Requiem for a Dream (2000)

Hierzo is hij ook gewoon te koop.

Thanks

Een TOP film is voor mij een film die je IDD minimaal 1 slapeloze nacht bezorgt en waarvan je de titel + film over een jaar niet bent vergeten. OK het was misschien een week geleden dat ik deze film heb gezien, maar ik weet 100 % zeker dat over 2 jaar bij het horen van het woord "requiem", ik nog steeds scenes van die oude vrouw met van die shokdingen in haar oren, die jonge met die spuitarm en dat meisje "but2but" voor me zie.

Een vriendin van me belde me na het zien van deze film 's nachts bijna halfjankend wakker. Ze wilde wel slapen om van die nare beelden af te komen die ze maar steeds bleef zien, maar durfde niet te slapen om nachtmerries te voorkomen.

Een 5 voor mij.....

Wat moet je zeggen na het zien van zo'n film.......Enorm deprimerend eigenlijk, totaal niets is zaligmakend. Je ziet in de film de personages steeds verder afglijden en dit wordt op een geweldige manier in beeld gebracht dat het je aangrijpt.

Dit is de tweede maal dat ik de film zie. De eerste keer was met een groep mensen na het nuttigen van de nodige alcoholische dranken. Toen is met name het prachtige visuele me bijgebleven.

Deze keer gewoon nuchter en zonder rumoer gekeken en nu weer overdonderd door het visuele staaltje kunst. Ook zag ik er deze maal echt een verhaal in en het was deprimerend. Ik denk ook niet dat het de bedoeling was om een mooie film te maken waar je na die tijd met een goed gevoel aan terugdenkt. Het is een film die de rauwe, harde wereld laat zien van mensen die hoop hebben op uitkomst van hun droom; en om dit te verwezenlijken hun eigen grenzen overschrijden en zonder het te weten hun eigen gat graven, om er vervolgens keihard in te vallen.

binnen gekomen op mijn nr 9 van mijn top 10

het is gewoon een prachtige film om te zien de soundtrack is prachtig

geweldig geacteert en prachtig verhaal 4,5 *

Ik begrijp de hoge waardering niet. Film boeide mij totaal niet. Ik kreeg alleen maar koppijn van de schokken en steeds maar herhaalde 10 - 15 fragmenten achter elkaar in een seconde, bah!

1,5*

Toen ik de film ging kijken vond ik de film best apart en op veel gebieden best vreemd.

Toen de film afgelopen was had het zeker wel indruk op mij gemaakt een realistisch beeld(ookal weet ik nietveel van drugs maar deze gevolgen zijn in mijn ogen best realistisch te noemen.)

Toen de film afgelopen was zat ik te denken aan 4 sterren..

Nu zo kleine 10min later zit het toch nog vers in men geheugen en denk ik er nogwel aan. dus ik doe er iets bij, 4,5 sterren.

Wat een vreselijk harde zit deze film...

Een vriend van me kwam met deze film aanzetten en zag er uit of net z'n hele familie was omgekomen, wit gezicht, wijd opengesperde ogen, "...net Requiem gekeken, man!". Ik was bij voorbaat al bang voor wat ik ging zien...

Al vanaf het begin hangt er een onprettige sfeer (Who wants juice) die de onvermijdelijke ondergang van z'n karakters al ruimschoots voor het gebeuren aankondigt. Ellen Burstyn en ook de rest van de Cast (zelfs Wayans!) zijn perfect, de hip-hop montage (zoals Aronofsky het zelf noemde) is hier prima op zijn plaats en zuigt je de wereld van de karakters in en zorgt bovendien voor een mooi contrast met de rustige(re) scenes.

Walgelijk mooie erg depressieve film, die de ziekelijke pracht en pijn van de ondergang weergaloos in beeld brengt. Uniek en stem verhoogd naar -> 5*

te harde film dit.. erg ontroerend

vond hem in zijn genre goed maar kijk em liever niet meer.

Erg deprimerenede film... Enorm aangrijpend hoe je ziet hoe de personages steeds verder vallen. Ook geweldig goeie muziek. Vooral het verhaal van Harry en z'n vriendin vond ik zeer intens en extreem. Ik heb me ook geen moment geïrriteerd of verveeld aan de film.

Ook de acteerprestaties zijn uitmuntend. Je wordt helemaal in de film gezogen omdat het zo extreem boeiend en triest is. Het werd ook steeds triester... Het verhaal is geweldig goed in beeld gebracht. Dit is zonder twijfel een van de allerbeste films in zijn soort. Hoewel ik de film enorm goed vond, zou ik hem niet snel een tweede keer kijken aangezien je er toch wel een tijd bij stilstaat en bedenkt hoe het zou zijn als je je arm kwijtraakt, in de prostitutie raakt, of zo graag wil afslanken dat je dieetpillen gaat gebruiken en er helemaal de dupe van wordt.

Eigenlijk had ik helemaal niet gedacht dat ik dit zo'n goede film zou vinden. Dan vind ik mezelf toch sneller bij actie, horror, of thrillers. Ik plaats deze film ook in mijn top 10 op een welverdiende 5e plaats.

Cijfer= *****5*****, een echte aanrader.

Darren Aronofsky maakt deze film tesamen met het geweldige acteerwerk en de schitterende muziek. Zeer grauwe beelden met interresante verhalen. Helaas worden de verhalen niet goed uitgewerkt. Puur doordat het er vier zijn. De film wil de tragiek in een hoog tempo brengen en dringt hem bijna op. Hierdoor slagen veel heele potentieele scéne's niet en liggen veel dingen er te dik bovenop. Je kunt niet in anderhalf uur even vier verhalen van totaale ellende er door drukken. Als ze nou één verhaal hadden gekozen (Die van het oude vrouwtje) en dat gezeik over die junks weg hadden gelaten (we've already seen that) dan was de film een stuk sterker geworden.

Neemt niet weg dat er veel factoren wél geslaagd zijn.

4,0*

Ik denk net het tegenovergestelde: door de 4 verhalen in reuzentempo over het scherm te laten razen en die dan nog is te vergezellen met bombastische muziek, raak je des te meer in de film gezogen.
Het uitgangspunt zie je natuurlijk al van ver afkomen (wat had je dan gewild?) maar toch weet Aronofsky dit op een fenomenale manier weer te geven. Absolute hoogtepunt: Alle personage's die aan het einde in foetushouding gaan liggen.
Dat noem ik drama. 5* nog steeds

Drama?

Dit zijn neppe stukjes tragiek die te snel interresant willen doen. Enkel om de stijl kan ik deze film waarderen.

Mooi gezegd, kan ik me goed in vinden.

Prachtige shit film. Begon steeds meer te boeien door het goede spel en meeslepende muziek. Voor mij een 4*

Mijn nummer 11 in mijn top 10.

De personages in de film blijft wel heel weinig bespaard, maar toch greep het drama me wel aan. Vooral het spel van Ellen Burstyn, die heel sterk de transformatie neerzet van een nog vrij normaal en gezond mens tot een brabbelend oud vrouwtje. Vooral in die scene dat twee vriendinnen uit de buurt haar komen opzoeken in de psychiatrische inrichting/afdeling is wat dat betreft erg aangrijpend vind ik.
Desondanks is de film wel uit mijn top-10 verdwenen. Na de zoveelste kijkbeurt verliest de film toch wat van zijn kracht. Je weet al wat er allemaal gebeurt en het verhaal stelt weinig voor in feite.
Voor mij bepaalt het herkijkgehalte of de film uiteindelijk een absolute topper is of niet.

Sommige films moet je maar 1x kijken omdat het om de verrassing gaat van het moment. Meerdere malen een film bekijken heeft niets verder te maken met de kwaliteit van de film.

Integendeel.

Op een hoge uitzondering na bewijzen films zich voor mij inderdaad pas bij herziening echt.

Prachtige film, de claustrofobische wereld der drugs is prachtig weergegeven!

Een terechte 5!

Nog eens herbeken,blijft een 5.

Zeer goede film

Dit is echt een van de meest memorabele films die ik ooit gezien heb, een keer gehuurd met een vriend van me en we hebben de hele film uitgekeken zonder ook maar iets tegen elkaar te zeggen en op het eind keken we elkaar aan...zo van wauw! Later zelf ook op DVD gekocht en toen aan mijn ouders laten zien die het maar een vreemde film vonden. Toen ik hem nog een keer had gekeken viel een vriend van me flauw net voor het einde van de film....je weet wel welk stukje.....

Nou dat zegt wel wat over de impact van deze film!

4.5*

Nou, de recensies hebben mij wel erg overhaald om deze film te kijken. Alleen ik kan hem nergens vinden, mijn videotheek heeft hem ook niet. Weet iemand misschien een winkel waar hij nog te krijgen is?

Hier.

Bedankt.

Dat is dus totaale bullshit. Een echt goede film kan alleen maar sterker worden bij herkijken, doordat je dan meer kunt zien dan bij een eerste viewing. Juist bij de 2e of 3e viewing ben je kritischer en vallen er veel dingen op die de film alleen maar krachtiger kunnen maken. Requiem For A Dream zou een uitgelezen kans zijn om ook dit aspect in de film te stoppen. Bij een 2e viewing zou een subtiele uitwerking van de psychologie kunnen boeien. Maar nee, de film wil één keer heel snel vermaken en houd er dan mee op.

Na bijna 2 jaar weer eens herzien. Herinnerde mij immers niks meer van de muziek van deze film.

De visuele pracht viel mij nu veel meer op. Met name de verhaallijn rondom Sara Goldfarb vond ik indrukwekkend. Prachtig hoe Aronofsky erin slaagt om haar neer te zetten als aardig mens met idealen die geveld wordt door het stelstelmatig uithongeren van haarzelf. De psyche van haar geest wordt geweldig weergegeven. Angsten komen bovendrijven en voeren steeds meer de boventoon. De realistische wereld verandert langzaam aan in een surrealistische trip. En dat allemaal onder begeleiding van prachtmuziek. Al vond ik de soundtrack in Pi nog wat krachtiger.

De andere verhaallijn is wat dubbel. Sommige situaties waren deels nieuw voor mij, doordat zij wat vervaagd waren. Sterk zijn de momenten tussen Leto en Connelly. Beide zien hun toekomst langzaam uit beeld drijven. Richting het einde, vond ik de film net wat minder worden. Het richtte zich allemaal ineens wat meer op de gevolgen van een drugsverslaving. Terwijl eerder vooral een bepaalde geestestoestand werd uitgebeeld. Dit ervaarde ik zo, omdat er in deze verhaallijn uiteindelijk mensen van buitenaf Leto en zijn vriend kleineren. Ze worden beschimpt, we krijgen een niet zo smakelijk uitziende arm te zien en we zien een boor die zich een weg maant in een lichaam. Wellicht was de hoofdrolspeler in een bad trip beland, maar ik vond het net iets teveel van het goede. De gevolgen van drugsgebruik werden naar mijn mening te echt, waardoor de film toch wel een beetje naar het moralistische neigt op het einde bij deze verhaallijn. De afsluiting van de verhaallijn van Sara Goldfarb vond ik dan stukken subtieler. Daar maakte je vooral mee wat Sara onderging terwijl ik bij de andere verhaallijn op het einde meer onderving hoe andere mensen tegen drugsgebruik aan keken.

Beetje jammer van de wat wrange nasmaak. Verder gewoon een topfilm die bij herziening alleen maar sterker wordt. Uit mijn anonieme 4* lijstje gehaald en met stip gestegen naar een van de betere 4* `s. De film leunt dus tegen een 4,5* aan. Wellicht in de toekomst. De trailer van de film krijg ik bv. gewoon niet uit mijn hoofd, zo mooi.

Als Clint Mansell je weet te bekoren kan ik je enkel de soundtrack van The fountain aanraden. Persoonlijk vind ik die de beste van zijn drie samenwerkingen met Aronofsky!! Echt een geweldige CD...



Ik ben het met je eens al je zegt dat het verhaal van Sarah beter wordt uitgewerkt en dat de tragiek in dit verhaal bijna voelbaar is. Maar dat dit verhaal het meest subtiele van de 4 is?? Je krijgt aan het einde van haar verhaal namelijk verscheidene beelden van haar "behandeling". Er wordt zeer snel gecut tussen haar maaltijden adhv sondes en de electroshocks. Daarna krijg je haar te zien na haar behandeling. (Wat ik persoonlijk de meest ontroerende scène van de film vond.) Haar verhaal wordt met andere woorden volledig verteld, dit staat in contrast met de overige verhalen waar een einde nog lang niet in zicht is. U beweert dat deze verhalen te moraliserend zouden zijn, maar als Selby/Aronofsky echt zouden willen moraliseren zouden ze hen toch laten afkicken en ze hun fouten laten toegeven ( à la trainspotting). Dit doen ze echter niet, ze laten de gevolgen zien van hun keuzes MAAR dit wil toch absoluut niet zeggen dat ze hun lesje hebben geleerd EN juist daarin schuilt de tragiek van hun weggespoten leventjes...

Meer subtiel in de zin van: dat je echt ondervond hoe verschrikkelijk zij van de kaart was. Ik kreeg hier meer het gevoel dat Aronofsky echt een stemming over probeerde te brengen. Iets wat ik bij de andere verhaallijn als minder ervaarde.



Herstel, ik vind het verhaal van de 2 vrienden richting het einde wat moraliserend. De verhaallijn van Sara Goldfarb is subliem. Zoals jij al zegt, zij is totaal van de wereld en dat ervaar je ook zo als kijker. Er wordt gelukkig ook geen happy end aan gebreid waarin zij haar fouten toegeeft godzijdank niet.

Alleen bij de 2de verhaallijn ervaarde ik de angsten van Leto minder en kreeg ik meer te zien hoe zijn omgving over hem dacht. Die toch een flinke blijk van afwaardering lieten doorschemeren in hun gedrag. Misschien beeldde hij zich het wel in, waren het hallucinaties. Ik vond ze echter minder indrukwekkend dan Sara Goldfarb `s psychotische gemoedstoestand, die ik als intenser ervaarde.

Over de kijkervaring kunnen we geen discussie aanvangen, dit speelt zich af op persoonlijk vlak en is dus voor elk van ons verschillend. Toch vind ik het enigzins opmerkelijk dat u poneert dat de sfeer en de stemming in de verhalen van Harry, Tyrone en Marion in mindere mate wordt uitgebeeld dan in het verhaal van Sarah. Terwijl u zelf zegt dat er bij de 2de verhaallijn vooral gebruik wordt gemaakt van de gedachten van de hen omringende mensen. Persoonlijk vond ik dat dit juist een zeer realistisch beeld schetste van de manier waarop drugsgebruikers naar de wereld kijken. Junkies zijn meestal zeer onzekere mensen en hebben er een hekel aan om met de vinger na gewezen te worden. In de finale van de film worden ze door iedereen op grond van hun walgelijke levensstijl beoordeeld; Tyrone wordt beschimpt door de cipier (Hubert Selby Jr.), Harry wordt hardhandig aangepakt door de dokter en Marion wordt misbruikt door Big Tim. Dit alles resulteert in een zeer geslaagde weergave van de sfeer van het claustrofobische wereldje van drugsverslaafden... Dat de film een mokerslag teweegbrengt is ongetwijfeld waar, maar ik vind dat Aronofsky niet als moraalridder kan beschouwd worden. Hij laat de gevolgen zien van overmatig drugsgebruik op een harde manier, toch blijven we bespaard van een al te prekerige boodschap... Of bewijs mij mijn ongelijk!