A Beautiful Mind (2001)

Voordat ik deze film keek, wist ik amper iets van Nash af, behalve het feit dat hij een wiskundige was. Op sommige punten lijkt de film me redelijk geromantiseerd, waar het niet dat het wel bij deze film past. Realistisch is het dus misschien niet helemaal, maar mede daardoor is het wel een prachtige film geworden om naar te kijken. Nash in gevecht met zichzelf is heerlijk in beeld gebracht, en daardoor kreeg ik sympathie voor hem en zijn vrouw. Dramatiek spat soms van je beeldscherm, mede door de geweldig spelende Crowe en Connelly. Komt zeker in mijn Top 10

Uitstekende film over een briljante wiskundige die benaderd wordt door de overheid vanwege zijn capaciteiten. Een mooi verteld verhaal waarbij de twist op het midden van de film geloofwaardig is en het meteen een heel andere film oplevert zonder onevenwichtig te worden. Mooie aankleding en een prima rol van Russel Crowe.

“Imagine if you suddenly learned that the people, the places, the moments most important to you were not gone, not dead, but worse, had never been. What kind of hell would that be?”

Nog steeds indrukwekkend. Je zou kunnen zeggen dat alles oerdegelijk is (een handelsmerk van Howard), maar hier werkt dat in het voordeel van A Beautiful Mind. En film over een briljant wiskundige met schizofrenie hoeft niet heel “flashy” te zijn, als de personages maar geloofwaardig en interessant zijn en de acteurs goed gekozen.

Dat laatste is zeker het geval. Crowe laat hier zien wat hij allemaal in zijn mars heeft en zelfs de kleinste beweging of oogopslag komt overtuigend over. Vooral in het tweede gedeelte als depressieve Nash maakt hij indruk. Die verdwaasde blik gaat door merg en been. Connelly is altijd sterk en ze weet zowel de liefde voor Nash als de vertwijfeling en frustratie ijzersterk te spelen. De beelden waren mooi en rustig en vooral de scènes op de Princeton Universiteit waren erg sfeervol. Die pennenscene op het laatst en de speech van Nash blijven me toch elke keer weer kippenvel geven. Nogmaals, A Beautiful Mind is oerdegelijk en door de acteurs, het indrukwekkende verhaal en de mooie sfeer blijft de film indruk maken.

Echt tranen op het einde !
Er is alleen 1 ding wat ik niet snapte.

Hij kreeg insuline injecties en dat is volgens mij voor diabeten net als ik
Ik denk dat ze antipsychotica bedoelen en dat krijg ik ook
Soms was het ff moeilijk om te zien wat hij moest doormaken om er min of meer een beetje uit te komen en of er mee leren omgaan Ik herken dat wel. Heel geloofwaardig neergezet verder en het is zo spannend dat je wilt weten hoe het afloopt
Dapper van zijn vrouw om bij hem te blijven echt respect

Een prima film waarin goed acteerwerk wordt geleverd.

5 sterren voor mij.

Er zit een duidelijke opbouw in waarin het leven van Pr. Dr. Nash verteld wordt, niet zomaar een leven, maar een leven met een ziekte. De regisseur heeft ervoor gezorgd dat deze geniale man eer krijgt voor zijn kennis, maar ook hoe hij om is gegaan met zijn ziekte, zijn hele leven lang. Overigens raad ik aan om na de film even verder te kijken op het internet over deze man, hoe hij is overleden, (86 jaar) en wat hij nog meer heeft opgelost. Ook is er een spel bedacht door deze man samen met Piet Hein (Deense man)

De meeste creaties van Howard vallen wel goed bij mij, maar dit.....wat een miskleun. Saai en langdradig vanaf minuut 1 en dan heb je nog 134 minuten te gaan. De degelijke opbouw van het verhaal en Crowe redden nog een snippertje van deze film.

Erg goede en meeslepende film, je zit al vrij snel helemaal in de film en de 135 minuten vliegen dan ook echt voorbij.

Begint misschien wat slapjes maar naarmate de film vordert en we vertrouwd geraken met de mens Nash en wat er met hem aan de hand is, groeit de film uit naar een zeer degelijk niveau.

Het vergt wel een acteur als Russell Crowe om het complexe personage van de nobelprijswinnaar te vertolken. Naast Crowe zijn ook Jennifer Connelly en Ed Harris op hun best.

Hele mooie, enigszins geromantiseerde film over het leven van John Nash.

Ik was geenszins bekend met het boek of met de persoon John Nash. Dit leidde er dan ook toe dat de geweldige twist halverwege de film compleet onverwachts kwam. Hierdoor kreeg de film een geweldige boost en wordt ervoor gezorgd dat de interesse geen seconde verslapt. Ook mede dankzij de fenomenale acteerprestaties van Crowe wordt je helemaal in de film getrokken en vliegt de tijd voorbij.

De film speelt zich voor een groot deel af in de jaren 50. Dit verklaart ook de insulineshock therapie die rond die tijd werd toegepast. De setting en beelden dragen bij aan een onderhoudende film die nergens verveelt.

4*

Met veel verwachtingen aan de film gestart, maar kon deze niet inlossen. Begin is goed en het einde ook, maar het middenstuk duurt me wat te lang. Verhaal van iemand die plots schizofreen blijkt te zijn is voor mij ook al veel beter uitgewerkt in Shutter's Island. Dus de twist halverwege deed me dan ook minder. De precieze effecten en hoe ermee omgegaan wordt vindt ik dan beter weggezet. Connelly en (vooral) Crowe spelen wel zeer goed. Beetje spijtig dat Crowe hier geen Oscar voor gekregen heeft. Het einde is zeer mooi/ontroerend met de pennenscène en Nash' toespraak.

Ik zag A beautiful mind jaren terug een paar keer en keek vol uit naar deze herziening. Voor mij blijft deze film weergaloos en boet hij nauwelijks in aan kwaliteit. A beautiful mind mag dan wel uit mijn persoonlijke top 10 verdwenen zijn, dat doet niets af aan de afbreuk van de film zelf, maar meer aan de hoge concurrentie van de rest. A beautiful mind doet me enigszins denken aan Scorseses 'Shutter island' met Leonardo DiCaprio. Deze versie is echter wat braver en meer geromantiseerd in tegenstelling tot het rebelsere meer thrillerachtige Shutter Island. Toen ik de film voor het eerst zag kende ik John Nash niet en wist ik ook niet wat hij bereikt had. Het deed me erg onbevangen naar de film kijken en was onmiddellijk onder de indruk.

In de eerste plaats onder de indruk van de uitmuntende acteerprestaties. Russell Crowe vertolkt hier voor mij één van zijn beste personages in zijn carrière als de schizofrene John Nash (nog beter dan pakweg LA Confidential of The insider). Vreemd dat in 2002 Denzel Washington aan de haal ging met het Oscarbeeldje voor beste acteur in Training Day. Hij kreeg die eer eerder wel bij Gladiator ... Crowe geeft een extra dimensie aan John Nash met zijn houterige pinguïnachtige wandeltred en bewegingen. Ook zijn verdwaasde blik toen hij zijn zoon vasthoudt is werkelijk schrijnend en tegelijk top. De immer bevallige Jeniffer Connelly - wat een vrouw (!) - moet alles behalve onderdoen voor Crowe. Met de nodige flair van doortastendheid, angst en wanhoop geeft ze zeer goed gestalte aan Alicia, de echtgenote van Nash. Ook van Ed Harris weten we al langer dat hij steengoede bijrollen kan vertolken.

Ondanks het feit dat er op zich niet zo heel veel gebeurd in de film, blijft de film enorm boeiend. Hij verveelt amper en de 135 minuten zijn in een mum voorbij. De liefdesromance is misschien iets minder, maar met Ed Harris erbij komt er opnieuw wat vaart in de film. De ontdekking van de schizofrenie en de behandeling ervan was interessant om volgen. De klemtoon van de film ligt tegelijk bij zijn wiskundige genialiteit als bij zijn ziekte en welke impact dit laatste heeft op hem en zijn omgeving.

Misschien werd het leven van Nash iets te geromantiseerd voorgesteld, maar toch heb je met Ron Howard een vakman aan boord als je weet welke zorg en inspanningen er geleverd werden om enerzijds de wiskundige formules geloofwaardig over te brengen en tegelijk anderzijds deze complexe materie transparant te maken voor het grote publiek. Knappe film, elke keer weer!

Mooie film. Ik weet nog dat ik er ooit aan begonnen was, en het aflegde. Nu vond ik het wel vrij boeiend, en uiteraard is het tweede deel ook wel echt het sterkste deel van de film. Ik vond dat deze film vooral de schizofrenie goed voorstelde. Het is natuurlijk iets dat tegenwoordig al veel, te veel gedaan is, maar in deze film vind ik het in tegenstelling tot andere films een pak beter, omdat het beter te begrijpen valt en het perspectief van de man gewoon beter wordt voorgesteld. Ik wist wel dat de film over één of andere psychische aandoening ging, maar ik dacht eerder dat het om autisme ging (door zijn sociale incapabel gedrag in het begin), dus daardoor was de twist voor mij toch een verrassing. Wat ik goed gedaan vond in deze film is dat de manische episodes goed werden vertoond (bvb. wanneer hij zijn vrouw bijna vermoordt door zijn eigen paranoia door de personen die hij blijft zien). In andere films vind ik dat meestal een pak minder goed gedaan, ondanks de gelijkaardige aanpak. Een ander sterktepunt zijn de acteerprestaties. Russell Crowe springt hier echt bovenuit, en ook op andere vlakken is de film solide, zoals het bij een biografie ook hoort te zijn.

Kan iemand mij vertellen hoe het mogelijk is dat als zijn vrouw binnen komt op zijn werk dat er dan wel een MP staat die haar binnenlaat ? dit gebeurt toch in zijn verbeelding

Goede film. Niet één die gemakkelijk wegkijkt, hij is best zwaar en mysterieus, met puzzelstukjes om over na te denken. Het acteerwerk vind ik sterk en het verhaal is mijn ding. Het thema psychische ziektes/problematiek spreekt mij sowieso aan, en de spannende manier waarop het verhaal is uitgewerkt, hield mijn interesse vast, al was dat niet zo vanaf het begin. Toen de film eenmaal op gang kwam, kwam ik erin en had het mij in zijn greep. Één van de betere films. 4*

Mooie film, goede acteurs, diepgang. Ik wist niet wat echt was, wat niet. Net als de hoofdrolspeler..!

Degelijk.

Howard is duidelijk een nogal braaf regisseur. Hier stapt hij wel bij vlagen iets meer uit zijn comfortzone. Hij durft hier iets meer dan in zijn algemene film maar het blijft echter een nogal brave film die niet op bizar veel punten weet uit te blinken helaas.

Crowe doet het best goed. Beter dan ik eigenlijk van hem had verwacht. Hij doet hier ook een iets andere rol. Al is hij in het eerste gedeelte van de film niet bepaald geloofwaardig. Vooral omdat hij echt te oud was om nog als studentje rond te lopen. Eenmaal in de meer volwassenen periode maakt hij direct meer indruk.

Visueel niet heel bijzonder uiteindelijk. Bij vlagen degelijke camerabewegingen maar ik vond het in ieder geval erg "veilig" in elkaar gestoken. De gewoonlijke dosis drama, de gewoonlijke dosis biografie. Alhoewel de formule iets anders in elkaar zit, blijft het veilige cinema.

De drama is niet altijd ook met veel impact uitgevoerd. Het blijft een beetje veilige en typerende drama die voorbij komt, met een paar iets intensere scenes tussendoor. Dat maakt de drama iets beter, maar voor de rest blijft het vaak te regulier.

Wel een knappe twist in het middenstuk. En de film blijft wel interessant aangezien er genoeg mystery in de lucht blijft hangen. Dat zorgt ervoor dat de 135 minuten best vlot omgaan. Daarom ken ik de film nog een voldoende toe. Maar voor de rest inderdaad typische oscarbait.

Officer, I saw the driver who hit me, His name was Johnny Walker

Filmpje die nog altijd degelijk en goed te noemen is, maar ooit wel eens grotere indruk maakte.

Wat nu toch wel opvalt is de lange en trage aanloop van omme nabij een uur waar we slechts kennis maken met Nash en zijn sociale contact gestoordheid. Iets wat heden ten dage mij te lang duurt en het niveau heeft en niet bijzonder boeit, slecht grappig en ter informatie. Maar gelukkig verbeterd en verandert de toon na een uur.

Schimmige figuren en gebeurtenissen, paranoia en wantrouwen, geheime opdrachten, de toon hier van wordt uitermate goed en mooi neergezet mede door de prima soundtrack die een hele mooie en indringende terugkerende melodie bezit. Daarna wordt meer dan prima de dubbele toon gevoerd en gebracht. Is het een complot tegen Nash of wordt hij echt gek? Crowe speelt 'de patiënt' erg goed. Helaas zelf ervaring met geesteszieken mensen en van het loopje, naar mate hij oudere wordt, tot de niet begrijpende en verbaasde blikken tijdens het gesprek met Alicia zijn gewoon erg goed en herkenbaar. Tevens ook de onbereikbaarheid en dat shot van de dokter en Alicia terwijl Nash daar binnen ligt. Wat een engelen geduld ook van die vrouw en de later strijd van Nash, van willen zijn, en willen doen om je vervolgens zo te verliezen. Goed bedoeld van zijn kant zelf...

Zoals gezegd, pakkende soundtrack. Uitmuntende prestaties van zowel Connolly, zoals altijd om op te vreten, en Crowe en een boeiend verhaal over de valkuilen van het geniaal zijn en de strijd om met geestesziekte om te gaan. Is er dan niets op aan te merken? Zeker wel, zoals gezegd de aanloop is erg lang en gezapig. Dan de correctheid van de film. Nash had al een kind uit een eerdere relatie dus zo Sheldon Cooper in het kwadraat zal hij toch niet geweest zijn. Dan het feit dat hij in de film relatief snel weer de inrichting uit is terwijl hij in werkelijkheid 35 jaar inrichting in en uit ging aldus Wikipedia. Dan de geruchten van homofilie...ik kan me herinneren dat er destijds veel kritiek op de film was die een te mooi beeld schets van het karakter Nash.

Desondanks is A Beautiful Mind nog een meer dan prima film die vanaf het uur uitermate boeit en gewoon degelijk is.

geweldige film, top acteer werk en goed in elkaar gezet.

nu2-3 x gezien blijft n topper

De film jaren en jaren geleden eens gezien, toen was ik niet erg onder de indruk. Dat ben ik nog steeds niet hoewel ik me nu wat makkelijker over zaken heen kon zetten dan destijds. Ik vind Crowe okay, wat dat betreft vond ik Connoly sterker acteren. Crowe vervalt in maniertjes die hij vervolgens ook niet consequent uitvoert. Connoly zet goed een sterke vrouw weer die het soms ook niet meer weet of bang is voor zichzelf en/of haar geliefde.

De film zelf mist alle scherpte en verdieping die er wel in had kunnen zitten en de pennen scene aan het eind is nog steeds tenenkrommend. Maar over de hele heb ik me toch ook wel weer vermaakt. Gaat wat mij betreft van een klein 3* naar een dikke 3*.

Erg matig.

Ik ben sowieso al geen fan van Russell Crowe en dat is er na het zien van A Beautiful Mind niet minder op geworden. Hij is gewoon zwak en legt veel te weinig subtiliteit in z'n acteren. Enkele zenuwachtige tics en af en toe de ogen afwenden zijn écht niet voldoende om indruk te maken als getroebleerd wiskundig genie. Ik heb meer genoten van de uitstekende Jennifer Connelly.

Het is ook na het twistje halverwege dat de film wat minder de onemanshow van Crowe is en de andere personages wat meer tot hun recht komen. Ik had wel wat meer ambiguïteit verwacht in die fase, maar Ron Howard houdt ook dat deel erg standaard en braaf. Zo is het eindproduct eigenlijk een stoffige en weinig interessante biopic over John Nash, behalve wiskundig genie ook schizofreen dus.

2

Portret over wiskundige en nobelprijswinnaar John Nash. Vind het mss wel Crowe's mooiste rol; hier kan hij tenminste laten zien wat hij als acteur in zijn mars heeft. Helaas heeft de Australiër na Gladiator niet zoveel dramafilms gedraaid. In zijn gespierde rollen vond ik hem altijd redelijk tegenvallen. Wat het verhaal betreft voelt dit vaak erg met sentiment opgeklopt aan, vooral in de laatste 15 min; zo las ik dat het koppel van elkaar scheidde zo'n acht jaar na hun huwelijk, terwijl men hier laat uitschijnen dat ze nog samen waren ten tijde dat hij de nobelprijs in ontvangst nam. En ook die ergerlijke scène met die pennen. Het was wel goed gevonden om de schizofrenie als een twist te verwerken want ik had het helemaal niet door. A Beautiful Mind is duidelijk een publieksfavoriet : meeslepend is het zeker, alleen jammer van die melige en sentimentele toevoegingen anders was mijn cijfer nog hoger geweest. Nu eindig ik op een zeer nipte 3,5*

A Beautiful Mind is een zeer geslaagde film die dit vooral te danken heeft aan een mooie setting en ijzersterk acteerwerk. Hierdoor ga je echt meeleven en dat is juist de bedoeling met dit genre. Dat het een en ander wellicht zwaar is aangedikt daar hoor je mij niet over. Dat hoort er gewoon bij, toch....Knappe film.

Als het slechte acteerwerk (waar ik het al zwaar mee oneens ben) er mede voor zorgt dat je deze film zo slecht vindt, hoe kan een Lord Of The Rings film met een Frodo en Samwise die ronduit slecht geacteerd zijn in je top 10 staat?

Nee Sergio, Frodo acteerde echt veel beter, wat een goed inzicht heb jij zeg, Wauhhh!!

[quote]The main man!! schreef:

Nee over Frodo. Ja over dat inzicht.

[quote]Juvefan schreef:

Haha

Deze film zo lang geleden gezien, dat veel me ontschoten is. Ik zou zweren dat Nash in deze film de vader van speltheorie, John von Neumann, ontmoet, maar dat die helemaal niets in de ideeën van Nash ziet. Maar daar zag ik deze kijkbeurt helemaal niets van terug.

Gezien mijn usernaam is wel duidelijk dat ik affiniteit met wiskunde heb. Maar deze film vond ik bij herziening erg saai. Het kabbelt maar door, soms een referentie naar een stelling die ik ken, maar die het grote publiek weinig zal zeggen. Verder wat film noir-achtige scènes, maar die zijn te weinig gestileerd om indruk te maken. Als op een gegeven moment duidelijk wordt dat hij schizofreen is, wordt het wat interessanter qua plot. Het is dan wachten op de Nobelprijs, wat vervolgens ook maar duurt.

De muziek is verder ook te dik aangezet. Van die epische muziek als hij naar zijn schrijfsels zit te staren. Ja mensen, het grote genie denkt, maar moet het echt zo overdreven? Het is haast lachwekkend. Soms doet de muziek zelfs aan de Titanic soundtrack denken. Totaal overbodig in een film met dit onderwerp.

Achteraf zie ik dat deze film flink wat Oscars binnen heeft geharkt waaronder die van beste film. Onbegrijpelijk. 0,5*.

A Beautiful Mind stond al erg lang op de lijst. En dan met name door de hoge score. Best wat van verwacht, maar dit viel toch wel aardig tegen. Na een kwartier zat ik al op de klok te kijken. De eerste pak ‘m beet 30 minuten waren echt een beproeving. Gelukkig doet Jennifer Connelly op een gegeven moment haar intrede en weet het geheel iets minder saai te maken. Maar ook zij wist deze film niet te redden voor mij. Ik knapte weer totaal niet op van de eendimensionaal acterende Russell Crowe. Het kwam allemaal totaal niet binnen. Iets dat ik ook had bij andere films van hem, zoals A Good Year en zelfs Gladiator. Ik kan dus ondertussen wel concluderen dat deze acteur mij gewoon echt niet ligt.

Alweer? Alsof we een maandabonnement op deze aardige maar erg overrate film hebben.