Lost in Translation (2003)

Na deze film na een paar jaar opnieuw te bekijken het cijfer met een half punt omlaag gehaald.

Ik zat me deze keer onwijs te irriteren aan de flauwe, maar vooral foute grap over het verwisselen van de L en R binnen de Japanse taal. Dit is regelrechte onzin. Het is gewoon zo dat, door het taalgebruik, Japanners moeite hebben met de L en deze uitspreken als een R. Andersom niet (dat is bij Chinezen weer zo) dus grappen als Loger Moore of Lip my panties slaan gewoon nergens op.

Wat wel leuk was bij deze film is als je de Japanse taal en gebruiken wat beter begrijpt is het stukje met de opnames voor de reclame. Dan merk je namelijk pas wat een lul die regisseur is.

Natuurlijk blijven de rustige beelden onwijs mooi. Net als de verbazing die Bill Murray toont bij alles wat hij ziet. Ook leuk dat deze film vooral bestaat uit alledaagse gebeurtenissen die op zich niet veel voorstellen, maar toch blijft de film continu boeien.

Het blijft gewoon een leuke film om te zien.

Ik irriteerde me alleen te erg aan de flauwe stereotype taalgrappen om het cijfer op een 4 te houden.

3,5

'k Blijf dit een weergaloze en vooral vertederende film vinden, zelfs na een vierde visie. De verbondenheid die ontstaat tussen Bob en Charlotte tijdens die paar dagen in Tokio roept nog altijd een warm gevoel op in m'n buik. Bijzonder mooi en oprecht.

Opnieuw een "stadsfilm" die hoog scoort bij mij, heb ik een serieuze zwak voor blijkbaar. En de manier waarop de Japanse hoofdstad door Sofia Coppola in beeld wordt gebracht is om duimen en vingers bij af te likken: eindeloos fraaie, melancholische kleuren. Vooral de valavondscènes vind ik grandioos.

Ook de soundtrack is wat mij betreft uitstekend: op het moment dat Sometimes van My Bloody Valentine weerklinkt, kronkelen de rillingen nog steeds over mijn ruggenwervel.

Dan is er - uiteraard - ook nog de chemie tussen Bill Murray en Scarlett Johansson, beiden in de rol van hun leven. Murray is hier en daar misschien nog een tikkeltje te clownesk (de grens is dan ook erg dun) maar speelt het verder perfect als charmante maar gelaten oudere man. Daar staat dan Scarlett tegenover als fris en ravissant meisje (nooit zou ze nog zo oogverblindend op film worden gevangen) die het op haar beurt ook allemaal niet zo goed meer weet. Hoe ze steeds moeilijker zonder elkaar kunnen wordt ongelofelijk treffend in beeld gebracht.

Tussendoor valt er ook wat te lachen uiteraard: soms subtiel, vaak niet. Dat de Japanse cultuur hier afgeschilderd zou worden als compleet idioot, klopt in mijn ogen niet. Akkoord, hier geen "zwijgzame loners" zoals die we vaak aantreffen in verstilde Japanse films, maar Coppola poogt toch vooral aan te tonen dat er moeilijk of zelfs gewoon niet gecommuniceerd kan worden. En daar zijn Bob en Charlotte eigenlijk zelf verantwoordelijk voor: voortdurend blijven ze maar Engels spreken in de vaste overtuiging dat de lokale bevolking hen maar moet verstaan. Verder soms slapstick (het fitnesstoestel gone wild) maar ook veel lieve humor.

Wondermooi, deze Lost In Translation. Kan hier zonder twijfelen gewoon m’n 5* aan verbinden.

Briljant dit. Alles is goed aan deze film. De omgeving, het maffe Japan, de sfeer en twee fantastisch acterende hoofdrolspelers. Murray is perfect voor de rol. Komisch, apart, normaal. Hij is het. En Johansson is het helemaal voor mij. Heb nu vier films van haar gezien en ze kan niet meer stuk. Ook hier speelt ze weer fantastisch. Dromerig, zoekend en heel sympathiek. Het verhaal is precies goed. Gaat niet te ver en is zeker niet saai. Heel mooi.

Met Lost in Translation toont Sofia Coppola treffend het gevoel van isolatie binnen een vreemde cultuur, de vereenzaming in een stad bevolkt door 20 miljoen mensen. Maar natuurlijk is dit slechts een metafoor voor de slechte communicatie tussen de personages en hun partners; John is blind voor de lichaamstaal van Charlotte, terwijl Bob en zijn vrouw hopeloos langs elkaar heen praten.

Daarmee slaagt Sofia hier wel, waar ze met Marie Antoinette later in faalde; de dialogen zijn prettig maar nauwelijks diepgaand, maar het spel, script en uitvoering zeggen tussen de regels door zoveel meer.

Dit alles bevangen in een prettig tempo, goed gekozen muziek, een perfect balans tussen tragiek en subtiele humor (Murray is perfect gecast) en een mooie relatie tussen beide hoofdpersonen, die het midden houdt tussen vader-dochter, vriendschap en passie, zorgen voor een bijzonder fijne film. 4*

Zeer sterk acteerwerk met de nodige humor

Alleen verhaal had voor mij wat te weinig om het lijf.

3,5 ster

Sometimes you have to go halfway around the world to come full circle

Ik had van Sofia Coppola redelijk grote verwachtingen vooral omdat ze dochter van is. De eerste van haar drie films die ik in handen kreeg was Marie Antoinette maar die sloeg zo verschrikkelijk hard tegen dat ik maar heb gewacht tot er nog eens één van haar films op tv kwam in plaats van er een te kopen. Toen kwam Lost in Translation en maakt ze eindelijk de verwachtingen waar.

Het begint al met haar keuze voor de acteurs. Ik had Bill Murray nooit in dit soort rollen verwacht (ik ken hem dan ook alleen maar van Ghostbusters) maar hier is hij verreweg het beste van wat Lost in Translation heeft te bieden. Hij geeft een perfecte weergave van een uitgebluste en uitgerangeerde acteur die nu zijn tijd vult met het maken van B-reclamefilmpjes. Scarlett Johansson, voor mij één van de mooiste actrices van nu, ziet er wederom goed uit maar acteert eindelijk ook nog eens goed na een paar tegenvallers. De chemie tussen haar en Murray is om duimen en vingers af te likken maar ook de bijrollen zijn goed gevuld. Had geen idee dat Giovanni Ribisi hier ook nog in meespeelde. Het was in ieder geval een aangename verrassing en die was pas helemaal compleet toen Anna Faris er ook nog bij kwam.

Over de weergave van Tokio ben ik dan weer wat minder over te spreken. Visueel ziet het er erg mooi uit en de eerste momenten was ik ook, net zoals Murray wanneer hij aankomt, met open mond aan het kijken.Spijtig genoeg wordt heel Tokio dan weer zeer denigrerend neergezet en de bijhorende grapjes over het verwisselen van de L en de R doen afbreuk aan de film. Daar stond dan wel tegenover dat er hier en daar wel weer goede humor in zat waaronder Murray op het fitness apparaat!

Het verhaal is er één met meerdere lagen waarvoor ik hem toch een tweede keer zal moeten zien maar wat duidelijk is, is dat het niet zomaar vriendschap is tussen Murray en Johansson. Het is juist zoveel meer en het einde zorgt dan ook voor een enorme voldoening. Ik wist niet dat Coppola het verhaal zelf had geschreven maar van mij mag ze dat gerust wat meer doen. Er gebeurt op zich niet echt veel maar door de mooie dialogen blijft het geheel boeien met als hoogtepunt Johansson die naar haar vriendin belt om te vertellen dat ze juist in een tempel was geweest maar toch geen voldoening voelde... Zonder twijfel één van de mooiste scènes uit filmwereld.

Binnenkort toch maar eens achter The Virgin Suicides gaan om echt een compleet beeld van Coppola te krijgen maar Lost in Translation heft sowieso de miskleun van Marie-Antoinette op.

4*

Bill Murray en ook wel Scarlett Johansson . Wat ontzettend gaaf, die minimale dialogen, die sfeer, en Tokyo! Niet teveel woorden aan vuil maken, ga zien dit meesterwerk .

Toch een prachtige film.

Mijn eerste kijkbeurt (tijd geleden) ontaardde in een ontzettende teleurstelling; geen echt verhaal, vreselijk saai en Bill Murray met z'n duffe kop die zogenaamd grappig probeerde te doen. Was ook niet echt in de stemming voor zo'n film destijds.

Maar een 2e kijkbeurt laatst op Canvas deed mij een heel andere film voorschotelen! Mooie sfeer vooral in het hysterische Tokio, die je goed kunt voelen door de personages heen.

Soms een licht vrolijke noot, soms een ietwat zwartere noot, maar nooit saai of vervelend. Goed spel met als hoogtepunt dat vreselijke irritante Amerikaanse wijf uit die Scary Movie films (naam kwijt). Geweldig! Hoe Amerikaans!

Vond alleen als minpunt dat de Japanners cq. hun cultuur soms iets te belachelijk werd gemaakt. Alsof je bij iedere scene moest denken:' wat is het ook een debiel volkje hè die Japanners'.

Dat vond ik wel wat te nadrukkelijk aanwezig af en toe. Alsof wij, Westerse mensen, volkomen normaal zijn. Wij zijn minstens zo maf als hen.....minstens.

Gisteren weer even op mijn gemak gekeken. De 3e keer weliswaar, en ook dit keer was het weer genieten geblazen. Voor mij is dit de ultieme ontspanningsfilm. Heerlijk om een keer onderuitgezakt op een slappe avond te kijken.

Deze film vraagt zo weinig van de kijker, het is geweldig! Geen ingewikkeld verhaal, niks episch, geen plotse plotwendingen, weinig personage's. Sommige mensen zien dit als een minpunt, ik zie dit als een ontzettend pluspunt. Want Lost in Translation is in feite niets meer dan een mooi verhaal over vriendschap en cultuur.

Schitterend geschoten in het adembenemende Tokio. De hectiek van de stad, de rustige tempels, het verschil tussen de culturen, allemaal in hapklare maar erg artistieke manier in beeld gebracht.

En aan het einde van de film laat het je achter met een warm gevoel (en dat komt niet alleen door Scarletts mooie lippen ).

Drie dingen die mij deze 3e keer kijken opvielen:

1. De soundtrack is werkelijk geweldig! Het geeft de film het ontzettend toffe dromerige, relaxte sfeertje. Heerlijke Lounge tracks, met als mijn favoriet, "Alone in Kyoto" door Air speciaal geschreven voor de gelijknamige scene in de film.

2. Het einde is erg tof. Heel erg tof! Blijkbaar had ik voorheen geen hart, want dit keer voor het eerst: een traantje O_O,

3. Het openingsshot is het beste openingsshot uit mijn dvd-collectie! Haha, Scarlett is de mooiste vrouw op aarde.

Een erg mooie film om te zien.

Sowieso was ik altijd wel geïnteresseerd in de Japanse cultuur en dit wordt dan ook goed overgebracht door Murray en Johannson.

Het sterk aan deze film is, is dat de personages de tijd krijgen om geïntroduceerd te worden en wat een goede sfeer is er toch.

Het einde is misschien wat raar, maar wel passend.

4, 0 Sterren voor deze ingetogen film.

Een bijna geniale film met een verhaal dat pure eenvoud uitstraalt en een intense, vreemde sfeer van het vertoeven in een totaal andere cultuur. Eenvoud is misschien niet het juiste woord om het verhaal te omschrijven aangezien er wel iets diepers schuilgaat achter de op-het-eerste-zicht vreemde vriendschap tussen een al wat oudere acteur en een jonge vrouw die nog niet goed beseft wat het leven haar gaat brengen. De twee hoofdrollen worden in dat verhaaltje over slapeloze nachten en vriendschap uitstekend neergezet door Bill Murray en Scarlett Johansson. Ik noem het verhaal nogal simpel omdat het verhaal alleen maar gaat over de vriendschap die twee mensen bij elkaar vinden. Toch is deze film geniaal te noemen vanwege de aanleiding tot de vreemde vriendschap en belangrijker: vanwege de indrukwekkende sfeer van een neon verlicht Tokyo waar de mentaliteit van mensen heel anders is dan in onze Westerse wereld. Je krijgt in het begin van de film prachtige sfeershots te zien van het straatbeeld van Tokyo terwijl Bob Harris (Bill Murray) in een wagen zit, later in de film wordt je als kijker verwend met beelden van Japanse restaurants, het uitgaansleven, gok -en spelhallen enzovoort.. Interessante mix van drama en komische elementen.

4.0 sterren

Bijna grappig, het bovenstaande geschreven tekstje...

Heb deze film vannacht gekeken, heerlijke film die het is wat anders aanpakt dan de gemiddelde romcom.
Waar het in deze film om draait is wat meer diepgaander dan de simpele relaties die je vaak in films ziet.
De film wacht ook heel erg lang tot de allereerste(en gelijk de laatste?) kus van Murray en de absolute schoonheid Johansson.
De band die in de film tussen de 2 hoofdrolspelers gecreëerd wordt is meer 1 gebasseerd op vriendschap.

Ondanks dat het zeer onwaarschijnlijk is dat de 2 elkaar aantrekken is de setting waarin de film zich afspeelt ideaal om deze vriendschap te laten bloeien.
Murray en Johansson lopen allebei een beetje futloos rond en ontmoeten elkaar in de bar van het hotel. Wat begint met een knullig 1e gesprek zoals we ze allemaal wel is hebben gehad, evolueert tot een band vol chemie tussen de 2 die lekker de hele film voortkrabbelt.

Johansson uiteraard een natural beauty die ook nog het nodige acteertalent heeft, Murray heeft ook een geweldige rol, hij had echt grappige momenten in de film. Zoals het moment dat hij zichzelf Japans sprekend op de tv ziet, of die fotoshoot met die Japanner, de vele foute uitspraken vd Japanners of dat gesprek met die rare man met die lachende vrouwen op de achtergrond in de wachtkamer.

Dit soort momentjes zorgen ervoor dat de film lekker luchtig blijft! Het einde is ook niet alledaags, maar om de 1 of andere reden blijf ik met een tevreden gevoel achter.

4*

Ah, hoe kunnen smaken veranderen. Ik heb er hier al vaker over geschreven, het meest uitgebreid in mijn laatste recensie van The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring. Maar geen film weet beter aan te geven hoe mijn smaak in vijf jaar verandert is dan Lost in Translation. En wellicht ook mijn leven, maar zover ga ik niet in de recensie.

Mijn eerste bericht voor deze film dateerd uit februari 2005, bijna vijf jaar gelden dus. Lost in Translation was een van mijn eerste arthouse films. Sterker nog, na het zien van deze film moest Kappeuter me nog uitleggen wat een arthouse film was. Intussen heb ik een hoop filmhuiswerken een hoge waardering gegeven. Toch waren het typische arthousedingen die me allereerst uit de film haalde. De vele stiltes, het verhaal dat geen duidelijk stramien volgt, situaties die uit het leven gegrepen zijn, dat soort dingen. Lost in Translation is niet de zwaarste van alle arthousefilms, maar ook niet meteen de beste om mee te beginnen als je met het fenomeen kennis wil maken.

Vijf jaar later wist ik al lang dat Sofia Coppola's bekendste een herkansing verdiende. Niet op de laatste plaats overigens omdat Bill Murray intussen een van mijn favoriete, komische acteurs geworden is en ik me herrinnerde dat zijn acteerprestatie leek op zijn geweldige performance in Broken Flowers. Dat blijkt niet echt te kloppen, Murray is veel menselijker in Translation. Het is wellicht, samen met zijn rol in Groundhog Day, het hoogtepunt uit zijn carriére. Groundhog is zijn grappigste prestatie, maar in Translation bewijst hij meer in zich te hebben. Het leek even een nieuwe draai te gaan geven aan hoe hij gecast zou worden, maar dat bleef uit. Hij is terug naar fulltime komedie. Niet dat dit erg is.

Dit is dus Bill Murrays film, maar net zoveel die van Sofia Coppola. The Virgin Suicides heb ik te lang geleden gezien en aan Marie Antoinette moet ik nog beginnen, maar het is moeilijk of Coppola dit qua sfeer ooit nog gaat overtreffen. Dromerig is niet de juiste term, maar er hangt een vervreemdende magie over de film. Tokyo komt van een andere planeet hier, maar is tegelijkertijd warm en menselijk. Aanvankelijk moest ik aan Wong Kar Wai en zijn vaste cameraman Christopher Doyle denken, maar al snel vind Coppola een eigen visuele stem. Het weinige gebruik van muziek is sterk (en een vrouw die Scarborough Fair zingt is altijd een voordeel).

Sfeer is echter niet het enige waar Coppola aan denkt. Ze concentreerd zich op kleine menselijke handelingen, zoals Aziaten dat eigenlijk vaker doen dan Amerikanen. Toch voelt het, waarschijnlijk door zijn Amerikaanse personages, nooit als een kopie van een Aziatische stijl aan. De personages worden met weinig woorden gedetailleerd uitgebeeld. Ik was zelfs enigzins verrast hoeveel ik herkende. Ik ben nooit in Tokyo geweest, of heb een dergelijke relatie gehad, maar waarschijnlijk zal iedereen die een minimale contact wist vast te leggen in een plaats waar hij of zij zich verloren voelde zich wel ergens in deze film kunnen herkennen. De kleine beetjes Murray sarcasme zijn er een bonus aan. De Japanse prostituee kan Coppola echter in de toekomst thuislaten. Iets te uitbundige humor voor dit.

Ik noemde dit dus een Coppolafilm en een Murrayfilm. Waar is Scarlett Johansson. Nou, ik ervaarde dit niet echt als haar film, zelfs al heeft ze er een groot aandeel in. Ik was echter wel verbaasd hoe goed ze hier was. Overal waar ik haar in tegen kom stelt ze teleur en ik heb altijd vermoed dat als ze Lost in Translation nooit gedaan had, maar alle films die erna kwamen wel (wat op zichzelf al niet zo waarschijnlijk is) niemand haar een bijzondere actrice gevonden zou hebben. Buiten haar uiterlijk om dan. Toch weet ze hier verrassend goed tegenwerk te leveren aan Murray en weet ze het geloofwaardig te maken dat het tussen deze twee mensen klikt.

Sterke film dus. Zijn status toch wel waard. Ik ben nogal tegen Sofia Coppola geweest de laatste jaren, maar nu zou ik toch graag zien dat ze weer een film gaat maken.

4*

Heb hier van tijd tot tijd ook wel van kunnen genieten, maar even vaak heb ik me zitten ergeren.

Had ik het vanmiddag nog over een verknipte huisman, hier heb ik het over een verknipte film. En dat bedoel ik letterlijk. Coppola, of wie ook maar verantwoordelijk is voor de montage, verdient stokslagen voor het moment waarop ze Loveless, dit fantastische nummer, net voor het hoogtepunt afkapt en een nieuwe scène start. Had dat niet een minuutje kunnen wachten? Vijf minuten sfeerbeelden van Tokio, wie kan daar nou geen geduld voor opbrengen.

Maar goed, zo gaat het dus met alle scènes. Verder wel een redelijke film. Murray is de droogkloot die hij altijd is en Johansson heeft zich hierna waarschijnlijk niet meer overtroffen.

Lost in Translation is een typische arthousefilm, in die zin, dat er ruim anderhalf uur lang niets noemenswaardigs gebeurt. Het is echter niet alleen het adembenemende acteertalent ( ) van Scarlett Johansson dat het die anderhalf uur meer dan waard maakt: ook qua humor, muziek, camerawerk en montage zit deze film goed in elkaar, maar belangrijker nog: de film voelt oprecht. De helft lijkt volledig geïmproviseerd op te zijn genomen, alsof er toevallig een camera aanwezig was bij bepaalde gesprekken: een knappe prestatie.

4,0*

Langzame film die je zonder veel moeite in zijn ritme weet te vangen.

Murray speelt de pannen van het Japanse dak, zonder ook maar één spier te verrekken. Misschien is dit wel de beste ingehouden rol ooit. Hij weet zich als acteur uitstekend te plaatsen en dartelt samen met een gelijkwaardige Johansson doorheen de prent.

Knappe regie. Coppola 'koppelt' Japan aan een onbekende chaos en probeert dus vanuit het standpunt van de personages te kijken. Hetgeen perfect lukt. Veel prachtige shots van de binnenkant van het hotel en net die locaties buitenshuis die de vervreemding moeten versterken. De karaoke-scène was wat mij betreft het hoogtepunt van de film.

Erg ontspannend om zien.

Entertainend, zelfs goed tot op zekere hoogte, maar doet me verder niks en weet me totaal niet te pakken waardoor ik hier overduidelijk niet een topper inzie i.t.t. velen.

For relaxing times

Bill Murray in zijn beste rol. Wat een beleving. Niks is (of lijkt) gemaakt en het is juist de subtiliteit die de film tot grote hoogte laat stijgen. Veel scenes zijn ook ontzettend knap geimproviseerd. Ver weg van eigen huis en haard leg je je eigen leventje vaak onder een vergrootglas en Tokyo vormt wat dat betreft de perfecte locatie: vreemd, anoniem, onbekend. Juist daarom voelt de ontwikkeling van de vriendschap vertrouwd. Het gevoel is juist, de acteurs zijn perfect, het einde is goed en de soundtrack prima: alles is aanwezig voor een geweldige filmervaring.

Eindelijk gezien deze film.
Leuk drama, met grappen hier en daar. Murray en Johansson zijn een erg leuk koppel om met elkaar te zien acteren, ze zijn beide erg goed. Bob wordt voorgestelt met zijn whiskeyreclame en Charlotte wordt getoont als een aanhangsel van de cameraman die geen aandacht aan 'r besteed. Ik had verwacht dat er wat meer van ieders priveleven werd laten zien, maar dat hield na het begin al vrij snel op.

Vrij verassend was de one-night-stand waardoor Charlotte begon te twijfelen om zich echt los te rukken van haar eigen man. Echter dat was van korte duur en vervolgens hebben de twee nog verschillende gezellige momenten.

De dialogen zijn prima bedacht en bijvoorbeeld het telefoongesprek met Bob's vrouw laat je nadenken over wat er kan gaan gebeuren.

Het einde is heerlijk verassend, je wordt echt nog even voor de gek gehouden.
Omdat het toch enigzins binnen de perken blijft geef ik vier sterren, maar hij is zeer leuk om nogmaals te zien.

Trouwens, dat besluit om Tokio te gaan ontdekken is nooit uitgevoerd..?

Verrassend mooi.

Vooral heel vertederend, klein opgezet en klein gehouden, iets dat resulteert in een redelijk zoetsappig maar zeer lief filmpje. Één die bol staat van stereotypes maar er leuk mee omgaat. De vleug humor doet Lost in Translation veel goed.

Vooral Murray en Johansson zijn twee grote troeven. Leuk koppel, beide brengen het gevoel richting elkaar goed over, de blikken zeggen vaak meer dan de common conversaties tussen beide. De schitterende beelden en met vlagen mooie soundtrack werken goed aan het magische gevoel mee.

Het kabbelt heel rustig voort, zonder dat er veel aan de hand is weet het je mee te nemen, dit had rustig nog langer door kunnen gaan zonder te vervelen. Dat is dan ook meteen één van de weinige minpunten, samen met de wisselvallige soundtrack.

Om te beginnen: Wat doet Anna Faris als Cindy Campbell met blond haar in deze film? Is Sofia Coppola soms een Scary Movie fan?

Ik kan me best voorstellen hoe het voelt om helemaal alleen in een grote stad als Tokio te verblijven. Persoonlijk lijkt het mij een fantastische ervaring, maar het kan ook tegenvallen zoals in deze fim. De titel van de film is daarom ook perfect gekozen.

Bill Murray en de hier 19 jarige Scarlett Johansson zijn een prima duo. De personages zijn beide totaal niet in hun element en willen het liefst zo snel mogenlijk weg daar. Gelukkig is het lot ze goed gezind en ze ontmoeten elkaar. Voor beide een hele verademing. Wat volgt is dat ze tijd met elkaar doorbrengen en dat gaat gepaard met serieuze onderwerpen wat weer afgewisseld wordt met grappige momenten. Goed, daar is het ook een drama/komedie voor. Qua drama ligt het niet erg zwaar op de maag vind ik. De komedie wordt ook goed goed gedoseerd en dat houd de film voor mij erg leuk om naar te kijken.

En zoals de Japanners in deze film worden neergezet, dat klopt als een bus als je het mij vraagt. Ik heb op youtube wel is wat Japanse TV programma's bekeken en ze zijn echt zo uitbundig als in deze film.

4,0*

Vanmiddag gekocht en maar daarnet gelijk bekeken. Ik kende Sofia Coppola al van Marie Antoinette en ze had me wel te pakken. Ze wist wel sfeer te maken en Lost in Translation werd mij meerdere keren aangeraden dus ik greep mijn kans!

Ik weet niet precies wat ik van de film moet vinden. Het is allemaal erg schattig en lief en tegelijkertijd ook een grappige film en aan de andere kant geeft de film ook erg trieste situaties, niet altijd even duidelijk door. Hoewel er weinig in de film gebeurd en ik dacht dat ik niet echt een band met de hoofdpersonages kon krijgen hadden ze me toch overtuigd op het einde. Met glinsterende ogen het einde bekeken en op dat moment voel je pas de relatie tussen jou en de personages. Heel apart.

Ook een pluspunt van de film is de vrij realistische settings en dialogen. Na de making off gezien te hebben zie je ook dat zij dus gratis locaties proberen te regelen wat natuurlijk niet altijd even legaal of veilig is. Geeft een kleine boost na de film.

Toch niet helemaal overtuigd van dit meesterwerk (?), het was een aparte kijkervaring en een van de weinige films waar ik niet zo gauw een mening over klaar heb. Niet erg enthousiast maar zeker niet teleurgesteld. Heel vreemd. Misschien maakt dat juist de film zo bijzonder.

3,5 ster voorlopig. Heb hem aangeschaft dus zal hem zeker nog eens herzien.

Vooraf een portie argwaan, in de opmaat de nodige twijfels en na verloop van tijd er met boter en suiker ingegaan. Vond in eerste instantie bepaalde grapjes het niveau van een Belgenmop niet ontstijgen, maar stilaan verdampt dat minpuntje (de grapjes komen in een ander daglicht te staan) in het grotere geheel van twee mensen met voelbare emoties. Ik kan me zo 1, 2, 3 niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst zo close ben geweest met filmpersonages.

Coppola zal wel een vreugdedansje hebben gedaan toen ze Bill Murray voor deze rol wist te strikken. Kop en lichaamstaal passen perfect en dan is de man ook nog eens gezegend met een haarfijne balans tussen komische en dramatische aflevering. Een genot om naar te kijken. Dat geldt ook voor Scarlett Johansson en niet alleen om andere (lees: uiterlijke) redenen, haar Charlotte is écht. Erg naturel gespeeld. Ik wil ook zo'n meisje.

Een ander deel van die affiniteit zit opgesloten in Coppola's aanpak met een serene opbouw waarin beide personages vrij lange tijd onafhankelijk van elkaar worden voorgesteld. Bob die zich totaal geen raad weet met alle Japanners om hem heen en van het thuisfront ook al weinig steun krijgt (hulde voor de FedEx doos). De wakkere nachten en de shots van Johansson in het hotelraam doen de rest. Als de twee bij elkaar worden gebracht is er eigenlijk geen houden meer aan.

Clever dat Coppola dat juist wel doet en zo de rest van de film kan laten teren op het spanningsveld tussen de twee. Sowieso houdt het over de gehele speelduur een prettige cadans. Het heeft me verrast, deze knappe mengeling van enkele zeer leuke scènes (die in het ziekenhuis met de twee gierende Japanners op de achtergrond is echt geweldig) en een oprechte, diep menselijke touch. Een ontzettend sympathieke en ontroerende film.

Het kan dat jij het niks vind, maar het is toch juist zo mooi dat je de tegenstrijdigheden kan lezen/zien van alle mensen die hier een recensie of mening over schrijven. Persoonlijk is dit mijn favoriet, simpelweg omdat ik geniet van alle facetten van de film. Zoals de rare japanners, aan de ene kant de fragiele staat van de personages en aan de andere kant hun kracht die ze bij elkaar weten te vinden. Dit is voor mij dan een reflectie op hoe het echte leven ook werkt. Het is niet simpelweg 2 mensen die verliefd worden op elkaar maar meer een realistische beeld van wat er gebeurt als mensen elkaar leren kennen. Dit wordt dan op zo een ingetogen manier gedaan met een snufje humor, zonder dat het te zwaar wordt. Maar in jou verdediging Lost in translation is maar gewoon een film.

Oninteressant, stuurloos en saai. Op een paar scènes na valt er weinig te genieten. Bob is een beetje mysterieus, maar na een tijdje heb ik dat ook wel gehad. Charlotte is evenmin interessant. Ze straalt uit wat haar leven is: leeg. Hoe goed ze dit ook mag doen, het boeit gewoon niet.

Als komedie is Lost in Translation maar karig, op een paar grimassen na valt er niets te genieten. Als drama is het niet beter. Hun relatie is precies zoals zij zelf zijn, droog. En het probleem met deze film is, de film valt of staat met de relatie tussen hun. Lost in Translation zit ook teveel tussen luchtig en serieus in. Hierdoor gaat het op beide fronten mis.

Eén voordeel, de film duurt kort en is daardoor nergens echt slaapverwekkend. Ik noemde ook al stuurloos, zo'n 10 minuten voor het einde leek het er niet echt op dat de film afgelopen zou zijn. Ik was even bang dat de tijd achterop het hoesje niet klopte en dat ik nog langer moest zitten.

1,5* voor een paar grimassen.

Wat een ongelooflijk goed drama! Een man van middelbare leeftijd die duidelijk te kampen heeft met een mid-life crisis en een jonge vrouw die door een soort van identiteitscrisis gaat. Daar waar hij zijn identiteit heeft geaccepteerd en er mee worstelt, heeft zij het er erg moeilijk mee een identiteit te vinden. Hoewel wel ze vreemden voor elkaar zijn lijken ze elkaar meteen te begrijpen en voelen ze elkaar feilloos aan. Al snel ontstaat een hechte band.

Het op het eerste gezicht simpele verhaal krijgt enorm veel diepgang door de enscenering en de dialogen, waar de film uiteraard ook zijn kracht uithaalt. De omgeving en cultuur van Tokyo die voor beide karakters volkomen abnormaal zijn, laat ze nog meer beseffen dat ze op een vreemde plek in de wereld zijn, waar alleen ZIJ elkaar begrijpen. En wat een ontzettend sterk einde, na een onthand afscheid ziet hij haar toch nog in die drukke menigte om vervolgens nog een keer op de juiste manier afscheid te nemen.

Erg goed acteerwerk van beide hoofdrolspelers, en inderdaad zoals iemand al eerder zei, de chemie is heel erg goed en dat had ik van deze twee tegenspelers zeker niet verwacht, het leeftijdsverschil lijkt ook absoluut niet te storen.

Aanrader!

Een stedentrip in Tokio voorzien van een mooi dromerig jasje en over het algemeen ijzersterke muziek.
Ik was bang dat ik in slaap zou vallen, maar je raakt toch al vrij snel betrokken bij de 2 karakters.
Beiden in een soort van een identiteitscrisis weten ze elkaar te steunen en tot troost te zijn in een voor hun wildvreemde stad. De plaatjes die van Tokio worden genomen zijn adembenemend en nodigen mij zeker uit om daar ooit een keer naar toe te gaan.

De cultuurverschillen tussen Amerikanen en Japanners komt soms erg leuk aan het licht. Heb ook best vaak gelachen, omdat het allemaal redelijk luchtig wordt gehouden. Het is knap dat je bij niks bijzonders toch anderhalf uur geboeid kan blijven kijken. Murray en Johansson spelen erg goed. De chemie tussen de twee is constant te voelen. Het leeftijdsverschil is erg groot en het verblijdde mij dan ook te zien dat Coppola de relatie van de 2 vooral platonisch heeft gehouden. Dat past in dit geval beter bij de dromerigheid en hun band in de film. Je hoort en ziet ze bijna denken van misschien in een andere tijd op een andere plaats was het wat geworden, maar nu is het gewoon goed zoals het is.

Dat het godsonmogelijk is dat Bob Charlotte in zo'n miljoenenstad vanuit een taxi weet te spotten, neem ik maar op de koop toe. Het gaf wel een eind goed al goed-gevoel. Misschien blijf je toch met een leger gevoel achter mocht het haar toch niet geweest zijn. O ja, en nog een groot minpunt was de compleet overbodige rol van Faris. Had niks te zoeken in een film als dit. Gewoon weer lekker Scary Movie gaan doen.

Je hoeft bij deze film geen spannende zaken te verwachten, maar je moet je gewoon mee laten voeren door de sfeer die de film met zich meebrengt. En anders genieten van de schitterende beelden en muziek. Top 250-waardig in my book.

Film kijkt aardig weg, maar mist toch een echt verhaal om het boeiend te maken. Tokio doet het prima als decor, maar een grote indruk heeft deze film niet gemaakt.

3*

Ondanks alle goede reacties die ik over deze film gehoord had, vond ik het een enorme tegenvaller. Het verhaal is traag en saai, het acteren vind ik eigenlijk ook niet goed en niets in de film komt als boeiend of interessant over. Een volledig mislukt project naar mijn mening, ik hem twee keer gezien en moet vaststellen dat dit één van de slechtste films is die ik ooit heb gezien.

En ik wil hierbij melden dat ik geen 0,5 geef om de score naar beneden te helpen maar enkel omdat ik hem geen nul kon geven.

Nah toch wel een teleurstelling, misschien eens herzien. Had wel verwacht dat ik dit wel wat zou gaan vinden. Maar het tegendeel bewees. Na het geweldige Broken Flowers waar Murray feilloos was deze Lost in Translation opgezet. Het heeft een lekker sfeer maar ik voelde het gewoon niet. En als je geen gevoel hebt bij z'n film, dan word hij al snel saai en langdradig.