Requiem for a Dream (2000)

Het is maar net hoe je dat persoonlijk ervaart. Zo schokkend was die filmische virtuositeit echt niet. Bovendien veelal kort en steeds in herhaling. Nee, die "trucjes" hebben me werkelijk niet afgeleid van de kern van de zaak.

Lang geleden deze film proberen te kijken. Toen begon ik een half uur in de film, waardoor je door de aparte montage, verhaallijnen etc geen flauw idee hebt waar de film over gaat. Hij kon me totaal niet boeien, en vond het te depressief, kon ook niet afkijken.

Gister weer een poging gewaagd, en moet zeggen dat ie me nu stukken beter beviel! Het is een aparte film, waaronder de montage, maar dat stoorde me zeker niet. Acteurs waren ook goed, had totaal niet het idee dat ik naar een film keek. Het einde vond ik wel wat minder, was geen echte 'afsluiting'..

Toen gaf ik een 1,5,,, nu een 4.

Aha ! Moeten sterren afhangen van het genre? Dus een topper in een slecht genre meer sterren dan een redelijke fim in een beter genre? En is het geweldadige actie genre minderwaardig aan bv. het kunstzinnig of filosofisch genre? Niet zo simpel ! Ik kan echt wel genieten van een "goede" actie film maar gezien het genre zou ik er toch nooit meer dan 4 sterren voor geven.

Aangezien in fan ben van het actie genre levert een topper in dat genre natuurlijk 5* op. Verder heb ik binnen elk genre wel een 5*, dus het hangt niet van het genre af.

Zie nog steeds niet in waarom ik 'niet serieus te nemen' ben. Jij lijkt je er juist wel door te laten leiden aangezien je actie als een 'slecht genre' afdoet. Dus bij jouw hangt dat blijkbaar wel af van het genre, niet bij mij zoals je me lijkt te verwijten..

Edit: @ ZenZin

Een film een bepaalde score niet gunnen omdat deze (niet) in een bepaald hokje valt vind ik echt als een tang op een varken slaan. Tip: kijk van tevoren niet in welk genre een film valt, dan kun je jezelf verrassen met een hogere score dan je eigen kleine hokje toelaat

Ok bedankt voor de tip & ik verwijt niemand wat hoor, ik vroeg het me gewoon af, al lezende hier ( Vandaar de vraagtekens ) En welk genre is goed en wat zou zogenaamd slecht wezen?

Is ook niet te beantwoorden nee, ieder z'n smaak ook.

Nou heb ik deze film nog niet gezien dus ik kan er ook niks over vinden maar over het algemeen vind ik inderdaad het actie genre niet de absolute top , hoe goed het verder ook in elkaar kan zitten, het blijft wel beperkt tot aan het elkaar hangen van bepaalde vaste ingrediënten.

Ik heb die hokjes niet bedacht, filmmakers proberen er vaak zelf in te passen !

Weer een pareltje van Aronovski. Ik snap echter niet dat dit veelal gezien wordt als zijn beste werk. De film zit weliswaar fantastisch in elkaar maar anders bij bv The Fountain of Black Swan wordt de thematiek veel minder uitgezet en geeft het minder te denken. Bij de genoemde films was ik echt nog vijf minuten stil om alles te verwerken wat er gebeurd was, terwijl je bij deze film alles wel een beetje ziet aankomen. Neemt niet weg dat het een dijk van een film is met ook weer prachtige muziek van Mansell.

Dat is nou precies waar ik op doelde met mijn bericht van 3 oktober. Teveel technische hoogstandjes zitten de onderliggende emoties in de weg...

Wat een ellende overkomt de mensen in deze film, de een nog meer dan de andere.

En dan na te gaan dat het soms nog enigzins afgevlakt werd ook, omdat Amerikanen er niet van houden om te erg geshockeerd te worden. Kijk maar eens naar Christiane F. van Duitse makelij.

Toch een beetje heftiger.

Des ondanks 4 sterren voor deze film!!!

Prima film, op het einde heel licht over de top misschien, ofwel de vinger 'Drugs are bad' ligt er wel héél dik bovenop. 4*

Ik denk dat ik 'm bij een andere soundtrack zou verlagen, want wat is dit beestig. Heb onlangs de film terug gezien, en luister al dagen naar de soundtrack. Was compleet vergeten hoe goed die was. Kende het titelnummer wel, maar op YouTube staat alleen die lange versie, dus ging ik op zoek naar het nummer dat speelde tijdens de TV intro, en die is echt geniaal.

Heftiger? Christiane F is een goede film, alleen een vergelijking met het meesterlijke Requiem For A Dream gaat te ver.

Requiem For a Dream is op élk vlak beter dan Christiane F. Op visueel vlak valt er hier veel meer te beleven, het acteerwerk is stukken beter en de emoties worden goed uitgediept. De echte gevolgen worden hier door Aronofsky ook naar voren gebracht zonder zich in te houden. Christiane F is een erg goede film alleen weet je toch nergens echt dat misselijkmakende gevoel te geven.

Inderdaad Briljante Soundtrack! Geeft de betreffende scènes net dat zetje mee die ze nodig hebben.

Denk toch dat dit een beetje te kort door de bocht is. Natuurlijk wordt er in de film korte metten gemaakt met drugs alleen de film bevat voor mij meer dan alleen ''Drugs are bad''. Er is genoeg stof tot nadenken.

Kan je daar een beetje over uitweiden? Want ik kwam eerlijk gezegd ook niet veel verder dan 'drugs are bad.'

Meer 'life is bad.' Het hedendaagse leven zorgt ervoor dat mensen zich kapot maken. Dat er obsessies zijn die iedereen heeft waarin je teveel doordraaft. Drugs is bad haal ik er totaal niet uit. Eerder een prent waarin mensen zichzelf verliezen.

Ja, en dan nog. Kan geen andere film noemen die ook effectief te goed kan aantonen wat drugs ECHT doen, in plaats van een film over een 13 jarig meisje die haar eerste joint rookt en een jongen zijn lul zuigt.

Kijk naar de symboliek, in die oude, eenzame vrouw, helemaal alleen op haar appartement in New York. Herken ik perfect mijn oma in, die haar dag doorkomt door zich vol te proppen met chocolade, Dag Allemaal leest en televisie programma's kijkt. De conversatie tussen haar en Harry in het appartment is zo eerlijk, en toch gebaseerd op leugens. Het moment dat hij vertrekt roept Sara hem nog rap iets na, maar hij slaat de deur dicht. De camera stopt niet met rollen, die doet nog vier seconden verder. Sara is terug alleen, in haar appartement, met het enige om zich bezig te houden een televisie en eten.

Maar doordat ze op televisie "komt" vind ze terug een zin in het leven, zoals ze zelf zegt. Ze ziet een reden om te vermageren, dus grijpt ze naar dieetpillen. Uiteindelijk verliest ze zichzelf in die pillen, door haar eenzaamheid. Drugs is ook meer een bijzaak, het gaat niet alleen om het effect van drugs, het gaat evengoed om de reden waarom mensen naar drugs grijpen.

Net eindelijk gezien. Het eerste gedeelte, ik denk 30-40 minuten, konden me totaal niet boeien en vond ik vooral erg clichématig. Daarna werd het gelukkig een stuk interessanter toen ze echt in de problemen kwamen. Wel vond ik die versnelde stukjes erg irritant en was de film ook te chaotisch. Ik snap wel dat de makers dat zo willen doen, maar dit vond ik een beetje overdreven.

De soundtrack is natuurlijk geweldig en zorgt voor de juiste sfeer. Ook met de acteerprestaties zit het wel goed. De verhaallijn van Harry en het drugs vond ik wel een stuk leuker om te volgen dan die verhaallijn met Sara en de dieetpillen. Dat werd toch een beetje teveel van hetzelfde en echt medelijden kon ik niet met haar krijgen. De speelduur van de film is wel een pluspunt. Daardoor werd het nergens echt langdradig.

Kortom een prima film, maar ik vond hem niet zo goed als de meeste mensen hier.

.

Kreeg er geen hoogte van, versnelde beelden naast mekaar beelden boven mekaar ,geen beelden ,een wir war junkie beelden, je krijg wel waar voor je geld een film links en een rechts.

, Na precies 18.34 min heb ik dit meesterwerk in de prullenbak vernietigt .

Fijn dat de Belgische omroep de aftiteling ook laat zien. Dan heb je nog enkele minuten om weer bij te komen. Wat een naargeestige film is dit toch.

Wat een leipe film! Voor het laatst zo'n filmbeleving gehad met Fear and Loathing. Niet dat deze film er op lijkt, maar gewoon het maffe, knettergekke van beide films. Ik vond 'm erg vermakelijk, wat kan ik er verder over zeggen...?

Wie na het zien van deze film nog verslaafd raakt, wat een geweldige film

Een film over drugs en over hoe het je kapot maakt, origineel. Soundtrack was is wel stevig, hoewel ik hem niet echt bij de film vond passen. Ik was eerlijk gezegd wel licht onder de indruk van het acteerwerk, maar zo voorspelbaar verhaal...

De film is in een opzicht voorspelbaar, ja. Je ziet de 4 personages in de film afglijden in een steeds diepere, uitzichtloze put. Maar zeker niet voorspelbaar in de zin dat je weet wat er met de personages gaat gebeuren of in welke situaties ze verzeild raken.

Soundtrack past perfect bij de dieptepunten uit deze film. Het doet je hunkeren naar en nadenken over de tijden dat het beter ging. Daarom werd de soundtrack ook steeds gemonteerd bij zo'n diepte moment.

Diegenen die denken dat "don't do drugs, drugs are bad" het moraal van de film is, hebben de film niet goed door denk ik. Het feit dat drugs niet goed zijn speelt een belangrijke factor maar is zeker niet het meest belangrijke. Het gaat erom dat elk personage een eigen demon moet bestrijden; het meisje dat naar de drugs grijpt omdat ze niet de liefde heeft gekregen van haar ouders die ze nodig had. Door de drugs gaat ze seks associeren met iets dat geheel losstaat van liefde. De jongen die hunkert naar de dagen dat hij nog gewoon terecht kon bij zijn mama en ontdekt dat niemand deze plaats in zijn leven kan vervangen. De eenzame moeder Sara die haar echtgenoot heeft verloren, een drugsverslaafde zoon heeft en eindelijk de kans krijgt om op tv te komen en hierdoor weer opgenomen wordt in de samenleving waar ze vertoeft. De zoon, Harry, die volgens mij na de dood van zijn vader dieper de put is ingetuimeld, een soort van vaderfiguur mist, en geen doel meer heeft in zijn leven. Ik wil maar aantonen dat de film veel verder gaat dan dat drugs slecht zijn. De drugs zijn bij deze personages niet het oorzaak maar het antwoord op hun problematiek.

Ze hadden allemaal dromen, ze willen allemaal dromen... Dat verklaart ook meteen de filmtitel.

Zo'n indrukwekkende film die onder je huid kruipt. Bij elke kijkbeurt wordt hij voor mij beter. Ik raad dan ook aan om deze film nog een keer te kijken.

Ik kan trouwens niet geloven dat Ellen Burnsteyn naast de Oscar heeft gegrepen, geheel onterecht.

Wat een teleurstelling. Ik vond het een doorsnee film. De montering was natuurlijk interessant, maar dat was ook het enige nieuwe aan de film. Ik heb het niet zo op drugsfilms, want dat doet me altijd denken aan Carry Slee boeken. Zo onorigineel en voorspelbaar.

Jared Leto was wel leuk, maar dat heb ik ook nog niet anders meegemaakt.

De soundtrack vond ik ook leuk, maar al met al vind ik de film overschat.

Ayres, heb je het bericht van Kisje niet gelezen ?

Jazeker, maar dat doet niet af aan het feit dat het nog steeds over drugs gaat. Ik vind het een mooi verhaal van kisje, maar ik toen ik het zag, zag ik een carry slee verhaal en niet deze theorie.

Misschien dat als ik hem ooit nog een keer kijk beter snap of begrijp ofzo. Dat had ik bij Black Swan wel. We zullen zien.

Geen nood, de eerste keer dat ik a Requiem for a dream zag begreep ik niet zo goed wat iedereen er zo goed aan vond. Nu wordt ie enkel beter met elke kijkbeurt. Misschien over een paar jaartjes nog eens overwegen om je eraan te wagen

Ik vind het juist een van die 'semi-klassiekers' die met elke kijkbeurt minder wordt, alsof je er ineens doorheen prikt als door een luchtbel.

Andere 'schijnmeesterwerken' in dit dubieuze rijtje zijn voor mij Lars von Triers Antichrist en David Lynch' Lost highway....

Mijden dus, voordat ze helemaal door de mand vallen.

En wat Darren Aronofsky betreft, terug maar weer naar zijn inventieve, opmerkelijke debuut Pi, of het krachtige, rauwe The wrestler...

Meh nee, dan geef mij maar deze film. Pas op, ik vond bijv the Wrestler ook een erg intense film. Maar het wekt niet diezelfde gevoelens op die voor mij een film er bovenuit doen steken, zo als deze. Maar dat zal dan ook met persoonlijke voorkeur te maken hebben vermoed ik.

Ik heb deze toch al 5 keer gezien en ook Lost Highway vind ik juist bij elke herziening sterker worden. Maar zit daar pas op 3.