Salò o Le 120 Giornate di Sodoma (1975)

Eens.

Maar.... met alle respect dat betreft wel een open deur met de omvang van de deuren van Babylon (te zien in het Archeologisch Museum in Berlijn).

Salò o Le 120 Giornate di Sodoma betreft vooral een controversiële film waarbij sommige lieden de scènes vertalen tot een politiek statement die kant noch wal raakt en weer anderen die mijns inziens er een zinnige wending aan geven. Hoe dan ook, Salò o Le 120 Giornate di Sodoma laat zich niet verleiden tot een eenzijdig slecht versus goed beoordeling.

Ook een open deur, ik bouw vrolijk mee.

Sorry, maar wat bedoel je daar nu mee?

Dat 'het' voorkwam in diverse regimes.

zie aangepaste versie.

OK!

Voor mij persoonlijk komt 't hier op neer: ging de film over China en waren de 4 vreselijke machthebbende 'heren' Maoisten geweest, dan had dat geen enkel effect gehad op mijn 5*-en.

Ik kan heel wat films aan, maar deze? Nee. Het was de meest walgelijke film die ik ooit heb gezien en wat mij betreft had ie nooit gemaakt hoeven worden.

Ik vraag me dan ook af waarom deze film ooit gemaakt had moeten worden.

Het zal misschien echt zo zijn gegaan, maar dat vergeet ik dan toch liever. Wie niet weet, wie niet deert.

0.5* omdat je niet lager kan stemmen en ik toch wil laten weten dat ik 'm walgelijk vind.

Ik vind dat maar een heel dubieus filmpje. Ik vraag me af wat de bedoeling van Passolini was. De mensen chockeren? Een beeld tonen van het fascisme? Ik denk dat diegenen die goed hebben opgelet tijdens de geschiedenisles goed weten waartoe het fascisme leiden kan. Daarvoor was deze film absoluut niet noodzakelijk.

Volgens mij was Passolini gewoon een vies ventje dat deze film gebruikte om zijn perverse gedachten te laten botvieren. Ik vraag me trouwens af of het wel verantwoord is om jongeren die duidelijk minderjarig zijn in zo'n film te laten meespelen.

Ik heb hem gezien en in mijn collectie, maar ik kan hier maar geen punt aan binden. Voor degene die deze film zoeken hij is nu te koop voor €5,- bij BoekenVoordeel.

Film is ongeloofwaardig en ziek. Als de marxist Passolini deze film heeft gemaakt om zijn ideologische tegenstanders zwart te maken dan is dit wel een hele goedkope en laffe manier moet ik zeggen.

Maar misschien zit ik er naast en heeft hij de film gemaakt om zijn eigen zieke geest te bevredigen. Een andere reden kan ik namelijk niet bedenken.

Waren de nazi's lieverdjes dan?

Ben nergens op MM zo veel onzinnige berichten tegen gekomen als in dit topic. Men kijkt Salo, men is op 1 of andere manier gechockeerd door de film, en daarna komen de meest vreemde en bizarre verwijten naar Pasolini toe. Want wat heeft de regisseur van Il Vangelo Secondo Matteo, Accatone en Mamma Roma toch een zieke geest! En wat worden die arme Nazi's toch oneerlijk behandeld!

Rare lui hier.

En nogmaals, die zieke geest komt voort vanuit de geschriften van Marquis de Sade, waar de titel ook naar verwijst.

Pasolini mag dan wel een 'rasechte' communist zijn, zo sterk komt dat anders niet naar voren in de film. Alsof de fascisten de enige echte vijanden zijn vd communisten? Vaak is het beter dat een regisseur zich afzijdig houdt van (actieve) politieke betrokkenheid...vooral als het leidt naar dit soort interpretaties.

Als Pasolini het boek van De Sade trouw gevolgd zou hebben en het verhaal ook in 18e eeuw - de tijd van De Sade dus - zou laten afspelen, dan zou ik met de film - hoe walgelijk ik hem ook zou vinden - vrede kunnen hebben.

Pasolini heeft dit echter bewust niet gedaan. Hij koos de nadagen van de 2e wereldoorlog om de sadisten in het verhaal van De Sade te kunnen projecteren op de fascistitische machthebbers van die tijd. In mijn vorige commentaren heb ik hier al het een en ander over gezegd, maar ik wil het hier verder niet over hebben; ik wil namelijk niet in in herhaling vallen.

Wat ik wel ter sprake wil brengen is de muziek die Pasolini voor deze film gekozen heeft en wel de muziek van Carl Orff. Zo even heb ik nog een scene uit de film bekeken, waarin een marteling getoond werd onder muziek uit Carmina Burana van Carl Orff.

Pasolini heeft in een interview gezegd dat hij voor deze muziek gekozen heeft omdat hij het fascistische muziek vond. Wel, hoe haal je het in je hoofd? Carmina Burana is een een van de beste klassieke werken uit de 20e eeuw en Carl Orff is dan wel in Duitsland gebleven toen Hitler in Duitsland aan de macht kwam, maar hij kon dat zich permitteren net zoals vele anderen, want hij was immers geen jood. Zo ver ik weet heeft Carl Orff zich verder niet met politiek beziggehouden. Maar om dan gelijk zijn muziek te verdoemen? Dat is hetzelfde als het in de ban doen van de muziek van Gustave Mahler door Hitler omdat Mahler een jood is.

Voor mij is het daarom zo klaar als een klontje dat Saló van Pasolini een duidelijk politieke film is, waarbij duidelijk verwezen wordt naar de destijds fascistische machthebbers in het Musolini tijdperk en de rechtse krachten in het Italië van de jaren zeventig..

Aldus Wikipedia. Daarbij kan je niet ontkennen dat Orff's muziek bijzonder populair was onder de nazi's. Ikzelf trek geen conclusies, maar als jij of Pasolini dat wel doet, is dat evengoed geen probleem.

EDIT: ik heb even je vorige berichten doorgenomen, die je tekst in een ander daglicht zetten. Ik ben het er niet mee eens, maar ik begrijp je punt.

Bedankt voor je informatie. Dat Orff populair was bij de nazi's verbaast mij niets. Zijn werk w.o. de "Carmina Burana" was over het algemeen zeer toegankelijk en dat kan niet van het werk van de meeste componisten uit die tijd gezegd worden zoals b.v. Mahler, Webern en Hindemith. Maar ja die laatsten dat waren of wel joden of hun muziek was gewoon te modern. Voor de nazi's behoorde hun muziek tot de "entartete Musik". Voor mij was hun muziek van net zo'n hoge kwaliteit als dat van Carl Orff.

Ik blijf daarom ook bij mijn standpunt dat Pasolini de muziek van Carl Orff niet in zijn film had mogen gebruiken. Maar goed, dit is mijn mening.

nazi's? Italiaanse facisten bedoel je zeker ? Nee, natuurlijk waren het geen lieverdjes. Heb ik ook nergens beweerd. Ik vind het alleen laf en simpel om vanuit ideologische beweegredenen ze neer te zetten als een stelletje zieke sadisten die kinderen uitwerpselen voeren. Dit gaat mij te ver.

Ik blijf er bij. Hij had een willekeurig andere maatschappij kunnen kiezen om deze 'sadistische' personages in op te laten duiken, en het was de zelfde film geworden. Onderschat het pessimisme niet in deze film!

Alleen in het begin krijg je te horen dat het zich afspeelt tijdens het fascisme uit de jaren 40. Maar vrijwel meteen daarna word er een tijdloze sfeer gecreeerd waarin alleen de 18e eeuwse personages van Marquis de Sade de enige bittere realiteit zijn.

En dat word ook duidelijk gemaakt door de art directie, de dialogen en de acteurs. Niks daarvan beantwoord aan wat ik me voorstel bij Italiaanse fascisten uit de jaren 40. Maar wel wat ik me voorstel bij de 18e eeuw (toch behoorlijk wat over gelezen en van gezien) en het boek van Marquis de Sade.

Deze anachronie heeft Pasolini juist gebruikt om dit bizarre boek tijdloosheid mee te geven.

Ja en waarom zou je zoiets in beeld willen brengen?

Waarom word die vraag nou nooit gesteld bij Seven, Saw, Silence of the Lambs of no country for old men? om maar een paar voorbeelden te noemen.

Die films zijn eigenlijk veel erger omdat daar de agressors een morele overwinning behalen.

Het idee van hun reden om mensen om zeep te helpen vind steeds zijn oorsprong in herkenbare ergernissen waar iedereen in a wrong mood wel een keer last van heeft gehad, ze overdrijven alleen heel erg, het publiek vind het goed.

én de psychopaten worden cool in beeld gebracht...

Dat kun je van de psychopaten in Salo niet zeggen, dus is het een zieke film...?

Een film waarbij je van moord en mishandeling walgt of een film waarin je moord en mishandeling stilzwijgend goed keurt?

Film is voor mij toch vooral een medium die een kritische visie op de realiteit geeft. Tuurlijk hou ik ook van bovengenoemde misdaadfilms, maar ik krijg daar meer een nare smaak van dan van Salo.

Als dat de enige reden zou zijn om naar films te kijken dan was ik op de cinema snel uitgekeken. Film is voor mij juist een uitstekend middel om aan de realiteit te ontsnappen, hoewel het ook geen goedkoop amusement moet zijn uiteraard.

Precies. Dan gaat het jou dus om de shock-factor en niet om andere elementen. Dan moet je het daar op houden en niet op de politieke toer gaan. Maar dat doe je wel. Dus wat is nu het probleem? De walging of iets anders? Maakt het in dit geval uit of Pasolini een marxist of een katholieke democraat was? Want ik begrijp het echt niet. De marxist Pasolini die een Italiaanse fascist iemands tong laat afknippen of een Spielberg die Goeth een Jood laat afschieten vanuit zijn luie balkonnetje. Is 1 van de twee regisseurs verkeerd bezig geweest of meer verkeerd dan de ander?

200% mee eens. We zien een situatie waarin de ene mens beschikt over de ander, en het sadisme wat daar dan uit voortkomt. En waar en wanneer zich dat dan heeft afgespeeld, doet er niet toe omdat het overal en altijd gebeurt. Ik kijk ook niet voor mijn plezier naar Salo, maar ik ben wel erg blij dat de film gemaakt is.

Inderdaad, dat geef ik zonder meer toe. Als Pasolini muziek uit de Carmina Burana van Orff gebruikt in een gruwelijke martelscene omdat de muziek van Carl Orff volgens Pasolini fascistische muziek is dan is dat voor mij al een duidelijke aanwijzing dat Pasolini wel degelijk politieke motieven had om deze film te maken. (zie o.a. mijn bericht aan Apollinisch).

Die vergelijking gaat niet op. Er is geen enkel bewijs dat de facistische republiek van Musolini zich aan de wreedheden zoals wij die te zien krijgen in "Saló" heeft schuldig gemaakt maar er zijn genoeg aanwijzingen dat de wreedheden van de nazi's tegen de joden zoals wij die te zien kregen in de film "Schindlers List" - en dan heb ik het over het voorbeeld dat jij aanhaalt - wel degelijk hebben plaatsgevonden.

Natuurlijk had ie ook politieke motieven. Hij had 't fascisme zelf ondervonden in Italie. Als ik tijdens WOII in Nederland geleefd had, en ik had Nazi's familieleden van me zien martelen en executeren, en ik had een film over sadisme vanuit machtsmisbruik willen maken, dan was ik toch ook uitgegaan van die situatie. Wat is daar nu verkeerd aan? Is toch compleet logisch?

Ik weet niet wat daar precies gebeurd is maar ik neem aan dat de fascisten het boek van De Sade niet letterlijk als handboek hebben gebruikt bij het uitvoeren van hun bewind. Wat doet dat er toe? Er werd gemarteld, er werd vernederd en er werd gemoord.

Een film interpreteren blijkt hier gewoon heel moeilijk te zijn zie ik wel.

Ik sluit me verder aan bij de review die ene metalluk op epinions.com schreef; vooral het stuk vanaf Themes vind ik vrij goed. Inclusief de 'zoek de Salo-gruwelijkheden uit de 7 beschrijvingen'.

Ik moet toegeven dat die review inderdaad interessant was om te lezen, vooral dat stuk "zoek de Salo-gruwelijkheden uit de 7 beschrijvingen".

In ieder geval bedankt voor je informatie.

Tsja, anders dan een sexploitation film van de naarste categorie kan ik Salo niet noemen. Dan bedoel ik het eindproduct, want ik ben voldoende overtuigd van Pasolini's artistieke integriteit om aan de intenties niet te twijfelen. Nu kan ik shock-value onder bepaalde omstandigheden (met humor - denk Troma- of overweldigende emotie - denk Nuit et Brouillard) wel waarderen. Maar wanneer de film geen enkele 'redeeming value' heeft, schiet t bij mij toch vaak in het verkeerde keelgat. Wat betreft de socio-politische boodschap zeg ik; het doel heiligt niet altijd de middelen. Het is niet zo dat ik niet kan begrijpen dat anderen deze film zo bijzonder goed vinden; het is enkel dat Pasolini naar mijn smaak hier een fiks aantal lijnen overschrijdt, zonder geldige reden anders dan 'shock for shock's sake'. De reden dat ik m de laagste waardering geef is dat kijkervaring ruwweg dezelfde weerzin opwekte als Ilsa, She-Wolf of the SS. Ik wil Salo nooit van mn leven meer zien.

Ik kende deze film niet maar na de prachtige commentaren die ik hier lees lijkt het een leuke aanvulling van mijn collectie. Heb hem op ebay kunnen kopen voor 10 eur, nu nog ff wachten op de levering.

Ik vond het eigenlijk wat raar dat de acteurs in de film er blijkbaar geen probleem mee hadden om mee te werken om zo'n film te maken. Wie wilt er nu in zoiets meedoen? Als je dan nog eens daarbij bedenkt dat men in 1975 heel wat preutser was dan nu, dan vraag ik me toch af hoe Pasolini aan z'n acteurs is geraakt.

Tsja, Pasolini was een kunstenaar he, dan krijg je al snel allerlei geile hupsekutjes op je af blijkbaar.. Maar de opnames van een film zien er echt wel totaal anders uit dan het totaalproduct. De kans dat de acteurs enig idee hadden hoe ziekelijk het geheel werd is vrij nihil.

Toen was men toch echt een stuk minder preuts, hoor. We gaan nu juist langzaamaan weer op weg naar de jaren '50, wat betreft preutsheid. Kijk maar naar de moderne badmode, bijv.

Men was toen niks meer en niks minder preuts dan nu. Het "makkelijk" uit de kleren gaan kwam voort uit de jaren 60 beweging die de "alles moet kunnen" ideologie aanhing. Het stond symbool voor het afzetten tegen de "oude" maatschappij en het kwam voor mij destijds - zo heb ik het ervaren - zeer geforceerd over.

De films "Saló" en "La grande bouffe" die zeer populair waren bij die jaren 60 beweging ofwel bij het "vooruitstrevende" deel van de bevolking vond ik ook echt producten van de "alles moet kunnen" ideologie. Nu zouden dit soort films niet meer gemaakt kunnen worden. Ze zouden alleen maar walging of lachlust opwekken. Bij "Saló" was dat voor mij walging, vandaar mijn lage waardering, bij "La grande bouffe" lachlust, zodat die film voor mij vanwege het "hoge" amusementgehalte toch nog een 4,0* waardering kreeg.

Nog nooit heb ik een film gezien die zoveel walging bij me opriep als deze. Ik heb de film af weten te kijken, maar had wel constant de neiging om hem af te zetten.

Dit is echt geen film om voor je plezier te bekijken en terecht enorm controversieel! In eerste instantie wilde ik ook eigenlijk opschrijven: "Nog nooit heb ik zo'n walgelijke film gezien!" i.p.v. mijn eerste zin, maar ik realiseerde me dat dit niet waar is. Het is juist een heel dappere en goede film en zeer effectief!

Niemand zal (mag ik hopen) na het zien van deze film de praktijken die hierin worden afgebeeld toejuichen! De beelden in deze film maken honderdmaal meer impact als wat voor teksten of documentaires over verschrikkingen dan ook !(die ook nu nog dagelijks plaatsvinden! Kijk naar de gebeurtenissen in vm. Joegoslavië, of in die gevangenis in Irak of wat er gebeurt met die Osama-aanhangers in Guantanomo Bay!).

Ontzettend moeilijk te beoordelen deze film, want aan een kant walg ik van het vertoonde, maar ik twijfel niet aan de integriteit van de maker(s)!

Helemaal mee eens! Dit is wel èn niet een politieke film. Wel omdat de film natuurlijk wèl een politieke boodschap bevat. En niet omdat deze losstaat van welke politieke stroming dan ook!

Overigens wordt ik steeds moeier van mensen met gezeur als: "Wat mijn grootste bezwaar is tegen deze film is dat volgens Pasolini de wreedheden zoals in deze film wordt getoond alleen maar konden komen van de fascistische machthebbers, Rooms Katholieke kerk en de kapitalisten. Van de wreedheden begaan door de communisten (Stalin, Mao) ja daar had Pasolini natuurlijk nog nooit van gehoord want hij was zelf een marxist"!

Bij Pan's Labyrint komt dit soort geneuzel ook steeds terug. Sjees, wordt regisseur en ga lekker een anticommunistenfilm maken! Alsof geweld begaan door linkse groeperingen nooit wordt belicht!

Zeker nooit die Rambo-in-Afghanistan-film gezien of 'Das leben der Anderen' of Rocky (die met Dolf Lundgren) en zo nog tien miljoen andere films!!

Waarom zou film geen goedkoop amusement mogen zijn? Films zijn er voor iedereen en voor iedere stemming, toch?

Dit is zuiver persoonlijk. Als ik het over goedkoop amusement heb, dan heb ik het over films zoals "Costa", "Ik ook voor jou" en nog meer van dit soort troep. Het heeft voor mij dus een duidelijk negatieve betekenis.

En wat mijn zeer negatieve commentaren betreft over Saló die jij oa citeert. Ook die zijn strikt persoonlijk. Je zult mij nooit horen zeggen dat anderen die film niet goed mogen vinden.

btw Ik ben haast toch weer geneigd om die film weer eens te bekijken, dit gezien de felle discussies die deze film elke keer weer te weeg brengt.

jammer dat deze film zo zeer een politieke film lijkt te (willen) zijn (ik heb hem nog niet gezien).

ik heb het boek (ongezond vaak) gelezen en dat gaat helemaal niet over nazies etc of al dat geneuzel.

het boek is gewoon een heerlijk schandalige duister ziek sex-boek (ok, das kort door de bocht, het is literatuur en er is veel meer aan te genieten, bijv. het geweldige taalgebruik maar toch: het heerlijk schandalige staat wel voorop)

jammer dat de film blijkbaar zo'n pseudo-interessant randje moet hebben.

Durfde de maker zich misschien niet te wagen aan al dat heerlijke perverse openlijke zieke gedoe zonder zich in te dekken middels allerlei politiek correct en verantwoord gezeur?