt. Met name dat laatste: ik heb bijvoorbeeld zelf totaal geen behoefte aan pijn, ik kan me ook nauwelijks voorstellen hoe dat een leegte in je bestaan kan opvullen. Maar goed, het gegeven levert wel een boeiende film op; er wordt op een aardige manier uitgewerkt wat er kan gebeuren als je tot het uiterste gaat. En bij herziening blijft het interessant om te zien hoe je door de film in een bepaalde richting gedwongen wordt te denken, terwijl je nu weet hoe het werkelijk zit. Leuk om dan reacties van personages te zien (met name van het personage van Bonham Carter), die op zo'n manier neergezet zijn dat ze in alle gevallen logisch aanvoelen, ongeacht of je je laat meevoeren door de film of dat je de afloop in je achterhoofd houdt.

Werkelijk prima acteerwerk. Boeit me normaal niet zoveel, maar hier tilt het de film toch naar een hoger niveau. Norton is heerlijk sarcastisch. Dit was mijn eerste kennismaking met hem, wat al meteen de toon zette. Pitt was een grote verrassing toen ik deze film voor het eerst zag. Ik kende hem toen alleen van films als Meet Joe Black en Interview with the Vampire, waarvan ik me meen te herinneren (die films liggen echt 10 jaar achter me) hem behoorlijk suf vond, en het idee had dat hij het alleen maar van zijn looks moest hebben. Na deze film moest ik daarvan terugkomen. Dit soort rollen is hem op het lijf geschreven, zoals ik later ook heb kunnen zien in Snatch. In mijn herinnering had ik niet veel op met Bonham Carter, wellicht omdat ik iets teveel meeleefde met de hoofdpersoon en haar personage irritant vond. Ook iets waar ik, ditmaal na deze kijkbeurt, van terug moet komen. Prachtig, hoe ze zo'n personage, dat nogal laconiek en verveeld met de dood omgaat, neerzet, met name tijdens het telefoongesprek. Tenslotte was ik vergeten dat Meat Loaf ook een rol in deze film had. Grappig omdat ik net van de week op de Vlaamse tv een docu over zijn doorbraakalbum Bat out of Hell had gezien, waar naar voren kwam dat hij zich echt in de liedjes inleefde. In ieder geval geen klachten over zijn rol hier!

Camerawerk was meer dan in orde, maar ook niet wonderschoon of spectaculair. Al is het leuk om op het einde even de Pixies te horen, was de soundtrack aardig maar ook niet spectaculair . Maakt toch dat ik niet op de volle score uitkom, maar 4,5* is ook niet niks.

Er zijn films waarbij ik me echt 'geschokt' voel wanneer de ontknoping zich, euh, ontknoopt. Bij deze film dacht ik: Ah, ahja, oke dan. ...

Ik werd nooit meegesleept met de film. Op Brad Pitt en zeker Edward Norton is natuurlijk niks aan te merken, maar tja, het deed me gewoon allemaal bijzonder weinig.

Fight Club

The first rule of Fight Club is: You do not talk about Fight Club. The second rule of Fight Club is: you do not talk about Fight Club

Voordat ik Fight Club ging kijken begon ik met gemixte gevoelens. Aan de ene kant dacht ik dat de film wel iets bijzonders zou zijn gezien hij zo enorm populair is onder de "film-buffs", maar aan het plot te zien leek het ook wel een ordinaire knokfilm. Nu ik de film heb gezien moet ik zeggen dat dit een erg bijzondere kijkervaring is geworden.

Het is best wel opmerkelijk dat Edward Norton een jaar eerder een enorm gespierde neo-nazi speelde terwijl hij dan een jaar later (in deze film) een mager, zombie-kijkend aan slapeloos lijdende "narrator" speelt. Ik wist niet dat Helena Bonham Carter hierin speelde. Ze speelde Marla, en een nogal erg bizar typetje maar deze rol deed ze wel goed, ze heeft er al de kop en de uitstraling voor. Tenslotte hebben we ook nog de gestoorde Tyler Durden gespeeld door Brad Pitt die een heerlijk wild rolletje speelt waar je erg makkelijk in meegaat. Vooral de scènes tussen Norton en Durden waren erg mooi en je krijgt een goed beeld van de achterliggende symboliek van deze agressieve gevechten die ze op straat houden. Op het eind veranderd dit in een naar stukje paranoia wat bijna eng en bizar overkomt, maar wat wel een sterk effect op me had en de lichtjes gestoorde zwarte humor zetten kracht bij de film.

Fight Club is een film met indrukwekkend camerawerk en ver gezochte, wel erg interessante symboliek en wel één van de meest aparte films die ik ooit heb gezien. David Fincher heeft wederom een enorm goede film gemaakt.

Bijzonder saai. Dat is wat ik me ervan herinner. Ik zou wel dat lichaam van Pitt willen hebben. Dan zou me vrouw niet zo over mijn buikje zeuren.

Op basis van wat is besloten dat dit onder comedy valt? Nogal misplaatst imo. Niet Fight Club waardig.

Het verwondert mij niet dat deze film in diverse populariteitspolls hoog scoort. Het verwondert mij evenmin dat uit het stemgedrag op IMDb blijkt dat de film vooral geliefd is bij de wat jongere toeschouwers. Immers in die hoek moet je doorgaans de liefhebbers van actie en geweld zoeken.
Ik hoor daar niet bij. Ik kan de film dan ook maar matig waarderen. Te meer omdat ik het een onzinnig idee vind dat je de uitwassen van een zinloze consumptiemaatschappij kunt bestrijden met zinloos geweld. Het middel is erger dan de kwaal. De film is bovendien zeer vrouwonvriendelijk, want de enige vrouw, die een rol speelt, wordt – mede door haar eigen toedoen– behandeld als een hoopje vuilnis.
Toegegeven, het acteerwerk van Edward Norton en Brad Pitt is goed verzorgd, maar dat is dan meteen ook het enige positieve dat ik over deze film te melden heb.

Toegegeven de film komt niet door de zweedse filmkeurig tbv gelijkheid man/vrouw.

Zweedse bioscopen komen met feministische filmkeuring - HLN.be - m.hln.be

Jawel. Dat zat hem wel dwars. Ze waren vijanden. Marla was aanvankelijk ook niet zo aardig tegen norton. Later wist norton niet dat hij met haar in bed lag wat voor verwarringen zorgde bij beide personen

Het mag dan een klassieker zijn, vandaar ook wat betere verwachtingen dan wat ik kreeg.. Nee totaal niet mijn film.. Had met de titel toch wat anders verwacht.. Ach gezien: check.

Veel te hoge waarderingen voor deze wazige film, welke mij dan ook totaal niet kon boeien helaas.

OK, ik geef 'm nu direct speciaal een één van de tien, het spijt me .

Ik ging de film zien omdat het een komedie is. Ik heb 1x gelachen denk ik.

Doordat ik het redelijk saai vond ben ik stukjes door gaan spoelen. Ik kon er niet in komen, mede doordat ik maar niet kon lachen en dat de reden was dat ik de film keek.

Misschien ook omdat je stukjes bent gaan doorspoelen; dat werkt natuurlijk ook niet bevorderlijk voor de immersieve ervaring.

Weet ik Maar doordat ik er niet in kon komen ben ik door gaan spoelen. Niet andersom

Ga de film dan nog eens bekijken met de gedachte in het achterhoofd dat het geen komedie is, of zo ja, een zwarte. Hoeft dan nog steeds niet jouw soort film te zijn maar dan waardeer je 'm wellicht beter.

Bijna klassieke film, maar met een erg dun verhaal die eigenlijk nergens op slaat. Ik weet niet welke boodschap de film wil overbrengen behalve geweld.

Moet je dit en dit maar 's lezen. En/of uiteraard de roman van Palahniuk .

Goede film met een (redelijk) apart verhaal.

De acteerprestaties van Norton en Pitt zijn prima.

Sequel in the making!

Fight Club 2 is coming in 2015 - sploid.gizmodo.com

.

Dat gaat over een strip, niet over een film.