The Exorcist (1973)

Inderdaad daar kan geen enkele andere horrofilm tegenop.

allee das mijn mening he

Zeker gezien het feit dat deze film uit 1973 komt is het echt een super goede film. Er worden tegenwoordig veel horrors gemaakt. Het is niet helemaal mijn genre maar zo af en toe waag ik me er wel eens aan. Zelden kan het tippen aan de deze film....

3,5*

Er is een bericht van mij uit 2007 hier te vinden die ik schreef na enkele minuten van The Exorcist gezien te hebben die zich tegen het einde van de film bevonden. Dat waren de enige momenten die ik hier ooit van zag en ik was toen niet al te enthousiast en het heeft meer dan vier jaar geduurt voordat ik me over die tegenvaller van toen kon zetten om The Exorcist dan eens in zijn geheel te bekijken. Reinbo reageerde toendertijd op mijn bericht door te zeggen dat de film het best werkt door zijn langzaam opbouwende scènes en niet door gruwelijke scènes op zichzelf.

Reinbo had gelijk. Iedere film moet je natuurlijk van begin tot einde zien, maar de snelle sensaties die sommige horrors los kunnen leveren (gruwelijke moorden vooral) vind je in The Exorcist niet terug. Sommige berichten hier op MovieMeter lijken wel geschreven te zijn alsof men inderdaad vooruitespoeld heeft naar de shockscènes zonder iets mee te krijgen van de opbouw. Dat zal vast niet het geval zijn, maar feit is dat die scènes dan inderdaad wat belachelijk over kunnen komen. Het is hun context en de manier waarop er naar toe gewerkt wordt die voor de echte schokken zorgen. Neem bijvoorbeeld de bekende scène waarin Regan zich met een christelijk kruis masturbeert. Een onaangenaam beeld op zichzelf natuurlijk, maar los gezien zou het misschien overkomen als perverse, zwarte humor (of het ook daadwerkelijk grappig is betwijfel ik). In de film is het echter vooral beangstigend omdat je nauw betrokken wordt bij de manier waarop moeder Chris de aftakeling van haar dochter meemaakt. Je ontdekt samen met haar was Regan met het kruis doen. De gedachte dat je jouw eigen dochter zoiets zou zien doen zorgt voor het werkelijke afgrijzen. Ik heb geen dochter, maar de film wist goed de schok van zo'n ontdekking op te roepen.

Zo werkt de hele film. De opbouw is aan het begin misschien wat al te traag, maar je wordt heel dicht bij Chris en Karras gebracht en doordat je de horror via hun leert kennen wordt het ook echt horror. Ik ben niet bepaald een horrorliefhebber en een probleem dat ik vaak met het genre heb is de zwakke personages. De meeste van die genrefilms nemen genoegen met veel gore, donkere beelden, overdreven geluiden en wat schrikeffecten, dingen die mij weinig doen. Horror is eigenlijk juist bij uitstek een genre waarin menselijke karakters kunnen helpen om het gewenste effect te berijken en voor mij zijn van de oude horrors degene die het beste overeind gebleven zijn ook die waarin ik de mensen kon geloven (zie Rosemary's Baby en Don't Look Now). Het bevalt mij sowieso wel dat William Friedkin het verhaal serieus lijkt te nemen, met veel aandacht voor details, karakterontwikkelingen en zelfs thematiek. De religieuze onderlaag waarin Karras zijn ongeloof moet overwinnen om uiteindelijk zijn leven op te offeren is misschien niet helemaal origineel, maar perfect uitgewerkt (mensen die graag gezien hadden dat Regan op het einde weer even groene ogen toonde hebben niets van het doel van The Exorcist begrepen en moeten zich schamen). De film heeft weinig moorden en niet eens zo heel veel schokkende scènes of moorden, maar hij kruipt onder de huid en blijft daar. Daarbij zit er veel sfeer in en zelfs het nauwelijks gebruiken van muziek pakt wonderwel uit. En dan nemen de acteurs hun rollen al even serieus als de regisseur en de scenarioschrijver. Beter kan ik het niet vragen.

Nou ja, misschien wel, want perfect is The Exorcist nou ook weer niet. Hoewel de personages aan de ene kant de grote kracht zijn van The Exorcist zijn twee karakters ook de grootste zwakte. Dan heb ik het over Kinderman en Merrin. Kinderman, de detective, kwam mij te overbodig over. Hij kreeg best veel schermtijd, maar hij speelt eigenlijk nergens echt een rol in het verhaal en loopt vooral de speelduur op te rekken. Zeker op het einde, als hij nog contact legt met pastoor Dyer, ook zo'n willekeurig personage die we aan het einde wat zien rondwandelen, God weet waarom. Wel wordt Kinderman goed gespeeld door Cobb verder, die ik eigenlijk nog nooit zo kalm heb gezien (ik ken hem alleen van temperamentvolle rollen). Merrin kwam mij ook te zwak naar voren. Ik denk dat de opening in Irak hem wat mystieker moest maken, maar ik vond die scènes vooral onduidelijk en eerlijk gezegd wat saai. Ik zat daardoor ook niet meteen in de film. Daarna krijgt Merrin eigenlijk weinig aandacht. Ik heb de director's cut gezien en daarin heeft Merrin nog wat dialogen met Chris en Karras voordat de uitdrijving begint, maar kennelijk zaten die niet in de oorspronkelijke versie waardoor Merrin nog minder persoonlijkheid kon tonen. Ik denk dat ze hem opzettelijk mysterieus wilden houden om hem een mystieke kracht te laten uitstralen, maar dat kwam er niet echt uit. Max von Sydow is altijd een meerwaarde, maar ik had hem toch wat meer te doen gegeven. Dus twee onduidelijke personage en een langgerekt begin (in Irak) en einde (Dyer die wat rondwandelt) hadden meer potentie dan eruit kwam.

Verder toch vooral een spannende film die ik verrassend goed vond en die ook lekker na blijft hangen. Helaas heb ik dan wel weer goed geslapen.
4*

Na 2 jaar verhalen over deze film te hebben gehoord en steeds te hebben gedacht dat het te ziek voor woorden was vond ik het nu toch tijd om hem te bekijken. Hebben horrorfilms grenzen zou je je kunnen afvragen. Ik vind van niet, je kiest zelf wat je wil zien en wat niet alleen dan moet dat aanbod er wel zijn. Zo keek ik vanmiddag the exorcist.

De film begint met de opgravingen. Dit Is goed in beeld gebracht. Vervolgens krijg je het meisje te zien en het eerste wat ik dacht was: die krijgt problemen. Dit omdat ik natuurlijk al wel plaatjes had gezien van haar. Het bezeten raken van Regan bouwt zich heel goed op en gaat steeds een stukje verder. Zoals ik las in recensies en heb horen vertellen speelt de sfeer in deze film een grote rol. Hierdoor komt het ook dat ik het gevoel krijg dat de film voor mij als het ware niet werkte. Van de sfeer kreeg ik helemaal niks mee, ik ging zelfs twijfelen of die wel in het verhaal zat. De spanning zat er ook nergens echt in. Misschien ligt het eraan dat ik deze film heb gekeken toen het licht was alleen een echt goede horrorfilm heeft het na mijn mening niet nodig om zelf sfeer te moeten creëren of dat het perse donker moet zijn.

Visueel zat het voor mij er allemaal erg goed uit, dit al helemaal voor de tijd waar de film uit komt. Heel soms had ik maar door hoe oud de film was en dat is toch wel een complimentje waard. De scène dat ze van de trap af komt, op de kop, al bloed kotsend is toch wel redelijk lachwekkend. Dit terwijl het wel goed eruit zag. Dit had ook veel beter gewerkt als de sfeer/spanning gewerkt had. De scènes trokken te veel richting het lachwekkende .

Toch wel een lichte tegenvaller dus, dit kan ook komen door de te hoge verwachtingen alleen ik vind toch dat ik hem een voldoende moet geven. Dit omdat het er visueel geweldig uit zag voor die tijd, het goed geacteerd was en ik het gevoel heb dat ik hem onder andere omstandigheden een stuk enger vind.

3*

Op blu-ray herzien; nog steeds een angstaanjagende en verontrustende film, die diepe indruk maakt. De blu-ray transfer is erg mooi en heeft zeker toegevoegde waarde. Fantastisch geregisseerd en qua camerawerk en montage helemaal geweldig. Prachtige rol ook van Jason Miller. Een absolute klassieker.

What an excellent day for an exorcism

Zondag is hier meestal de dag waarop ik en mijn broer een filmpje zien en al even vaak resulteert dan in een horror film. Vermits de to-see collectie op gebied van horror nogal begint uit te dunnen, grijpen we meer en meer terug naar de klassiekers in het genre. Zo had hij de Exorcist trilogie al wel gezien, het eerste deel zelfs een paar keren, maar buiten wat fragmenten had ik de film nog nooit in zijn geheel gezien. Een mooie gelegenheid dus om eens met de film kennis te maken.

Misschien waren de verwachtingen te hoog, The Exorcist is een film met een serieuze status, maar ik vond hem tegenvallen. Voornamelijk doordat de film in het begin eigenlijk enorm saai is. De opgavingsscène in Irak duurt veel te lang (dan vind ik de soortgelijke openingsscène in The Omen uit '76 beter geslaagd) maar ook heel de opbouw gaat maar traag vooruit. Het wordt pas echt interessant wanneer de verhaallijnen van Karras en Regan bijeen komen maar tegen dan is de film al serieus lang bezig en ben ik verschillende keren mijn aandacht kwijt geraakt. Ik kan er niet juist mijn vinger op leggen maar heel de opbouw boeide me eigenlijk niet zo. De film heeft een beklemmende sfeer, dat moet ik wel aangeven, maar hier had volgens mij meer in kunnen zitten. Zo is het gebruik van de flitsende gezichten amper aanwezig (ergens in de metro zie je er zo een geloof ik ) en dat is juist iets dat ik altijd wel kan waarderen in dit soort films. Gelukkig is de climax er wel een die kan tellen en wordt de film qua plot hier serieus mee gered. De terugkomst van Merrin is geslaagd en de dood van hem en Karras wordt degelijk uitgewerkt. Het enige minpunt hieraan is eigenlijk de foul mouth van Regan om het zo maar te zeggen. Misschien is het omdat ik Scary Movie en Repossessed heb gezien maar de 'fuck me' quotes kwamen eigenlijk redelijk humoristisch op me over en voelden toch redelijk gedateerd aan.

Wat gelukkig niet gedateerd aanvoelt is de manier waarop de evolutie van Regan wordt neergezet. Nu ben ik altijd al wel een fan geweest van dit soort gegrimeerde effecten, zeker als je het vergelijkt met de hedendaagse computer effecten, maar dit ziet er echt enorm sterk uit. De spinnenscène op de trap (onbegrijpelijk trouwens dat Friedkin die niet in zijn originele release had zitten!) maar ook bekende 360 graden draaiende hoofd ziet er erg geslaagd uit. Sowieso is heel de make-up van Regan echt wel de moeite waard. Hiermee haalt de film al terug wat een beter niveau maar ook de cast is wel de moeite waard. Ten tijde van opnemen was Linda Blair 14 jaar maar speelt zonder twijfel iedereen naar huis als de bezeten Regan. Geweldige rol en jammer dat haar carrière hierna precies nooit echt van de grond is gegaan. Ook de Duitser Max von Sydow heeft hier misschien wel zijn bekendste rol te pakken en bewijst een erg sterke acteur voor dit soort rollen te zijn. Ook Lee J. Cobb is van de partij en die begint langzamerhand toch tot bij één van mijn favoriete acteurs te behoren. Ik zag hem voor het eerst in het uiterst sterke (en ondergewaardeerde) Brothers Karamazov waar hij geniaal is en daarna zag ik hem in films zoals Four Horsemen of the Apocalypse waar hij ook erg sterk is. Hier haalt hij jammer genoeg dat niveau van bovenstaande films niet, heeft ook een te kleine rol daarvoor, maar bewijst nog altijd wel dat hij een degelijk acteur is. Ook Jason Miller, die hiervoor nog nooit een filmrol had gehad, is erg goed op dreef als de priester Karras.

Degelijk maar niet meer dan dat. De film heeft nog altijd wel een sterke sfeer en ook de cast is van een hoog niveau maar op gebied van plot en opbouw viel me dit nogal tegen. De effecten zijn geslaagd maar het wordt me allemaal te traag gebracht en alleen de climax is echt interessant te noemen. Leuk om eens gezien te hebben maar zijn klassiekerstatus niet echt waard imho.

3*

De moeder der Horror Films.

Dit verhaal en deze film heeft de standaard neer gezet voor al het boven natuurlijke wat zich in onze rationele maatschappij kan afspelen. De meest atheïstische persoonlijkheid zal toch op zijn minst denken na het zien van deze film; "en wat nou als". Voor dat je je ogen dicht doet wanneer je gaat slapen, of wanneer je alleen in je kamer bent 's avond laat. Je zal dan toch stiekem aan de film denken, ook al ontkent je rationele bewustzijn dat. In sommige landen werd hij destijds verboden. En later bij het uitbrengen op video gebeurde dat ook. De geluidseffecten zijn werkelijk fenomenaal. De beelden, sfeer, verhaal alles klopt in deze film.

Niet voor niets heeft deze film dan ook twee Academy Awards, waaronder die voor beste screenplay, gewonnen. Ook is deze film omgeven door mysterie. Een maand voor de première van de film kwam acteur Jack MacGowran (Burke Dennings) om het leven. Een simpele griep was de 54 jarige acteur kennelijk te veel geworden.

Reken de film vooral niet af op de special effects. Want die zullen tegenwoordig uiteraard beter zijn. Alhoewel ik van mening ben dat ze tegenwoordig vaak en veelvuldig worden gebruikt om het magere verhaal te verbloemen.

Eens deze klassieker herbekeken, omdat 'k er eigenlijk niet zoveel meer van wist. Behalve het draaiende hoofd en het schokkende bed, kon 'k meer er niet veel meer van herinneren.

Deze film is wel een groot contrast met de film "Requiem". Deze toont wel de exorcisme.

De film zelf vond 'k niet echt griezelig, maar wel indrukwekkend: zeker hoe het meisje totaal transformeert van lief meisje tot vloekend, agressief ding.

Het eerste half uur viel wel wat tegen en mochten ze van mij zelf weggelaten hebben, want heel veel gebeurde er niet in.

Voor degene die deze film nog niet bekeken hebben, zeker eens doen!

The Exorcist is een klassieker in het genre, en tevens één van de eerste horror films die ik ooit zag. Er werd altijd gezegd dat dit de engste film aller tijden moest zijn. Dat vond ik de eerste keer al reuze mee vallen en de herzieningen erna ook wel. Maar hoewel ik het niet zo eng vind, wil dat niet zeggen dat we met een slechte film te maken hebben. Integendeel zelfs, want The Exorcist is erg goed.

Wat The Exorcist vooral zo sterk maakt is de langzame opbouw van alles. Beetje bij beetje wordt je in het verhaal gezogen en wordt op een sterke manier opgebouwd naar de climax, die er zeker mag zijn. Het is tevens een horrorfilm, die de horror ook weer niet overdrijft. Daarmee bedoel ik vooral dat het allemaal realistisch is wat de kijker voorgeschoteld krijgt. Het is niet zomaar iets wat de moeder en vooral het kind te verduren krijgen en doordat alles eromheen behoorlijk goed is uitgewerkt, kan ik ook iedere keer goed met deze personages meeleven. Daarnaast mag het allemaal niet zo eng zijn, maar de onderhuidse spanning is wel constant aanwezig.

Verder speelt Linda Blair een uitstekende rol als het bezeten kind. De andere acteerprestaties zijn ook niet slecht, maar haar vond ik op sommige momenten toch wel indrukwekkend. Ik heb ook nog nooit iemand zo goed een bezetene zien spelen. Overigens wil ik als laatste nog even mijn complimenten geven voor de muziek van Mike Oldfield, die in sterke mate bijdraagt aan de beklemmende sfeer. Zijn” Tubular Bells”” blijven maar in je hoofd zitten en zijn enorm spanningsverhogend.

Het blijft dus een sterke film, ook na diverse kijkbeurten, die nog altijd gemakkelijk mee kan met de moderne horrors van tegenwoordig.

4,0*

Nog steeds één van de engste films aller tijden. Moderne horror doet mij niet zoveel, maar als ik deze film kijk heb ik gegarandeerd wel één keer in de tien minuten kippenvel. Waar de eerste helft van de film vooral psychologisch met je aan de haal gaat, is het tweede deel wat mij betreft minder eng maar enorm spannend. Kortom, een prachtige horrorfilm en één van de engste films die ik ooit zag. 5 sterren waard.

In de tweede herziening.

En de eerste keer "The Version You've Never Seen" ... geen idee welke scenes nou extra waren (de spiderwalk van de trap af, dacht ik).

Maakt niet zoveel uit blijft toch wel een behoorlijke sterke horror....bouwt gewoon lekker langzaam op voordat het echt Linda Blair over the top gaat worden.

Redelijk wat thriller-elementen, felgroene kots en klassieke zinsnedes als "Your mother sucks cocks in hell!!!".

Één onbeantwoorde vraag blijft echter wel hangen: onze demon kan ook niet tegen leidingwater? en heeft de bezetenheid van Blair iets te maken met de vondst van von Sydow in Irak?

Misschien dat op die laatste vraag het antwoord ligt in "The Heretic" maar of we die ooit nog willen herbekijken?

Vaak geïmiteerd deze film, maar het origineel doet het nog steeds goed.

Herinnerd als bloedstollend en doodeng. Dat moet een versie zijn geweest zonder de semi subliminal cuts van Captain Howdy, daar stond me althans niks van bij. Enfin, die termen verdient het nog steeds. Blair is fantastisch als bezeten kind en haar opmaak is ook anno nu meer dan overtuigend.

Om de rillingen van te krijgen. Alles wat ze uitspookt en uitkraamt gaat door merg en been. Mocht dat nog niet uitzonderlijk genoeg zijn, dan is het wel dat Friedkin een uitstekend meerpoots drama in de steigers zet en daar z'n duivelse horror op laat renderen. Maakt het ijzersterk op alle fronten.

Angstaanjagenste film die ik ooit heb gezien. Als 13 jarige voor het eerst gezien en er best 'last' van gehad. Ik denk wel dat je gevoelig moet zijn voor dit soort films, het maakt verschil of je wel of niet bent opgegroeid met de begrippen 'god' en 'duivel' .

Mensen die het eerder grappig vinden missen echt de essentie van de film en begrijpen het niet. Het krijgt vat op je of niet.

De geluiden gingen me door merg en been. IJzersterk.

Na 40 jaar staat deze film nog steeds als een huis. De film neemt de tijd om het verhaal te vertellen en de spanning wordt heel langzaam opgebouwd tot de apotheose in het laatste halfuur.

Ik kan me niet anders voorstellen dan dat de obsceniteiten die Regan uitkraamt toentertijd ook ertoe hebben bijgedragen dat deze film zo’n succes is geworden, want ze (of liever gezegd de demon) neemt zeker naarmate de film vordert, bepaald geen blad voor de mond. Voorbeeldje: Regan draait met het nodige gekraak hoofd 180 graden en zegt dan met een bekakt Engels accent tegen moeder: Do you know what she did, your cunting daughter? Geweldige scene!

De grime en make-up zien er ook in 2013 nog steeds goed en geloofwaardig uit. Een topper uit de oude doos, 4.5*.

Ik denk een jaar of acht een keertje gezien en vond hem toen behoorlijk ruk. Naarmate ik me meer en meer ging verdiepen in horror kwam ik steeds vaker deze naam tegen bovenaan vele lijstjes. Ik snapte er niks van, en na al die tijd toch maar weer eens opgezet.

Veel indruk maakt de film niet meer. Na een half uur weet ik ook weer waarom hij destijds niet bevallen was; het verhaal komt nogal traag op gang en is bovendien niet erg interessant. Dat gedoe in Irak, who cares... Decors zijn ook allesbehalve boeiend, behalve Regan's slaapkamer dan.

Gelukkig is elke scene met Regan een erg goede. De indrukwekkende make-up maakt haar echt een beest, vooral wanneer ze de grofste dingen uitroept en de meest ongelofelijke bewegingen maakt. Vandaag de dag boezemt het niet veel angst meer in, sommige uitdagingen neigen zelfs meer naar zwartkomisch. Ik snap wel dat het vroeger een impact heeft gehad. Overigens is het jammer dat het einde zo enorm gewoontjes is.

Voor mij persoonlijk nog steeds één van de engste films die ik ooit gezien heb. Inmiddels meerdere herzieningen gedaan en elke keer weer word ik gegrepen door The Exorcist. De ijzingwekkende geluiden die door merg en been gaan, de vuilbekkerij van Regan, de gebruikte make-up en natuurlijk het geweldige acteerwerk van Linda Blair. Ondanks het feit dat het einde heel erg Hollywood is (eind goed, al goed), heeft me dat er nooit van weerhouden om een naar gevoel aan de film over te houden.

Ik denk inderdaad wel dat, zoals iemand al eerder postte, deze film je meer doet als je bent opgegroeid met het concept van de duivel en God en exorcisme een publiek geheim is. Hoe dan ook, vind dit een must see voor elke horrorliefhebber en ondanks dat de film al vele jaren oud is heeft 'ie nog niets aan kracht ingeleverd.

4,5*
9/10 (IMDB)

Ik vond het een zeer goede film voor de tijd waarin die gemaakt is, voor nu is de film in mijn ogen redelijk ouderwets en zaten er weinig echt spannende momenten of schrikmomenten in.

Er zijn vaak pogingen gedaan om een betere film te maken over exorcisme dan deze, maar geen enkele is daarin tot nu toe in geslaagd. Dit blijft nog steeds de king in dit thema ook al is deze nu al meer dan 40 jaar oud. Ja, er zijn natuurlijk ook veel momenten waarbij er onderzoek wordt gedaan en wordt gepraat. Dit komt de film uiteindelijk ook allemaal ten goede. Een andere film over duiveluitdrijving is niet meer nodig als je deze topper in huis hebt.

Bijna humor.

Deze film bestaat voor mij uit 2 delen, niet twee helften qua tijd. Maar qua kwalitieit. Je hebt het proces van de bezet Regan. Wat wel sterk is neergezet. Dan heb je nog de moeder van haar, gespeelt door Ellen Burstyn die me nogal op de zenuwen werkte. Door dat overdreven paniekerige gedoe en gehuil. Vond haar niet al te sterk. Irritant zelfs.

Bij het 1e gedeelte, het sterke, hoort ook de sfeer. Lekker duister en ik denk dat die sfeer zo sterk is, vooral doordat de film zo oud is. In de hedendaagse horrorfilms wordt dit sfeerniveau niet meer gehaald. Muziek had wat mij betreft nog meer gemogen. De 1e keer dat Tubular bells te horen is had ik een kippenvel moment, mede door Bassie en Adriaan maargoed. Had gehoopt dit vaker te krijgen maar dat viel me tegen.

Ook is Linda Blair erg sterk al Regan de bezetene. "You're mother sucks cocks in hell!! Haha, dit zit dan wel gewoon tegen komedie aan. Of "Lick me!! Lick me!!" Tja. Stuk voor stuk vunzige quates waar Regan mee rondstrooit. Niet eng, absoluut niet, maar gewoon grappig.

2e gedeelte qua kwaliteit is de spanning. Die sommigen vast goed opgebouwd vinden. Maar ik niet. Het vele gepraat tussen het bezeten gedoe door, verpest een groot deel van de film. Was dit beter geweest, had ik hem absoluut beter gevonden. De sterke punten van de film komen hierdoor gewoon in contrast te staan, waardoor je je wel gaat ergeren aan bepaalde dingen. Dat haalt de film onderuit. Jammer want ik denk dat er echt nog meer in zat.

En ohja, zou het bijna vergeten. Maar Max von Sydow had wel een heel erg klein bijrolletje. Had hem meer screentime gegunt maar helaas.

3.5*

Eén van de beste horrorfilms ooit, zo niet de beste!

Verfilming van de gelijknamige roman uit 1971 van William Peter Blatty, welke weer was gebaseerd op een duivelsuitdrijving van het Amerikaanse jongetje Roland Doe uit 1949.

De film werd geregisseerd door de gerenommeerde regisseur William Friedkin die een jaar ervoor nog een Oscar won voor zijn film The French Connection. De onbekende en destijds 13-jarige Linda Blair werd voor de hoofdrol gecast en doet dat met uiterste overtuiging. Actrice Ellen Burstyn acteerde voorheen voornamelijk in tv-series, maar weet hier perfect gestalte te geven aan een moeder die een inzinking nabij is. Ze geeft The Exorcist de nodige drama, waardoor de film meer is dan alleen een horrorfilm. Acteur Jason Miller maakt hier zijn speelfilmdebuut als de jonge priester Damian Karras. Eén van de opmerkelijkste rollen is echter weggelegd voor de Zweedse acteur Max von Sydow. Deze was tijdens de productie slechts 43 jaar oud, maar dankzij make-up en een voortreffelijke acteer-prestatie van Von Sydow zelf, werd de illusie gewekt dat zijn personage, de priester Lankaster Merrin, ergens in de 70 is. Wanneer men Max von Sydow tegenwoordig ziet, realiseer je pas hoe goed de make-up in The Exorcist eigenlijk was.

Het zijn niet alleen de acteurs die de film naar een hoger plan trekken, ook de regie van Friedkin past perfect bij The Exorcist. De grauwe sfeer en het claustrofobische karakter maken van The Exorcist één van de meest griezelige horrorfilms aller tijden. Ook de muziek draagt bij aan de sfeer van de film en het deuntje “Tubular Bells” van de Britse musicus Mike Oldfield bezorgt je koude rillingen.

De film werd een enorm succes en kreeg nog twee vervolgen, alsmede een prequel. Die films zou ik echter vermijden als de pest.

Ik heb The Exorcist vorige week gezien. Er zaten wel ''enge'' stukken in. Maar ik heb de afgelopen jaren wel betere horror gezien. Het is niet echt een aanrader voor mensen die echt gruwelijke horror films willen zien. Over het Algemeen was het een redelijke film.

The Exorcist vind ik een erg goede film.

Deze film weet op een sublieme manier de spanning op te bouwen. Een twaalfjarig meisje genaamd Regan begint zich een beetje vreemd te gedragen. In eerste instantie lijkt het een soort ziekte te zijn. Maar de doktors kunnen het probleem niet oplossen. Er blijkt een soort kwade demon in haar te zitten.

De film begint rustig, maar de film word mede dankzij een sublieme spanningsopbouw uiteindelijk nagelbijtend spannend. De persoon in Regan heeft de volledige controle overgenomen. Twee priesters gaan uiteindelijk proberen om de demon te laten verdrijven uit Regan. Dit is toch wel het hoogtepunt van de film. Echt een heel spannend stuk. Het loopt ook allemaal totaal anders af dan ik had verwacht. Het was toch wel even schrikken toen duidelijk werd dat die oude priester Merrin de duivelsuitbanning niet had overleefd. De manier waarop de andere priester Karras de situatie redt is verassend en angstaanjagend tegelijk. Het verhaal word op een meesterlijke manier afgerond.

Het acteerwerk in deze film is erg goed. Vooral Ellen Burstyn als Chris levert een erg goede acteerprestatie af. Wat ook opvalt is het erg goede camera werk en de erg sterke muziek in deze film. Vooral de muziek zorgt goed voor een nog wat engere sfeer.

Al met al vind ik dit een erg goede, spannende en angstaanjagende film.

4,5 ster voor deze film.

The Exorcist

Al een behoorlijk tijdje geleden gezien, dus ik zal mijn geheugen wat moeten opfrissen. Deze klassieker stond al een tijdje in de kast om bekeken te worden, maar is er tot dusver niet van gekomen. Horror is dan ook niet mijn genre, ik moet er echt voor in de stemming zijn om ooit eens een horrorfilmpje te kijken. Deze kon ik natuurlijk niet laten staan.

Qua verhaal is The Exorcist er een zoals we al vaak hebben gezien. Gelukkig pleit de leeftijd van deze film in haar voordeel. Ik weet niet of het een der pioniers is, maar veel voorgangers in dit thema ken ik hier niet van. De uitwerking van het verhaal is dan ook op gemiddeld niveau. Het heeft de tand des tijds niet geheel zonder kleerscheuren doorstaan. Ondanks dat is er niet veel op aan te merken, op het einde na. Dat is in mijn optiek erg goed, eentje zoals ik hem nog niet gezien heb.

Het acterend vermogen ligt ook op een goed niveau in deze horror. Ik dank Friedkin geen gillende-keukenmeidenfilm gemaakt te hebben. Ellen Burstyn zet een sterk staaltje acteerwerk neer. Als moeder bevat ze alle elementen die haar overtuigend maken: woede, verdriet, bezorgdheid en strijdvaardigheid. Top gedaan.

Linda Blair zet ook een goede prestatie neer. Met de nodige doses make-up weet ze een beangstigende verschijning te worden.

De sfeer zit er bij The Exorcist lekker in. De spanningsboog wordt optimaal benut. Er wordt fantastisch naar de climax toegewerkt. Je verveelt je geen moment. De simpele setting, die zich eigenlijk alleen tot het ouderlijk huis beperkt, wordt optimaal benut. Het overkomen is misschien iets gedateerd. Ik hoop dat de film over een paar jaar niet té gedateerd overkomt. De tijd zal leren.

3.5*

Engste film ooit. Prachtige ontwikkeling in het verhaal, geweldige scènes. Geweldige horror èn geweldige film.

I'm telling you that thing upstairs is not my daughter!

Met Rosemary's Baby verplaatste Ira Levin het griezelverhaal van het vervallen kasteel of plattelandshuis naar de moderne stad. Met The Exorcist plaatste William Peter Blatty een verhaal over duiveluitdrijving in Washington D.C.

Het begint echter in Irak, of Mesopotamië, waar de priester-archeoloog Lankaster Merrin (Max von Sydow) een beeldje vindt van de Assyrische demon Pazuzu. Het kwaad is van alle tijden en dringt vanuit het Tweestromenland via de zolder en het oui-ja-bord (Frans en Duits voor ja) de moderne samenleving binnen.

Het goede wordt vertegenwoordigd door de rooms-katholieke Kerk, en nog wel de jezuïeten! Als de Duivel al bestaat, kun je je afvragen of die in werkelijkheid niet geïnfiltreerd is in de Kerk, maar in dit verhaal geldt dat dus niet. De eerste actie van de demon is het ontheiligen van een Mariabeeld.

Een thema is de tegenstelling tussen geloof en wetenschap. Damien Karras (Jason Miller) is priester en psychiater tegelijk. Hij probeert zo lang mogelijk een rationele verklaring te vinden voor het gedrag van Regan (Linda Blair). Dokters schrijven haar eerst ritalin voor, het geneesmiddel tegen ADHD. Ze laten haar ook een PEG (pneumo-encephalografie) ondergaan, een verouderde onderzoeksmethode die een vorm van horror op zich is.

In dat opzicht komt de veelbesproken spiderwalkscène te vroeg in de film. In de oorspronkelijke versie zat die er niet in. Vanaf dan bestaat er geen enkele twijfel meer dat Regan bezeten is. Op zich is het wel een fantastisch beeld, waarvoor een contortionist (slangenmens) als body double van Linda Blair gebruikt is.

De demon gebruikt het onschuldige meisje Regan om de mensen in haar omgeving met een schuldgevoel op te zadelen. Tegen Karras spreekt hij met de stem van die bedelaar in de metro en van zijn in een instelling overleden moeder. Tegen Chris (Ellen Burstyn) spreekt hij met de stem van de vermoorde regisseur Burke Dennings (Jack MacGowran), om haar te doen geloven dat ze een slechte moeder is.

Tijdens de uitdrijving bezwijkt Merrin aan een hartziekte. We zagen hem al nitroglycerinepillen slikken. Dit zwakke hart is wellicht een gevolg van zijn vorige confrontatie met Pazuzu. Uiteindelijk offert Karras zich op voor Regan.

Voor de technische effecten werd onder andere een Regan-pop gebruikt. De make-upafdeling deed Von Sydow dertig jaar ouder lijken; hij ziet er nu ongeveer zo uit in het echt. De flitsen van Pazuzu dragen bij tot de dreigende sfeer. De gele ogen hebben iets herkenbaars. Als iemand vol haat zit, kan hij inderdaad een duivelse blik in de ogen hebben.

Ook de muziek creëert een macabere stemming, niet enkel de asymmetrische ritmiek van Mike Oldfields Tubular Bells, maar ook de dissonanten van Krzysztof Penderecki, Anton Webern en Hans Werner Henze.

The Exorcist is een van de beste horrorflms omdat het tegelijk een goed drama is met psychologisch onderbouwde personages, waarin de lugubere scènes opgespaard worden als climax.

Ik heb de laatste tijd maar weinig tijd om films te beoordelen. Het is dan ook alweer een tijd geleden dat ik The Exorcist zag, maar de film staat me nog goed bij. Ik ben niet zo van de horrorfilms eerlijk gezegd. Niet zozeer omdat ze me slapeloze nachten bezorgen, maar eerder omdat ik, op The Shining en Hellraiser na dan, niet zo gauw onder de indruk ben van films uit dit genre. The Exorcist mag zich echter zonder enige twijfel bij die twee eerdergenoemde titels aansluiten.

The Exorcist is een fantastische film! Eng? Ja. In die mate dat het me 's nachts wakker houdt? Nee. Die film moet ik sowieso nog tegenkomen. Daar ik als kind eigenlijk voor bijna elke film wel bang was, is het tegenwoordig eerder een uitzondering. Toch kan ik wel zeggen dat ik The Exorcist angstaanjagend vond. De sfeer is geweldig en qua aankleding zit het helemaal goed. Georgetown ziet er behoorlijk somber uit en de film wordt steeds duisterder naarmate de situatie er slechter op wordt. Een dergelijke, sombere setting is wat mij betreft al veel memorabeler dan een standaard schrikmomentje. Je schrikt wellicht heel erg om zo'n moment, maar na vijf minuten ben je het alweer vergeten. De sfeer in deze film is echter dusdanig deprimerend dat ik dit veel 'enger' vind.

In het begin lijkt de film wat langzaam op gang te komen. Het (korte) gedeelte in Irak is leuk en aardig, maar je kijkt natuurlijk voor de alom bekende spiderwalk, de ronddraaiende kop en het kotsen. De bezeten Regan is een waar monster en Linda Blair verdient dan ook alle lof voor deze prestatie. Het wordt op een gegeven moment onmogelijk om er nog het meisje van het begin in terug te herkennen. Het overige acteerwerk was ook in orde, maar Blair viel vanzelfsprekend het meeste op. De sterke uitwerking van de personages is ook een opvallend element. Het gaat bij vlagen wel allemaal behoorlijk over-the-top, maar juist op die momenten is The Exorcist op z'n best.

Een echte klassieker dus. De film bevat alle ingrediënten die ik persoonlijk in een horrorfilm wil zien, en daarbij let ik vooral op de ambiance. Die is in The Exorcist overduidelijk aanwezig. Het ziet er naar uit dat de film met veel zorg is gemaakt. Het resultaat is een film uit '73 die ik nauwelijks gedateerd vind aanvoelen, maar juist nog steeds doeltreffend.

4*

Op de valreep meegepikt op Netflix NL (de film is beschikbaar tot 12 september). Het is een klassieker en je ziet veel elementen die je in latere films weer terugziet. Ook vaak geparodieerde klassieke scènes en quotes kreeg ik eindelijk eens in originele authentieke vorm te zien.

Ook 42 jaar na verschijnen weet de film nog wel spannende momenten op te wekken, maar het verhaal is traag en de sfx gedateerd, waardoor ik ondanks het feit dat je duidelijk met een klassieker van kwaliteit te maken hebt me niet aan de conclusie kan onttrekken dat The Exorcist de tand des tijds toch niet geheel zonder kleerscheuren heeft doorstaan.

3,5*

Een weerzien met de duivel

Pakweg 10 jaar geleden zag ik The Exorcist -toch alom geroemd omdat deze volgens velen wellicht de engste horror ooit zou zijn- voor het eerst en scheet ik zeven kleuren stront terwijl ik nog net niet achter de bank wegkroop. Of het nu de setting, mijn leeftijd, of mijn inmiddels 10 jaar aan extra ervaring op het gebied van horror is weet ik niet, maar ik was hier toch een heel stuk minder van onder de indruk.

Waar ik dan overigens niet op doel zijn de sublieme (voor die tijd) acteerprestaties, waarbij met name de jonge Regan nog steeds zeer indrukwekkend wordt neergezet. Ik doel dan ook niet op de effecten die voor deze tijd een ware revolutie waren, en zelfs nu nog steeds makkelijk mee kunnen met de hedendaagse films. Ook de verhaallijn is hier geen dooddoener; vakkundig geschreven , en hoewel deze nu met momenten wel cliché over kan komen realiseer je je goed dat deze titel toch echt genre definiërend is geweest . Waar ik dan wel op doel, en wat eveneens mijn grootste teleurstelling was, is dat ik de film eigenlijk helemaal niet eng meer vond. Bekende scene's zoals Regan die achterwaarts de trap afloopt of wanneer Regan haar moeder opsloot in haar kamer en belaagd en mij vroeger doodsangsten gaven, hadden nu vele malen minder impact en stelden mij zelfs enigszins teleur. Nu is dit weleens vaker met films die je 10 jaar geleden als kind zag en later als volwassene terugkijkt, maar bij een film waarover nu nog regelmatig geroepen wordt dat het vandaag de dag nog steeds de engste ooit zou zijn, zag ik dit toch niet aankomen.

Setting heeft wellicht een rol bij mij gespeeld, omdat ik tijdelijk geen televisie tot mijn beschikking heb, en deze dus op de laptop bekeek (hoewel deze echter wel op een stereo aangesloten was). Eveneens kan het feit dat ik inmiddels 3 of 4 biertjes op had enigszins bijdragen aan het feit dat schrikmomenten minder heftig aankomen, en eveneens scheelt het wellicht ook dat ik deze keer niet alleen keek. Het lijkt mij echter onwaarschijnlijk dat al deze factoren het dusdanig effect hebben dat er zoveel angst uit de film weggetrokken lijkt te zijn. Naar mijn idee waren de scene's met de bezeten Regan ook minder prominent aanwezig dan in mijn hoofd het geval was, en tevens waren veel scene's in mijn gedachten ook langer, heftiger en bovenal; vele malen enger. Toch een lichte teleurstelling op dit gebied dus, en hoewel deze titel nog steeds een must-see is voor de liefhebber, een revolutie was in de jaren 70, en nog steeds beter is dan 80% wat vandaag uitkomt binnen het genre, bleef echte angst hier achterwege wat ik toch jammer vond. De volgende keer toch maar weer op een groot scherm, midden in de nacht, in mijn eentje op de bank kijken dan?


4,0*

Die scènes met Blair vind ik toch nog steeds onthutsend sterk, moet ik zeggen, en de wat magere (christelijke) psychologie en symboliek, het gebrek aan 'context' zeg maar, werken volgens mij ook niet echt tegen.

Setting en point-of-view blijven alledaags en 'modern'; het is een wereld waaruit (het gevoel voor) het bovennatuurlijke is verdwenen, en dan vindt er out of the blue deze 'overval' plaats. De onbegrijpelijkheid van deze invasie maakt het niet minder angstaanjagend.

Daar bovenop reflecteert de film misschien ook de (post-)moderne perceptie van een christendom op haar retour, wier theologie, vanuit die perceptie, óók onbegrijpelijk aan het worden is.

De demon wordt in een onttoverde wereld dus niet meer begrepen als demon, en ook niet als psychologisch fenomeen. Hij/zij/het trommelt zelf dan maar in arren moede de zo'n beetje allerlaatste rooms-katholieke exorcist op.

Het geeft overigens te denken dat in een wereld waarin materialisme en rationalisme lijken te hebben gezegevierd, de populaire (film-)cultuur krioelt van de vampiers, weerwolven, monsters, boze geesten en allerlei ander gespuis, al of niet voorzien van puntoren dan wel slagtanden, en soms ook vermomd als ieders buurjongen of – meisje...

Een gemiste kans.

Ik heb het niet voor Horrorfilms, maar een subtiele horrorklassieker wou ik wel eens proberen.

De film start nochtans zeer sterk. We zien een oude man (De toen slechts 44-jarige Max von Sydow!) archeologische opgravingen leiden in Irak. De Assyrische en Mesopotaamse cultuur ademen griezeligheid uit, en de hele dreigende sfeer die er in die Iraakse scenes geschept wordt is meesterlijk. Wat beloofde dat voor de rest van de film!

Maar helaas richt de film zich dan volledig op Washington. De opbouw naar het eigenlijke probleem (een bezeten meisje) duurt veel te lang en is veel te saai. Een aantal totaal overbodige figuren passeert de revue, en de film is al snel halverwege alvorens het duidelijk wordt dat Regan bezeten is. Dan volgt eerst nog een hele resem dokters en psychiaters, om uiteindelijk pas na lang gepalaver bij de kerk terecht te komen.
Het hek is tegen dan al volledig van de dam, en het bezeten meisje vind ik er ook niet meer realistisch uit zien. Overdaad schaadt.

Er worden ook nooit linken gelegd met Irak. Is Regan bezeten door de Mesopotaamse god van het kwaad? En hoe komt die in haar terecht? Bovendien, Wie bekladde het beeld in de kerk?En hoe werd Merrin gedood?
Allemaal vragen waar geen antwoord op kwam.

Het main theme mag dan wel een catchy deuntje zijn en perfect passen bij dit soort films, het komt te weinig uit de verf in deze film, en dat heeft te maken met het soort scenes waarin het gebruikt is. Zulke filmmuziek moet je gebruiken om de spannende scenes extra te onderstrepen, niet op een willekeurige, nietszeggende scene.

Ook de vele one-liners die andere leden hier in het rond gooien vond ik helemaal niet speciaal.


Voor de goede openingsscene en de met vlagen spannende scenes in de zee van saaiheid toch nog de helft.
2,5*