Taegukgi Hwinalrimyeo (2004)

De afgelopen weken nogal wat oorlogsgeweld gezien op het beeldscherm en dit was een van de betere films. Verhaal, locaties en de acteurs waren allen top.

Het enige wat iets afdoet aan de film is de taal maar dat weet je in feite als je een film gaat zien uit een ander land. Engels enz. zijn wij gewend om te horen maar de Aziatische talen zijn wat knauwerig en dat is een klein minpuntje. Gaat trouwens bij mij de score niet beïnvloeden.

Het verhaal gaat over twee broers die door omstandigheden in de trein op weg raken naar het front. Daar proberen ze in eerste instanties nog onderuit te komen en vooral de oudste heeft er moeite mee dat zijn jongere broer aanwezig is aan het front. De jongste is de lieveling van de familie, ook al door het feit dat hij de studiebol van het gezin is en iedereen heeft daarvoor zijn eigen idealen voor een carrière in de toekomst opzij moeten schuiven, zodat hij kon studeren. De oudste broer probeert door heldhaftig gedrag in aanmerking te komen voor gunsten, zodat de Benjamin weer terug kan naar huis en studie.

Of dat lukt.....?

Een 8!

Een film die ik ergens ooit in 2007 eens op de gok mee nam, bovendien in de veronderstelling dat het een documentaire was. Toen maakte de film een geweldige indruk en dat doet hij vandaag de dag nog steeds, ondanks de lichtelijke melodramatische verstandhouding tussen de broers die ongetwijfeld zo uitgespeeld wordt vanwege de impact die de oorlog had op de burgers aldaar, geschat aantal van twee miljoen omgekomen. Het beeld dat uitgedragen wordt klopt wat mij betreft maar al te goed, families die uit elkaar gerukt werden en tegen elkaar opgehitst door de grootmachten van die tijd. Het verschil van kant kon heel ongelukkig uitvallen zoals gevangenname of bijvoorbeeld op het verkeerde moment op visite zijn bij familie in het noord waarop men geronseld werd en al snel aan de communisten kant stond, en het op kon nemen tegen eigen familie en vrienden. Wat de tragedie van deze oorlog betreft, een vredesverdrag is er nog nooit getekend, de strijd in de film duurde drie jaar en koste naar 'schatting' tussen de tweeënhalf miljoen tot drie miljoen levens waaronder veel burgers. Ik zeg overigens 'schatting' omdat men het werkelijk niet weet, vandaar de marge van een half miljoen.

De film wordt in eerste instantie rustig opgebouwd met de thuissituatie, van drama ontwikkeld de film zich daarna tot een oorlogsfilm. Een strijd overigens die uiterst merkwaardig heen en weer golfde van zuid naar noord. Er volgen al snel een paar erg goede oorlogsscenes onder andere in Pyongyang, waarna de toon qua menselijkheid en rauwheid nog verder daalt en erg realistisch overkomt. De wreedheid, troosteloosheid en menselijke afdaling wordt prima weergegeven en de beelden in de sneeuw zijn formidabel. Ondertussen wordt in het sub plot de verandering en verhouding van de broers gevolgd. Waar Jin Tae het als een manier ziet om zijn broer thuis te krijgen en een ware overlever blijkt lijkt hij steeds verder af te stompen, Jin Sook staat daarentegen voor een soort onschuld en naïviteit, en fungeert als moreel kompas die weigert af te stompen. En daar zit wat mij betreft het zwakke punt van de film, de jongere broer is vaak wat te aanwezig met zijn jankerige gebruikelijke klaagzang en ondanks dat hij zo slim is weigert hij in te zien wat zijn broer voor hem doet. De gebeurtenissen tussen de twee leiden echter wel tot een aantal interessante dingen zoals de brand, vermoedde dood, de officier die met een steen de kop in wordt geslagen, het overlopen van Jin Tae en de uiteindelijke samenkomst die ook weer naar het melodramatische neigt maar vooruit. Jan Dong-Gun, de oudere broer vind ik vooral heel aardig acteren en Lee Eun-ju wil ik dan nog wel even benoemen die zijn vrouw speelt en dat eveneens aardig doet. Werd gezien als groot acteertalent, helaas stapt ze nog geen jaar na de film zelf uit het leven.

De stijl is mooi, halverwege krijgt de film een erg goed gebracht naargeestig sfeertje en is de waanzin aan beide kanten onbeschrijfelijk. De Rode Golf wordt mooi gebracht, veel aspecten van de mobiele oorlog komen voorbij, de invloed die 'de strijd' van West en Oost over de rug van de Koreanen uitvocht is goed voelbaar en wat mij betreft wordt de zogenaamde 'broedermoord' uitstekend gebracht. Missertjes zijn toch wel een tot skelet verworden lichaam in een schuurbrand, het is geen crematorium natuurlijk, en de vliegtuigen halverwege en op het einde. Desondanks overtuigd de film op vele vlakken en dan met name op het gebied van oorlog. De oorlogsscenes zijn nog steeds bijzonder goed en overtuigend en vooral lekker rauw. Meer dan prima film.

Een overdreven sentimenteel en oninteressant verhaal over twee broers die het leger in moeten tijdens de Koreaoorlog. Over de Koreaoorlog zelf wordt (helaas) relatief weinig achtergrond gegeven. De dialogen zijn niet best en de relatie tussen de beide broers kon mij weinig interesseren. Verder ook geen enkel interessant personage te bekennen, ze blijven allemaal nogal oppervlakkig. De film bevat veel actie- en gevechtsscènes, lang niet allemaal even sterk. Na verloop van tijd wordt het ronduit langdradig. Geen aanrader.

De film weet welke snaar ze moet raken. Op een hollywoodiaanse manier zien we een oudere man terugkijken op het oorlogsverleden van hemzelf, zijn broer en zijn land.
Het verloop van de korea-oorlog wordt mooi in beeld gebracht en de film schrikt ook niet om de gruweldaden van Zuid-Korea in beeld te brengen. Alle ingrediënten zijn aanwezig om een topfilm te maken.

Het verhaal kan wel grotendeels boeien, maar het overlopen naar Noord-Korea in het laatste half uur haalt de geloofwaardigheid er wel uit. Deze plotwending had niet gemoeten.
Hoe de ene broer naar de andere toe rent over het slagveld en onderweg 10 vijandige soldaten om brengt alsof het niets is helpt de geloofwaardigheid ook niet vooruit. Ook de andere veldslagen in de film hebben dit probleem. De oudste broer loopt rambo-gewijs door het slagveld, alsof hij door z'n tuin wandelt.

Bovendien zijn ze nog eens heel slecht in beeld gebracht. Je ziet amper wat er gebeurt in het geroezemoes.


Conclusie: Het had een heerlijk oorlogsepos kunnen worden maar door enkele gebreken haalt de film voor mij geen topscore. Jammer!
3,5*

Oef. Matig oversentimentele oorlogsfilm is dit zeg. Men wilde een Hollywood blockbuster namaken lijkt het en zijn daarmee in vrijwel elke valkuil getrapt. Krommentenende soundtrack, bizar verhaal, geen karakteropbouw, slecht camerawerk (beter hou je gewoon de camera stil tijdens actie scènes)... Er wordt nog wel beetje redelijk geacteerd maar verder.. Bleh. Ik zou me nog kunnen voorstellen dat mensen deze film aan zouden raden om wat meer te weten over de Koreaanse oorlog maar ook daar doet deze film geen enkele poging om daar ook maar iets informerend over te zijn. Dat laatste halfuur is echt tergend slecht. 5je. Hoe dit een 8 heeft op IMDB is mij echt een raadsel.

Saving Private Lee...

De sentimentele laag ligt er vaak dik over geboterd en weerhoudt me van een zeer hoog cijfer maar als oorlogsdrama is dat prima uitgevoerd verder. Grandioze oorlogsscènes, een pakkend verhaal over twee broers die uiteen worden gedreven. Of eigenlijk over broederlijke liefde die omslaat door de waanzin van de oorlog. De oorlogsscènes zijn bruut en realistisch .. het zit soms op het randje van "overdaad schaadt"... het effect komt er op het eind wel degelijk en laat je met een triest gevoel achter na zoveel zinloos leed.. Als ik zo'n film zie, hoop ik steeds dat dit kan overtuigen om nooit meer een oorlog te willen en de weg van de diplomatie te kiezen.

“Wills are for dying people. You've got to be strong.”

Wederom ben ik weer een film gaan kijken na een tip van mijn grote vriend " John Milton” toen we het hadden over films uit de Aziatische cinema, die eventueel kanshebber zijn voor de “MovieMeter top 1000 project” wat dit jaar weer terugkomt op het forum. Als liefhebber van het genre heb ik persoonlijk zeer weinig met de Koreaanse oorlog gehad. Ik wist van het bestaan af maar, van grote details wist ik niks, en veel achtergrondinformatie mis ik toch wel. Daardoor is mijn interesse in films zoals deze altijd wel erg groot, en ik heb de nodige beelden gezien. De oorlog was ook heftig maar, dat is eigenlijk elke oorlog wel te noemen. Deze oorlogsdrama wist me helaas niet altijd even goed te pakken, en het was wel heel erg duidelijk dat ‘Je-kyu Kang’ geïnspireerd is door de Amerikaanse film “Saving Private Ryan”, helaas is de film niet zo goed als die film.

De film deed wat dat betreft niet heel veel fout. De film begon aardig goed, met een mysterieus begin wat eigenlijk aan het einde van de film werd beantwoord. Daarna zien we Zuid-Korea een paar dagen/uren voordat de oorlog begon. We volgen hier de broers ‘Jin-tae Lee’ en ‘Jin-seok Lee’. Ze leven in een klein dorpje samen met hun moeder, en leven eigenlijk een gelukkig leven met elkaar. Tot op de dag dat Noord-Korea het land aanviel, en alle mannen tussen de achttien en dertig jaar moesten opstaan en naar voren moesten, en deze werden meegenomen in een trein waar eigenlijk het verhaal kwam dat ze een militair gingen worden. Men wist van niks, en er was vooral veel vreugde. Destijds was het namelijk heel normaal om voor je land te vechten. Dit zijn beelden die we vooral vroeger vaker zagen, en het meest voorkwamen tijdens de eerste en-tweede wereld oorlogen. Vanaf daar zien we eigenlijk constant het gevecht tussen Noord en Zuid-Korea met een hoofdrol voor Jin-tae die als een soort superheld door het slagveld heen kon lopen, niet geraakt werd maar, wel iedereen kon raken en doden. Iets wat ik toch een klein minpuntje vond.

Na deze opmars weet de film eigenlijk steeds minder te boeien. Het gedeelte waar het overging naar vooral wraak vond ik dan weer niet zo boeiend, en zeker het laatste half uurtje had ik toch wel de enige moeite om de film uit te zitten. Ik heb zelf de ‘director's cut’ gezien wat acht minuten langer duurt, geen idee wat ik meer heb gezien dan de normale versie trouwens. Enfin, het einde vond ik dus niet heel boeiend. Misschien wat langdradig maar vooral niet echt nodig. Ik denk dat de film een mooier einde heeft gekend als ze een twinitg tot dertig minuten eerder waren gekapt, ik weet niet, het voelde iets te lang. En er had in de gehele film wel wat meer uitgehaald kunnen worden. Ik heb het dan niet over het verhaal maar, de actiescènes zijn vooral erg chaotisch geschoten. Dit zorgt voor een goed effect op je als kijker, omdat de oorlog en de gevechten erg bombastisch waren, al had misschien wat rustiger camerawerk ons wat meer indruk kunnen achterlaten, en dan kwam het slagveld voor mijn gevoel pas echt naar voren.

Het zijn eigenlijk maar van de kleine zeurderige puntjes waar ik een beetje op hamer. Toch geeft het je een mooi inkijk op hoe heftig ook deze oorlog was. Waar je vooral de nare beelden van de Noord-Koreanen blijven achtervolgen. Zo krijgen we na een tijdje inzage op de door hen afgeslachte dorpjes, waar iedereen dood is geschoten, en zelfs werden opgehangen. En dat ging zelfs nog gepaard met boobytraps. En dat heeft deze film trouwens heel goed onder controle. De film ziet er erg gelikt uit als het gaat om de decor en de details qua verwondingen. De gehele film vliegen de afgeschoten benen en armen om je oren, en ook is ‘‘Je-kyu Kang’ er niet vies van om executies te vertonen, gevechten te laten zien waar hoofden worden ingeslagen of ogen worden ingedrukt en het gebruik van bloed. Dit geeft toch het nodige realisme, waardoor de film toch zo met vlagen echt hard binnenkomt.

Het had met vlagen wat korter gekund maar, het bleef een goed onderhouden en duidelijke oorlogsfilm die ons toch maar eens een indruk heeft gegeven hoe bloederig en heftig ook deze oorlog is geweest. Ik denk ook dat ik er toch wat meer van had verwacht, al komt de film nog met zoveel dingen aan gezet. De CGI vond ik matig, de vliegtuigen vond ook ik er na een tijdje erg nep uitzien, dat was een doorn in mijn oog. Bedankt JM voor wederom deze tip, en ik heb een vooral lange maar prima film avond gehad. En dit smaakt naar meer.

Met een krap oorlogsbudget van 12,8 miljoen dollar trekt regisseur Je-kyu Kang eropuit om een zo spectaculair mogelijk gefilmd resultaat af te leveren, waarbij de relatie tussen twee Koreaanse broers centraal staat. Er wordt een speelduur van maar het liefst 148 minuten aan geplakt, maar verrassend genoeg voelt de film nergens te lang uitgesponnen aan. De introductie duurt 30 minuten, maar kent genoeg spannende momenten en goed geplaatste opbouw om niet te vervelen. Daarna trekken we naar het slagveld en begint Kang aan een wisselwerking van explosieve oorlogsscenes en sentimentele dramaontwikkeling tussendoor. Het is verfrissend om te zien dat de focus gewoon op de hoofdpersonages blijft liggen en weinig tijd besteedt aan allerlei onbenullige en clichématige extra personages. Niettemin heeft de film wel de neiging weleens te vervagen in dik aangezet sentiment, dat de redelijk rauwe toonzetting op onhandige wijze interrumpeert. Omdat Kang iets te veel zijn best doet om een traantje over de wang van de kijker te laten rollen kan ik niet zeggen dat deze film uitzonderlijk veel indruk op me heeft gemaakt op emotioneel gebied, maar de omgevingen zijn indrukwekkend ingericht en het tempo ligt hoog. Op Zuid-Koreaanse grond werden enkele Noord-Koreaanse omgevingen en steden zoals Pyongyang nagebouwd en vormen voor de liefhebber een extra interessant puntje.

Voor de 2de keer deze film gezien. En onbegrijpelijk dat ik toen 4,5 * gaf. Maar ach, hoe je een film ervaart hangt van het moment af.

Het verhaal is flinterdun. Zoals de titel al zegt draait het om broederliefde. Ja, dat klopt en daarin gaan de hoofdpersonen erg ver. Koreaanse films hebben nogal de neiging om alles uit te vergroten met de wijze van acteren (erg overdreven allemaal), emotie (tranen, tranen, tranen) en agressie. Dat laatste is herkenbaar in de vele scenes met gevechten waar de camera heftig heen en weer schut, rondvliegende lichamen en lichaamsdelen en veel bloed. Zo nu en dan een camerashot van het gezicht. Het zorgt er voor dat je scene wordt ingetrokken. Ik vind dat prima, maar het was wel wat te veel van het "goede".

Begin en eind lijken wel Privat Ryan. Zorgt in elk geval op een afgerond geheel.