Barry Lyndon (1975)

Volgens mij was elk van de 5 films die Kubrick heeft gemaakt na A Space Odyssey een 'event'. Het zijn allemaal heel bekende films. Dat is mijn ervaring maar ik ben van een andere generatie. Misschien dat tegenwoordig de 15 jarige internet kids 'm skippen omdat het een 'historische' film of kostuumdrama is? Dat zou ik ergens nog begrijpen. Ze kennen de titel wel maar ze hebben er geen gewoon minder zin in. Ze grijpen gemakkelijker naar de man's andere films.

Even snel van wikipedia:

''The film was not the commercial success Warner Bros. had been hoping for within the United States, although it fared better in Europe. This mixed reaction saw the film (in the words of one retrospective review) "greeted, on its release, with dutiful admiration – but not love. Critics... rail[ed] against the perceived coldness of Kubrick's style, the film's self-conscious artistry and slow pace. Audiences, on the whole, rather agreed..." This "air of disappointment" factored into Kubrick's decision to next film Stephen King's The Shining – a project that would not only please him artistically, but also be more likely to succeed financially. Still, several other critics, including Gene Siskel, praised the film's technical quality and strong narrative, and Siskel himself counted it as one of the five best films of the year.''

Overigens doe ik Barry Lyndon ook wel ontzettend te kort, nadat ik 'm voor de 2e keer zag gaf ik de film een 5*, maar is vreemd genoeg afgezakt over het jaar naar een 4*.

Ik ben ook naar een 4 gegaan. Ik vond 'm beter toen ik een dertiger was, net zoals Citizen Kane trouwens. Toen was er meer wisselwerking tussen mij en de film. De laatste keer (op Blu-ray) zag ik er wat minder in. Ik begrijp het nog steeds niet.

DVD aangeschaft en gekeken. Wat een prachtige en bijzondere film, maar, zoals vaker bij Kubrick, moet ik hem eerst nog een keer kijken voor ik een goede review kan geven, maar wat ben ik onder de indruk. Wel nu al vijf sterren voor de indruk die het op me gemaakt heeft.

Volgens sommigen saai en langdradig, laat ze...

Door deze film ben ik Schubert gaan waarderen.

Een van mijn favoriete films die ik te weinig kijk, wat voornamelijk komt door de lange speelduur, maar wat een fantastische epos blijft dit toch. Iedere keer als schubert met z'n piano trio langskomt krijg ik kippevel. Schitterende beelden. Kostuums, 't decor. Prachtig verhaal. En boven alles het licht in deze film.

Dit is voor mij één van de allerbeste films ooit. Het ENIGE minpuntje aan de hele film is Ryan O'Neal en Lady Lyndon.

Ik stoor me enorm aan het feit dat die man niet ouder wordt. Het verhaal van Barry Lyndon spant toch zeker wel 30 jaar van zijn leven, als het niet meer is. En het enige wat er aan hem veranderd is dat ie spontaan grijs haar krijgt. Tsja, stel je eens voor als ze dat bij Vito Corleone gedaan hadden in de godfather (bijvoorbeeld)

Echt jammer, want Lord Bullington veranderd wel van acteur.

Desalniettemin, een schitterende film die 5 sterren verdient.

Stanley Kubrick's epische historische film over Barry Lyndon. Schitterend tijdsbeeld en prachtige locaties. Knap dat dit de allereerste film is die geschoten is zonder kunstmatig licht. Prachtige interieurs die het tijdsbeeld van de 18de eeuw neerzetten. Het is een lange zit, maar de film weet op geen enkel moment te vervelen. Meesterwerk van Kubrick.

5,0

De Kubrick-herzieningen #9: Barry Lyndon.

Of: De Kubrickfilm die het meest aan een herziening toe was.

Daar is ie dan, Barry Lyndon. Ik was benieuwd hoe ik na al die jaren (toch al weer zeven en een half jaar) deze zou ontvangen. Op dezelfde dag zag ik Dolls opnieuw, een film die mij aanvankelijk niet zo kon boeien, maar waar ik eveneens toen niet echt klaar voor was. Ergens vermoedde ik dat dit ook wel eens voor Barry Lyndon zou kunnen gelden. Niet dat ik het ooit een slechte film heb gevonden, maar hij ging me niet zo aan het hart als de meeste andere films. Na Killer's Kiss vond ik het zijn minste (Fear and Desire heb ik echter nog nooit gezien).

Die positie blijft staan, helaas. Barry Lyndon is sinds zijn oorspronkelijke release langzaam aan een opmars bezig en bij de Sight and Sound poll werd het afgelopen jaar ineens de tweede meeste gewaardeerde Kubrick, daarbij Dr. Strangelove en A Clockwork Orange duidelijk achter zich latend (2001 blijft natuurlijk nummer 1). Waar komt die liefde voor Barry Lyndon dan vandaan?

Het ligt voor de hand dat het antwoord is dat het stilistisch een bijzondere film is. Dat blijft ook voor mij het beste onderdeel aan de film. De manier waarop Kubrick schilderijen nabootst is toch wel heel knap, vooral omdat hij het zo'n drie uur volhoudt. Ook de muziek, met héél veel Schubert, blijft continu passend en geeft het film een prima ritme en elegantie. Aan de andere kant zijn Kubricks films altijd sterk in vorm. Ik hou absoluut van de schilderachtige sfeer die hier neergezet wordt, maar ik vind het nog altijd lang zo knap en spannend niet als die van A Clockwork Orange. Om deze film boven de rest van Kubricks oeuvre uit te trekken puur door de visuele prestaties is bijna de rest van zijn oeuvre tekort doen op artistiek vlak.

En dan kom je toch op de inhoud. Die is beter dan ik me herinnerde. Dat het verloop van het verhaal voorspelbaar is lijkt me een understatement, aangezien de verteller in zijn voice-over vaak gebeurtenissen aankondigt lang voordat ze gebeuren, inclusief het einde. Maar die voice-over draait om ironie en dat doet de film zelf ook. In simpele vorm stelt het plot niets voor, maar Kubrick vult het met veel kleine gebeurtenissen die samen een mooi portret van een hebzuchtige man schetsen en tevens een zeker milieu weten te vangen. Het viel me ook op dat Redmond Barry niet zo'n schurk was als ik me meende te herinneren en ook niet zo emotieloos. Hij toont meerdere malen eer en eveneens emoties. Een bewonderenswaardig persoon is hij niet en ook niet iemand met wie ik diep kan meeleven, maar aangezien hij vaak in recensies als simpel wordt afgedaan is het toch opvallend om te zien dat het een vrij complex personage is.

De inhoud is eigenlijk gewoon heel boeiend, maar het probleem is dat het nooit doorschiet naar fascinerend. Ik heb niet eens zozeer iets op de film aan te merken, behalve dat hij mij persoonlijk niet écht grijpt zoals de meeste geweldige films dat wel doen. Misschien boeit de periode me wat minder, misschien staat het wat te veel in de schaduw van de vier films die Kubrick hiervoor maakte (ja, ik tel Lolita mee); feit is dat ik moeite heb om van Barry Lyndon te houden, hoe goed het ontegenzeggelijk ook is.

3,5* blijven staan.

Ik denk niet dat Kubrick het visuele kon scheiden van de inhoud. Het is film. Alle informatie en hoe die bij de kijker overkomt gebeurt voornamelijk via 'beeld'. De bioscoopzalen kregen zelfs instructies over hoe ze de film moesten projecteren.

Perfect weergegeven imperfectie

De ironische voice over, de traag voortschrijdende beelden en de starre kop van Ryan O’Neill: het is even wennen, maar na een half uur valt het kwartje dan eindelijk en blijkt Barry Lyndon helemaal niet die lange zit te worden waar ik voor vreesde.

In plaats daarvan kreeg ik een meeslepend en ongekend mooi gefilmd verhaal van een jongeman van eenvoudige komaf die, na de liefde van zijn leven verloren te hebben aan een welgestelde kapitein, geobsedeerd lijkt te zijn met geld en status. Middels bedrog en vernuft, en met goed (on)geluk slaagt hij daar nog in ook. Hoe hij het vervolgens allemaal grondig weet te verneuken beslaat de tweede helft van de film.

Het is Kubrick ten voeten uit: cynisch, komisch en ondanks alle larger-than-life personages genuanceerd. Het camerawerk behoort tot het mooiste ooit in cinema, niet alleen de scènes zonder kunstlicht, maar vrijwel alles waar John Alcott zijn camera op richtte verwordt tot een bewegend schilderij. En ook de aankleding is, zoals gebruikelijk bij Kubrick, nagenoeg perfect.

Maar wat de film dan toch écht zo interessant maakt is het hoofdpersonage. Vlak, emotieloos en onsympathiek zijn de meest voorkomende beschrijvingen die ik over hem lees, maar ik vond hem juist een bijzonder complex, ambigue en getormenteerd personage. En in de eerste helft zeker niet onsympathiek.

Tuurlijk, hij is hebberig en ontrouw, een bedrieger en een leugenaar, maar daarnaast is hij iemand die in zijn gekrenkte trots eindelijk probeert zijn eigen baas te zijn en bovenal gerespecteerd te worden: als dat niet lukt als de man die hij is, dan misschien als de man die hij niet is. De hypocriete, materialistische wereld waarin hij leeft gunt hem nauwelijks een andere manier dan zich omhoog te likken en liegen.

Moeten we zijn keuzes dan goedpraten? Natuurlijk niet, maar we zouden kunnen spreken van "verzachtende omstandigheden."

Het is vrijwel onmogelijk om geen medelijden met de arme Barry te voelen wanneer alles wat hij heeft weten op te bouwen zich tegen hem begint te keren. Wat voor arrogante eikel het ook mag zijn, Kubrick laat ons in de eerste plaats een mens zien, net zo imperfect als iedereen.

In tegenstelling tot de meesten hier vind ik Barry Lyndon één van Kubricks besten. Enigszins tot mijn eigen verrassing, want bij kostuumdrama's haak ik meestal op voorhand al af. (Een echt kostuumdrama is Barry Lyndon dan ook, ondanks het drama en de kostuums, niet.)

De grote troeven van de film zijn, zoals door ongeveer iedereen behalve Onderhond al aangegeven, de sensationele belichting en welhaast perfecte cinematografie (de zooms benadrukken het registrerende karakter van de film, zoals ook de voice-over doet). Daarnaast vond ik de muziek echt fabuleus werken in combinatie met de beelden. Het is de muziek die de emotionele band tot stand brengt.

En dan het verhaal, dat is breed uitwaaierend, vol duels, veldslagen, wendingen van het lot, verlies/winst, kortom het heeft de epische statuur van een roman van Alexandre Dumas. Maar het is aan de andere kant een heel eenvoudig, tragisch verhaal van een man die zich probeert op te werken in het leven, een gewone man die z'n goede en z'n slechte kanten heeft, maar die uiteindelijk eenzaam (dat vooral) en berooid achterblijft. Dat dualisme in het verhaal wordt uitstekend in stand gehouden door de soms afstandelijke toon, de bedaagde voice-over, die je uit de bepoederde en bepruikte wereld trekt en met de neus op de feiten drukt. Verder kan ik er niet helemaal de vinger op leggen, maar het verhaal, en vooral de manier waarop het verteld wordt, heeft echt wat bijzonders.

Dan het acteerwerk, dat vond ik bij vlagen het grootste nadeel aan de film. Te theatraal, wellicht bewust, maar dat had van mij niet zo gehoeven. Tekenend is bijvoorbeeld de sterfscène van Bryan, wat een pathetiek, maar de rouwstoet erna kwam dan weer behoorlijk binnen. Overigens is het beeld van het steigerende paard grandioos, heeft iemand dat al geschreven?

Erg mooie film dus, technisch buitengewoon knap gemaakt en daarnaast ook een bijzondere, pakkende kijkervaring.

Ik vroeg me nog wat af over het laatste duel:
Wordt er nu geïmpliceerd dat er geknoeid is met één van de pistolen, en dat Bullingdon erop rekende dat Barry zíjn pistool zou kiezen?

Soms zijn Kubrick-herzieningen zoals deze ook niet erg boeiend omdat ze teveel persoonlijk worden.

Als een film gewoon prettig intrigeert hoeft hij ook niet door te schieten naar fascinerend wanneer het je in dit geval (Barry Lyndon) een meesterlijk inzicht geeft in de menselijke psyche.

Nog steeds en in weinig woorden een prachtige én leerzame film.

Deze van Stanley nog niet gezien en er dus maar een verandering in gebracht. Een lange film (bijna 3 uur) maar mocht toch wel wat korter. Niet dat het een saaie film was, maar echt meeslepend vond 'k het ook niet. Misschien dat het genre me niet zo lag.

De muziek vond 'k wel erg de moeite en bestond uit bekende klassieke stukken.

De cast deed het zeker niet slecht en verder zag het er ook prima uit.

't was toch minder m'n ding.

Ik geloof dat ik de dvd box al een jaar of 14 in huis heb (give or take) maar ik heb Barry Lyndon toen ik een jaar of vijf terug bedacht dat ik hem nog steeds niet had gezien besloten te bewaren. For a rainy day if you will. Het voelde goed dat ik na m.n. Clockwork, The Shining, FMJ, Dr. Strangelove en Paths of Glory meerdere keren had gezien nog één 'late' Kubrick had liggen, dat ik nog éénmaal voor het eerst een Kubrick kon zien die niet 'oud' was (zoals bijvoorbeeld The Killing).

Uiteraard waren niet alle redenen zo poëtisch, ik hikte ook stiekem een beetje tegen het kostuumdrama en de speelduur aan. Inmiddels had ik de kaarslichtscènes en benadering van Countess Lyndon door Barry al ettelijke malen in docu's gezien en BL leek me altijd een schitterend gefilmde, langzame zit die grote kans maakte bij mij niet de snaar te raken die ik van Kubrick gewend ben. Maar ik laat me graag verrassen en deze morgen van een vrije dag leek me ideaal om de inmiddels aanwezige blu-ray erin te stoppen.

En mijn verwachtingen werden eigenlijk min of meer bewaarheid. Schitterende shots met prachtige composities (al begrijp ik Onderhond's opmerking over de knullige en te vaak gebruikte zooms). Het rustige kabbelende tempo beviel me in het eerste uur heel erg goed, maar na verloop van tijd werd ik bij tijd en wijle toch iets onrustig. Gelukkig kwam er regelmatig een scène zoals het duel tussen Bullingdon en Lyndon die zo vakkundig was gefilmd (42 dagen monteren las ik op IMDb!) dat ik toch weer gegrepen werd. Geweldige kostuums en het is inderdaad alsof je naar een schilderij zit te kijken af en toe. Maar die voice-over deed het voor mij ook niet, ik kon de ironie van het spoilen niet helemaal plaatsen (of waarderen, for that matter).

Dan zit ik hier uiteindelijk toch met een (zij het zeer milde) deceptie over de film die ik zo lang bewaard heb als 'mijn laatste onbekeken late Kubrick', hoezeer ik me ook bewust was van het feit dat het wellicht niet helemaal mijn film zou zijn. Het is wel Kubrick... En ik respecteer Barry Lyndon als film absoluut, maar je hoopt toch op dat houden van, die connectie, die interactie... En dié is vooralsnog niet in de mate aanwezig waarop ik stiekem toch had gehoopt.

4* na eerste kijkbeurt

De troef van deze film is - zoals wel meer geschreven hier - het schilderachtige beeld dat de hele film blijft hangen. Kubrick kan me eindelijk visueel prikkelen, want verder ligt zijn stijl me niet echt. Als regisseur heeft hij oog voor de 18e eeuw met bijhorende muziek, waardoor je in een museum zit te kijken naar een reeks schilderijen. Helaas vraagt de film meer dan dat en ziet de man zich blijkbaar verplicht om er een verhaaltje achter te plakken. Ik hou wel van een mooi verhaal in een film, dus dat zou geen probleem mogen zijn. Wel bij Barry Lyndon dus, waar het verhaal een kapstok is voor de schilderijen. Het verhaal is niet bepaald boeiend en daardoor wordt dit wel een langdradige rit die springt van fragment naar fragment. In het begin moest ik nog denken aan Monthy Python en had ik een pittige film verwacht. Maar uiteraard mist deze film de MP-humor en dient het wat saaie verhaal evengoed als een soort sfeermaker. Maar in tegenstelling tot de mooie beelden en muziek, lukt dat niet bij het verhaal. Maak daar iets goed van, of laat de fantasie aan de kijker over.

Ik kan er wel inkomen dat deze film bij regisseurs in de smaak zal vallen, gezien de mooie plaatjes die je te zien krijgt. Maar als kijker is dit niet genoeg. Lyndon is trouwens een vrij zelfingenomen figuur waar ik niet echt sympathie voor heb. En toch te braaf om als echt bad-guy door te gaan. Hij mist enige tegenspeler die sterk genoeg is om naast Lyndon te staan. Wat me ook opviel is dat de film zo veel van de hak op de tak ging, dat ik gaandeweg goed moest nadenken wat er eigenlijk allemaal al geweest is. Het blijft dus niet zo hangen. De scène die me het meest bleef hangen is die waarin hij spreekt over Spa in het koninkrijk België. De film speelt zich af in de 18e eeuw, terwijl België pas als koninkrijk werd opgericht in 1830. Als zo'n fait divers het meest boeiende van de film blijkt te zijn...

Kubrick zal nooit mijn favoriete regisseur zijn. Hier gaat mijn filmscore toch nog naar de mooie beelden en de muziek. Een wonder trouwens waarom zo'n schilderachtige film zo'n lelijke filmposter kreeg...

Een Kubrick film moet je meerdere keren bekijken om er iets uit te kunnen halen. De uiteindelijk bevinding is steeds afhankelijk van je stemming en je levensfase. Geloof me, ze werken nooit hoe jij denkt of hoopt dat ze zullen werken. Eén ding is zeker, de waarde van z'n werk mag je nooit taxeren op het verhaal.

Niet echt mijn idee van film als het pas werkt na verschillende kijkbeurten. Ik weet ook wel dat filmervaring met de jaren verandert en ook je stemming en andere omstandigheden meespelen bij het oordeel. Maar tot nu toe heeft Kubrick me nog geen enkele keer kunnen overtuigen. The Shining ging nog wel, maar had dan ook het verhaal van Stephen King mee. Verder nog enkele goeie films, maar geen enkele film van hem zal in mijn top 100 staan. Ondertussen al 7 films van hem die zelfs 2.5* of lager scoren.

Barry Lyndon was mooi om te zien, maar eerder als een mooie postkaart dan een topfilm van 3 uur.

Waarom niet? Heb je dat nog nooit voorgehad dat je tijdens een tweede of derde kijkbeurt een film veel beter vond? Vele films werden pas mijn favorieten nadat ik ze verschillende keren had gezien. Meestal is de eerste kijkbeurt oppervlakkig. Je kijkt naar de grote lijnen. Je houding is afwachtend en passief. Je eigen inbreng is daardoor te beperkt. Soms kunnen dingen je ontgaan omdat je er nog niet helemaal klaar voor bent. De meeste films van Kubrick werden eigenlijk nooit meteen bestempeld als 'groots'.

Aan de andere kant zijn er veel films die ik alleen maar de eerste keer geweldig vond. Hun houdbaarheid is beperkt omdat ze te makkelijk te bevatten zijn.

Ik heb het zeker al eens voorgehad dat films beter of slechter worden als ik ze opnieuw bekijk. Maar bij Kubrick schijnt het standaard pas goed te worden als je ze meerdere keren bekijkt.

Ik ben niet zo positief over Kubrick, maar ik hoop net als jij dat ik bvb Barry Lyndon binnen enkele jaren veel beter zal vinden. Ik kijk er al naar uit.

Nooit gedacht dat ik dit 3uur lang-durende kostuumdrama zo zou kunnen appreciëren.

Ik moet toegeven, ik heb de film in 2 delen gekeken, en maar goed ook denk ik. Anders had ik misschien wel nooit zoveel van dit episch meesterwerkje kunnen genieten en zou ik me teveel met de speelduur bezig gehouden hebben.

Het is een heel rustige film, er komen veel scènes in die erg lang rekken (zoals die waar Barry duelleert tegen Lord Bullingdon, dat toch wel tot 1 van de beste uit de film behoort) en in combinatie met een gave soundtrack die wel constant aanwezig lijkt te zijn, bijna (of juist wel) een hypnotiserende werking hebben.

't Visuele vlak, dat ik de laatste tijd toch veel minder belangrijk vind als voordien heeft hier dan wel weer veel indruk nagelaten. Het is al vaak aangehaald en het is dan ook zo mooi, 3 uur lang lijkt elk shot wel een indrukwekkend schilderij. Ik kan dus wel zeggen dat dit een 'vondst' is voor mij.

En kijk, zo lang heeft het zelfs niet geduurd.

Geen idee wat me een aantal jaar geleden bezielde, maar deze film stond al enkele maanden hoog op het lijstje ‘herzien’. De film spookte al geruime tijd door mijn kop: Het figuur Barry Lyndon, de omgeving, de muziek, de tijdsgeest, …

En ja, dat zijn de sterkste punten van de film. Je wordt 3 uur lang meegenomen in een trip langs verschillende Europese hoven in de 18de eeuw, dat vergezeld door passende muziek uit dezelfde tijd en de schitterende decors.

De film is dus mooi gemaakt. Niet alleen de decors, maar ook de mensen (kustuums en make-up) zijn fantastisch. Alles is tot in het detail uitgewerkt.

Hierdoor zien sommige figuren er angstaanwekkend over the top uit, in een periode waar dat eigenlijk volkomen normaal was

Barry Lyndon is een ijskoude son of a bitch, en hoe meer je hem gaat minachten voor zijn houding, hoe meer je gaat hopen dat hij toch de bovenhand haalt. In het begin is het een schelm die geen grenzen kent, en achteraf is het gewoon een zielige, oude man. Steeds boos op de rest van de wereld.

De minpunten zijn er nog steeds:

- Het foutje waar men het over ‘Kingdom of Belgium’ heeft in 1772 zit me nog steeds dwars (Dat land werd spijtiggenoeg pas in 1830 gevormd). Het doet me de indruk wekken dat niet alles goed voorbereid was.

- En ik erger mij ook nog steeds aan het feit dat de film zich grotendeels in Duitstalig gebieden af speelt zonder dat er meer dan 3 zinnen Duits achter mekaar gesproken worden.

Maar al bij al een heel fijne film om te zien

4,0*

Leuk, jezelf zo quoten en 1,5 punt ophogen! Wat tijd en herziening soms kan doen he? Ben benieuwd wat mijn tweede keer BL brengt!

Hier heb ik toch behoorlijk tegenop gekeken en niet onterecht. Ik beschouw mezelf wel een beetje als een Kubrickfan. Ik hoef zijn films in eerste instantie niet eens echt te begrijpen om ze goed te vinden. Barry lyndon echter vindt plaats in een periode die ik te afschuwelijk voor woorden vindt. Zo tegen de Franse revolutie aan, viert de decadentie in rijke kringen hoogtij. De kostuums, pruiken en make up symboliseren dat ten top. Pure kitsch! En ik ben niet erg dol op kostuumdrama's.

Dat is een aspect waar deze film om draait. De zogenaamde etiquette van die tijd kan me dus echt gestolen worden. Het andere belangrijke onderdeel van Barry Lyndon is Barry Lyndon zelf uiteraard: een verschrikkelijke vent. Nou ben ik fan van Kubrick, omdat hij van eikels toch fascinerende personen kan maken. Zo erg dat je met ze gaat meeleven. Ik heb het dan uiteraard over A Clockwork Orange en in iets mindere mate The Shining en Full Metal Jacket. Barry Lyndon is echter niet meer dan Kubrick laat zien: een gehaaide vent. Het type werkgever dat je de laan uitstuurt om zijn eigen salarisverhoging te kunnen realiseren. Feitelijk heb ik twee en een half uur gewacht tot hij dood ging. Het liefst op een gruwelijke wijze en ik had mijn geld ingezet op de guillotine.

Een paar problemen zijn het simpele camerawerk. olv Kubrick ben ik toch echt beter gewend. Dit is van het niveau van films die onverbiddelijk in de 5 voor 5 bakken verdwijnen. Het verhaal is een tikje beter, maar ik heb eigenlijk niks memorabels gezien. De veldslag was ongelooflijk duf. Ik kan er met mijn hoofd nog altijd niet bij dat er ooit legers zijn geweest die letterlijk als kannonnenvoer naar de schietende tegenpartij marcheren. Gelukkig was het ook de enige, maar wat volgt is een lul die zich als een Ier voordoet (met een plat Amerikaans accent) twee uur lang omhoogliegt. Ryan O'Neil is een verschrikkelijk acteur, maar zijn arrogante bak past wel goed bij het personage. Desondanks kan ik echt niets boeiends ontdekken aan Barry Lyndon om een film over hem een top 250 plaats te rechtvaardigen.

.

De cinematografie en belichting van Barry Lyndon kom ik regelmatig tegen wanneer baanbrekende cinematografische zaken besproken worden, RuudC. Alcott won dan ook een Oscar voor zijn werk voor Barry Lyndon. Dat het niet de meest toegankelijke Kubrick is, die bij vlagen saai kan overkomen en dat BL zelf een enorme lul is, ben ik overigens volledig met je eens, al haalde ik er wel behoorlijk plezier uit.

Wie weet haal je over een paar jaar wel een AGE-411 uit (zie iets naar boven)...

Moet raar lopen dan. Dat ik de film uberhaupt herzie én hoger ga waarderen.

Weet niet meer of ik het camerawerk als simpel zou omschrijven, maar herinner me wel dat de film er echt érg lelijk uitzag. Daarin kan ik RuudC wel bijtreden.

Dat zal een kwestie van persoonlijke smaak zijn dan ☺️

Het wordt vaak vergeleken met een klassiek schilderij... die vind ik ook niet mooi

Inderdaad een kwestie van smaak, al lees ik in m'n recensie wel terug dat ik van het camerawerk zelf ook niet zo onder de indruk was. Vooral die zooms in wat oudere films zijn vaak erg onzuiver, daar stoor ik me regelmatig wel aan.