Lost in Translation (2003)

Ik heb deze film nu een paar keer gezien door de jaren heen en ik vind 'm eigenlijk steeds slechter worden. Geen idee of dat ligt aan mijn groeiende filmervaring of ouder worden, maar best veel ergert me eigenlijk. De pogingen tot deadpanhumor met Murray (al nooit zo'n fan van, hoewel ik 'ondanks mezelf' toch soms moest lachen, dat is het vervelende van die scènes) en alle personages en hun interacties die er vervelend dik bovenop liggen, met name de 'oh ik ben zo verveeld en getergd en intelligent'-act van Scarlett Johansson, die misschien nog wel het ergst is.

Heel het verhaaltje tussen Bob en Charlotte is uiteindelijk ook niet eens zo boeiend, terwijl de film zichzelf volgens mij wel reuze diep vindt. Allemaal een beetje middelbare school-diepgang ofzo (met een Charlotte die qua problematiek typisch een 'entitled' twintiger is). Ik ben normaal gesproken dol op ontmoetingsfilms en ontluikende romantiek, maar in deze film werkt het gewoon niet. Het is dat ze op elkaar aangewezen zijn omdat ze toevallig in dezelfde situatie zitten en beide een beetje cynisch en sippig kunnen gaan zitten zijn, maar echt spannende liefde of geloofwaardige aantrekkingskracht zie ik hier niet.

Ach ja, misschien ben ik nu te streng en komt het ook door de herziening dat hij nu minder aanspreekt dan voorheen (en toegegeven, de hele setting in Tokyo houdt het toch wel voldoende kijkbaar en vermakelijk), maar kan niet zeggen dat deze film - voor mij - de tand des tijds heeft doorstaan.

Hele punt omlaag,

3*

Na herziening opnieuw iets verhoogd. Het komt soms wat goedkoop over hoe de buitenlandse cultuur als een karikatuur wordt neergezet. Maar de sfeer zit verder wel goed en Scarlet en Bill zijn altijd de moeite om aan het werk te zien. Scarlet Johansson zet meteen de trend als actrice die een mooie mix maakt van eerder alternatievere films en blockbusters. Wel een serieus leeftijdsverschil met Bill Muray die 34 jaar ouder is!! Gelukkige dragen beide acteurs de film goed en is er niet teveel ongemakkelijke romantiek maar voldoende chemie tussen beide personages.

Mooie film die in een rustig tempo het verhaal verteld van twee mensen die elkaar toevallig ontmoeten in het chaotische Tokyo. Een ontwapenende Scarlett Johansson en een verloren Bill Murray proberen samen de stad te verkennen en langzaam bouwen ze een speciale band op met elkaar. Mooi gefilmd en met een aantal herkenbare Japanse gewoontes en situaties die bij ons Westerlingen voor veel verwarring zouden zorgen. De film begint ook goed met een close-up van het achterwerk van mevrouw Johansson, (zeker niet verkeerd!) en eindigt gevoelig en melancholisch met het afscheid van de twee hoofdpersonen. Een lange zit, en je moet er echt even tijd voor maken, maar op een rustige en regenachtige dag zeker geen verkeerde film om eens te bekijken!

Een echt gevoelspareltje; zo'n breekbare sfeer... Ik werd er stil van...

Aparte maar degelijke film die verschillende gradaties binnen een relatie aanstipt, een pasgehuwd stel dat langs elkaar leeft en een lang getrouwd en vastgeroest echtpaar, waar in beide gevallen de sleur en onvrede afdruipt. Verder richt de film zich vooral op het concept platonische liefde. Ik denk dat de boodschap van de film vooral in die zin draait om de connectie die je met iemand kan hebben, het gevoel en begrip, en dat daar verder geen seks aan te pas hoeft te komen. Dat leeftijd, afkomst, en waar je staat in het leven er ook niet toe doet. Mooi voorbeeld in die zin is het pijnlijke gebeuren wanneer Charlotte en haar man bij de vreselijke oppervlakkig Kelly aan tafel zitten en John praktisch in haar reet kruipt. Niet alleen dat laatste is stuitend maar de schier oneindige domheid en oppervlakkig van dat mens nog meer, net als die domme rapper. Hoewel bij leeftijdsgenoten, kon ze niet verder van haar intellectuele en gevoelsmatige niveau afzitten, dus zoekt ze Bob op die even verderop zit. Bijzonder hoe hij haar wel weet te prikkelen en 'los' krijgt en ze er op uit gaan. Ja je zou verwachten dat er op een duur iets opbloeit en meer gebeurt, maar van mij persoonlijk hoeft dat niet. Zo blijft er rond de 'klik' van de twee een bepaalde onschuld hangen.

Verder een Interessant film waar je over kan filosoferen of mensen voorbijgangers zijn of een dergelijke ontmoeting het 'lot' is. Hilarisch bij tijd en wijlen, vooral het cultuurverschil met die hysterische Aziaten, bepaalde gewoontes, en toch ook wat Bob Harris betreft, een kijkje in het doodsaaie leven van een acteur/artiest die in een zoveelste hotel ver van huis en haard wordt gepropt en van het glorierijke sterrenleven weliswaar 2 miljoen rijker wordt maar niet echt gelukkig. Wat me wel opvalt is dat Charlotte niet echt op inhoudelijk hele diepe opmerkingen of dialogen te betrappen is ondanks dat ze filosofie gestudeerd heeft.

Enfin binnenkort nog maar eens proberen.

Net aan.

Vooruit, net die voldoende dan. Maar echt zo geweldig vind ik deze film helemaal niet eigenlijk. Ik weet niet of ik dit arthouse of mainstream kan noemen, maar het zit er naar mijn mening wat tussenin. Daarmee bedoel ik dat dit niet een film is die je denkt te zien.

Het is vooral een beetje saai in beeld gebracht. Ik ben nooit een fan geweest van statisch cameragebruik. Meestal voegt het weinig toe en maakt de film vooral traag en saai. Ook Coppola slaagt er niet in de film er sfeer mee te geven.

Daarmee krijg je een uiterst stille, trage film waarbij je na een dutje weinig mist. Ik was benieuwd naar de jonge Johansson en een dramarol van Murray, en die zijn dan wat beter geslaagd. Murray heeft altijd wel charme, blijf hem gewoon wel leuk vinden.

De humor werkt af en toe wel. Maar vooral als het zo vreemd is dan je niet goed weet wat je ermee aan moet. De Amerikanen vinden de Japanners duidelijk wel een raar volk en dat lijkt de film dan ook uit te stralen in overdreven en vreemde scenes.

Wat vooral werkt is dat de film de boodschap wel weet over te brengen. In een normaal leven zullen ze nooit van elkaar kunnen houden etc. Maar in het algemeen blijft het net iets te leeg om echt volop te boeien. In dat opzicht had het wel iets meer mainstream gemogen. Maarja.

Voor mij nog steeds een filmpareltje. Deze op tv herzien en blijf het verhaal goed vinden. Twee mensen elk met hun relationele problemen. De ene 2 jaar en de andere 25 gehuwd. En toch vinden ze elkaar. Wetende dat er niets meer kan dan vriendschap ballanseren ze op de grens tussen verder gaan of niet. Setting is de bar van het hotel. Zoals iemand hiernet beschreef: breekbaar, fragiel en toch zo herkenbaar realistisch. Dat is wat ik zoek in een origineel filmverhaal. Je moet wel in de juiste mood zijn om deze film te verteren en open staan voor wat sommigen saai zullen vinden. Film moet het nl. vooral hebben van de sfeer, dialoog en setting...

Vroeger kon deze film mij niet erg boeien. Onlangs heb ik ‘m opnieuw gekeken en ik vond het beter dan voorheen, maar nog steeds niet geweldig. Goed acteerwerk. Qua verloop vrij traag, wat ik niet altijd negatief vind, maar deze film houdt mijn aandacht moeilijk vast. Misschien voelt het voor mij te eentonig. Het is niet zo mijn ding, ondanks ik het verhaal mooi vind. Een kleine voldoende. 3*

Prachtige film over een Amerikaanse filmacteur die in Tokyo is voor opnames van een reclamespotje. Je zou deze film kunnen zien als een subtiele romcom. De wisselwerking tussen Bill Murray en Scarlett Johansson, die hier echt goed connecten, is mooi om te zien. Tokyo en het nachtleven daar kunnen bijna gezien worden als een derde hoofdpersonage.

Heerlijk deze film, hier kan ik echt van genieten.

Murray zie ik sowieso graag spelen, en Scarlett Johansson blijk hier een perfecte tegenspeelster te zijn.

Het is een rustig en ingetogen verhaal dat zich enerzijds in de bar van een hotel, en anderzijds in het nachtleven van Tokio afspeelt.

Ondanks de ingetogenheid is er een constante spanning aanwezig tussen de hoofdpersonages, die in de lucht blijft zinderen tot de laatste scène.

Fantastisch is ook hoe herkenbaar de film is, ondanks dat ik eigenlijk niks persoonlijke met het verhaal heb. Maar in de twijfels en gedachten van de hoofdrollen kon ik steeds iets van mezelf herkennen.

Subtiele ondersteuning met muziek en prachtig camerawerk maken het plaatje volledig af.

Een prachtige en prettige film.

Voor de liefhebber.

Bill Murray is weer uitmuntend deze fenomenale ster.

Kan nagenoeg alles spelen.

Met de nog jonge mooie Scarlett Johansson die ook erg goed en fijn speelt.

Een ontzettend leuk verhaal.

Een film met een kalme vibe.

Uitstekende film

De film blijft wat mij betreft overeind door de chemie tussen Murray en Johansson. Filmisch gezien is het niet veel aan. Zelden echt mooie beelden gezien en als ze er al zijn wordt er snel doorgeschakeld.

Gisteren na pakweg 15 jaar nog eens herbekeken.

Hoewel ik wel meer meekreeg van de sfeer kon het geheel me nu ook niet meetrekken.

Het is hier al eerder benoemd, aardig thema, prima acteurs maar te weinig inhoud.

In 2005 heb ik in een soortgelijk hotel in een soortgelijke buurt een week in Tokyo mogen verblijven als gast van een grote Japanse firma. Veel herkenning uiteraard maar het te karikaturaal neerzetten van Tokyo en haar inwoners voelde wat goedkoop aan. Hoewel ik ook aardig wat leipigheid heb gezien zijn het niet allemaal freaks

Op den duur vond ik 't onrustige handcamerawerk ook wat storen, al met al geen verrassende herkijkbeurt.

Onderhoudende film, maar iets te clichématig om tot het einde leuk te blijven. De lange aaneenschakeling stereotypen wordt al snel een beetje flauw. De sfeer van Tokio door Amerikaanse ogen wordt ongetwijfeld goed neergezet, al levert dat weinig memorabele beelden op. De relatie tussen de twee hoofdrolspelers houdt de film overeind. Mooi opgebouwd en overtuigend gespeeld. De innige zoen op de mond op het einde verpest wel een deel, want juist het volledig platonische karakter van de relatie maakte die zo sterk en origineel.

Hoewel de film als geheel geen slechte indruk achterlaat en aardig wegkijkt, zou ik weinig specifieke scènes kunnen benoemen die echt indruk hebben gemaakt of blijven hangen. Glijdt aangenaam voorbij maar is ook weer snel uit de herinnering.