Requiem for a Dream (2000)

Als ik deze film zou moeten samenvatten zou me nog het best lukken met één woord: Beklemming.

Wat je hier ziet is de lelijkste kant van onze aardkloot in volle glorie, prachtig en geniaal weergegeven in al zijn oprechtheid.

Drugs, verslavingen, statusdrang, levens gevuld met niets dan sleur… Je ziet zulke dingen overal. Ze vormen zo'n doorgewinterd tandwiel van de maatschappij dat we haast niet meer zien wat het met ons doet. Het wordt door ons verworpen maar gepropageert tegelijkertijd.

Je kan vele woorden vuil maken aan zulke tragiek, maar een beeld zegt meer dan duizend woorden - deze film heeft er véél, en het zijn stuk voor stuk pareltjes.

Deze film stond al een hele lange tijd op mijn watchlijst en ik heb hem vandaag eindelijk kunnen zien. En ondanks mijn enthousiasme vind ik dit eigenlijk niet die geweldige film die ik dacht dat het zou. Niet dat ik het een slechte film vind, maar ik had er mij wel meer van voorgesteld. Het is vooral hoe het gefilmd werd dat me enorm stoort. Ik begrijp heel goed dat Aronofsky ons in hun leefwereld wou meesleuren, maar dat betekent niet dat we diezelfde chaos moeten meemaken. Ik denk dat er genoeg gebeurd op het scherm om een dergelijk gevoel van afschuw en tegelijkertijd medelijden te creëren. Voor de rest is het een goede film, maar in mijn ogen zeker niet de klassieker dat het zou moeten zijn.

Mooi beschreven

Zometeen alweer op tv, de beste film ooit!

typisch amerikaanse drugs = slecht preekfilm

Nee dan zijn films als Revenge of the nerds of Police acadamy natuurlijk veeeeeeeel beter.

Overigens preekt de film nergens, hij laat alleen zien.

Beetje overroepen film alhoewel er een paar sterke momenten in zitten.

Hoezo overroepen? Wat wordt er gewaardeerd en waarom is dat onterecht?

Met loze terminologie kom je er niet.

Gehypt? Film heeft in tegenstelling tot Trainspotting nauwelijks succes gehad in de bios. Dat voor jou de montage niet werkt is persoonlijk. Schijnbaar werkt het voor de meesten wel. Dus overroepen lijkt het mij geenzins. Men zou hooguit kunnen stellen dat het styllistisch erg verwand is met Pi.

Wel een beetje een dooddoener, hè? Alle meningen zijn persoonlijk...

Nee, dat een film overroepen is geen mening, maar een vaststelling die wat mij betreft onderbouwing behoeft.

Ik had het in eerste instantie over je uitspraak 'Dat voor jou de montage niet werkt is persoonlijk'.

ik vind het wel een tof preekfilmpje. waar is mijn naald ?

Wat maakt het succes hiervan uit? het is de enige film die mij ooit met een krop in mijn maag heeft laten zitten en de enige film die echt realistisch omgaat met drugs, inplaats van tienerfilmpjes die meer focussen op het zetten van cybergoth dreadlocks en de aanschaffing van een skateboard. Daarbij wordt er niet alleen een 13 jarig meisje gefilmd die haar eerste joint rookt, maar een 65 jaar oude vrouw die verslaafd raakt aan amfetamines.

Eens

Als je er van houdt om met een portie ellende opgescheept te worden

is deze film een echte aanrader.

Het verlangen naar telkens weer een nieuw 'shotje' is geweldig in beeld gebracht. De korte fragmenten op de pier waren ook mooi geschoten. Verder had ik er meer van verwacht, mede door de hoge score die hier stond weergeven. Toch een aardige film, die voor liefhebbers van dit thema een hoogtepunt zal zijn.

Een mooie film, uiteindelijk ook echt dramatisch, maar voor mij is het geen supertopper. Goed om je kinderen te waarschuwen tegen de gevaren van drugs. Natuurlijk zijn drugs zeer gevaarlijk, maar hier eindigt het voor de gebruikers wel erg dramatisch. Een beetje preken is het wel. 3,5 sterren van mij.

Toevoegen aan de film? Zij ZIJN de film!

Zo kan je het ook uitleggen, de vromgeving IS de film, maar wat ik bedoel is dat de overdadige vormgeving niets toevoegt aan het 'dramatische' verhaal, eerder dus omgekeerd: ik vind de tragiek van verslaving (inhoud) dus in deze films niet tot hun recht komen, daar waar dat meer lukt bij bijvoorbeeld het veel ingetogener Bad luitenant.

verveeld geen seconde

Zo zo zo, wat ben ik ongelofelijk teleurgesteld na het zien van deze film. Ik had er zoveel meer van verwacht. Op de één of andere manier kwam ik er niet lekker in en trok mij het verhaal amper aan. Ik ben een fan van drugsfilms, maar deze kon mij om onbekende reden niet bekoren. Ik zal hem volgende week nog eens terug zien. Trainspotting, Another day in Paradise en ( mijn persoonlijke favoriet ) The Basketbal Diarries waren van een hoger niveau.

Vreemde zaak, want had er geweldige verhalen over gehoord.

Requiem For A Dream is een film over mensen met een uitzichtloos bestaan. Bij de hoofdpersonen in deze film staat het algeheel welbevinden op een wat lager pitje en kiest men voor de verkeerde middelen om zichzelf een goed gevoel te bezorgen, dat wil zeggen: weduwe aan de pillen en de jongeren aan de heroïne.

Het verhaal en de karakterontwikkeling opzich in deze film is redelijk voorspelbaar, maar dat is bij deze film totaal geen probleem. Sterker nog, de film geeft een rauw beeld van aftakeling van een stel drugsgebruikers. Dat er weinig hoop en uitzicht voor deze mensen voel je al vrij snel aan. Hoewel de vier personen in het begin van de film nog niet helemaal wanhopig en vervreemd van de maatschappij zijn, kunnen we al wel vrij makkelijk stellen dat ze al iets te lang in de vicieuze cirkel zitten. Van meet af aan hangt er een kil, afstandelijk en vervreemdend sfeertje in de film, wat alleen nog maar sterker zou worden naarmate de film vordert.

De montage in de film is redelijk opvallend te noemen. Er wordt veel gebruik gemaakt van split screens, korte shots (hihi) en de fast forward knop wordt af en toe even ingedrukt. Dit past prima bij een film als deze, maar af en toe mocht het wel wat minder. Overdaad schaadt zullen we maar zeggen. En dat kan ook gezegd worden van de muziek en de dramatiek. Het was allemaal erg mooi maar ook op den duur net wat te nadrukkelijk aanwezig en iets teveel van het goede. Het nam ook wat spanning weg voor mijn gevoel. Het is niet dat film qua inhoud wat minder naar voor de dag had moeten komen, maar de vorm of aankleding (hoe je het ook wil noemen) had iets minder bombastisch mogen zijn.

Ondanks deze kritiekpunten is Requiem For A Dream een zeer mooi en aangrijpende film en erg knap gemaakt, maar het had – oh, de ironie – iets gedoseerder gemogen.

4 ster

Darren Aronofsky: het pretentieuze mannetje van de arthouse cinema. Aronofsky weet goede acteurs, schitterende muziek en een deprimerend sfeertje neer te zetten maar het is allemaal weer interessantdoenerij: drukke flitsende beelden en fast motion en allerlei andere rare dingetjes waardoor heel het drama nergens tot een hoogtepunt komen; het is allemaal vlug vlug vlug. Ook de speelduur is veel te kort om het ellendige leven van deze vier personages allemaal neer te zetten. Had dan of: maar 1 verhaal (van het oude besje) genomen of meer tijd genomen. Hierdoor was er veel uitdieping kunnen zijn geweest.

De film heeft andere aspecten die wel positief zijn maar die vind ik niet de moeite waard om uitgebreid over te vertellen.

1,5

Sorry, maar daar ging het al direct de mist in.

Rauw,indrukwekkend,misselijkmakend

wat een film !!!

wat een puinhoop,in de film dan bedoel ik

ben zeer onder de indruk van deze productie!!!

en wat een geweldige rol van ellen burstyn ,de rest van de cast was ook oke

het snelle camerawerk was in combinatie met de muziek meer dan goed,en gaf extra power aan deze film.

@panax, ik vond de film juist audiovisueel een puinzooi. Dat overdreven schokkerige gedoe en dat snelle fast-motion tempo verknalt helemaal het drama van de film.

@disneystore, ja oké. Arthouse is dan idd overdreven, maar een pretentieuze meuk vind ik deze film absoluut!

Ik begrijp wel wat je bedoelt,laatst had ik de film samen met iemand gekeken en

die vond het ook helemaal niets om dezelfde reden.

Persoonlijk vind ik het erg mooi en een opvallende stijl zoals ik het nooit eerder

had gezien, in combinatie met de muziek wat ik heel mooi en krachtig vind.

Jouw punten van kritiek maakt voor mij deze film juist zo bijzonder.

Ach ja de een vind het niets,een ander noemt het kunst.

Ik vind het een prachtige,ontroerende en bijzondere film.

Waarom dan? Waarom is de film dan zo 'pretentieus'? jij noemt de 'drukke flitsende beelden' als reden, allemaal 'vlug vlug vlug'. Maar is dat niet de bedoeling? De film laat ook alleen de hoogtepunten van 'hun verslaving' zien, liever dit dan the usual 200 minuten durende film van hoe marijuana psychoses kan veroorzaken. Dan heb ik het liever vlug, interessant en kei hard. De film is helemaal niet bedoeld om dieper in te gaan op de personages en 'hun ellendige leventje beeld te geven.' Het gaat alleen over de verslaving, niet over 'hun leven.' Geen idee dus waarom je er zo moeilijk over doet.