Barry Lyndon (1975)

Shooting BARRY LYNDON

Uitstekende film waarin een jongeman moet vluchten als hij tijdens een duel een legerofficier doodt. Deze film transporteert je terug naar de tweede helft van de 18de eeuw waarbij bijna ieder shot eruit ziet als een schilderij uit die tijd. Prachtige locaties en kostuums (beiden prachtig in beeld gebracht). De film is zeker aan de lange kant en alhoewel het tempo niet hoog ligt, zit er genoeg voortgang in het verhaal. Het statische camerawerk en de afstandelijkheid herinneren je eraan dat je naar een film van Stanley Kubrick zit te kijken.

Mooi uitgewerkt kostuumdrama, maar zo bijzonder als andere films van Kubrick is hij voor mij niet.

Prachtige historische film die recent aan netflix is toegevoegd.

Het 1e deel vond ik stukken beter dan het 2e deel wat het vooral van de kostuums moest hebben. Echter het duel in het 2e deel was dan wel weer zeer goed.

Omdat de film zeer lang is de 1e 1,5 uur de ene avond en het 2e deel de avond erop gekeken.

Alsof je in een museum naar klassieke schilderijen zit te kijken.

Prachtige plaatjes die je meenemen naar de 18e eeuw. Alsof je er middenin zit. Maar wat een lange zit zeg! Zolang je het in 2 delen bekijkt is het overigens goed te doen. De ontwikkeling van Barry is onteressant genoeg om te volgen. Genoten van de locaties en de kostuums en make-up en de stemmige achtergrondmuziek maakt het verder af

Een aanrader in het kostuumdrama genre.

Ik kan er niet over dat dit een film uit 1975 is !

De kleuren en belichting maar ook uitvoering gaven bij mij de indruk dat het een recente film was.

Een héél erg bijzondere en vreemde film. Geen standaard verhaal met de standaard boeven en helden.

De film neemt de tijd om het verhaal te vertellen (een beetje zoals Tarantino ook z'n tijd neemt in het uitvoerig brengen van dialogen en het in beeld brengen van de alledaagse bezigheden) De lengte van de film heeft me geen moment gestoord.

Ik heb de film gebiologeerd in één keer uitgekeken.

In het begin dacht ik in een kruising tussen monty python en forrest gump beland te zijn. Gedurende de film werd ik meer geïntrigeerd. Niet zo zeer door het nogal pointless verhaal, meer door het totaalplaatje. Bijzondere zit.

MP kan ik nog enigszins inkomen. Er zit een zeker sarcasme in. Maar hoe je Forrest Gump hierin ziet, ben ik toch wel benieuwd naar.

Dat zie ik in de hoofdrolspeler die vrijwel onbewust van de 1 in de andere (voor hem) fortuinlijke situatie rolt.

En met Monty python bedoel ik niet alleen het sarcasme. Met name de broers van Barry leken zo weggelopen te zijn uit the holy grale.

Monthy Python? Forrest Gump? Pointless verhaal? Huh? Wat een vreemde invalshoek.

Oke toegegeven, de vergelijking met Forrest Gump is nogal een slordige. Maar je ziet zelf toch ook wel die onnozelaar die van de situatie naar situatie struikelt?

En, kun je mij de point uitleggen? Meer dan alleen een rise en fall?

in het weekend dit meesterwerk voor het eerst gezien. wat een prachtige film. naast a space odyssey, wordt deze ook mijn favoriete van kubrick. prachtige blu-ray uitgave overigens.

Stanley Kubrick, zo las ik, wilde in deze film geen kunstlicht gebruiken. Dus kaarsen, veel kaarsen...Let maar eens op de avond/nachtscenes, heel bijzonder. Fascinerende film, zorgvuldig in een heerlijk traag tempo verteld.

Het is bovenal een cultuur clash. Het lukt Barry niet om zich te ontwikkelen en aansluiting te krijgen bij de upper class. Meer dan een rise and fall is het een constante mislukking. Hij mag dan even toegang hebben tot een vermogen, hij wordt nooit geaccepteerd. De rise vind nooit echt plaats.

Deze film is alweer een tijdje geleden voor mij. Maar in de verte zou ik dan eerder een parallel trekken met the Great Gatsby. Een type die rijk is, maar eigenlijk niet bij de oude aristocratie hoort en daarom niet geaccepteerd wordt. Ondanks dat hij schatrijk is (geworden) om wat voor reden dan ook.

Visueel erg mooi en bij tijd en wijle ook wel een boeiend verhaal, maar helaas ook wel slepend en saai, het licht satirische sprak me ook niet zo aan.

Doorgaans genietbaar dergelijke films die uitgebreid het leven vertellen van een bijzonder, ondernemend en avontuurlijk figuur, tegen een historische achtergrond en zeker als ze van de hand komen van een Stanley Kubrick, die er een boeiend en cinematografisch hoogstaand werkstuk heeft gemaakt.

Is het eerste gedeelte het avontuurlijkst en eigenlijk ook wel het grappigst, het tweede gedeelte is daarom niet minder interessant om volgen.

In beide delen ervaren we trouwens dezelfde gedachten dat het streven naar geld, macht en voordeel van om het even welke aard uiteindelijk niets of niemand ontziet.

Goede vertolkingen over de ganse lijn.

Aangezien ik de meeste films van Kubrick wel kan waarderen moest deze er natuurlijk ook eens aan geloven, vooral nu hij op Netflix staat. Nu had ik mijn verwachtingen al bijgesteld gezien de lengte en onderwerp en die kwamen wel redelijk uit.

Wat al door andere gebruikers vastgesteld werd en nu ook door mij is toch wel de uitmuntende uitvoering, kleuren en belichting. Qua beeldkwaliteit is het bijna amper voor stellen dat dit een film betreft uit 1975. Daarnaast valt de muziek op met een erg herkenbare en bekende melodie waarvan ik nooit wist dat het bij deze film hoorde. Dan zijn de landschappen nog wel even de moeite van het noemen waard.

Het verhaal zelf is een bijzondere aaneenschakeling van problemen betreffende Barry, die het eigenlijk goed met zichzelf voor heeft en ook iedere keer met een list of actie verder komt en zelfs in adel opklimt, maar door pech, overschatting of onderschatting toch altijd in de problemen geraakt. Wat vooral opvalt, en goed doet, is de redelijk sarcastisch toon die vooral van het aristocratische gedeelte afdruipt. De decadentie krijgt een stevige trap na. Het laatste pistoolduel gaat met veel humor en hoe de oude Lyndon te pijp aan Maarten geeft is hilarisch. Verder valt een scene tussen Barry en de Duitse me erg op qua gelijkenis met betrekking tot een scene tussen Portman en Law in Cold Mountain.

Toch kon het me niet altijd even bijzonder boeien, de lengte is aanzienlijk en ondanks de humor en spot zegt het genre, die langzaam van drama verandert in kostuumfilm, me niet genoeg. Knap gemaakt, aardig geacteerd door O'Neal die ik het beste ken van A bridge to far net als Krueger overigens, daar overigens als een Amerikaanse en Duitse generaal tegen over elkaar.

Aardig een keer gezien te hebben maar dat is het dan ook.

Dat is een beetje een vreemde gedachte dan, want in 1975 werd nog gewoon op 35 mm gedraaid en dat is kwalitatief beter dan de digitale film van tegenwoordig.

Zoals je het stelt, ja, iets waar ik overigens niet bij stil sta. Desondanks ziet het er geweldig uit.

Grootmeesters en hun achillespees. Tarantino heeft Pulp fiction, Fincher heeft Fight club, Cronenberg heeft The history of violence, Lynch heeft Wild at heart en Kubruck heeft dus Barry Lyndon. Prachtig om naar te kijken (fotografie, locaties, kostuums zijn allen tot in perfectie uitgewerkt) maar het kan me niet boeien. Alweer, ja alweer doet het pijn. Want het einde is een knappe scene. Berenson die de schuldnota's (soort cheques) ondertekent en dan de naam van Barry ziet, ondersteunt door de klassieke muziek, het tempo dat samenvalt met haar aarzeling wanneer de cheque van Barry moet ondertekent worden, de blikken van anderen, ... Ook het duel tussen Barry en zijn stiefzoon is veelbelovend. Het trage verloop, het bewust rekken maakt het tergend spannend en mooi die zenuwachtigheid van die stiefzoon maar het mondt uit in middelmatigheid want de uitkomst is dan toch voorspelbaar (Barry laat de kans liggen – waarom ?). En de leuke scene met de struikrover : heerlijke dialogen, ironie, de Britse beleefdheid, een contrast tussen norm (beschaafd) en menselijke aard (geld) maar dat wordt nauwelijks verder gezet in het verloop van de film. Het doet dus veel pijn om een Kubrick aan de kant te schuiven maar een dokter vinden om die pijn te verzachten valt niet mee in Corona tijden. Dan maar een andere Kubrick als remedie.

Toen ik je intro las, fronste ik mijn wenkbrauwen. Hoe viel het woord ‘achilleshiel’ te rijmen met de magnum opussen van Tarantino, Lynch en Fincher?

Maar kennelijk denk jij daar anders over.

Het is inderdaad moeilijk voor te stellen dat je als liefhebber van die regisseurs precies die films niet kan waarderen (zeker wat betreft Tarantino en Fincher).

Stanley Kubrick’s Painterly Eye Invites Us to Be All-seeing, but Ultimately, Unknowing

Hoewel je mooie beschrijvingen geeft van deze film ben ik het oneens met je betoog. Zelf ben ik helemaal gek van Barry Lyndon en Pulp Fiction. Wild at heart Lijkt me een vreemde eend in dat rijtje. De Magnus Opus van Lynch lijkt mij Twin Peaks. Mooiste film, Lost highway natuurlijk! Ik kan me wel helemaal vinden in je conclusie: genoeg andere Kubricks die uitblinken in fotografie, locaties en kostuums!

Ik heb met de jaren de schoonheid van Kubrick meer leren waarderen. Ik was nooit echt een liefhebber van zijn films. Niet dat het nu allemaal topfilms zijn die mij liggen, maar naast de erkenning dat hij een meester in zijn vak is, kan ik wel genieten van de schoonheid in zijn films. Maar ik zal nooit fan worden van zijn 2001 en misschien dat een herziening van The Killing, Paths of Glory, Clockwork Orange of Spartacus ervoor kunnen zorgen dat de films toch een voldoende scoren. En films als Dr. Strangelove, Full Metal Jacket en Eyes wide shut zijn best wel goed, maar zullen nooit in mijn filmlijst verschijnen.

Ik ben dan ook meer een man van het verhaal, niet moeilijk dat vooral The Shining en Barry Lyndon me beter liggen. En nu ik ook meer de schoonheid in Kubricks films leer waarderen, schiet vooral Barry Lyndon er bovenuit. Qua invloed filmmaker zullen de eerder genoemde films (en dan vooral 2001) veel belangrijker zijn qua impact op de filmgeschiedenis. Ik erken dat wel, maar de films liggen me helemaal niet. In Barry Lyndon zie ik naast de creatieve uitvinder ook een zeldzame vakman die zeer goed weet hoe hij een beeld moet weergeven. In het beeld is alles perfect weergegeven. Van warme kleuren tot de perfecte lichtinval, met passende muziek en de juiste acteur in het juiste kostuum op de juiste plaats. We wandelen in een schilderij.

Barry zelf is geen sympathiek figuur, maar het is wel mooi hoe hij door het leven van de ene situatie in de andere terecht komt. Het eerste deel van de film is dan ook veel interessanter. In de tweede helft wordt het eerder drama dan avontuur. Nog steeds wandelen we rond in dat schilderij, maar het avontuurlijk deint wat weg. Leon Vitali als de oude Lord Bullington doet er ook niet echt goed aan. Hij verbreekt toch wel het rustige ritme dat de film lange tijd kon aanhouden. Jammer, want daardoor wordt het toch niet de echte topfilm. Maar hij is wel zeer goed en nog steeds de beste Kubrick (wat mijn smaak betreft).

Een film van Kubrick die ik altijd een beetje onbewust heb uitgesteld om eens te kijken. De speelduur van 184 minuten speelde daar wel een rol in. Dat bleek achteraf dus ongegrond te zijn. Ja, de film is lang, wellicht iets te lang, maar het werd nergens storend en mijn aandacht bleef er de volle speelduur met gemak bij. Historische drama's kunnen me vaak wel bekoren, en deze Barry Lyndon is misschien wel een van de klassevolste kostuumdrama's die ik tot nu toe gezien heb. De kostuums, de schilderijen, de prachtige aankledingen en locaties in de vorm van aristocratische landhuizen en dergelijke.. Wauw. Elk shot komt over als een geraffineerd en tot in de perfectie uitgewerkt schilderij. Neem daar dan ook nog eens die betoverende muziek bij, die perfect de sfeer van de film en de getoonde tijdsgeest weet te weerspiegelen, en je krijgt een esthetisch kunstwerk.

Het verhaal was grotendeels ook interessant om te volgen. Barry belandt op een aangenaam tempo van de ene in de andere situatie. Via geluk, maar ook door het steeds meer wegvallen van scrupules, weet hij zich uiteindelijk op te werken tot de hoogste regionen. Barry is geen geheel onsympathiek personage, zeker in het begin niet, maar wordt wel relatief snel een grote opportunist met ogenschijnlijk lage morele waarden. Het blijft een redelijk afstandelijk personage doorheen de drie uren, al is dat ook wel redelijk Kubrick-eigen. Een iets beter uitgewerkt karakterverloop voor hem, wat meer diepgang, was wenselijk geweest. Vlagen van fatsoen flikkeren wel af en toe in hem op, wat wel fascinerend is, maar dit had gewoonweg beter uitgewerkt kunnen worden, zeker in een film van drie uur. Ook de andere personages blijven redelijk vlak en gedragen zich vaak 'stijf'. Dat is getrouw aan de tijdsgeest, maar levert niet direct interessante personages op. De narrator, die af en toe ironisch uit de hoek komt en zelfs een uur op voorhand het einde 'verklapt', vond ik dan weer wel een originele insteek.

Barry Lyndon is een visueel fantastisch mooi kostuumdrama. Het woord betoverend is hier absoluut niet misplaatst, zeker niet in combinatie met de ingetogen, lieflijke muziek. De film duurt alleen net iets te lang en Barry als personage had op 180 minuten dieper uitgewerkt kunnen worden. Het verdient in ieder geval min of meer 4*, het was zeker een fijnere ervaring dan ik op voorhand gedacht had.

Inderdaad.

Ik herkende het lied meteen als de hit "Words", van de Engelse band The Christians, al is het in feite een Ierse traditional : "Sean O' Riada. Mna na hEireann" (Women of Ireland) o.a. ook bekend in een uitvoering van The Wolfe Tones.

De uitvoering van gitarist Jeff Beck mag er ook wezen.

Overtuigend.

Kubrick staat voor mij voornamelijk bekend als "die goede regisseur". Wetende dat hij nog geen enkele onvoldoende heeft gescoord bij mij wist ik dat ook Barry Lyndon niet zo'n slechte ervaring ging worden. Alhoewel Kubrick ook nog geen top 20 favorieten heeft geregisseerd voor mij.

Wat wel opvalt aan Kubrick is dat zijn films behoorlijk van elkaar verschillen. Ook Barry Lyndon is verschillend in vergelijking met zijn andere films. Statischer, rustiger maar nog steeds een ton aan gebeurtenissen die in de film gestopt zijn.

Wat inderdaad opvalt is dat de film een beetje op een museumtocht lijkt. Of het enkele schilders or artiesten waren die werden uitgelicht, ik weet het niet, maar de camerastandpunten en detail in de scenes geven een sterke hint naar schilderijen toe. Het zag er allemaal in ieder geval behoorlijk esthetisch uit.

Er gebeurd ook een hoop in de film. Daardoor zijn de 184 minuten geen grote opgave, wat ik eigenlijk vooraf wel dacht. Barry Lyndon is ook eigenlijk de Kubrick film waar ik het minst naar uitkeek, omdat kostuumdramas niet mijn genre zijn. Al moet ik wel zeggen dat de kostuums uitzonderlijk zijn geslaagd.

Wel een beetje jammer dat door zeker 2 uur een klassieke dendersoundtrack heen is gesmeerd. Het gaat eerlijk gezegd behoorlijk irriteren op een gegeven moment. Vooral omdat Kubrick weinig pogingen lijkt te doen om de muziek maar een beetje in te tonen. Manier van acteren was ik ook geen fan van. Deed me in bepaalde opzichten denken aan de recente Lanthimos-films. Te bovennatuurlijk en surrealistisch voor mij.

Bij vlagen ook wat rare make-up, al zal dat wel iets zijn van die tijd. Maar ik vond die witte poederlaag er maar suf uitzien. Voor de rest kent de film een aantal hoogtepunten en ziet er visueel uitzonderlijk verzorgd uit. Aangezien ik me ook niet bepaald heb verveeld kan ik er dus met een gerust hart weer een solide voldoende voor uitdelen.

Een tweede keer gekeken, blijf bij mijn eerste mening, het is saai omdat het veel te lang duurt allemaal. 3 uur is me net iets teveel van het goede, alleszins toch voor deze film.