A Beautiful Mind (2001)

Als je ergens niet voor echte passie of emotie's naar hoeft te kijken is het imo de Aziatische film.

Nee, ik denk eerder dat je de 2 totaal niet kan vergelijken. Er is een groot verschil tussen Aziatische cinema en Amerikaanse in het algemeen, en zeker op gebied van emotie, passie en drama. Dat komt ondermeer door het cultuurverschil. De één is daarom niet minderwaardig aan de ander.

Mocht een Japanse regisseur dit verhaal van Nash verfilmt hebben, heb je natuurlijk een totaal andere inval. Maar neem een gemiddelde westerse regisseur en je hebt een soortgelijke aanpak. Ik kan gerust begrijpen dat de verfilming je totaal niet ligt hoor, maar dergelijke verwijten kan je hem toch niet maken denk ik. Er zitten tal van briljante scenes in. (De berekening die hij maakte in dat café zodoende dat elk een meisje zou hebben om maar een voorbeeld te noemen.) Het is enorm moeilijk om zo'n verhaal te verfilmen zonder al te routineus of cliché over te komen. Volgens mij zitten er zeer veel originele zaken in.

Je bent een moeilijke kijker ook he, onderhond. Langs de ene kant vind je het te soft, en dan spreek je weer van te weinig emotie... Nu ja, het heeft toch niet veel nut hierover verder te gaan, je bent duidelijk radicaal tegenstander van deze film. Maar goed, elk zijn gedacht.

Leuk hoe jassonn tussendoor even mijn stelling kracht bij zet . Subtiel dus.

Dit is inderdaad het werk van een gemiddeld Amerikaans (niet Westers, want een Europese film zou er nooit als deze uitzien) regisseur, en daar kan ik jammer genoeg weinig tot niks mee.

Het is niet dat ik deze film te soft vindt, het is dat het mij niet als oprecht en gemeend overkomt, en daardoor op weinig sympathie kan rekenen.

Daar kan ik me in vinden, ik weet wat je bedoeld. Bij veel van dit soort films van Amerikaanse makelij heb ik ook dit gevoel. Bij deze nu net niet. Ik kan niet uitleggen waarom...

Misschien is het al ergens gepost en in dat geval sorry. Maar zou de samenvatting van deze film aangepast kunnen worden. Aangezien er nu toch we wat veel verklapt wordt.....

Verder een leuke film, die me wat meer verteld over de man waavan ik nu al menig boek heb moeten lezen. 4*

Is al vaker aangehaald, maar de film is destijds ook zo gepromoot dat aanpassing (van mij) niet nodig is.

Staat er bij de plot van The Village soms ook dat het om een zinderend, spannende film gaat? Ach dat kan wel blijven staan

In zo'n geval zou het om een mening gaan en niet om een feit

Maar zo is ie wel gepromoot? Vond die trouwens wel erg goed daar niet van.

Misschien moeten we het maar aanpassen om van het "gezeur" af te zijn. De "spoilers" uit alle berichten halen gaat me echter wat te ver.

Ik vodn dit wel een mooie film. Niet heel veel meer, niet heel veel minder.

Ik vind het wel mooi hoe je als kijker meegenomen wordt in hou Nash zich voelt. Het eerst derde deel denk je van: dit slaat straks om naar een actiethriller met plottwists, wij geloven dan ook in zijn waanbeelden, net als Nash zelf. In het middenstuk weten we niet waar we aan toe zijn, wordt hij stiekem gevangen gehouden en kapot gemaakt? Is zijn voruw wel te vertrouwen etc, net als Nash zelf. In het laatste deel weet je hoe het zit, maar heb je toch af en toe het idee van: he? is wat ie ziet nou...? Ziet ie achteraf toch een verband in?... Vond ik wel origineel en verassend.

Hoewel ik al vrij snel in de mot had dat er iets loos was met het hoofdpersonage, toch een goeie film (buiten Crowe ook een sterke prestatie van Ed Harris). *** 1/2

In mijn ogen een erg mooie film! Het kan natuurlijk aan mij liggen, maar ik kreeg pas echt in de gaten dat er iets mis was met John Nash na zijn opname.

De schoonheid van Jennifer Connelly heeft natuurlijk ook een beetje geholpen met het waarderen van de film .

4*

Laten we zeggen dat ik dit ook een mooie film vond. Standaard sentiment werkt bij mij maar af en toe, en deze film hoort blijkbaar bij de gelukkigen: ik was echt wel onder de indruk. Misschien komt dat wel omdat deze film zo mooi toont wat wiskunde eigenlijk waard is, en waarom sommige mensen er zo door gefascineerd worden: het is een mooie, fascinerende en vaak hypnotiserende breinkunst, en als je er eenmaal door meegesleept wordt, is het erg moeilijk om je terug los te maken. Dat merk je al op het lage niveau waar ik me bevind, dus dat zal voor mensen als Nash niet veel anders zijn. Los van dat hou ik af en toe wel van een verhaal dat perfect biedt wat ervan wordt verwacht, niets meer, maar inderdaad ook niets minder. En omdat ik in een goede bui ben krijgt de film dus 4 sterren.

Grappig. Dat is nu juist de andere gelukkige die ik in gedachten had.

Blijkbaar zit er toch ergens een fundamenteel verschil tussen ons dat verder reikt dan dat de een valt op warrig haar en de ander op mooie lippen

Tja, hier zit iemand die zich doodergert aan standaard (lees opgeklopt ) sentiment.

Je zo laat bedonderen, en dat voor een pyscholoog meneer Freud ... shame on you

Hoe moet ik dat subtiele zien? Als iemand 15 keer in plaats van 12 keer per minuut met ogen knippert, is hij minder zelfverzekerd? Of als iemand voor een zwart/donker schilderij staat met een stalen gezicht is ie aan huilen? Of als mensen 100 cm van elkaar af staan ipv 120, dan zijn ze verliefd? Nee, even zonder gekheid, aan wat voor soort tekenen/symbolen moet ik dan denken bij die "japanse subtiliteit" en waarom is dat niet fake?

Dat subtiele zit em vooral in de innerlijke strijd. In dit soort drama's word je vooral geleid door uiterlijke dingen. Een personage begint hard te wenen, totaal te flippen, vertelt wat hij allemaal denkt en voelt. Ik link dit soort dingen gewoon met Amerikaanse overdramatiek. En na oververzadiging komt passiviteit.

In Japanse drama's zie je vaak situaties en personages die bezig zijn een innerlijke strijd te voeren. Blikken, lange stiltes, acties in plaats van woorden. Een personage stapt op een ander personage toe, ze kijken elkaar lang aan, de één buigt z'n hoofd en de ander loopt weg ... da's wat ik een prachtig tekenend afscheid noem, niet het gebleir en gezanik dat je in andere films tegenkomt.

Ik heb het gewoon niet met overdreven dramatiek, zal wel wat met m'n persoonlijkheid te maken hebben zeker ?

Ik begrijp perfect wat je bedoelt, maar ik stoor me er gewoon niet zo aan. Uiteindelijk zijn wij (lees: ik) zo geconditioneerd door de Amerikaanse manier van doen dat we dat gewoon als de standaard zijn gaan beschouwen, ook al is het veel te overdreven om nog realistisch te zijn.

Maar ik geef toe dat een film van bijvoorbeeld Ingmar Bergman op mij veel meer indruk maakt, ik zie ook wel dat de emoties daar veel beter en subtieler uitgewerkt zijn. Maar films als deze, of AI, of zelfs Dancer in the Dark vind ik net zo goed werken, alleen dan op een 'lager intellectueel niveau' (waarmee ik eerder Bergman hoger wil plaatsen, en niet die andere films wil degraderen, zoals jij doet in je vergelijking met Japan)

Terug naar deze film. Ik vond hem wel OK, maar ik kan me wel voorstellen dat je hem te hollywood cliche achtig vind.

Beide films doen het net wel goed bij mij (Magnolia 5*, Happiness 4*), maar beiden hebben dan ook veel meer te bieden dan enkel sentiment

Wat een rete goeie film! Als je je in gaat zitten leven in die kerel...

Vond het wel spijtig dat er overal al wordt verraad dat Nash schizofreen is, want dat maakt de film minder leuk om te bekijken. Anders zou je het zelf kunnen ontdekken. Had ook al zo'n gevoel bij de Truman Show.

Ik heb deze film vandaag gezien en ik wist niet van tevoren dat hij schizofreen was, dat was dus de grote verassing van deze film, voor veel mensen die dat al wisten voordat ze de film gingen kijk is dit jammer want dat verpest de film toch wel een beetje, toch vond ik dat deze film veel saaie momenten had, 2,5 *

Crowe speelt fenominabel!!! helaas kon de rest van de film mij weining boeien.

GEWELDIG zoals Russell Crowe acteren kan.

Dan geloof je gewoon niet dat hij dezelfde is als de gespierde vechter in The Gladiator.

Toen ik deze film, voor het eerst zag deed, heb k er eigenlijk niet zo geintereseerd naar gekeken. Maar toen ik hem later nog eens zag, en ik me ging focussen op de muziek was ik verkocht. Het heeft echt iets met me gedaan. Ik ben verslaafd aan de film letterlijk en figuurlijk. Ik heb hem denk ik al zo'n 50 keer gezien, en ken bijna alle tekst uit me hoofd. Maar wat mij het aller meest deed Was Jeniffer connelly, zij is echt de most beautiful actress I've ever seen. En dan die muziek er onder gewoon echt geweldig. Ik heb ook gelijk de Muziek cd gekocht. En mijn aller grootste glorie gaat natuurlijk uit naar Ron Howard/ James Horner and Russell Crowe. Dit is de beste film die ik ooit heb gezien.

een DIKKE 5 sterren.

All the best,

Almar

De muziek is inderdaad prachtig, wat de laatste tijd niet vaak meer gebeurt bij James Horner. Hier hoor je voor een keer niet zijn constant gerecycleerde tunetjes.

Magnifieke film! Waarom ? Zie uitleg van djelle, mooi gezegd.

Onderhond, ik vind het wel jammer dat ik alweer (3de maal op rij) jou een goede film zie afbreken met zowat dezelfde argumentatie. Dat de film jou niet raakt, mij best, dat is je volste recht, maar je lijkt wel altijd dezelfde uitleg klaar te hebben als het om, in jouw ogen, slechte films gaat.

Anyway, 4.5*

Ja, wow, vreemd, consistente argumentatie. Hoe durf ik.