Lost in Translation (2003)

Ja jammer, had echt hoge verwachtingen van deze film, maar hij deed 't voor mij niet zo.

Erg leuke rollen van Johansson en Murry, geweldig hoe ze met een sarcastische blik omgaan met de ongelofelijk rare stad (in deze film i.i.g., de film had zich net zo goed op Mars af kunnen spelen). Paar erg mooie momenten tussen de twee. Maar om daar nou een hele film mee te vullen... ik vond het allemaal wat karig voor een film van 102 minuten

Dat Amerikanen weinig respect hebben voor andere culturen wist ik al, en eerlijk gezegd, het zit wel in iedere mens in. De kritieken dat deze film rascistisch is (lees imdb) zijn daarom vergezocht.

Wat ik me wel afvroeg is waarom dit zonodig een film moest zijn. Het verhaaltje is veel beter geschikt om in boekvorm te worden uitgebracht, en het geheel is kurkdroog gefilmd. Character progression genoeg voor de liefhebbers, maar een film blijft toch allereerst gebaseerd of beeld en geluid, en in dit opzicht faalt Coppola in elk opzicht. Zelden zo'n saai in beeld gebracht verhaaltje gezien.

Verder vervalt het soms in idiote Japanse en Amerikaanse stereotypen, zonder enige hint van zelfrelativering. Al is het best nog wel te pruimen, aangezien dit rechtstreeks uit Hollywood komt gebold. Als je ziet tot wat voor trieste melige liefdesverhaaltjes ze daar in staat zijn, kon het veel erger afgelopen zijn met Lost in Translation.

Maar toch, film blijft film, maakt alsjeblief gebruik van de middelen die je hebt.

Vond 'm vrij goed. Erg apart en vooral erg goed geacteerd door Johanssen en Murray. Ze komen heel erg natuurlijk over en het mooie aan het verhaal is dat het niet smeuiger of spannender wordt gemaakt dan het is. Aardige sfeertekening ook van de Japanse (mega)stad.

Aan de andere kant is het me toch iets te oppervlakkig om écht goed te zijn.

Sofia Coppola slaagt ook met haar tweede film.

Erg grappig met een mooie serieuze onderlaag.

Vreselijk mooie stadsbeelden van Tokio (Johanssen voor het grote raam vat wat dat betreft de hele film samen). En prachtmuziek.

4.0*

Ha! Ik stem hem lekker de top 250 in. Waar hij hoort. 2 van de meest realistische personages die ik ooit heb gezien en af en toe heel erg grappig. Er gebeurde heel weinig maar dat irriteerde me helemaal niet, maakt de film zoals hij moet zijn natuurlijk. En wat was die presentator IRRITAAAANT! Zou er bijna sterren aftrek voor geven. 4*

Mooie film. Hield me bezig na het gezien te hebben. Het zijn vooral een aantal geweldige fragmenten die indruk maken. Verrassend vond ik dat ik het na de pauze (op zichzelf vond ik dat trouwens ergerlijk, die pauze. Misschien ga ik te weinig naar de bioscoop om daar gewend aan te raken) beter vond worden. Vooral het stukje, voor de pauze, dat ze met een aantal Japanners de hort op gaan en karaoke zingen kon me eerlijk gezegd gestolen worden. Vond ik dramatisch weinig bijdragen aan de film.
Het spel van Johansson raakte me meer dan dat van Murray, hoewel ik wel regelmatig ontzettend om hem moest lachen.
Het afscheid was hartverscheurend mooi. (tranen)
Op dit moment beschouw ik deze film vooral als een hommage aan die enkele tamelijk korte ontmoetingen die je kunt hebben in je leven maar die een onvergetelijke indruk op je kunnen maken. Ook miste ik die reizen naar vreemde oorden die ik veels te lang geleden alweer gemaakt heb. Ik houd van dat gevoel van ontheemdheid zoals die twee dat hebben. Het is een geestestoestand waar ik regelmatig 'heimwee' naar heb.
Diepe buiging voor Johansson en Coppola en het camerawerk.
De minachting (beetje groot woord misschien) dat er af en toe naar de Japanners is, zit 'm vooral in het spel van Murray, zo ervaar ik dat tenminste. Daar voel ik ook te veel de Saturday Night Live routinier die zijn stukje improviseert.
Bij het stukje met de roodharige zangeres die bij Murray in bed kruipt, kreeg ik opeens de reactie: hee, een plotje! Vond ik wel grappig.
Ik, als toch tamelijk jonge vrouw, zag deze film met man van middelbare leeftijd. Leuke parallel. Daar houden de overeenkomsten ook op trouwens...

Sterke film, die me deed denken aan Linklater's Before Sunrise. Bij vlagen geweldig, uitstekende chemie tussen Murray en Johansson en heerlijke dromerige muziek.

Gisteren eindelijk gezien.

Er zaten hele leuke scenes in en het acteren was van beide hoofdrolspelers formidabel.

Scartlett Johansson is inderdaad een aantrekkelijke vrouw, en niet alleen door haar uiterlijk, maar ook door haar intelligente uitstraling.

Jammer, maar ik vond de film wat te traag en ik vond de grappen vaak van hetzelfde. Bijv. dat er een japanner tegen ze praat en er van uit gaat dat hij wordt verstaan, en dan die vragende ogen van Bill Murray erbij, erg grappig maar wordt wel erg vaak gebruikt.

Die scene op het fitnessapparaat was geweldig!

Al met al viel hij wel een beetje tegen, ik vond het verhaal een beetje zwak.

Toch 3* voor het acteerwerk van Murray en het achterwerk van Scarlett Johansson. Ik heb me niet zitten vervelen.

Schitterende, komische en van tijd tot tijd best ontroerende film. De film ziet er prachtig uit en bevat een aantal hilarische scènes (Murray op dat fitnessapparaat) en dialogen. Murray is dan ook het hoogtepunt met zijn sarcastische opmerkingen, droge humor en geweldige mimiek. Verder gewoon een heerlijk sfeervolle film met goede muziek, prachtige settings en een goede combinatie van humor, drama en romantiek.

4 sterren.

en het denkbare is ook bij mij gebeurd. De tweede maal dat ik hem nu gezien heb, heb ik zoveel meer ontdekt, en een zoveel mooiere film gezien als de eerste keer.

Ik heb hem in alle stilte bekeken, en dat hielp. Niemand om irritante dingen tussen de scenes door te zeggen, alleen ik die volop van de film geniet.

Het begin is direct heerlijk met de fragmenten dat je ziet dat ze allebei niet kunnen slapen.

En dan het telefoongesprek van Scarlett, hoe zielig!!

Voor de rest heb ik ook een paar keer moeten lachen, en niet zoals in andere romantische komedies, zie je echt dat Bob en Charlotte voor elkaar gemaakt zijn. Ze zijn zo mooi samen en spelen allebei zo super, dat ik er geen woorden voor heb. Ik denk dat dit na ESOTSM wel de mooist geacteerde film is die ik ooit heb gezien.

Lost in translation komt op plaats 8 in mijn top 10 en krijgt een dikke 5 sterren.

ik vond deze film toch iets minder als ik verwacht had..scarlett en bill toch niet zo'n goede combinatie samen...maar afzonderlijk beide goede acteurs goed voor een 3.5*

Fantastisch. Je hebt goede films en geweldige films, dat beetje meer zit erin dat een geweldige film me raakt. voorlopig 4,5*

Gisteravond gezien en ik moet zeggen: wat een heerlijke film! Je zal niet ergens helemaal in een deuk liggen bij deze film, maar ik moest om vrijwel elke scene wel glimlachen. En dat vind ik eigenlijk wel veel leuker dan wanneer de humor er dik boven op ligt. Bill Murray kreeg van mij nooit zoveel aandacht, maar wat een topacteur is dat eigenlijk. In Ed Wood vond ik hem al heel erg goed en na het zien van deze ben ik nu toch wel geinteresseerd in hem. Van Scarlett Johansson wist ik niet echt wat ik verwachten moets, maar ook zij wist me heel erg te verrassen. Hoe de hele relatie tussen deze 2 personen, die allebei wel wat gezelschap konden gebruiken, opbloeit was heel erg leuk om te zien. Ik heb erg genoten van deze film en geef het dan ook een welverdiende 4,5*

In mijn omgeving had ik zowel positieve als negatieve reacties over deze film gehoord. De een vond het prachtig: met name hoe de verveling in een grote, vreemde stad wordt belicht en de anderen vonden hem saai. Ik koers een beetje ertussen in.

De film bevat mooie beelden van Tokio en ook mooie scènes. Ik genoot ervan als Scarlett Johansson en Bill Murray gezellig op stap gingen, gewoon even de gedachten verzetten: het hoogtepunt was natuurlijk de karaoke scène. De afstandelijke relatie tussen Scarlett Johansson en haar man wordt perfect neergezet, ze probeert wel wat te ondernemen in haar eentje, maar ja met een maatje erbij wordt het natuurlijk veel leuker.

Maar het beste personage in de film vond ik diegene die gespeeld werd door Anna Faris, wat een heerlijke domme, standaard Hollywoodiaanse bimbo zet ze neer zeg. Haar spaarzame aanwezigheid doet de 2 hoofdrolspelers toch wat verbleken. Ik leefde ook totaal niet mee, met de hoofdrolspelers. Ze waren te afstandelijk voor mij, vooral het einde deed me niets.

Dus al met al een mooie film, met onopvallende muziek, mooie cinematografische beelden, 1 heel interessant personage, af en toe een beetje sloom, en een redelijk goed uitgewerkt onderwerp. Alleen had er naar mijn mening veel meer in kunnen zitten. 3,5*

What the Hell?? Ik heb nog niet op deze film gestemd?! Ik heb hem zo'n vier maanden geleden aangeschaft en gezien! Vandaag met mijn broer gekeken, die had 'm nog niet gezien.

Er gebeurt niet veel in deze film, maar dat is ook niet zo nodig. Dat is de kracht van de film. En de vriendschap tussen Bob & Charlotte ontstaat op zo'n bijzondere manier! De sfeer van deze film is geweldig! De manier waarop ze proberen de vreemde wereld eigen te maken.

Sonyjh, jij vindt de film kort?! Vind ik wel meevallen ! Niet dat ik op mijn horloge zit te kijken van: "Wanneer is deze film nou éindelijk afgelopen??" Maar hij is precies lang genoeg. En ondanks dat er niet heel veel gebeurt, verveelt deze film geen moment. Het gebrek aan spectaculaire gebeurtenissen zorgt er alleen maar voor dat je je beter kunt verplaatsen in Bob & Charlotte.

Vijf, lager kan niet ! Misschien Top-10.

Om te beginnen; dit soort films trekken me over het algemeen niet zo. Ik vond het dan ook geen absolute topfilm, al kan ik me heel goed voorstellen dat iemand anders daar anders over zou denken.

De film mist iets heb ik het idee, er gebeurt te weinig naar mijn mening. Ik heb wel een aantal keren goed moeten lachen om de Japanse 'samenleving', een pluspunt natuurlijk.

Verder heb ik me wel vermaakt hoor, maar dit zou niet een film zijn die ik nog maar eens ga kijken.

3,5 *

Ik moet zeggen dat ik er echt niet veel aan vond.

Heb me lopen ergeren aan Scarlett, en vond het verhaal zelf ook niet zoveel voorstellen.

Oke de humor van Bill was soms wel leuk, en leuk dat er twee van Friends in spelen, maar dat was dan ook echt alles.

2,5*

Ben het met finisterra eens dat het visueel allemaal niet zo bijzonder is. Toch is dit wel een schitterende film. Wat is Johansson toch.. onbeschrijfelijk! Heerlijke duo, Murray en Johansson. Wat mij betreft had Coppola na de intro alle scenes geschrapt waarin beide niet samen zijn. Echt schitterend hoe de relatie groeit en de eindscene is echt fenomenaal. Kippenvel!

Visueel vind ik de film dus niet echt heel sterk. De scene met Johansson in Kyoto is wel erg mooi en audio-visueel is dat ook de sterkste scene, maar ik word niet echt warm of koud van uitgestrekte views van the big city. Ook fijn om Phoenix weer eens te horen. Hoe heet dat nr. ook al weer?

Al met al maakt de opbloeiende relatie van Johansson en Murray de film erg mooi en is de rest een beetje bijzaak.

4*

Schitterend mooie film. Mooie scene's. De aantrekkingskracht tussen de twee komen heel mooi en sterk over. Mooie muziek op de achtergrond. Het tempo was goed in de film. Het zakte nergens in. Ik werd als het ware helemaal in de film gezogen. Wat ik wel jammer vond, was dat toen ze eindelijk aan het eind elkaar een afscheidszoen gaven, dat die helemaal niet mooi en duidelijk in beeld kwam. Maar dan nog kan ik deze film echt niet minder geven dan 5 sterren. Hij komt in mijn top 10.

Lijkt me een stuk waarschijnlijker.

Want deze film bevat best wat humor en zeker romantiek. In zekere zin ook nog wel spanning, hetzij in mindere mate. De film draait vooral op de chemie tussen Murray (wat een kerel!) en Johansson, maar ook op hun eenzame momenten in Tokyo, die in Murrays geval eerder grappig zijn dan triest. Het is best te begrijpen dat mensen een film als deze saai vinden, omdat er verder weinig anders wordt afgebeeld dan dat, maar gebruik daar geen debiele argumenten voor. Ik heb hem nu twee keer gezien en twijfel nog steeds tussen 3,5 of 4 sterren. Voorlopig maar 3,5* dan.

Daar heb ik me niet aan gestoord. Waar ik me wel aan stoor is dat de band tussen Bob en Charlotte als "vriendschap" wordt bestempeld zoals hierboven bij de omschrijving. Zelfs op de DVD wordt het als "vriendschap" afgedaan.

Dit is veel meer dan alleen een vriendschap, dit is pure verliefdheid in de mooiste zin van het woord. De aantrekkingskracht is zo mooi en subtiel in beeld gebracht dat ik er iedere keer weer kippenvel van krijg.

Neem bijvoorbeeld de scene in de bar nadat het brandalarm is afgegaan. Ze kijken elkaar lange tijd aan zonder iets te zeggen, en dan zegt Bob: "I don't wanna leave." waarop Charlotte antwoordt: "So don't, and stay here with me". De vonken spatten daar écht vanaf! (naar mijn mening).

En het einde dat even later volgt, met "Just Like honey" van The Jesus and the Mary Chain op de achtergrond, is een perfecte afsluiting van dit prachtige verhaal.

Ik begin toch echt te twijfelen of ik deze film niet nog 1 plaatsje hoger moet zetten

Prachtige film, uniek in zijn soort. Het is niet zomaar een liefdesverhaal, het ligt dieper dan dat. De man en vrouw die elkaar toevallig ontmoeten in deze film zijn allebei getrouwd, maar ze hebben geen gelukkig huwelijk. Als ze elkaar vinden, krijgen ze het samen voor elkaar om weer een beetje lol in hun leven te krijgen. Ze ontdekken alle vreemde aspecten van Japan met z'n tweeën en die zijn er dan ook in overvloed.

Het kan ware liefde zijn, misschien ook niet. Ik vind het nooit helemaal duidelijk worden in deze film, je kan het personage van Murray ook zien als een soort vaderlijk figuur voor het meisje(hij had ook best haar vader kunnen zijn). Ik vind het zo mooi hoe Sofia Coppola dat in het midden laat. Aan het einde van de film heeft de kijker een zeer prettige en ontspannende kijkervaring achter de rug, maar daarna is het over. Voor deze man en vrouw misschien ook wel, maar dat weten we niet. Je weet alleen na het zien van deze film dat vriendschap overal kan ontstaan en op elk moment, maar ook hoe ingewikkeld de betekenis van een relatie kan worden. Je gaat je afvragen of het huwelijk van zowel de man als dat van het meisje nog wel betekenis, maar daar kom je ook niet echt achter. Je levert een blik in het leven van beide in de bijzondere periode dat ze elkaar tegenkomen en samen plezier beleven en daar houdt het op. ik vind het prachtig hoe Sofia Coppola daar zo'n boeiende film over heeft weten te maken.

4.5, misschien 4 maar ik besloot toch maar even heel oppervlakkig een half sterretje erbij te geven voor een van de beste opneningshots ooit in de film.

Wat herziening al niet kan doen. Wat een briljante film zeg. De beelden, het verhaal de hoofdpersonen en de band die ze opbouwen, het is allemaal in één woord geweldig. Murray en Johansson zetten werkelijk wereldrollen neer. Hun onderlinge spanning is zó voelbaar. Vooral de scene dat ze samen op bed liggen. Ik kreeg er kippenvel van.

Wat zet Sofia Coppola hier een geweldige sfeerimpressie van Tokyo (en Japan) neer. Van prachtige skylines met alleen maar wolkenkrabbers tot het mierennest in de stad met uiteraard de onvermijdelijke karaokebar. Na vandaag weet ik zeker dat ik er een keer heen wil.

Ik kom superlatieven te kort. Een volle ster erboven op naar 5* plus een mooi plekje in mijn top 10.

Erg bijzonder en prachtige film! Mooie muziek, prachtige beelden en acteerwerk van de bovenste plank geleverd door zowel Murray als Johansson! Murray levert nog een paar hilarische momenten en zijn samenwerking met Scarlett Johansson is perfect! De twee zijn erg goed samen en ondanks weinig woorden weten ze in korte tijd een prachtige vriendschap op te bouwen! Knap geregisseerd door Sofia Coppola!

Aparte, bij vlagen bij vlagen erg boeiende film waarin twee onbekenden de rust bij elkaar weten te vinden in het zeer drukke en gehaaste Tokio. Het verhaal is dun, maar het acteerwerk is zeer goed. De prachtige plaatjes maken dit een stijlvolle film die prettig is om naar te kijken.

3,5*

Mooie film met een leuke sfeer. Murray en Johansson hebben beide goed gepresteerd. Als kijker krijg je echt een goede indruk van hoe druk Tokio wel niet is.

Soms leek de film, naar mijn mening, op een documentaire. Waarin de kijker alleen observeert wat er gebeurt.

Maar goed.

Ondanks dat het verhaal van Lost in Translation mij totaal niet aansprak, en ik helemaal al niks heb met Bill Murray toch maar besloten om deze film een kans te geven.

Ik heb er eigenlijk een beetje en dubbel gevoel bij, aan de ene kant vond ik hem ontzettend saai en langdraderig maar aan de andere kant wist het mij tot op zekere hoogte nog wel een beetje te boeien.Alleen was het echt heel jammer dat het zo'n beetje aan het einde van de film voor mij pas echt loskwam.Daarvoor vond ik het hele verhaal totaal niet boeiend, de humor sprak mij ook niet echt aan en het drama al helemaal niet.Pas als Charlotte en Bob met z'n tweeen op stap gaan vond ik het erg mooi worden, en dan die karaoke scene geweldig leuk, het verhaal raakte mij daar, dus tot op zekere hoogte, ook pas echt door die laatste song van Bob .tot aan het einde houd dit aan en wat een mooi einde.

Visueel ziet de film er erg mooi uit, prachtige beelden van Tokyo zowel in de stad zelf als vanuit de hotel kamers, overgbracht door goed camera werk.Bill Murray vond ik dit keer echt heerlijk spelen eveneens als Scarlett Johansson,en wat een prachtige dame is dat toch(ik moest het toch nog even zeggen ), ook een grappige rol van Farris.De muziek vond ik ook erg goed.Ik twijfel tussen 2.5* of 3*.Voordeel van de twijfel,

3*

Mooi en stijlvol drama met een uitmuntende Murray. Bij vlagen iets te langdradig maar prettig uit te kijken. Goed.

…I’m winking at you

Gonna make you, make you, make you notice

Gonna use my arms

Gonna use my legs

Gonna use my style

Gonna use my sidestep

Gonna use my fingers

Gonna use my, my, my imagination, wohow!

cause I gonna make you see

Nobody else here

No one like me

I’m special (special), so special (special!)

I gotta have some of your attention give it to me

Ladies and Gentleman, mr. Bob Harris.

“Thanks, this is hard.”

één van die zeer weinige films die me gedurende de hele lengte hebben kunnen ontroeren. Keer op keer.

Sofia Coppola: Dankjewel mooie vrouw. Ook voor Marie Antoinette

Bill Murray: Diep, diep respect. For relaxing times… Make it Suntory times

Giovanni Ribisi: Een erg leuke, relatief nieuwe acteur. Ga Heaven zien!

Anna Faris: Eervolle vermelding

Scarlett: Jij bent mijn Claudia Cardinale, Brigitte Bardot, Sophia Loren, Anita Ekberg en Marilyn Monroe. Allemaal samengeperst in 1 persoon.

Volgens mij word jij net zo groot als elk van deze actrices. Als jij 70 bent, zal de Gérard Depardieu van die tijd netzo in jouw boezem kruipen als de hedendaagse placht te doen bij La Loren. En zullen journalisten net zo kwijlen wanneer je je sterk maakt voor proefdieren als ze nu doen voor Bardot.

En ik hoop nog groter.

Waarom vind ik LiT zo uitzonderlijk, afgezien van de acteerprestaties?

De film is heerlijk, ontzettend - hilarisch…

De soundtrack…

De levenswijsheid…

Japan is zo mooi…

Dat gevoel van ergens niet horen te zijn, heimwee, nostalgie, verdriet, herkenbaar herkenbaar…

Na herziening een halfje erbij. Want wat is dit een meesterwerk.

Het simpele verhaaltje is zo mooi uitgevoerd dat je ruim anderhalf uur aan de buis gekluisterd zit. De geweldige humor in de film, de acteerprestaties, alles klopt.

Dit is een film met een van de hoogste herkijkwaardes die ik ken

Zou me niets verbazen als deze bij de volgende keer naar 5.0* gaat.

Voor nu nog even 4.5*