Lost in Translation (2003)

Hm, Truman Show, Love Actually ? Neen, ik vind dat aanbevelingen van niets. Althans, ik zie er absoluut geen connectie tussen.. IMDB heeft wel vaker van die vreemde aanbevelingen.

Het is volgens mij dat ze kijken welke films hoog beoordeeld worden door liefhebbers van Lost in Translation. Niet gebaseerd op connecties tussen de films volgens mij.

Blijft een prachtfilm dit die me voor de tweede keer nu diep heeft weten te ontroeren. De casting is perfect. Johansson is een prachtvrouw in LIT waar bijna elke man wel op zou vallen en Murray het perfecte voorbeeld van een 40/50er in zijn midlife crisis.

De leegtes van twee personen van twee totaal verschillende generaties worden zeer mooi en pijnlijk waar vertoond. Het mooie aan deze film is dat je weet dat deze twee personen nooit samen een toekomst zouden kunnen hebben maar toch gun je ze dit prachtige moment samen.

Visueel niet bijster bijzonder, enige reden dat ik dit ook geen vijf sterren geef, maar de soundtrack is dan wel weer dik in orde.

Prachtfilm.

4,5*

Dacht ik ook, ja.

Damn!!! Alle discussie van de afgelopen berichten doet mij de film willen herzien!!!

Ik weet niet helemaal of datcorrect Nederlands is, maar een Vlaming zal er el wat mee kunnen, denk ik .

Niet discriminerend, maar het lijkt iets meer op Vlaams, denk ik.

Oh ja, de film is verplaatst in mijn Top-10. Hij stond op nr. 5, nu op nr. 2.

Omfg

Wat bedoel je ?

Betekent Oh My Fucking G*d.

Ja, weet ik, maar waarom zegt ie dat?

Hij is duidelijk geshockeerd.

Om eerlijk te zijn;

ik heb het eerste kwartier al gezien en vond het niet zo bijzonder.

Vraag me zelfs af of ik zou doorkijken.

Veel eerste kwartieren van films zijn niet zo bijzonder, een film heeft wel eens opbouw nodig. En die opbouw kan langer duren dan een kwartier.

't eerste kwartier was geweldig, net als de rest van de film, maar de understate humor, is nu eenmaal niet aan iedereen besteed.

Nou ja, deze hele fìlm is bijzonder, maar hij wordt ook met de minuut bijzonderderderderder.

Wat was dit een saaie film, had er veel meer van verwacht, de film heeft me geen seconde geboeid en ben bijna in slaap gevallen. Ik weet ook niet waarom deze film zo veel aandacht en positieve recenties krijgt.

Ben bang dat vriendjes politiek hier een belangrijke rol in heeft, wist je namelijk dat Soffia Coppola de dochter is van de maker van The Gotfather?

Dus............. vader maakt een wereld film, dus denkt dochter dat kan ik ook, helaas gaat die vlieger niet op.

De dochter kán het ook. Virgin Suicides was prachtig, Lost in Translation geniaal, en Marie-Antoinette was goed, ondanks een paar schoonheidsfoutjes.

Nee heus?

Ik zit je commentaar hierbij en bij Ben-Hur te lezen over traagheid en blabla vriendjespolitiek

Maar The Godfather doet het qua tempo echt niet beter hoor dan de films die jij zo traag vindt, dus zoek óf andere argumenten of zeg gewoon dat het niet in je straatje ligt. Maar om traagheid aan te dragen als argument slaat nergens op.

Ik ben het deels met Mikey eens, tenzij hij met 'Die film ging tenminste ergens over' niks negatiefs bedoelt; dan ben ik het helemáál met hem eens. Als twee films allebei traag zijn, kan het natuurlijk zijn dat iemand de ene wel en de ander niet mooi vindt. Want inderdaad, als de evenementen in beide films er even lang over doen om verteld te worden, kan het zijn dat iemand de gebeurtenissen in de ene film wel en in de andere níet boeiend vindt.

Ondanks of dankzij de omringende drukte van het leven in een vreemde wereldstad ontdekken de twee hoofdpersonages in de film iets moois. Ze hebben eenzelfde culturele achtergrond en ook weer niet met o.a hun aardig leeftijdsverschil. Eigenlijk is Lost in Translation een soort liefdesverhaal. Niet over de liefde van het heftig willen bezitten, maar over de liefde van een stil ontmoeten tijdens het rustgevend passeren van het prachtig mooi gevoelslandschap bij een ander. Op een zeer subtiele (voor sommige blijkbaar traag) wijze schildert Coppola dit samenkomen en weer uiteengaan. Uit de film is goed af te lezen dat de regisseuse al op jonge leeftijd de beeldtaal met een paplepel ingegeven kreeg.

Lost in Translation langzaam noemen is het zelfde als een schilderij van Rembrandt, dat uit zijn lijst barst door levendigheid in schilderstechniek en mensenkennis, saai vinden omdat er zogenaamd niks in beweging is op het doek.

Schilderen en filmen heeft vooral te maken met kijken, kijken en nog eens emotioneel kijken. Al lijkt een schilderij of een film soms nog zo doods, soms kan het juist op die verstilde manier veel beweging in het gevoel van de kijker oproepen. Je moet er natuurlijk wel voor open willen staan. Kijken en vooral willen ontdekken in plaats van enkel maar heel gemakzuchtig voorgekauwd schreeuwerig beeldvoer te willen consumeren.

Dude... Dat heb je héél mooi gezegd !

Weer herzien, en ik kan er gewoon niet overuit. Lost in Translation is echt een van de allerbeste films ooit gemaakt. Superbe.

Ik vond het een hele leuke film, sfeer komt goed over. Twee elementen waren het belangrijkste dacht ik: de relatie tussen Bob en Charlotte en de relatie tussen die twee en Tokio. Beide waren Lost in de hoofdstad van Japan, omdat ze de taal en de cultuur daar niet konden "verstaan".

Bob en Charlotte hebben een zeer interessante kijkenswaardige relatie neergezet, er is spanning, er is een vlucht uit een andere leven en er is een ongemakkelijk sfeertje tussen hun soms. Ik vond Charlotte verreweg het beste personage van de twee, een intelligente vrouw, die een beetje teleurgesteld maar zonder wrok in Tokio zich probeert te vermaken omdat haar man moet werken daar. Ik vind het totaal ongeloofwaardig dat ze zich zo aangetrokken voelde tot Bob. Aan het begin werd ze namelijk voorgesteld als een intelligente kritische vrouw, die de domme praatjes van Kelly de neus uit kwamen. Okee, dat vond ik goed, dat gedeelte van het personage sprak me aan. Maar toen ze Bob ontmoette en voor het eerst met hem sprak moest de gedachte bij haar zijn: "hehe, eindelijk iemand van niveau waar ik mee kan praten." Zeker in dat eerste gesprek was dat nergens op gebaseerd, Bob zat oubollige grapjes te maken, sprak in clichés en deed een beetje lacherig over de in zijn ogen eigenaardige Japanse gewoontes en slechte Engelse uitspraak van hen. Het personage Charlotte zou hem eigenlijk moeten verachten, maar ik denk dat de regiseuse het wilde doen lijken dat Bob anders was, interessanter was, omdat hij alleen en melancholisch zat te drinken.

Als je de film goed bekijkt (incl. deleted scenes) is het eigenlijk Kelly die zich het meest in de Japanse cultuur heeft verdiept (zij leerde drie Japanse woorden, arigatou, konnichi wa en hai) en was Bob eigenlijk alleen maar de Japanse uitspraak van het Engels aan het bespotten, terwijl Charlotte daar steeds om moest lachen. Maar blijkbaar was dit een manier om te laten zien hoe "Lost" hij zich voelde. Ik vind dat hij te weinig moeite deed om zich te laten "vinden", en daarmee verliest de film een stuk geloofwaardigheid.

Ik studeer Geschiedenis (aan de RuG), gericht op Japan en regio, dus ik weet er aardig wat vanaf. Ik zeg dit niet om stoer te doen ofzo, maar om aan te geven dat ik de film alléén maar vanuit mijn eigen achtergrond kan bekijken, en dan valt op dat de cultuur verschillen helemaal niet zo "subliem" "raak" en "subtiel" weergegeven worden als sommige mensen misschien denken. Inderdaad, Onderhond heeft dat punt al zeer vaak duidelijk proberen te maken, de cultuurverschillen stijgen niet boven een toeristisch niveau uit, terwijl Sofia Coppola twee jaar in Tokio studeerde. Het valt op dat alle clichés gewoon even de revue passeren: kleine mensen, lage douches, karaoke, extreme beleefdheid, sushi eten, de hele dag computerspelletjes spelen in de speelhallen, dansspelletjes, idiote televisieprogramma's met idiote decors en maffe presentators, robots... Het zijn de clichés die je altijd hoort over die "gekke" Japanners, nergens gaat het dieper in op verschillen tussen de Japanse maatschappij en Amerikaanse maatschappij. Tekenend voor de Amerikaanse maatschappij vond ik wel weer de licht denigrerende en spottende toon waarmee de personages en de regiseuse deze cultuurverschillen beschreven.

Kortom, sfeer prachtig weergegeven, personages en hun verhoudingen zeer interessant maar op één belangrijk punt ongeloofwaardig en weergegeven cultuurverschillen onder de maat. 3 sterren.

Wat ziet een gemiddelde Amerikaan die kort in Japan verblijft; dit. Dan vallen alleen de gekke dingen op,

Dit is natuurlijk helemaal geen serieuze film die cultuurverschillen secuur in kaart wil brengen. De Amerikanen komen er hier even bespottelijk vanaf.

Precies, die verschillen zijn juist zo groot zodat het gevoel van "Lost In Translation" het beste wordt ervaren door de personages.

Ik kan de film alleen maar ervaren vanuit mijn achtergrond, en dan schiet die in mijn ogen te kort.

En mijn andere belangrijke punt dan, dat Charlotte ineens niet meer kritisch is tegenover de clichématigheid en oubolligheid van Bob?

Zegt het oerhollandse oude gezegde; "liefde maakt blind" je wat?

Film over 2 mensen die eenzaam eenweek in Tokyo doorbrengen. Ze vinden steun aan elkaar en de film neemt je mee door de Japanse cultuur van de vele karaoke sessies tot de pachinko automaten.

Aangezien ik zelf in Tokyo ben geweest en toen ook de Shinkansen (snelle trein) naar Kyoto genomen heb, vond ik de film vooral daardoor aardig om te zien, maar het verhaal op zich vond ik niet erg boeiend.

Vind de top-250 notering ook overdreven. 3 sterren