Lost in Translation (2003)

jaa, i thank you. staat op m'n must see-lijstje

Een heerlijke, mooie inderdaad, ietwat zweverige film. Heel herkenbaar is je ook van reizen houdt en in Azie bent geweest zoals ik. Niet ingewikkeld, maar hilarisch, dromerig en leuk. Ook een gortdroge rol van Bill Murray, z'n beste tot nu toe, wat een droogkloot!

Erg goede film, mooie shots die de leegte symboliseren, alleen jammer dat sommige mensen dan fluisteren: "oh, wat hoog" of "oh, wat een lichtjes". Heel irritant, ik ben nog steeds niet in staat om me daarvoor af te sluiten. Bill op zijn best en Scarlett...mmmm super. Doet me denken aan iemand anders. Verder super goede film, vooral the morning after.

net in de sneakpreview gezien, wat een geniale film. Het gaf echt precies weer zoals ik soms over dingen denk, zeg maar....

echt precies alles rustig, super mooie shots , mooi acteer werk. Geniale sfeer...

damn. love it!

en de humor was ook briljant

Holy crap, dit is de eerste film die ik in de VPRO-gids de volle vijf sterren zie krijgen, en die bij de gebruikelijke plus- en minpunten alleen maar pluspunten krijgt: 'Superieure acteerprestaties van Bill Murray en Scarlet Johansson', 'Sofia Coppola's bijzondere aandacht voor het onuitgesprokene en de melancholie van de eenzaamheid', 'Rake en vaak erg geestige observering van markante cultuurverschillen', 'Prachtige shots van een chaotisch en ongrijpbaar Tokyo', 'Soundtrack vol dromerige popsongs'.

Da's niet mis!

heb hem met een half sterretje verhoogd. Sjonge, wat een sfeertekening. Dit is romantiek zoals het bedoelt is toch? Zo wil ik ook weer verliefd worden...

4,5. Hoger ga ik echt niet, want dan wordt het een top 10 notering.

Wellicht

Punten als deze geven alleen maar aan hoe triest de kennis van die andere cultuur wel is. Als dit markant en geestig is, zijn Suske en Wiske albums dat ook. Een beetje jammerlijk.

Nogmaals: Coppola wilde aangeven hoe de cultuursverschillen door de hoofdpersonen worden opgevat. Zoals zij ze zelf ook opvatte toen zij in Tokyo woonde.

Dat het niet waar is heeft daar niets mee te maken en heeft dan ook geen invloed op de film.

Hobbes: ik zei enkel dat het jammerlijk is dat mensen deze film dan wel als 'markant, raak en geestig' opvatten, terwijl het eigenlijk zou moeten aanduiden hoe triest die hoofdpersonages zich wel gedragen.

Hoezo gedragen de hoofdpersonen zich triest? Ik zou hooguit willen stellen dat ze triest zijn, Lost in translation.

Ooit in Azie geweest? Zo niet, ga er 'es heen, je zal alleen maar kunnen concluderen dat je nou eenmaal op grote cultuurverschillen stuit. En dat is helemaal niet triest hoor, ik ben zelf in Azie geweest en heb me voornamelijk beregoed vermaakt met juist die cultuurverschillen. En Aziaten (in mijn geval Laotianen en Thai) op hun beurt met ons om onze cultuur. Niks jammerlijks aan. En dat werd juist mooi weergegeven in deze film: neem nou de scene in de wachtkamer van het ziekenhuis, Murray heeft een "gesprek" met een vrouwtje, ze verstaan elkaar totaal niet, en op de achtergrond zie je twee gniffelende Japanse vrouwen die het gesprek wel verstaan. Heel mooi ilustratief, voor mij in elk geval erg herkenbaar. Waarom is het jammerlijk andermans cultuur niet te kennen, Muray kwam niet voor zijn lol naar het land maar voor zijn werk, dus hoef je er niet van uit te gaan dat het karakter de cultuur kent of accepteren wil.

Het zou "jammerlijk" zijn wanneer je een andere cultuur niet meer als uitgangspunt voor een film zou mogen nemen. Moeten we plots iedereen als hetzelfde zien als jezelf zou zijn of neem je aan dat jij in bijvoorbeeld Peru of Dzjazikistan volkomen begrepen zou worden ?

Je hoeft niet beledigd te zijn wanneer een acteur in een rol zit die moeite heeft met een ander cultuurklimaat.

Wellicht had jij het een betere film gevonden wanneer de oudere man en het jonge meisje elkaar in een willkeurige middelmatig grote Amerikaanse stad waren tegen gekomen, maar Tokio had nu juist zo'n mooie hoofdrol in deze film naar mijn idee.

Het zo verschillen met een andere cultuur maakte het juist mogelijk dat twee verschillende mensen op elkaar aangewezen werden in een wereld waar ze verder nauwelijks contact mee kregen. Kortom, zonder cultuurverschillen was deze film nooit zo goed geweest.

uhm, en ook niet vergeten te vermelden: WAT EEN ONGELOFELIJK MOOIE FILM!!!

Het ging er dus over dat die cultuurverschillen nooit buiten het toeristisch sfeertje uitkwamen. Een paar simpele ouwe clichés en daar moeten we het dan maar mee doen.

Het was precies het cliché dat ons keer op keer voorgeschoteld wordt. Lees er eens wat boeken op na, of kijk wat Japanse film (Tokyo.Sora) om de andere (niet-toeristische) kant van Tokyo (en Japan) te zien.

Edit: denk de volgende keer ook even na voor je me van vanalles en nog wat beschuldigt.

Die scene vond ik te gek.

Ik had ook sterk de indruk dat die twee dames echt een enorme lol hadden en hun lach niet in konden houden.

Haha, geweldige scene inderdaad. Ziet er heel spontaan uit waardoor het echt op de lachspieren werkt.

Nogal logisch. Het zijn ook toeristen die zich niet thuisvoelen in Tokyo, omdat ze het oppervlakkig kennen. Een genuanceerder Tokyo had afbreuk gedaan aan de film.

En vandaar dus dat uitspraken als

Dit heeft niets met de film te maken. Dat de mensen die hem bekijken de typeringen van Tokyo voor waar aannemen is niet de schuld van Coppola, maar van de mensen zelf.

Ik reken dit de film dan ook niet aan. Wel een hele hoop andere zaken.

En wat is je punt? Of moest “Tokyo.Sora”gewoon even worden aangehaald om de mensen te imponeren met je filmkennis?

Geinig hoor ... Als je even terugleest, zal je zien wat m'n point is. Maar voor iets trager volk als jij

"Het is triest dat mensen denken de echte Japanse cultuur geloofwaardig wordt weergegeven in Lost in Translation" - als reactie op het artikel in de VPRO gids en de reacties in deze thread.

Tokyo.Sora aanhalen om mensen te imponeren is trouwens enorm idioot, aangezien bijna niemand de film gezien heeft. Ik besef best dat de overgrote meerderheid gewoon over zulke opmerkingen heenleest. Feit is wel dat het een perfect voorbeeld blijft.

De volgende die hierop antwoordt dat ik dit de film niet moet aanrekenen kan de boom in. Heb hier zoveel in cirkeltjes gedraaid dat ik er duizelig van wordt.

Heeft niks met de film te maken, maar is een giga-blunder van de projecteur.

Heerlijk genoten van deze film. Bill Murray hoeft bij wijze van spreken alleen maar zijn mond open te doen en ik schiet in de lach. Geweldig veel dubbelzinnige humor met een dramatisch ondertoon. Op een gegeven moment krijgt de dramatiek de overhand. Een film die ik binnenkort tussen mijn verzameling wil hebben staan.

4,5* (plus)

Lost in Translation is een goedde film, wat vooral te danken is aan Bill Murray en de typische humor. Scarlett Johansson doet het trouwens ook niet slecht, en Tokyo wordt leuk in beeld gebracht.

Het is alleen erg jammer dat het allemaal zo fragmentarisch overkomt; sporadisch drukte, af en toe wat gefilosofeer en dit alemaal vaak onderbroken door op de zenuwen werkende stiltes.

Na de zoveelste voor zich uit starende blik over de stad had ik het wel gehad.

Zoals ik al zei, een goedde film, maar ik begrijp eerlijk gezegd al die ophef niet. Met meer plus dan minpunten geef ik al met al toch nog drie sterren.

Lost in Translation is een perfecte sfeerfilm, een film waarbij Sofia Coppola alle ruimte vrij laat tot interpreteren. Nou, ik heb er met volle teugen van genoten.

Bill Murray speelt de rol van zijn leven, en bijzonder overtuigend en vooral Scarlett Johansson verbaast met haar bijzonder naturelle spel.

Het is eigenlijk zo'n bijzonder klein intiem drama, dat het een wonder is dat de film groot uitkomt.

Nog nooit een film gezien die zo goed onder woorden brengt wat het met je doet als je voor zaken naar een Business Hotel gaat, en daar volkomen gejetlagd en ontheemd aankomt, en je absoluut je plaats niet kunt vinden, dan wat alcohol gaan drinken in de plaatselijke hotelbar waar steevast een fout bandje staat te spelen. Nou Sofia is daar geweest blijkt.

Regie is erg sterk, Script briljant, net zoals de editing, slowpacing met een knipoog naar de beroemde scene van Tarkovsky in Solarys.

Oke nu op weg naar de DVD om de complete 5 sterren te kunnen geven.

Zeer onderhoudende film, K heb me na Groundhog Day niet meer zo vermaakt met een film met Bill Murray erin.

Een echte aanrader.

4 * krijgt ie.

Het is geen sexuele spanning, maar zorg en tederheid, en een bijzonder gevoel van intense interesse in elkaar, in een plaats waar je allebei vreemd bent. Een extreem gevoel van gedeelde eenzaamheid. Gewoon Lost.

Ik denk dat tederheid, aanhankelijkheid en eenzaamheid en lip my stockings wel zo´n beetje de kernwoorden zijn voor deze film.

Intense seksuele spanning is het idd niet... want die "bom" zou vroeg of laat in de film ontploft zijn.

Twee berichten ervóór:

Probeer een beetje focus in je berichten te krijgen.