Rashômon (1950)

Bedankt voor deze persoonlijke informatie maar de film ging toch echt over samurai krijgers waaronder een bandiet die al menig kopje had gechopt en niet over de doorsnee broekschijter. Verder snap ik ook wel dat deze scene de tegenstelling is van de leugenachtige vertellingen maar realistisch is ie toch echt niet en dat vindt ik nou eenmaal een zwaar minpunt. Adrenaline is juist het reddingsmiddel om wel te handelen in een dergelijke situatie en zet aan tot het in staat zijn tot gruwelijke daden zoals het doden van een medemens. Kijk maar eens naar een cagefight...als er ook maar een klein teken van zwakte of verwonding van de tegenpartij duidelijk wordt dan zal de tegenstander (uit angst en zelfbehoud) zo snel mogelijk hard en medogenloos toeslaan. Of kijk naar de scene uit space odyssee waar (en vooral hoe) de mensaap toeslaat wanneer hij ontdekt wat de impact van zijn slagwapen is. Dat is realisme. Als parodie op de voorgaande vertellingen werkt de scene redelijk maar realistisch is het gewoon simpelweg niet.

Nee hoor, we weten niks over de rover (en ook niet over de echtgenoot). Alles wat we denken te weten over hem is gebaseerd op de percepties van alle betrokkenen (zowel de personages mbt de verkrachting als de personages bij de Rashomon-poort). Soms zelfs op percepties van percepties. Dat is het hele punt van de film. Is de vrouw zwak? Of een manipulerende femme fatale? We weten het niet.

Beide gevechten zijn slechts percepties van realiteit en kunnen even 'realistisch' als leugenachtig zijn. We weten het gewoon niet.

....of zorgt ervoor dat timing, efficientie etc helemaal naar de klote zijn. Wie zal het zeggen? Adrenaline kan er voor zorgen dat je je handelingen niet meer de baas bent. Angst net zo goed.

Professionele vechtersbazen.....maar ik of jij?

Dat voorbeeld kan ik niet plaatsen. Tuurlijk heb je een drang om te overleven maar op welke manier? Ren je weg? Sla je d'r op los? Zijn het gecontroleerde stoten? Of hak je driekwart van je stoten totaal mis?

Ik zeg van wel.

[/quote]

Nee hoor, we weten niks over de rover. Alles wat we denken te weten over hem is gebaseerd op de percepties van alle betrokkenen (zowel de personages mbt de verkrachting als de personages bij de Rashomon-poort). Soms zelfs op percepties van percepties. Dat is het hele punt van de film. Is de vrouw zwak? Of een manipulerende femme fatale? We weten het niet.

beide gevechten zijn slechts percepties van realiteit en kunnen even 'realistisch' als leugenachtig zijn. We weten het gewoon niet.

Waarom kom je steeds terug op dat jij of ik? We mogen er toch hoop ik wel van uitgaan dat de bandiet (of was hij soms een winkelier..we weten het niet) die vrouw heeft verkracht. Ik weet niet hoe het met jou zit maar ik ben niet zo ziek en medogenloos dat ik dat wil doen en ook nog uitvoer. De geest van zo iemand kun je niet vergelijken met die van jouw of de mijne.

Dat is ook slechts een perceptie. Tuurlijk!
Met realisme bedoelde ik iets heel anders toen ik over dat tweede duel sprak. Ik bedoelde dat het hier wel gaat om een gevecht tussen twee gewone mannen die zich laten voeren door emoties en angst, die niet zo kundig zijn met het zwaard, die elkaar niet bestrijden met special moves a la Steven Seagal. Normaal (vooral in Hollywoodfilms) zien we altijd duels die uitgevochten worden door Jannen zonder vrees die elkaar vakkundig met hun beste martial arts aan gort slaan. Ik heb best veel vechtpartijen irl gezien en die vechtpartijen tussen gewone mensen verlopen niet zo smooth zal ik je zeggen. Daarom vind ik dat tweede duel zo 'realistisch' maar we weten dus absoluut niet of het zo echt vergaan is natuurlijk.

Omdat wij geen VanDamme en Seagal heten.



Nee, daar mag je absoluut niet vanuit gaan. Misschien heeft de rover wel 37 berovingen op zijn naam staan zonder dat er geweld aan te pas kwam (slechts onder dreiging dus). Misschien zag de vrouw de rover wel als de kans om van haar man af te komen en heeft ze hem subtiel verleid met enkele blikken en aangezet tot een duel. In dat geval is er niet eens sprake van een verkrachting en deed zel welwillend mee (in 1 van de versies komt dit zelfs ook deels naar voren).

De rover geeft in zijn eigen verhaal aan dat hij de vrouw erg mooi vond en dat hij haar de zijne wilde maken of zij dat wilde of niet. Hij geeft zelfs nog trots aan dat hij die man niet eens wilde vermoorden in het proces. Dit kan hij eventueel ook doen om zijn eigen status als bandiet hoog te houden. Over de werkelijke redenaties en realiteit in de film is idd weinig te zeggen wat hem ook zo goed maakt. De parodische kracht van de houthakkersvertelling werkt wel omdat je ook niet tever moet doordraven in de point over percepties. Als kijker mag je best de beweegredenen voor de leugens tegen elkaar afwegen om tot de hoogst waarschijnlijke waarheid te komen. Dat proces is namelijk de grootste meerwaarde van de film en voor de kijker. Dat de ondertussen veelbesproken scene anders in mekaar zit en nog steeds beter is als seagal en andere rotzooi lijkt me logisch. Dan kun je net zo goed aangeven dat paul newmans slechste rol nog steeds beter was als de beste van rob schneider.

Als het goed is niet, anders is er iets mis met je. Adrenaline zorgt er juist voor dat je alerter bent en dus heel erg snel weg kan rennen of dat je juist een verbeterde coordinatie krijgt.

Misschien is dat wel zo (al heb ik een aantal vechtpartijen gezien waar er flink wat gemist werd), maar nog weet ik niet of dan die adrenaline overheerst of juist de doodsangst. Ik denk dat je de betreffende scene absoluut niet kan afdoen als onrealistisch.

Tuurlijk is dat zo!

Maar als je op het eind van de rit ook nog beseft wat de uiteindelijke bedoeling van de film is dan maakt dat de ervaring nog leuker....en genialer.

Bij het uitgaan zeker? Dan komen er nog andere stoffen bij kijken dan alleen adrenaline .

Die doodsangst zorgt ook weer voor adrenaline.

Al weer even geleden dat ik de film gezien heb maar als iemand over dat gevecht verteld maakt het idd niet uit. Dan kan die persoon gewoon liegen. Kan me herinneren dat ik de scene ook niet erg realistisch vond, wat voor mij dan weer kan betekenen dat de verteller liegt.

Yep, bij het uitgaan.

Adrenaline of niet, als je bang bent om te vechten of te sterven dan krijg je zo'n aftast/wegvlucht gevecht als in Rashomon. Ik weet zeker dat het bij mijzelf op die manier zou gaan. Een combinatie van zoveel mogelijk wegwezen en als 't echt moet mijn onkundige stootjes doeltreffend proberen te laten zijn.

Een van de twee vechterbazen had allang het loodje moeten leggen, zeker als je als tegenstander ziet dat de ander doodsbang is en niet in staat te vechten. Maar goed, beetje nutteloze discussie want hier komen we toch niet uit: jij vind het realistisch, ik niet. We vinden het beide een goede film, dus waar hebben we t over .

Precies.

Hoe kom je erbij dat ik de uiteindelijke bedoeling van de film niet besef? Waarschijnlijk bedoel je het niet zo maar ik vind dit echt een misplaatste opmerking.

Wanneer jij in eerste instantie duidelijker was geweest over jouw perceptie van het woord realistisch in deze discussie was het allemaal een stuk helderder geweest.

Hey chill dude! Was slechts een zeer algemene opmerking en geen verwijt. Ik weet dat je het wel degelijk beseft.

Oke no hassle,kwas gewoon ff teleurgesteld als bleek dat we naar al die posts totaal langs mekaar heen hadden zitte lulle...maar dat is gelukkig niet het geval.

Een beetje tegenvallende film. M'n 2e Kurosawa na eerder het veel briljantere Thrones of Blood gezien te hebben. Deze film (rashomon) heeft misschien een ingenieus plot dat later nog es gebruikt is in o.a. The Usual Suspects (ook niet veel soeps m.i.), maar de film heeft bepaald geen sfeer, geen moment werd ik in de film betrokken, meegesleurd en geboeid, nee het was eerder vaak op m'n horloge kijken om te zien hoe lang die nog duurde, da's een slecht teken.

Echter er zaten uiteraard wel een aantal goede momenten in, maar die konden de film niet dragen. Ik hoop dat 7 samurai beter is, die ik in een enthousiaste bui na Thrones of blood gekocht heb.

en ach, elke meester heeft wel zo z'n zwakke momenten.

En dat is ZEKER niet deze film.

Sommige kijkers hebben ook zwakke momenten schijnbaar. Wordt al jaren tot de creme de la creme van Kurosawa gerekend en geheel terecht. Unieke film. Jammer dat je er niks mee kon. Your loss.

Blijft een loze opmerking hé ... kan je bij elke film neerpoten. Je vond Ernest Goes To Jail niet leuk ? Tja, your loss ...

Ik vind dit ook geen criterium. Eerder de reden om zelf ook tot de creme de la creme der critici te behoren.

De posts hier overtuigen mij nog steeds niet. Ik vond het ook geen briljante film. Het openingsshot vond ik prachtig en veelbelovend maar die beloftes kwamen voor mij zowel op verhaal, cinematografisch als acteerniveau niet uit.

Zit toch niet altijd te zeuren man! Je moet hier voortaan immer oppassen met de manier waarop je je uitdrukt. Als ik er een smiley achter had gezet was het dan wel goed geweest? Altijd overal wat achter zoeken.......pfff. Natuurlijk eindig ik zo een reactie op een negatieve post terwijl IK de film wel goed vind. Het is verdomme geen argument.

Het is ook geen criterium hoor. Slechts een constatering waaruit men weer een negatieve conclusie trekt (och, die arrogante Ramon zal wel weer bij de geroemde critici horen) Feit is wel dat de film immer ergens bovenaan eindigt in de beste-film-allertijden-lijsten en dat ik me dan erg verwonder over een uitspraak van een user die na twee films van Kurosawa beweert a) dat de man een meester is b) dat de man met Rashomon een zwak moment had. De post gaat verder nergens inhoudelijk op in en gaat puur over zijn ervaring.......wat moet ik er verder tegenin brengen? Ik heb hier al genoeg neergekalkt en dan vooral inhoudelijk.

Your loss. En voordat de kritiek weer losbarst.... Ik beperk me tot dit commentaar omdat ik al herhaaldelijk lovend op de film ben in gegaan en het lijkt me zinloos dit te herhalen. Maar als men echt wil, kan ik hier wel een scene-voor-scene-analyse maken en dan nog blijft het uiteindelijk een smaaktwist.

Verder is het natuurlijk duidelijk dat iedereen die niets van Rashomon moet hebben van toeten noch blazen weet.

Filmhistorisch zal deze film vast enige betekenis hebben, maar die is mij geheel onduidelijk. Uitleg van de liefhebbers is dus gewenst. Dus niet omdat 'men' dat vindt. Het toeten en blazen in al zijn facetten graag.

Wat heeft deze films voor iets nieuws op filosofisch, cinematografisch en acteertechnisch niveau gebracht?

Ik ben gaarne bereid mijn mening aan te passen bij een acceptabel antwoord.

Je negeert verder elke post die hier verder is ingebracht die dat heeft toegelicht.

Cinematografisch briljant, zowel qua thema als qua cameragebruik. Bovendien is het filosofische plot een eye-opener in cinema.

Filmhistorisch? Los van alles wat er verder goed aan is was deze manier van verhaal vertellen (drie keer vanuit een ander perspectief) ook heel revolutionair.

Zeer leuk voor de mensen met baard die deze film in z'n gloriedagen meegemaakt hebben, maar wat biedt de film nu nog op filmisch, filosofisch en revolutionair gebied ? Veel toeten en veel blazen, maar veel meer komt er bij jou ook niet uit hé Wouter.

Op revolutionair gebied misschien weinig (da's wel vaker aangezien revolutionair meestal voor een specifieke periode staat), maar verhaaltechnisch staat de film nog altijd mijlenhoog boven de meeste huidige films. Ik zou blij zijn als recente films ook maar iets van de vertelkracht van deze film zouden hebben.

Ik ben net blij dat recente films andere manieren zoeken om een verhaaltje over te brengen. Vind Rashomon verhaaltechnisch saai en belegen.

Dat mag