Rashômon (1950)

Goed en qua structuur een trendsetter.

Kon me echter niet helemaal overtuigen.

3,5*

Misschien had ik iets te hoge verwachtingen van deze film, maar ik vond 'm uiteindelijk toch lichtelijk tegenvallen. De bejubelde vertelstructuur zal inderdaad toentertijd heel vernieuwend zijn geweest, maar ik vind het bij een film als The Usual Suspects aanzienlijk beter uitgevoerd. Ik vond dit toch iets teveel dat iedereen een versie vertelde en uiteindelijk de waarheid boven water kwam, zonder echt veel schokkends en dergelijken. Bovendien vond ik 'de vrouw' in de film een beetje irritant, en ook jammer dat de geest van die dode man rustig ging getuigen.

Verder wel erg leuk geacteerd, verzorgd gefilmd. 3,5*, erg vermakelijk en prima film, maar zag het geniale er niet echt van in. Misschien komt dat bij herziening

Ik heb 'm!

Met de cameravoering zit het in deze film dik in orde. Neem nou het moment dat Tajumaru over een sloot heen gelegen boomstam loopt, de camera filmt dit niet vanaf een normaal aanzicht maar van onderaf waardoor Tajumaru `s imposante lichaam nog meer gestalte krijgt. Verder vond ik de vele shots van de eindeloze regen ook prachtig. Een goed moment voor een verhaal. De vertelstructuur van de film is interessant, doordat de hoofdpersonen telkens verschillende kanten belichten van telkens weer dezelfde moord, alleen dan met andere details en dialogen. Tot het einde blijft het spannend wat er zich nou precies heeft afgespeeld. En zelfs dan is het nog allemaal even helder, meerdere interpretaties blijven mogelijk . Knap, voor die tijd dat een film zo meerdemensionaal aandoet.

Bovendien vond ik de boodschap die de film brengt subtiel verwerkt, de film lijkt immers alleen om het ontcijferen van een moordzaak te gaan maar heeft meerdere troeven achter de hand. Na gezien te hebben hoe iedereen om de waarheid heen draait kun je inderdaad concluderen dat veel mensen geneigd zijn om eerst hun eigen hachje te redden .

Ik vond Tajumaru trouwens briljant in zijn rol, prachtig hoe hij karakter vorm weet te geven aan meerdere emoties: Dan weer schuw, dan weer een geweldenaar, dan een ( sadistische ) man met gevoel voor humor en dan weer een romanticus. Net wat minder interessant dan Tengoku No Jigoku. 4*

Deze Kurosawa viel mij een beetje tegen. Misschien door te hoge verwachtingen na het zien van Seven Samurai, die ik werkelijk geniaal vind. De boodschap in deze film is wel duidelijk, men denkt vaak alleen aan zichzelf. Tijdens de film vroeg ik me dan ook telkens af wie nu de waarheid spreekt, of er uberhaupt iemand eerlijk is? Al met al kon de film mij niet overtuigen. 3,0*

Ik denk niet dat dat de boodschap van de film is.

Geweldige film, ik kan altijd hartelijk lachen om de hysterische wijze waarop Toshirô Mifune de bandiet neerzet.

En de boodschap van de film is voor mij dat de mens niet goed of slecht is, hij kan slechte dingen doen, de houthakker die de dolk stal, maar tegelijkertijd ook goed doen, de houthakker die voor de baby zal zorgen. Deze boodschap wordt erg benadrukt door de rol van de priester.

Ook, maar het einde van de film draait om de goedheid/slechtheid van de mens.

Mooie film, ik was erg verrast door de kwaliteit van de film (daarmee bedoel ik het verhaal, het acteerwerk en de uitspraken, niet het beeld of geluid). Het verhaal begon sterk, zwakte daarna een beetje af en het einde vond ik erg mooi.

3,5 sterren.

Wow, zo de 3de kurosawa is dan eindelijk raak. 4.5 ster. Het enige mindere aan deze film is die vrouw die totaal over de top acteert.

Me nog niet zo gerealiseerd, maar dit is wel een van de weinige films die handelt over de visies van de werkelijkheden.

Elke getuige heeft een "compleet" ander verhaal, en verbindt daar andere conclusies aan. Dringt de vraag zich op of er wel een waarheid bestaat. Of er alleen maar waarnemingen bestaan.

Maakt de film nog briljanter voor mij.

Uhm, waarnemingen van wat dan (als er geen eenduidige werkelijkheid zou bestaan) ?

Een waarneming van wat zij concluderen van wat zij menen gezien te hebben, en daar de dito conclusies uit trekken.

Van hetgeen zich heeft afgespeeld. Anders gezegd, hetgeen men "wenst" te zien of het niet willen inzien wat zich daadwerkelijk heeft afgespeeld dan wel angst voor de waarheid enz.

Elk met zo zijn/haar eigen uitgangspunt hiervoor.

M.a.w. de "waarheid" is gekleurd en kent in deze context vele invalshoeken, elk met hun eigen unieke uitleg.

Met andere woorden een vrij modern thema die vandaag de dag immer nog relevant is. Mede de oorzaak dat deze film daarom ook door velen, terecht, als tijdloos wordt bestempelt.

Het vormt de rode draad van de film en dat ligt er zo dik bovenop en vormt de belangrijkste boodschap van de film, schijnbaar wordt het niet door iedereen begrepen, maar dat verklaart gelijk de beoordeling

Ik begrijp waar de film over gaat, ik begrijp FK's quote niet waar hij spreekt over waarnemingen zonder het bestaan van een eenduidige werkelijkheid. Daarbij vraag ik me dus af wat ze dan oorspronkelijk waarnemen.

Die waarneming van hetgeen zich daadwerkelijk heeft afgespeeld wordt nergens in de film in beeld gebracht.

De werkelijkheid is zogezegd daarom niet bekend bij de toeschouwer. Lijkt me vrij duidelijk?

Dus als antwoord op je vraag, wat "ze" de protagonisten "oorspronkelijk" waarnemen is niet bekend de "eenduidige werkelijkheid" bestaat dus niet, alleen dat geen wat de protagonisten te vertellen hebben. Maar wat zei te vertellen hebben betreft hun visie, dat hoeft dus waar te zijn en zo is de cirkel weer rond.

Mijn reactie was dus op deze quote.

Er wordt een lijk aangetroffen. Men weet niet hoe die om 't leven is gekomen, maar er blijken getuiges en daders te zijn. Dat lijkt me een ijkpunt voor waarheidsbevinding. (alhoewel)

Er is slechts 1 feit. De dode man. Vervolgens heeft iedereen, en vooral ook de getuiges een compleet ander verhaal hoe die dode man om ' t leven is gekomen. Dus de vraag dient zich aan wat er echt gebeurd is, hij kan desnoods ook door "aliens" (of struikrovers) daar neergelegd zijn. (vandaar de werkelijkheidsopmerking)

In welke verhouding staan die waarnemingen tot die werkelijkheid.?

Zie de inmiddels dubbele antwoorden.

De antwoorden van jou gaan over de film. Blijkbaar vat ik FK's quote verkeerd op als ik het zie als een algemene vraag.

Wanneer het een algemene vraag zou zijn, is het off-topic, vrees ik

Klopt en daar wordt je als toeschouwer losgelaten in de wereld van "alles is mogelijk". Wat een geluk dan ook dat Rashômon geen kaliber "Miss Marple" film betreft waar met pen, papier en met een scherp gehoor de "waarheid" boven water gehaald kan worden aan de hand van aanwijzingen c.q. hints.

In Rashômon is "alles" mogelijk.

Normaliter geen prettig uitgangspunt voor, gemiddeld, publiek waarbij een verklaarbaar einde, normaliter positief, in veel gevallen beter valt. Het feit dat Rashômon erin slaagt mij als toeschouwer tot het eind toe gebiologeerd te laten kijken en met vragen achter te laten zonder op enige wijze teleurgesteld te zijn omdat ik realiseer dat "de waarheid" in veel gevallen gekleurd is en idem dito vele invalshoeken omhelst.

Inderdaad een 5* waard als ik er zo over denk.

Op algemene vragen kan iedereen antwoorden. Daarom zijn ze ook algemeen.

Maar inderdaad, ik ben verheugd dat het nog steeds inhoudelijk over de film gaat, gelukkig maar!

Zelfs als het over de film gaat begrijp ik de vraag nog steeds niet.

Wordt in de film getoond wat er gebeurt dan bestaat de werkelijkheid binnen de film. Wordt dat niet gedaan dan bestaat er geen aan te duiden werkelijkheid binnen de film, en heb je enkel de verhalen van de personages.

In beide versies valt er als kijker maar weinig na te denken. Of je moet inderdaad op zoek zijn naar een whodunnit.

Het betreft hier toch serieus geen lezing van Spinoza's ethica.

Er wordt in Rashômon niet eenzijdig een beeld "getoond" van hetgeen dat zich heeft afgespeeld, dat wat wordt vertoond omvat verschillende verhalen, verteld door de verschillende personages. Derhalve bestaat er geen één beeld van de werkelijkheid.

Je wordt, kort gezegd, door de verschillende personages op een ander spoor gezet.

Waarom? Daar is al antwoord op gegeven.

Het is voorts aan de persoon die de film bekijkt om hierover na te denken. Dat hoeft natuurlijk niet, verklaart echter wel of je de film op dit essentiële punt begrijpt of niet.

Maar dat terzijde. Aan jou het laatste woord, zoals gewoonlijk, maar mijn devies is: bekijk de film nogmaals, misschien dat je het dan wel begrijpt. Een goede avond.

Je gaat nadenken over perceptie en het ontbreken van een absolute waarheid. En je gaat vooral nadenken over jezelf. Hoe je verhalen die je zelf aan een ander vertelt (of je eigen waarnemingen die je voor je houdt), bewust dan wel onbewust verandert naargelang jouw unieke perceptie van de wereld en de mensen om je heen en naargelang je zelfbeeld. Zeer interessante stof dus, behalve natuurlijk voor de superieure mens onder ons.

Niels, het is niet erg als je film uiteindelijk toch niet begrepen hebt. Maar redt je kansen