Rashômon (1950)

Volgens mij is het vooral een naam van een poort/tempel. Komt in ieder geval in enkele animes terug als "Rashomon's Gate".

Vind Tone's uitleg wel kloppen trouwens, maar niks om enthousiast over te worden. Regen is nat, maar als ik daar een film over maak is het niet meteen geniaal natuurlijk.

Rashomon verwijst naar the Rajomon Gate, die gebouwd was in de 8e eeuw. Het was de zuidelijke poort van de stad Kyoto, in die tijd genoemd Heiankyo (hoofdstad van Vrede en Kalmte), en beroemd om zijn kracht en schoonheid. In de 12e eeuw raakte de poort in verval en werd een haven voor dieven, bandieten en allerlei slechte aktiviteiten. Ook in Kuroneko van Kaneto Shindô komt de Rajomon poort voor, hier worden samourai naar hun ondergang geleid.

En die vervallen Rashomon-poort is dus de plaats waar de hele raamvertelling zich afspeelt (waarbij dan nog opgemerkt moet worden dat Rashomon en Rajomon hetzelfde woord is; de spelling hangt af van je transliteratie-systeem).

Klopt inderdaad, de betekenis die ik noemde is door de film later ontstaan als media term en als term in het Japanse rechtssysteem.

prachtige film. de manier waarop het verhaal is verteld is geweldig. erg goed vond ik ook dat je aan het eind nog steeds niet precies weet wat de waarheid is, hoewel ik geneigd ben te denken dat het laatste verhaal van de man uit de tempel er het dichtste bij ligt (hij heeft op dat moment geen reden meer om te liegen). Krijg steeds meer waardering voor Mifune. Verder is het camerawerk schitterend (maar dat is in alle Kurosawa's die ik zag zo). Kurosawa begint dan ook steeds meer een van mijn favorieten te worden en niet omdat dat zo hoort (de onzin die ik nu weer lees bij Throne of Blood). 4,5 sterren voor deze film.

... of zijn het gewoon vier verschillende interpretaties van een en hetzelfde gebeuren. Gewoon een verschil in perceptie, jezelf onbewust voorliegen. Ik ben zelf een beetje afgestapt van de theorie dat de 4 hoofdpersonages bewust alles gelogen hebben uit eigenbelang.

ik denk ook dat niet dat hij de absolute waarheid vertelt, maar vermoed ik dat het verhaal van die man die de dolk pikte het dichtst bij de waarheid ligt. ik had ook het gevoel dat hij een soort van biecht hield, wellicht door schuldgevoel.

Zo mijn tweede Kurosawa na Seven Samurai en zeer zeker niet de laatste! Wat heb ik weer ontzetend genoten van deze geweldige filmervaring. Kurosawa schept met zijn prachtige beelden en de geweldige muziek een bijna sprookjesachtige atmosfeer, waarin de karakters geheel tot hun recht komen. Bovendien maakt Kurasowa de mooiste filmregens die ik ooit gezien heb.

Het acteerwerk in Rashomon is erg theatraal (deed me denken aan toneelspel) hierdoor komt de film op mij wat meer over als een klassieke film dan Seven Samurai, die ik meer als een vroege moderne film ervaar. Ik vind dit echter geen nadeel aangezien het acteerwerk erg sterk is en omdat het perfect in de film past. Het is ook fantastisch om te zien dat de emoties van de hoofdrolspelers in ieder perespectief weer net anders zijn. Er zitten zulke wonderlijke momenten in deze film, de houthakker door het bos, de vrouw als medium (bijna surrealistisch met die wind en linten), de rover als held en als angsthaas. De film valt met al z'n elementen zo mooi in elkaar voor mijn gevoel lijkt gewoon alles te kloppen aan Rashomon.

Vind het moeilijk om hem te vergelijken met Seven Samurai omdat het toch twee geheel verschillende films zijn. Ook ontbreekt het me een beetje aan een fatsoenlijk referentiekader om een goed weloverwogen oordeel te kunnen geven. Gelukkig hoeft dat ook niet altijd en stem ik nu lekker gewoon puur op gevoel. En dat gevoel zegt dat ik hem minstens even goed vind als Seven Samurai.

Ik heb nog een vraagje voor deze of gene Kurosawa kenner *Kuch... Ramon K... kuch*. Aangezien dit een japanse film van rond 1950 is viel het mij op dat er met de thematiek uit deze film een bepaalde analogie met een land na oorlogstijd te trekken valt. Is dit een hersenspinsel van mijzelf of wil Kurosawa met Rashomon ook aangeven, dat ondanks alle slechte menselijke eigenschappen er toch nog hoop is op een betere toekomst? En in hoeverre staat dat dan in verband met WO II?

Geen hersenspinsel van je natuurlijk; de eindscene van Rashomon spreekt boekdelen. Kurosawa baseerde de film losjes op twee korte verhalen van Akutagawa (Rashomon en In a Grove) en de twee grootste toevoegingen van Kurosawa aan het uiteindelijke script voor de film zijn het karakter 'the commoner', via wiens vragen de film zicht ontvouwt EN de eindscene waarin Kurosawa's humanisme en hoop (die Kurosawa in Kagemusha en Ran eigenlijk laat varen) nadrukkelijk aanwezig zijn (opgepikt oa uit de boeken van Donald Richie over Kurosawa en klassieke Japanse cinema). Tijdens de geallieerde bezetting van Japan (tot aan 1952) lag er ook censuur op de cinema en na de bezetting gingen filmmakers in Japan zich meer toeleggen op (sociaal-) realisme in hun films (net zoals de italianen met het neo-realisme) en bovendien kreeg de japanse cinema weer meer nationale identiteit. Het valt me ook op dat de meeste jidai-gekifilms die ik tot nu toe zag (periodefilms dus, net zoals Rashomon dat is) vaak problemen, constateringen, vraagstukken etc bevatten die juist toepasbaar waren op de actuele situatie in Japan. Het zou me dus niks verbazen dat de hoop die Kurosawa in Rashomon heeft gelegd, een actuele nationale hoop was die destijds onder de bevolking heerstte. Maar dat kan ik verder niet bewijzen; ik heb er verder niets over kunnen vinden in de boeken over Kurosawa of op internet, maar het lijkt me toch aannemelijk.

Bedankt voor de informatie Ramon, kan de film zo toch weer wat beter plaatsen.

Je kunt steeds verder en verder ingaan op deze film qua interpreteren (zie Ramon ). Iedereen liegt zijn eigen waarheid hier, quoi

Wat een verdraaid slinks personage, die vrouw. Wispelturig, passioneel, passief, en wat-weet-ik-nog-allemaal

Het stormde op een 4.5* af, maar het einde vond ik danig té laten we vooral op een positieve noot eindigen, daardoor besluit ik met een 4*

Zeer goede film. Mooi geacteerd, en een boodschap waar zeker veel waarheid inzit (en dat lieg ik niet), jammer dat die boodschap aan het einde een beetje erg naar voren kwam.

4* Mensen onthouden wat ze willen onthouden.

Redelijke film met een zeer interessant uitgangspunt, dat op een fijne wijze verfilmd wordt. Het concept om verschillende individuen hun versie van de feiten te laten vertellen is bijzonder prettig. Wat ook erg opvalt is het prachtige (vooruitstrevende) camerawerk (een heel verschil met Seven Samurai) en de sfeerrijke scenes doorheen de film. Mifune speelt zijn rol weer erg uitbundig, maar deze keer past het wel beter bij zijn personage.

Het overgeaccentueerde emotioneel/hysterische schouwspel van enkele andere figuren moest er wel weer bij, maar -deels dankzij het feit dat dit minder de overheersende toon was- kon je voor een stuk door de vingers zien door het sterke verhaal en de imposante cameravoering. De grootste domper is de versie van het overleden slachtoffer dat er per sé moest bijgelapt worden (tenenkrommende scene met geesten oproepen etc), en zodoende een wrange nasmaak geeft aan het stijlvolle kader van de prent. Geen topper, niettemin een aangename film dat de middenmoot wat ontstijgt. 3*

Prachtige film!! lang gewacht om deze dan eindelijk eens te bekijken wat best raar is aangezien Shichinin no Samurai en Ikiru vanaf mijn eerste kijkbeurt als favorieten van me werden.

Rashômon die uit 1950 stamt was zijn tijd duidelijk ver vooruit, het verhaal dat uit 4 verschillende standpunten vertelt wordt is zeer boeiend, net als bij Shichinin no Samurai vele prachtige camerabewegingen, zeer goed geacteerd vooral door Mifune (die echt geweldig en vooral zeer energiek acteert) en Shimura (vooral aan het einde wanneer hij voor de vondeling wil zorgen) die prachtige blik in zijn ogen wanneer hij die woorden uitspreekt en de reactie van de priester, in Ikiru vond ik hem ook al zo goed. De muziek vond ik hier zelfs een tikkeltje beter dan in Shichinin no Samurai, prachtige score van Hayasaka !
Duidelijk vaak geïmiteerd, maar nooit evenaart, voorlopig 4.5* ik ga hem deze week nog eens kijken en dan is die 5* zo goed als zeker.

Nog eens enkele scenes herzien en ik waardeer op naar 5* en hij staat voor mij gelijk met Shichinin no Samurai.

Fenomenaal verhaal en natuurlijk prachtig camerawerk van de meester. Kijk en leer! 4,5*

Misschien was Rashomon in 1950 zijn tijd ver vooruit, maar ik denk dat de tijd inmiddels een aardige inhaalslag heeft gemaakt. Toch, erg leuk om eens te zien, vooral nu het latere films in een wat ander perspectief plaatst.
Rashomon vind ik, in vergelijking met Shichinin no Samurai, een minder vermakelijke film naar hedendaagse maatstaven, hoewel ik heb genoten van die aparte acteerstijl en het mooie verhaal. Het kostte me wel twee kijkbeurten om me in te kunnen leven in de motieven van de personages, waarom ze iedere keer de schuld in eigen schoenen schuiven. Maar uiteindelijk is alles prima op z'n plaats gevallen. Ik wil nog meer zien van Kurosawa.

3*

Ook deze verdient best een extra ster. Het gegeven dat iedereen zo zijn eigen waarheid heeft en bewust/onbewust "liegt" blijft me bezighouden. Geniaal om bij zoiets op die manier stil te staan en er een film rond te bouwen. De rest van mijn positieve kritiek blijft staande (vertelstructuur, camerawerk... heerlijk!).

Ik geef niet graag mijn fouten toe, maar te denken dat ik nooit meer iets van Kuro zou lusten na het zien van 7 Samurai was inderdaad een verkeerde opvatting.

Het siert juist iemand, wanneer je daartoe wel bereid bent. (me heeft Hard Target stiekem weer op 3 sterren staan).

Het siert je dat je dit schrijft.

Geweldige film, werkelijk prachtig hoe het verhaal d.m.v. flashbacks wordt verteld. De acteerprestaties zijn goed en er zit mooie muziek in. Ook al zit er verder geen grote plottwist in zoals in the usual suspects vind ik hem wel veel beter dan die. Een echte aanrader!

4.5*

Inmiddels verhoogd naar 5*.

Ik doe mee!

Rashomon is mijn eerste film van het oude Japanse genre dat ik bekeek. Het verhaal en de hele performance is doorslaggevend geweest voor de filmgeschiedenis maar voor mij kon dat toch niet echt het verschil maken. Het verhaal was sterk maar de hele style sprak mij niet echt aan. Toch was het leuk om eens geprobeerd te hebben.

2,5*