Tales of Terror (1962)

Klassieker natuurlijk, met als hoogtepunt Morella. Alle goede horror acteurs van weleer samen. Genieten!

Helemaal mee eens. Een lekkere brok ouderwetse horror voor de fans. Ik heb er in elk geval genoten, veel meer dan van de meeste hedendaagse griezelfilms.

Leuke vertolkingen van de hoofdacteurs, maar de drie verhaaltjes hadden net iets teveel van dezelfde shockeffecten om goed te zijn!

De humor maakt ook veel goed

3*

deze film biedt gelijk drie mooie verhalen die niet saai worden door hun korte speelduur. vooral the black cat toont prachtig acteerwerk.

een klassieker

Ondanks het nogal lage tempo bevat Tales of Terror voldoende goede momenten om een prima film te zijn. Met name het verhaal The Black Cat is ontzettend leuk vooral door een egoischtische en vrijwel constant dronken Peter Lorre. De wijnwedstrijd tussen hem en Price is dan ook zondermeer de beste scene uit de film, niet in de laatste plaats omdat Price een total opposite van zijn andere rollen speelt. Ik durf zelfs te zeggen dat deze versie van het verhaal beter (of in ieder geval charmanter) is dan de latere versie met Harvey Keitel van Dario Argento. Al met al is Tales of Terror uitstekend griezelvermaak en een erg leuke film.

Hele degelijke film die ik lang geleden heb gezien maar weinig meer van weet.

Je krijgt 3 verhaaltjes hier te zien. Die volgens mij gebaseerd is op wat werk van Edgar Allan Poe. Het leukste verhaaltje was toch wel Black Cat. De titel "terror"" is een beetje misplaatst want dat zat er niet echt in. Voor de rest wel goed , lekker oud en redelijk sfeervol werkje van Corman. 3,5je.

Boven verwachting. The Black Cat vond ik de leukste van de drie. Goede combinatie van humor en horror. Overacting is Vincent Prince ook niet vreemd, maar kan dat wel hebben in een film als deze.

Die gezichten die Vincent Price trok bij die wijnwedstrijd . . .

Ja daar heb ik om dubbel gelegen... wat een kop.

Net als in elke anthology-film zijn niet alle segmenten even geslaagd, maar bevatten ze alle drie elementen die ze de moeite waard maken.

Het eerste segment is het zwakste, waarin er bitter weinig gebeurt. Price is altijd goed maar zijn tegenspeelster was niet zo goed. maar de shots van de geest van Morella hadden wel een spookachtige vibe waardoor het nog enigszins op een hoggtepunt eindigt.

The Black Cat is het grappigste deel met hilarische rollen van Peter Lorre en Price, en hoewel het richting het einde iets serieuzer wordt blijft dit segment z'n gevoel voor humor houden. Als je het Poe verhaal kent is de uitkomst niet al te schokkend, maar wat er aan vooraf gaat is erg fraai met Lorre's vervormde waanbeelden en vreemde hallucinaties. En die kop van Price was inderdaad erg komisch. Het stuk begint wat traag maar eindigt op een briljante manier.

Het derde verhaal is een goede afsluiter. Dit is het deel waar het woord terror het meest op z'n plaats is. omdat het ook het 'engste' deel is. Het concept was lekker luguber en die stem van Vincent Price kruipt echt wel een beetje onder de huid.

Ik vind dit de meest geslaagde Corman/Poe film die ik tot nog toe gezien heb omdat door de drieluik-structuur de vaart er redelijk in blijft en door de drie grootmeesters Price, Lorre en Rathbone. Leuk.

Sfeervol drieluik dat ik regelmatig met plezier terug kijk.Het eerste deel Morella moet het vooral hebben van een ijzingwekkende leegte.The Black is vooral erg grappig met Lorre en Price (in een voor zijn doen tegendraadse rol) in topvorm.Ook het laatste deel mag er zijn,vooral dankzij het originele verhaal.Één van Corman's beste Poe verfilmingen al zijn ze eigenlijk allemaal van behoorlijke kwaliteit.

Weer een drieluik! Grappig dat je deze buiten (oude) horror praktisch nooit tegenkomt. De korte verhalen van Edgar Allen Poe en H.P. Lovecraft lenen zich er dan ook uitstekend voor, al kan ik verlengde versies zoals The Masque Of The Red Death ook goed waarderen. Daarnaast leveren Roger Corman en Vincent Price doorgaans prima kwaliteit af.

Morella is een zwak begin. Het is een wat saai verhaaltje wat nog enigszins gedragen wordt door de lugubere ontknoping, maar verder weinig om het lijf heeft. Beetje flauw ook om te zien hoe een jarenlange haat in een ogenblik omslaat naar innige liefde. Gelukkig is Morella de enige misser.

The Black Cat is een wat vreemde versie van het verhaal. Neemt niet weg dat deze erg vermakelijk en zelfs komisch aandoet. Peter Lorre zet hier een erg sterke rol neer als berooide dronkaard. Zijn typerende blik maakt hem er ideaal voor. Op zich is het allemaal maar weinig horror. Eng is het sowieso niet, maar de manier waarop Lorre de confrontaties zoekt, maakt hem onsympathiek. Terwijl je verwacht dat hij keihard faalt, blijkt hij toch te winnen en dat maakt hem interessant. De proefwedstrijd is een briljante scene. Erg sterke rol ook van Vincent Price, wiens gekke bekken episch zijn! Verder is deze vertolking van The Black Cat vooral een negentiende eeuws drama. Wel erg leuk gedaan!

Het laatste verhaal is het beste. The Facts in the Case of M. Valdemar is een erg sterk staaltje horror. Het acteerwerk is hier erg goed. Aanvankelijk is het nog aftasten, maar eenmaal in volle gang wordt het heerlijk macaber. Voor mij is het dan ook een van de beste verhalen van Edgar Allen Poe. Een sterk staaltje bovennatuurlijke horror. De spanning is om te snijden. Zodoende wordt de film in zijn geheel steeds beter en uiteraard is dit de moeite waard.

Drie maal Corman, drie maal Price, drie maal Poe, drie maal feest.

Voor de eerste keer klikt Corman voor mij als regisseur, maar hij maakt hier dan ook echt wat van. Dat het een enorm laag budget moet hebben gehad zie je er nauwelijks aan af. De sfeer zit er goed in. Het eerste segment, door velen gezien als de zwakste, steunt bijna op de sfeer. Ik vond die beter dan velen volgens mij. De vrouwelijke hoofdrol is zwak, maar Price is erg goed en het verhaal is het meer creepy van de drie en gewoon effectief verteld.

De tweede steunt het minst op sfeer, maar hier nog steeds enkele geweldige hallucinaties. Boven alles heeft die echter Peter Lorre, die echt hilarisch is. Ik lag echt in een deuk toen hij de straat op ging om te bedelen en op steeds meer brutaler wijze mensen om geld vroeg en als snel simpelweg eindigt door een man op de borst te tikken en te stellen: "I want money!" De manier waarop Lorre zijn zinnen hier brengt is gewoon erg grappig. De wijnproefscène wordt terecht geroemd en de rest van het filmpje mag er ook zijn.

Het derde segment vond ik iets minder dan de voorgaande twee, maar mocht er nog zeker zijn. Vooral weer erg sfeervol en goed geacteerd, twee dingen die deze productie voor heeft op andere goedkope horrors van zijn tijd. Echter, dit verhaaltje vond ik wat meer voorspelbaar. Vrij typische horror, zonder de gotische kwaliteiten van het eerste verhaal en de humor van de tweede. Toch niet onaardig.

Een echte misser ontbreekt dan ook in deze anthologie en de tweede trekt hem zelfs een half sterretje boven de middenmoot uit.

4*

Als onderdeel van Arrow Video's Six Gothic Tales box-set gezien. Aardig drieluik. De verhalen zijn sfeervol en vervelen niet echt, maar echte hoogtepunten kent Tales of Terror niet. Beste verhaal is denk ik het eerste. Het leukste het tweede.

3*

Horror-lovers moeten hier toch duimen en vingers van aflikken : Price, Lorre en Rathbone in één movie, zij het dan in drie verschillende E.A. Poe-vertellingen.

Vinvent Prince zit in alle drie en bijt wel de spits af, maar Peter Lorre is verrukkelijk als onbetamelijke wijndrinker en ook Basil Rathbone is uitstekend als mysterieuze hypnotiseur.

Liefde, begeerte en wraak zijn zowat de rode draad in een genietbaar stukje fantasie- en horrorwereld.

Wederom een best geslaagde Corman verfilming van een aantal Poe verhalen/gedichten.
In het eerste verhaal weet Price te schitteren. Verder doet zijn dochter het ook niet slecht en slaagt men erin om tegen het einde een goede angstsfeer te creëren.
Het tweede verhaal is de zoveelste verfilming van 'The Black Cat'. Toch slaagt Corman erin zijn eigen versie ervan te maken, want dit is de eerste verfilming die ik ken waar zoveel komedie in is verwerkt.
Peter Lorre is haast cartoonesk en dan Price met zijn wijnproeven. De manier waarop hij dat doet is best grappig. De humor zal niet ieders cup of tea zijn.
Het laatste verhaal vind ik persoonlijk het sterkste. De kineast slaagt erin om de kijker mee te laten leven met de personages en Basil Rathbone speelt een overtuigend slecht mens.
Hier en daar gebruikt men dezelfde sets (vast om budgettaire redenen), maar het zijn vooral de acteurs en actrices die deze film zo goed maken. Een aanrader voor de liefhebbers van de Corman-Price Poe films.

Anthologie/trilogie film van Roger Corman met verfilmingen van verhalen van Edgar Allan Poe. Er zijn wel wat aanpassingen gemaakt en vrijheden veroorloofd in de verhalen maar dat mag de pret verder niet drukken. In elk verhaal zien we horroricoon Vincent Price verschijnen,

Het eerste verhaal is gebaseerd op de novelle Morella (1835)

Het kortste filmpje van de drie en wat direct op valt is de heerlijk sfeervolle omgeving, mede door de verwaarloosde toestand van het kasteel. Als de Lenora haar vader Locke op zoek naar al die jaren ontdekt ze dat haar vader het lijk van haar overleden moeder Morella jarenlang bewaard heeft. En Morella blijkt niet zo dood is als werd gedacht! Vincent Price krijgt in dit filmpje helaas iets te weinig tegenspel van Maggie Pierce waardoor het als geheel het wat mager overkomt maar het is verder een prima openingsfilmpje.

Het tweede verhaal is gebaseerd op de novelles The Black Cat (1843) en The Cask of Amontillado (1846)

Dit middelste filmpje is ook direct het langste en is een mix van horror en nadrukkelijke humor. Montresor Herringbone is een dronkenlap, die het geld dat zijn vrouw verdient ’s avonds opdrinkt in de kroeg. Maar dan neemt hij op een avond wijnsnob Fortunato Luchresi mee naar huis, en stelt deze voor aan zijn vrouw. Dat had hij beter niet kunnen doen! Zowel Peter Lorre als Vincent Price zijn heerlijk opdreef in dit sadistische humoristische wraaklustige filmpje met prachtige vormgegeven decors.

Het derde en laatste verhaal is gebaseerd op de novelle The Facts in the Case of M. Valdemar (1845).

De ongeneeslijk zieke Ernest Valdemar laat zich voor zijn overlijden hypnotiseren door Carmichael om zo in de dood bij bewustzijn te blijven. Echter heeft deze hypnotiseur zijn eigen snode bedoelingen.

Door het bovennatuurlijke aspect is dit het meest geslaagde verhaal qua horror. Price wordt hier zelfs overschaduwd door het sterke tegenspel van Basil Rathbone.

Er is verder maar weinig gore, iets dat ook niet nodig was, want er zijn genoeg aansprekende lugubere taferelen om te genieten. Al met al een zeer verdienstelijke horrortrilogie!

Een geweldig drieluik, dat ik al jaren in mijn dvd-kast had staan en steeds over het hoofd gezien - merkte ik toen ik mijn verzameling films met Vincent Price weer eens afkeek.

Het eerste van de drie verhalen is een leuke binnenkomer, die het beeld bevestigt dat Price een acteur is 'in griezelfilms waarin aan het eind alles in vlammen opgaat' - haha: vaak wel, inderdaad!

Het tweede is een pareltje, met een dronkenmansrol die Peter Lorre op het lijf geschreven lijkt. Wat een fantastische combinatie is hij met Price. Heerlijk, de humor in de wijnproeverij. Deed een beetje denken aan het tovenaarsduel in The Raven , waarin Price en Lorre een jaar na deze film opnieuw samen schitterden.

En het derde verhaal... Sterven onder hypnose... Bizar idee en geweldig uitgewerkt. Een krachtmeting waarin Price en Basil Rathbone elkaar naar grote hoogte stuwen.

Met Price en Poe als verbindende factoren is dit een buitengewoon sfeervolle productie.

Drie verhaaltjes waarvan de middelste met afstand de leukste is. Jammer dat de overige twee niet erg interessant zijn.

In 1962 waren er hooguit voorlopers van de moderne horrofilm en Corman zat in de cyclus die het beroemdst is van de films die door hem geregisseerd zijn. De Edgar Allen Poeverfilmingen. Ouderwetse griezel. Ze waren wat ambitieuzer dan gemiddeld bij Corman. Want in kleur en met wat grotere acteurs. In deze griezelkoning Vincent Price in alle verhalen, Basil Rathbone in één en bovenal Peter Lorre in een van zijn laatste rollen.

Het is al vaker gezegd maar het fantastische en vaak komische samenspel tussen Lorre en Price (in een verfilming van een van de beroemdste Poe-verhalen) is heerlijk en exploiteert het komisch talent van beiden volop. Het eerste verhaal is het meeste een clichebeeld van een ouderwetse Poe-verfilming. Met een rijkdom in verval, mist, gezwollen muziek en donkere romantiek. Het derde verhaal heeft een aantrekkelijke premisse. Maar beiden zijn minder dan The Black Cat. Ook intessant waren voorzichtige bijna weirde kleurrijkse sixtiesscenes die ik niet al verwacht had in een film uit 1962.

Fijn ouderwets vermaak en een film met een kloppend hart die ik afgelopen donderdag in een tweedehands winkel meenam. Precies op die dag overleed de filmlegende Roger Corman op 98 jarige leeftijd. Zo'n man die je als filmliefhebber nog even had willen bedanken. Fijn dat de beste man er was en de wereld een stukje leuker heeft gemaakt.

Een heel vermakelijke anthologie voor liefhebbers van ouderwetse griezel. De film bestaat uit drie korte verhalen, gebaseerd op Poe’s “Morella”, “The Black Cat” (hier gecombineerd met “The Cask of Amontillado”) en “The Facts in the Case of M. Valdemar”. Elk segment wordt ingeleid door Vincent Price, die in alle drie de verhalen een hoofdrol vertolkt.
”Morella”, het eerste luik, is een duister familiedrama vol wrok en bovennatuurlijke wraak waarin een getormenteerde vader bezoek krijgt van zijn zieke dochter die hij al sinds ze nog een kind was niet meer gezien heeft. “The Black Cat” is een macabere, maar opvallend humoristische episode met Peter Lorre waarin twee wijnproevers duelleren op verschillende vlakken. In het finaal segment “The Facts in the Case of M. Valdemar” worden hypnose en dood gecombineerd tot een griezelig stuk met Basil Rathbone als sinistere hypnotiseur.
Een amusante, sfeervolle hommage aan Edgar Allan Poe met Vincent Price in topvorm die horror en humor op unieke wijze met elkaar vermengt.