Barry Lyndon (1975)

Verhoog naar 4*

Heb de film gisteren gekeken in mijn zetel op een flatscreen. Ik woon nog bij mijn ouders en het is altijd een leuk moment als ik alleen thuis ben om dan lekker een film te bekijken op de flatscreen. Dus koos ik voor Barry Lyndon. Ik wou al een tijdje de film kijken op groot scherm, maar je moet er ook tijd voor nemen. De eerste keer dat ik de film zag , zag ik het op de laptop. Dit doe ik altijd met films, maar dat had ik beter niet gedaan want daardoor vond ik het de minste Kubrick. Ook is het niet comfortabel om de trage film op je bureastoel te bekijken.

Nu zat ik op mijn gemak, had ik een mooi beeld en verhoog ik hem met 0.5*. Prachtige beelden en maginifiek geschoten. Ik heb nu pas door hoe ironisch de verteller op de achtergrond wel niet is en ik vind het een plezier om ernaar te luisteren (brengt een lach doorheen de film). Vanaf de eerste keer was ik verdoofd door de mooie muziek en heb die dan ook rechtstreeks beluisterd via Youtube en I-Tunes. Als je de muziek echt kent , begin je er nog meer van te houden. Allemaal prachtig gekozen door Kubrick.

Het is emotieloos en stijf, maar dat was zo in die tijd. Als de manier van oorlog voeren, de manier van bij je moeder te staan knielen en haar hand vast te houden tijdens een goochelaarsact van je jongere broertje, en nog vele andere ook realistisch is , waren ze toen echt wel vreemd. Of is het misschien voor de kunst, dat kan ook.

Het eerste deel is sowieso het beste en verveelt minder dan deel 2. Toch heeft deel 2 soms leukere momenten als deel 1. De perikelen tussen Barry en Bullingdon zijn geweldig. De 18de eeuw is nog steeds mijn ding niet , maar er zijn genoeg dingen waar je je op kan focussen. Is het niet de ironische humor van de verteller, dan zal het wel de kostuums/kapsels, het landschap of de mooie muziek zijn. Kubrick hield van deze film, en dat zie je ook. Barry Lyndon blijft toch wel De Kubrickfilm dat het mooiste verpakt is. Ook geen kunstlicht te bekennen en dat maakt het allemaal meer kunstzinniger.

Is deze beter dan Eyes Wide Shut ? Hmm, moeilijk te zeggen. Ik blijf deze film op de achtste plaats behouden tot nu toe. Slechts twee films van Kubrick heb ik een 3.5 gegeven (Spartacus en Lolita).

Meesterlijke regisseur.

Review Blu-ray Barry Lyndon

Another Blu-ray Review

Ja, nu nog wachten op Bol.com... of gewoon op Amazon kopen.

Ik denk dat mijn waardering drastisch omhoog kan met een mooie opgeknapte Blu-Ray versie van deze film. Alle Kubrick films vanaf Spartacus zitten nu in een mooie box, helaas heb ik er al een hoop.

Aparte versies op Amazon kopen is het beste, denk ik. Is Warner dus region free.

Ga ik ook zeker doen, wel jammer dat Clockwork Orange in de 40th anniversary edition erin zit, nu ik die net heb gekocht in de 2007 editie. Ik vind al dat bonus materiaal wel interessant. Jammer dat er van Lyndon alleen maar een Trailer bijgesloten zit.

O ja, ik ben dus in bezit van de Blu-ray! Het ziet er geweldig uit! En zijn jullie nu jaloers? De bestelling via Amazon.us (exclusive) verliep vlekkeloos.

De schilderachtige buitenbeelden van het eerste deel zijn een lust voor het oog, maar vanaf het tweede deel gaat de film bergafwaarts. Mooie plaatjes krijgen we nog steeds wel voorgeschoteld, maar een stuk minder dan in het eerste deel. Bovendien zijn de gebeurtenissen in het tweede deel een stuk minder interessant dan in het eerste deel.

Gisteren de film herbekeken op Blu-ray (de Amerikaanse versie heeft zelfs Nederlandse ondertitels). Deze keer was het een minder rijke ervaring dus ik doe er maar één ster af. Ofwel was ik gisteren toevallig niet ontvankelijk genoeg ofwel heb ik Kubrick achter me gelaten. Ik hoop het eerste.

MIsschien als ik hem een tweede keer bekijk ik hem wat boeiender ga vinden. Knap acteerwerk, knap camerawerk, en Kubrick heeft er weer een behoorlijk visueel hoogstandje van gemaakt. Maar de film is gewoon net iets te lang denk ik. Misschien ben ik te snel afgeleid, maar als de film iets korter was geweest had 'ie 5 sterren gekregen.

Vanwege de speelduur lang laten liggen. Een vakantie vol vrije tijd zorgde ervoor dat ik deze toch gekeken heb. Enerzijds blij dat ik er eindelijk vanaf ben, anderzijds ook zeer teleurgesteld, omdat dit één van de slechtste van hem is. Een aardige eerste 45 minuten, maar nog niet echt hoge niveau waar ik op gehoopt had. Toch was er mooie muziek en zag het er allemaal verzorgd uit. Ook de manier van spreken van vroeger vind ik altijd leuk om te zien en ook hier weer. Daarna zakt de film volledig in. De ene saaie scène na de andere. Zelfs zo erg dat ik nog een aantal momenten heb gedacht om hem uit te zetten of iets anders te gaan doen. Gelukkig heb ik dat niet gedaan (einde was wel goed), maar als je na anderhalf uur de film uit wilt zetten, wetend dat je pas op de helft bent, kijkt dat niet echt lekker. Desondanks was het laatste uur wel goed. Nog steeds niet supergoed, maar best degelijk (ca. 3,5*). Af en toe kwam de echte Kubrick naar boven (bv. de shoot-out, of de scène met de dood van zijn zoon). Het einde werd daarentegen veel te lang gerekt, toch jammer.
En hoe mooi het muziekje ook was, het werd wel tot in den treure gebruikt. Verandering van spijs doet eten, zegt men wel eens.

Ik hou hier geen nachtmerries aan over of denk er met een naar gevoel aan terug, maar deze film kan ik in één woord perfect samenvatten: *Shrug*.

Even vergeten te melden dat het bange personage Captain Quin toch wel heel grappig is. Daaraan merk je toch de vaak humoristische toon van de film. Jammer dat hij niet meer screen time krijgt.

kheb hem ook aangekregen, ook via amazon besteld!

Supertevereden!

Juweel van een film, zoals het hele oeuvre van Kubrick. Barry Lyndon, Redmond Barry, is een ultra trage, starre en norse film. Personages die geen enkele emotie tonen en een materialistische egoïstische opportunistische boer in de hoofdrol. Het zal wel negatief klinken maar dat is het niet. Gaat men enkel uit van diepgaande sympathisanten kan je in deze film lang zoeken want die zijn er simpelweg niet. De kijker zal dus verder moeten kijken dan zijn neus lang is om de achterliggende beweegredenen te ontrafelen. Met een klootzak die constant fouten maakt is het natuurlijk moeilijk enig medeleven te vinden.

Zo is zowel het dialoog, de fotografie, het tempo als het acteerwerk zo stijf als een plank. Maar wat is dit allemaal doeltreffend. Het weinige dialoog is fijn, zo wordt de kijker direct in de pruikentijd gezogen. De fotografie is prachtig met een hoofdletter P. Zo mooi dat elk shot een 18e eeuws schilderij voorstelt. Ik zie stadsgezichten, stillevens, portretten en schuttersstukken. Best art-direction ever, hands down (misschien is Blade Runner iets beter). Samen met het enorm trage tempo en het houterige acteerwerk komt dit alles perfect uit de verf (mooie woordkeuze al zeg ik het zelf). Zo is er bij de figuranten totaal geen beweging en blijft iedereen op de achtergrond in dezelfde, droevige, dronken of verveelde pose (wat moest het saai geweest zijn om in die tijd te leven). Dit alles is zo talentvol en doordacht gepositioneerd dat de geweldige aankleding en kostuumdesign beter dan ooit wordt benut. Er valt zoveel te zien, en (door het trage tempo)mag je het zien, alsof je in een museum ronddwaalt.

Goed dit alles is mooi, maar het wordt pas prachtig als de muziek wordt ingezet. Schubert, Händel komen het eerst bij mij op (de twee muziek thema's die het meest worden gespeeld). De muziek past perfect bij de sfeer, hoe ironisch, cynisch, flauw, droevig of magistraal sommige scènes ook mogen zijn, de muziek doet er nog een schepje boven op en maakt van de film een episch schouwspel. Een toneelstuk in een museum.

Dikke 4,5*

Goed verwoord, jipt

Doordat Kubrick financiële problemen had in de jaren 70 kon hij na ‘A Clockwork Orange’ zijn grootste project niet verfilmen. Het leven van Napoleon (een zeer Kubrick-achtige figuur) is misschien wel ‘the best film never made’. Kubrick ging gauw verder met een andere film en zo verscheen ‘Barry Lyndon’ ten tonele. Wil dus zeggen dat als de film Napoleon wel uitgekomen was, er misschien geen sprake zou zijn geweest van Barry Lyndon. In één woord; vreselijk!

Kubrick’s films hebben altijd al een beetje last gehad tijdens de vroegtijdige ‘receptions’. Kijk bijvoorbeeld naar The Shining , Eyes Wide Shut , A Clockwork Orange; allemaal films die eerst een beetje in de grond werden geboord met belabberde kritieken (vooral Eyes Wide Shut!). Het grappige aspect is dat de films jaren later pas echt worden beschouwd als klassiekers. Critici, toeschouwers en filmmakers zien dan bepaalde aspecten/visies/technieken van Kubrick die nog nooit eerder in de cinema werd getoond. Barry Lyndon is zeker geen uitzondering want van alle Kubrickfilms is het net deze die ondermaats heeft gescoord in de Box Office. Kubrick zelf was er niet goed van, maar hoe kan het ook anders. Als je kijkt naar de film zie je gewoon dat hij de tijd van zijn leven heeft gegeven aan dit werkje. Later werd de film beter ontvangen, maar het kostuumdrama van 1975 wordt nog steeds beschouwd als ‘het zwarte schaap’ in het oevre van Kubrick.

Barry Lyndon volgt het leven van een arme Ierse knaap Redmond Barry die het stilletjesaan schopt als rijke heer met een mooie vrouw en dito kind. Toon deze film aan het hedendaags publiek dat TMF of MTV gewend is en merendeels komen er deze termen aan bod; Emotieloos, traag, weinig actie en saai… En dat is enorm jammer, want als er iets is dat dit stillistisch werkje heeft zijn het zeker niet deze bovengenoemde termen;

Emotieloos; Er wordt weinig in gelachen evenmin gehuild, iemand roept doodserieus “ik roep een dokter” als iemand op sterven staat en stapt rustig de kamer uit. Dit is het bewijs van het leven in de 18e eeuw. Emoties werden toen niet extravert uitgewisseld en Kubrick schetst dit perfect. Series die zich in dezelfde tijd afspelen en de nadruk leggen op emoties zijn dus helemaal verkeerd. Geen over de top bewegingen, maar stiekem een hand op de heup leggen als er wordt getekend bewijst maar eens dat Kubrick ongelooflijk in detail heeft gewerkt voor deze film. Het paradoxale is dat er aan de andere kant wel enorm veel emoties worden getoond… ze zijn alleen zeer diepzinnig. Ze gaan niet domweg tegen elkaar vertellen dat ze van elkaar houden, maar de manier hoe de ogen spreken tegen elkaar (zie scène aan de goktafel met Barry en lady Lyndon) , hoe ze naar elkaar kijken zegt genoeg. Tegen het einde van de film als Lady Lyndon een brief krijgt waar ze moet tekenen dat ze Redmond Barry geld is verschuldigd begint ze opeens heel hard in- en uit te ademen. deze details zorgen ervoor dat er enorm veel emoties zijn gemoeid in de film. Dat ene kleine lachje van Eerwaarde Runt als de moeder van Barry zich niet meer moet bemoeien met het familiefortuin is onvergetelijk !

Traag; Barry Lyndon duurt drie uur en op zich is dat een beetje te veel van het goede. Maar wat een impact heeft dat op een paar vrienden van mij gehad. Zij hadden beslist de film te zien in twee delen. De film vonden ze enorm traag maar toen we het tweede deel op een andere dag keken wist iedereen nog precies waar het om ging. De traagheid past in de film en zorgt ook voor onvergetelijke mooie cameramomenten. Herinner je nog de eerste scène in A Clockwork Orange waar de camera eerst begint bij Alex’ gezicht en daarna naar achter uitwijdt en meerdere dingen vertoont? Wel in Barry Lyndon gebruikt Kubrick dit zeer vaak en alles is enorm knap geschoten.

Saai en weinig actie; Uiteraard is het geen schiet of vechtfilm , maar als je zegt dat er bijna niets in deze film gebeurd ben je wel degelijk fout. Er gebeurt redelijk wat, maar op een trage manier. Elk shot, elke scène is magistraal. Kijk eens naar wat Kubrick heeft verricht met het interieur, kostuums, pruiken. Elke scène lijkt wel uit een schilderij te komen (en dat was ook Kubrick’s bedoeling). Er is een scène waar een paar leden van de Lyndon familie aan het varen zijn. De camera wijdt uit naar achter en je hebt een totaalbeeld van een bootje, vijvertje, gras, bomen achter de vijver en je ziet warempel een zwaan! Dit zijn details waarmee Kubrick de kijker wil plezieren. Er is een scène waar Barry op zijn paard naar Dublin gaat reizen en achter hem zie je grijze wolken die voor de zon zweven. Een prachtig plaatje en allemaal zo natuurlijk. En zo heb je er tal die je kunt opnoemen. Verder speelt Kubrick met symmetrie, lichtinval (deze beide worden uitstekend gebruikt in het eindduel) en maakt hij gebruik van een prachtig kleurenpalet. De scènes met kaarstlicht zijn zo mooi om naar te kijken, omdat ze ook zeer natuurlijk overkomen (er wordt namelijk geen gebruik gemaakt van kunstlichteffecten). En op de koop toe heb je nog de prachtige muziek die de film zeer goed ondersteunt. Misschien is het wel te veel van hetzelfde maar mij deert dit niet. Het zijn allemaal prachtige muziekstukjes en elk nummer heeft zijn eigen betekenis. Vivaldi wordt ingeschakeld bij tegenslagen en Shubert bij verleiding en leuke, prettige momenten. De leuke ierse fluitmuziekjes in het begin slaan op de achtergrond van Redmond Barry en de Hohenfriedberger Marsch als Barry arriveert bij de Pruizen is lekker bombastisch.

Het totaalbeeld klopt. Barry Lyndon begon als de minste Kubrick in mijn ogen. Bij een tweede kijkbeurt heb ik het een halve ster hoger gegeven maar uiteindelijk (na een vierde keer) beloon ik deze prachtige film met een 4,5* en is daarmee één van Kubrick’s beste films. Het duurt misschien allemaal een beetje te lang (een paar scènes in het tweede deel zijn soms overbodig), maar dit wordt goedgemaakt door prachtige details en sfeer die er in de film zit, gepaard met ongelooflijke muziek. Barry Lyndon verdient de dag van vandaag meer respect dan toen het uitkwam in de cinema, maar het staat nog steeds te laag in de top 250.

Ik zag een prachtige still van een nieuwe film dat nogal aan Barry Lyndon deed denken:

The Limits of Tolerance by Michael Sicinski - Moving Image Source - movingimagesource.us

Van de film L'Apollonide (Souvenirs de la Maison Close) (2011), misschien iets om in de gaten te houden.

Je hebt van die films die je gaandeweg confronteren met je eigen onuitgesproken verwachtingen, die, als die schijnbaar niet uitkomen, in eerste instantie blijken te fungeren als een maatstaf waaraan de film niet voldoet. Maar op een gegeven moment realiseer je je dat je de kern van het 'verhaal' zoekt op een plaats waar het niet is, en waar je opgetrokken wenkbrauwen eerst scepsis uitdrukten, verandert dat vervolgens in verbazing, om uiteindelijk uit te monden in stille bewondering.

Stanley Kubrick's Barry Lyndon is voor mij zo'n film.

Een film waarin de personages nergens het schitterende decor ontstijgen waarin Kubrick ze gevangen heeft, en zich haast als poppen door het verhaal bewegen - als ze al bewegen, en dan is het toch vooral stijf in het gelid in hun fraaie uitdossingen richting de vergetelheid.

Geen 'ontpopping', geen karakterontwikkeling hier, en terwijl het levensverhaal van Redmond Barry toch vol zit met actie en drama, en hij regelmatig zijn passie en emotie toont, blijft ook hij een pion op het schaakbord van de (zijn eigen) geschiedenis, en lijkt Kubrick haast elke mogelijkheid (en dat zijn er nogal wat) om een en ander conventioneel-dramatisch uit te spelen, doelbewust te laten liggen, of zelfs te saboteren.

Dat bewuste afstand nemen wordt ook gedaan middels de voice over, die ons nota bene één van de meest dramatische momenten (en in één moeite door ook nog het uiteindelijke lot van de hoofdpersoon) doodleuk verklapt, enkele minuten voordat het daadwerkelijk plaatsvindt.

We zijn dan wel al in het tweede deel aanbeland, waarvoor het eerste, nogal fragmentarische deel een aanloop was, en dat wél langs één doorlopende verhaallijn wordt afgewikkeld. Hier lijkt ook wat meer ruimte voor de acteurs weggelegd, maar het afstandelijke karakter blijft toch grotendeels gehandhaafd.

Niettemin is het zo dat onder de strak volgehouden formele toon en de van ijzeren conventies doortrokken omgang van de personages onder en met elkaar, juist hier de dramatiek en de emotie wel degelijk tot uiting komt, met name ook belichaamd in de figuur van de gravin en haar zoon. Berenson als Lady Lyndon lijkt hier weinig anders te doen dan te poseren en wezenloos uit haar ogen te staren, maar in haar bloedmooie breekbaarheid en popperige passiviteit zet zij toch een monument neer van romantisch wegkwijnende ellende.

'De' achttiende eeuw bestaat niet, en Kubrick lijkt me veel te intelligent om zelf, al of niet via zijn personages, een bekrompen en zelfingenomen twintigste-eeuwse 'kritiek' te leveren op een vervlogen tijdperk. Er ís niet zo iets als historische objectiviteit, en deze film streeft daar ook niet naar. Wel bouwt Kubrick een historisch kader met 'objectieve' gegevens waarin de individuele biografie op afstand wordt gezet.

Wat zich voor onze ogen ontrolt is een stuk beter dan een geschiedenislesje: het leven en streven van menselijke individuen wordt ingesponnen in het keurslijf van conventies en historische omstandigheden, zoals altijd het geval is en zal zijn, waardoor het karakter van dat individuele leven en streven iets futiels, en tegelijkertijd iets algemeens krijgt.

Dat lijkt welhaast een slogan van de Franse Revolutie, aan de vooravond waarvan deze film eindigt (en die daarmee een voltooid verleden tijd vertegenwoordigt) maar misschien drukt het integendeel ook wel uit dat Barry Lyndon niet zozeer een historisch, maar eerder een tijdloos drama is.

Goede recensie Ben blij om te zien dat mensen deze film zo waarderen.

Groots epos dat niet gedurende de gehele zit boeiend blijft, maar desalniettemin de moeite waard is door de authentieke uitstraling en het oog voor detail. Dat laatste is iets waar Kubrick zijn hand gelukkig niet voor omdraait en dat komt een klassieke tragedie in filmvorm zeer zeker ten goede. Het laatste gedeelte boet wel zienderogen in aan kracht en het is mij dan ook een raadsel waarom hier perse 3 uur voor uit moest worden uitgetrokken, maar gelukkig is de kijker dan al op zoveel smakelijks getrakteerd dat dat best voor lief genomen kan worden.

Gisteren weer eens gekeken. Wat een geweldige film is dit toch. Ik heb er nog even goed over nagedacht, maar ik kan niet minder geven dan de volle mep.

Deze ga ik binnenkort voor de eerste keer kijken, ik heb er nu al zin in. Ik hou echt van kubrick zijn films.

Eindelijk gezien. Wat een geweldige film, ik heb genoten, zoals ik tot nu toe bij alle Kubrick films heb gedaan. Kubrick weet de personages altijd zo mooi en apart in beeld te brengen. Vooral dat laatste krijgt Kubrick altijd voor elkaar, op een voor hem zo typische manier. Namelijk: het creëren vage en lachwekkende scenes die soms tegen het zieke aan zijn. De muziek die wordt gebruikt versterkt het karakter van deze scenes nog eens extra. Alleen al de manier waarop de personages elkaar aan kijken vind ik geweldig en is voor mij typisch Kubrick.

In het begin hebben ik en mijn vrienden veel gelachen, en beetje bij beetje sloop de duisternis er goed in. Die Barry en zijn zoektocht naar het (betere) leven, die zoektocht die zo hoopvol en mooi begon maar uiteindelijk eindigt in een grote deceptie. Die overgang vond ik ook wel intrigerend. Geweldige film.

Eén van de wat minder bekende films van Stanley Kubrick en over het algemeen ook wat minder gewaardeerd. Inhoudelijk is de film vaak wat aan de trage en haast passieve kant, maar visueel is dit vrijwel ongeëvenaard. Wat een magistraal camerawerk en wat een geniale belichting. De shots zijn vaak zo gecomposeerd alsof je naar een schilderij zit te kijken, echt fenomenaal mooi. Het verhaal is niet overal even boeiend, maar er valt desondanks veel te genieten en Ryan O'Neal is perfect in de weinig sympathieke hoofdrol. De subtiele momenten van humor zijn ook geweldig. Al met al op en top een Kubrick-film: zorgvuldig opgebouwd en meesterlijk in elkaar gezet. Dit is over honderd jaar nog steeds een lust voor het oog.

Huh?

Ja, dat is toch zo.

Men denkt toch veel eerder aan

2001

Shinning

Clockwork Orange

Dr. Strangelove

FMJ

En vanwege de recentheid Eyes Wide Shut dan aan deze als met het over Kubrick heeft. Staan ook veelal hoger genoteerd in de diverse lijstjes. En met 804 stemmen is dit een van Kubrick's minst geziene film hier op de site

Ik zou dat niet durven zeggen. Ik heb dat nooit zo ervaren en ik zou zeker niet durven beweren wat 'men' zegt. Als ik aan minder bekende Kubrick films denk dan denk ik aan The Killing of Killer's Kiss. De legendarische regisseur heeft niet zoveel films gemaakt en Barry Lyndon behoort tot zijn grote werken.

Zelfs Path of Glory en Spartacus worden vaker genoemt dan Barry Lyndon. Op tv, in lijstjes, qua stemmen op RYM, IMDb en MoMe.

Het is inderdaad zijn minst bekende grote werk. Dat er twee films nog minder bekend zijn, plaatst dit nog steeds bij zijn minder bekende werken, wat niet wil zeggen dat het onbekend is. Zijn bekendste werken zijn nu eenmaal enorm bekend en gewaardeerd.

Lullig, maar het is wel zo inderdaad. Zelfs de cijfers hier op MM geven het bewijs.

Als ik aan vrienden vraag(die wel bekend zijn met de genoemde titels van Reinbo hierboven) of ze Barry Lyndon kennen, dan zijn ze me een antwoord schuldig. En ja, ook die titels die AC1 noemt zijn ook werken van Kubrick die niet iedereen kent.