Requiem for a Dream (2000)

Hoewel niet mijn genrefilm ben ik wel heel erg onder de indruk van deze film. Geen thriller wat op de dvdcover staat, maar een dramafilm die de risico's van drugsgebruik zeer indrukwekkend confronteert.

Ik vind juist tempo en inhoud heel erg belangrijk voor de karakters, anders voelen ze voor mij niet echt genoeg. En dat is heel belangrijk bij een film zoals dit.

Ik vind de personages hier anders meer levensecht dan in tal van mooi gekadreerd rustig drama. De snelle montage hectische stijl past juist prima bij de onrust van de verslaafde. Vorm versterkt juist de inhoud hier. Je gaat je net zo gejaagd en gefragmenteerd voelen als de personages.

Ja, dat is ook duidelijk de bedoeling. Ik snap ook niet waarom de personages zo 'echt' zouden moeten aanvoelen, en in welke zin. Maar goed, newsflash, personages als in deze film zijn er dus genoeg, en ja, levensecht. Als je dat ontkent ben je zo goed als wereldvreemd.

Helemaal mee eens.

Je wordt als het ware meegesleurd in de emoties van de verslaafde,juist de snelle montage

maakt de beleving intenser.

Oh. Mijn. God. Wat een intense rit.

Steeds had ik vooroordelen over Requiem for a Dream en ik wilde hem niet zien uit angst dat het weer zo'n overgewaardeerde film zou zijn. Wel, hier zat ik grondig mis. De film geeft erg goed weer wat de gevaren van drugs zijn. Als het nu als pepmiddel of als dieetpillen gebruikt wordt, teveel is niet goed. Wat me echt verbaasde was hoe hectisch het allemaal was. Ik werd er zelf een beetje vreemd van. Ook is het verhaal erg realistisch.
Het eerste deel van de film vond ik niet zo boeiend. Pas het laatste half uur (wanneer de hel losbreekt) is echt fantastisch. Dit stuk verdient van mij een hele ster meer. Het ergste (ook het beste uit de film) was toen je een uitgemergelde Sara ziet binnenkomen. Dat vond ik gewoon geweldig.
De verhaallijn van Harry en Ty kon er nog mee door, al wordt het er wel wat over toen z'n arm geïnfecteerd raakte. Dat leek me best onwaarschijnlijk. Marion kon me eigenlijk het minst boeien. Haar personage vond ik niet zo boeiend, al zet ze wel goed neer wat een drugsverslaafde allemaal niet zou doen voor wat spul.
De acteerprestaties waren gewoon fantastisch. Ellen Burstyn zet een erg goed personage neer. Maar ook Jared Leto speelt erg goed zijn rol. Zelf vond ik het wat vreemd om Marlon Wayans in een serieuze rol te zien. Toch vond ik dat hij het prima deed. Alleszins beter dan de recente crap van hem.

Als er één iets is dat ik geleerd heb is: Drugs, afblijven!

4*

Wat een weergaloze trip.

Een beeld zegt meer dan duizend woorden en dat is zeker toepasbaar bij deze film. Het verhaal is interessant, maar ondergeschikt gemaakt aan het beeld. Vooral het tweede gedeelte is een hele ervaring en soms vraag je jezelf af of je wel nuchter naar deze film aan het kijken bent.

Ik denk dat Breaking Bad veel inspiratie heeft gehaald uit deze film. Vooral enkele scènes met Jessie lijken regelrecht uit deze film gekopieerd. Denk dan bv aan de chaotische versnelde scenes waarbij ze aan de drugs zitten.

De muziek versterkt dit gevoel op een geweldige manier. Er zijn maar weinig films waarbij de beelden zo goed worden ondersteund door muziek.

Vooral mevrouw Goldfarb wordt geweldig neergezet in de film. Haar verval in deze film is zo sterk neergezet dat het eng wordt.

Ik geef deze film voorlopig 4, 5* maar het zit dicht tegen een 5 aan.
Een van de meest surrealistische films die ik heb gezien. Het laatste kwartier heb ik inmiddels twee keer gekeken

Ik ook meerdere malen, wat een prachtige climax heeft deze film.

Idd. De climax zorgt bij mij voor zeker een ster verhoging. Zoiets heb ik nog nooit echt gezien in een film en het is voor mij meer kunst dan film.

De discussie of alle film kunst is hou ik me even buiten, maar die climax is dat voor mij zeker.

Een fantastische film!

Een intense rit, met briljante beelden. De personages worden fantastisch neergezet en het verhaal wordt op een heerlijke en eigenzinnige wijze gebracht. Zelden zo intens een film beleefd. De scéne met de koelkast en de woonkamer die tot leven komen, fenomenaal! De soundtrack is ook één van de beste ooit, prachtig. Het einde is ook intens en fenomenaal in beeld gebracht. De film liet me bedroefd en melancholisch achter en heeft diepe indruk gemaakt.

Wat een intense rit, wat een indruk!

De volle vijf sterren!

Heel goeie film, over verslaving, obsessie en ontwenning. De personages worden voortreffelijk neergezet door de uitstekend gecaste acteurs, en er zijn enkele memorabele scènes. De film gaat ook voor een groot deel over aftakeling, en vooral de rit die Sara Goldfarb ondergaat is uitmuntend uitgeschreven en in beeld gebracht. De metamorfose die zij in negatieve zin ondergaat, spreekt tot de verbeelding. Bovendien is de film nogal invloedrijk, zo hebben de makers van 'Breaking Bad' er overduidelijk uit geput (zie: de "high"-scènes van Jesse Pinkman).

Ik zette in met gemengde gevoelens, en aan het eind liet de film me flabbergasted achter in m'n sofa.

4,5 sterren

Gehypt, ik was totaal niet onder de indruk heel makkelijk verhaaltje vervelend gefilmd.

Juist de manier waarop het gefilmd is en in beeld gebracht wordt is subliem gedaan. Dit maakt de film des te intenser en zorgt voor een unieke beleving. Juist het fragmentarische en chaotische filmwerk zorgt voor een intense filmervaring, wat goed past bij de personages.

Maar goed, dit zal dus blijkbaar een kwestie van smaak zijn.

Ass to ass

YouTube - Ass To Ass

Weergaloze film die nog steeds blijft hangen!

Deze toch al een 5tal keer bekeken en geeft nog steeds een naar gevoel! De personages en hun verslaving worden uniek in beeld gebracht en laten niemand onberoerd. Het verhaal van hun aftakeling is shockerend, niet op zijn minst bij Sara Goldfarb! Zelden een film gezien waar beeld en soundtrack zo hand in hand gaan! De unieke filmstijl met chaotische scenes, de ondertussen legendarische soundtrack, de geweldige acteerprestaties en een ongelooflijk aangrijpende climax zijn een must voor elke filmliefhebber! 5* voor deze parel van Darren Aronofsky!

Heb deze film al een flink aantal keer gezien en ik moet zeggen dat 'Requiem for a Dream' altijd intens blijft om te zien. Echter vind ik het wel opvallend dat er hier vaak genoemd wordt dat de film realistisch is. Een aantal zaken die behandeld worden in de film zijn typisch voor het gedrag van echte junkies (zoals Harry telkens maar weer van zijn moeder blijft stelen, of hoe Marion zich prostitueert om zo haar nodige dosis te kunnen krijgen), maar er zijn ook een aantal zaken die ik persoonlijk helemaal niet realistisch uitgewerkt vind. Zo krijgt Sara van die o zo sympathieke dokter amfetaminepillen om af te vallen, ok, het is de USA, dat geloof ik wel. Echter vraag ik mij af hoe ze van amfetamine uiteindelijk zo erg kan gaan hallucineren. Ok, door slaaptekort is dat mogelijk, maar ze krijgt wel ook pillen die ervoor zorgen dat ze kan slapen en het klopt dat ze misschien paranoia ervan zou kunnen worden, maar persoonlijk vind ik het wel heel erg sappig in beeld gebracht (iets TE sappig). Daarnaast vind ik het vreemd dat als Harry bij de dokter is, de dokter bij het zien van de arm meteen de politie belt en hem niet helpt (volgens mij zijn dokters verplicht om de patient in dit geval te helpen, verbeter mij als dit niet zo is). Waarom blijft Harry uberhaupt telkens precies op dezelfde plek spuiten???. Verder is het ook nogal vreemd dat er in een dergelijke grote stad helemaal geen heroine meer is, behalve bij die viespeuk dan. Verder heb ik nog een aantal kleine zaken gezien die niet realistisch zijn, maar als ik dat allemaal ga noemen ben ik wel erg aan het mierenneuken .

Dit alles neemt niet weg dat de film zeer meeslepend is, erg veel sfeer heeft (beetje uitgekauwd om te noemen, maar de soundtrack vind ik hier toch echt aan bijdragen) en je laat meevoelen met de personages (ik had bij de familie Goldfarb, dus bij Sara en bij Harry. Daarom toch een dikke 3,5*!

Het nummer Meltdown uit deze film wordt soms helaas ondergesneeuwd door de machtige hoofdsoundtrack die mensen als eerste met de film verbinden. Toch mag deze ook niet vergeten worden.

Mooie duistere sfeer, goeie muziek en leuke filmtechnieken. Deze elementen maken de film tot een uniek werk. Echter is het verhaal ook weer niet van dusdanis niveau dat deze film een plek verdient boven in de lijsten. 3.5* is naar mijn mening voldoende.

Audiovisueel bombardement dat naadloos aansluit bij de gejaagde wereld van verslaafden. Aan wat dan ook. De hip hop montage geeft de film een gierende energie die het zelden kwijtraakt en als Lux Aeterna weer eens langskomt, staan de haren recht overeind. Zeldzaam krachtig leitmotiv. Het neigt hier en daar wel eens naar spielerei, maar wanneer Aranofsky z'n cast verder over het randje duwt, is er geen houden meer aan. Knap dat de personages binnen al deze drukte toch nog impact met zich meebrengen. En hoe. De winter is niks minder dan een misselijkmakende helletocht richting mentale en fysieke aftakeling. Een optater van jewelste. Geweldige film.

Net gekeken en ik weet nu al dat ik 'm nooit nog eens ga bekijken. Wat kreeg ik hier een naar gevoel van. Gestoord indrukwekkende film, mijn complimenten! Fantastische muziek, geweldig acteerwerk van vooral Ellen Burstyn maar ook Jared Leto. Schokkende scènes waar je niet goed van wordt. Zet je aan het denken over hoe triest de wereld toch kan zijn wanneer mensen hun leven gewoon weggooien vanwege zinloze verslavingen en/of obsessies. Drugs are bad, mkay. You shouldn't do drugs.

Na de vierde kijkbeurt weet ik het zeker, dit is één van de beste films ooit gemaakt!

Het acteerwerk is van alle vier de personages van ongekende kwaliteit.

De manier van filmen en de heftige scenes onder begeleiding van de beste soundtracks die ik ooit in een film heb gehoord, maken dit een meesterwerk!

Mooi ook hoe de film is opgedeeld in verschillende seizoenen. Waar in de zomer er alles rooskleurig uitziet, daar raakt hun leven in de herfst en winter in een neerwaartse spiraal met als eind een scene die je heel lang bij blijft!

1 keer gekeken en toen, voor mij, één van de beste films.

Maar gaan hem binnenkort herzien, kijken wat er van overblijft.

Dan deel ik ook mijn bredere visie.

Vooral het einde, dat deed ut um!

Enkele weken geleden herzien en wat mij betreft verouderde amateuristische troep . Jennifer Connelly en de soundtrack blijven wel fantastisch ...

Verouderde amateuristische troep t.o.v wat?

Pfoe wat een film!

Ik luister naar de band Bastille, en aan het eind van hun liedje 'what would you do' hoor je een citaat uit deze film.

Door dat liedje moest ik gewoon de film achter de quote zoeken!

Maar ik wist niet dat het zo'n ingrijpende film was zeg. Ik kwam half getraumatiseerd uit de film (misschien had ik de trailer eerst moeten kijken....)

Dat laat niet weg, dat ik de film toch kan waarderen, niet op de manier van 'ik heb genoten van de film', nee dat zeker niet. Volgens mij zijn er weinig mensen die deze film echt voor hun lol kijken.

Met 'waarderen' doel ik op de kunstzinnige manier van filmen, en vooral wat de film met je doet. Je wordt erin opgezogen, en erna voel je, je bijna net zo als de personen in de film, erg knap gedaan.

Ik ben begonnen met de filmografie van Darren Aronofsky in chronologische volgorde te bekijken. Met Pi kon ik niet zoveel, maar deze vind ik schitterend. De montage is het sterkste punt in deze film. Geniaal vormgegeven, waardoor je meegesleurd wordt in de afgrond waar de personages in terecht komen. Dit samen met de muziek zorgt voor een memorabele filmervaring.

Wauw, wat een indrukwekkende film. Hij staat al een tijdje op de pc, maar het leek me helemaal niets, hooguit voor een verloren uurtje, dat uurtje was er vandaag, en ik zat er dus vreselijk naast, deze film gaat wel een tijdje blijven hangen.