Lost in Translation (2003)

Zeer aardig lichtkomisch drama.

Verhaal is niet heel bijzonder, maar kent wel een hoop leuke, grappige en ontroerende momenten. Acteerwerk was daarbij ook prima in orde.

Film drijft qua humor wel heel erg op het aangeven van cultuurverschillen tussen Japan en de VS, en de taalbarrière. Sommige zijn wel grappig, maar 't wordt af en toe irritant.

3,5*.

Saai, saai en nog eens saai...

Helemaal mee eens, deze film is een prachtig sfeerbeeld, waar ik helemaal in werd meegesleurd. Dit werd versterkt door de close ups (vooral van de schitterende Scarlett J.) en de beelden van Tokyo. Heel mooi!

Ik heb hem uitgezet na drie kwartier.... saaie film!!

En is daar ook nog een reden voor of is het dat gewoon?

Ik moet er een beetje van huilen...

Na deze film na een paar jaar opnieuw te bekijken het cijfer met een half punt omlaag gehaald.

Ik zat me deze keer onwijs te irriteren aan de flauwe, maar vooral foute grap over het verwisselen van de L en R binnen de Japanse taal. Dit is regelrechte onzin. Het is gewoon zo dat, door het taalgebruik, Japanners moeite hebben met de L en deze uitspreken als een R. Andersom niet (dat is bij Chinezen weer zo) dus grappen als Loger Moore of Lip my panties slaan gewoon nergens op.

Wat wel leuk was bij deze film is als je de Japanse taal en gebruiken wat beter begrijpt is het stukje met de opnames voor de reclame. Dan merk je namelijk pas wat een lul die regisseur is.

Natuurlijk blijven de rustige beelden onwijs mooi. Net als de verbazing die Bill Murray toont bij alles wat hij ziet. Ook leuk dat deze film vooral bestaat uit alledaagse gebeurtenissen die op zich niet veel voorstellen, maar toch blijft de film continu boeien.

Het blijft gewoon een leuke film om te zien.

Ik irriteerde me alleen te erg aan de flauwe stereotype taalgrappen om het cijfer op een 4 te houden.

3,5

'k Blijf dit een weergaloze en vooral vertederende film vinden, zelfs na een vierde visie. De verbondenheid die ontstaat tussen Bob en Charlotte tijdens die paar dagen in Tokio roept nog altijd een warm gevoel op in m'n buik. Bijzonder mooi en oprecht.

Opnieuw een "stadsfilm" die hoog scoort bij mij, heb ik een serieuze zwak voor blijkbaar. En de manier waarop de Japanse hoofdstad door Sofia Coppola in beeld wordt gebracht is om duimen en vingers bij af te likken: eindeloos fraaie, melancholische kleuren. Vooral de valavondscènes vind ik grandioos.

Ook de soundtrack is wat mij betreft uitstekend: op het moment dat Sometimes van My Bloody Valentine weerklinkt, kronkelen de rillingen nog steeds over mijn ruggenwervel.

Dan is er - uiteraard - ook nog de chemie tussen Bill Murray en Scarlett Johansson, beiden in de rol van hun leven. Murray is hier en daar misschien nog een tikkeltje te clownesk (de grens is dan ook erg dun) maar speelt het verder perfect als charmante maar gelaten oudere man. Daar staat dan Scarlett tegenover als fris en ravissant meisje (nooit zou ze nog zo oogverblindend op film worden gevangen) die het op haar beurt ook allemaal niet zo goed meer weet. Hoe ze steeds moeilijker zonder elkaar kunnen wordt ongelofelijk treffend in beeld gebracht.

Tussendoor valt er ook wat te lachen uiteraard: soms subtiel, vaak niet. Dat de Japanse cultuur hier afgeschilderd zou worden als compleet idioot, klopt in mijn ogen niet. Akkoord, hier geen "zwijgzame loners" zoals die we vaak aantreffen in verstilde Japanse films, maar Coppola poogt toch vooral aan te tonen dat er moeilijk of zelfs gewoon niet gecommuniceerd kan worden. En daar zijn Bob en Charlotte eigenlijk zelf verantwoordelijk voor: voortdurend blijven ze maar Engels spreken in de vaste overtuiging dat de lokale bevolking hen maar moet verstaan. Verder soms slapstick (het fitnesstoestel gone wild) maar ook veel lieve humor.

Wondermooi, deze Lost In Translation. Kan hier zonder twijfelen gewoon m’n 5* aan verbinden.

Dan weet je ook hoe wij over deze film dachten...

Deze film is pure magie. Magie die we allemaal wel eens op een verloren zomeravond of zo meemaken. Hier duurt het een paar dagen, met ook wel enkele dipjes (de uitschuiver met de barzangeres en het schaamtegevoel dat daar mee gepaard gaat). Zalig, gewoon.

En als je de magie niet voelt, tja, dan zal het wel 'saai' wezen zeker?

.

heelijke film, goed acteer werk. Soms een beetje "te" rustig voor mij. je moet er van houden, de cultuur verschillen, de momenten dat er gewoon niet veel gebeurt, vind ik dit toch een bijzonder film, die ik de moeite waard vond om te kijken. en in de toekomst nog wel eens zul kijken. 3.5

geweldig! De cultuurclash wordt ontzettend mooi in beeld gebracht, met subtiele humor. Scarlett Johansson is hier echt fantastisch.

Deze film nog eens een kans gegeven en ookal scoorde hij de eerste keer al hoog bijmij.. nu de 2de keer heeft deze film weer indruk op me gemaakt!

Films als deze zijn zeldzaam en een lust voor het oog voor de echte filmkenner!

En daarom heb ik toch maar besloten deze film de volle 5 sterren te geven en een wel verdiende plaats in mijn top 10!

Bill Murray & Scarlett Johansson zijn een geweldig acteer-duo!

In het midden des nachts de computer behuizen en berichtjes achterlaten op anonieme internetfora: is dat ook geen vorm van Lost In Translation zijn?

Wel als je je op de Japanse Moviemeter begeeft.

Briljant dit. Alles is goed aan deze film. De omgeving, het maffe Japan, de sfeer en twee fantastisch acterende hoofdrolspelers. Murray is perfect voor de rol. Komisch, apart, normaal. Hij is het. En Johansson is het helemaal voor mij. Heb nu vier films van haar gezien en ze kan niet meer stuk. Ook hier speelt ze weer fantastisch. Dromerig, zoekend en heel sympathiek. Het verhaal is precies goed. Gaat niet te ver en is zeker niet saai. Heel mooi.

Ik schrik er een beetje van dat deze film zo hoog scoort op Moviemeter. Zelf vond ik de film tijdens mijn tweede kijkbeurt vlakker en middelmatiger aanvoelen dan hoe ik me hem herinnerde (eerste keer dat ik hem zag was ik meer onder de indruk geloof ik). Aangezien ik niet zolang geleden terug ben van een reis naar Japan was het erg leuk om te zien hoe Coppola Tokyo en haar bewoners in beeld brengt; helaas vond ik het wel iets te clichématig eigenlijk, al kan je natuurlijk tegelijkertijd niet voorbij lopen aan de zaken die in de film aan bod komen. Maar ik had liever nog wat meer 'verborgen' kantjes van Tokyo gezien denk ik (kan er momenteel weliswaar niet meteen enkele bedenken moet ik bekennen).

Er zit melancholie en subtiele humor in de film, maar het kwam nergens echt goed op gang. Je zou kunnen zeggen dat de film erin slaagt de leegheid van de vervreemding over te brengen op de kijker, maar dat spreekt niet meteen in het voordeel van de film; zelf vond ik de film een beetje te leeg aanvoelen in elk geval. Het is geen slechte film, maar erg bijzonder vind ik hem zelf niet. Een dikke 3* mag hij wel hebben.

3*

Soms zijn de woorden van een ander voldoende. Dus ik sluit me geheel aan bij het voorgaande commentaar. (Ben alleen niet in Japan geweest)

3.5 van mij.

Met Lost in Translation toont Sofia Coppola treffend het gevoel van isolatie binnen een vreemde cultuur, de vereenzaming in een stad bevolkt door 20 miljoen mensen. Maar natuurlijk is dit slechts een metafoor voor de slechte communicatie tussen de personages en hun partners; John is blind voor de lichaamstaal van Charlotte, terwijl Bob en zijn vrouw hopeloos langs elkaar heen praten.

Daarmee slaagt Sofia hier wel, waar ze met Marie Antoinette later in faalde; de dialogen zijn prettig maar nauwelijks diepgaand, maar het spel, script en uitvoering zeggen tussen de regels door zoveel meer.

Dit alles bevangen in een prettig tempo, goed gekozen muziek, een perfect balans tussen tragiek en subtiele humor (Murray is perfect gecast) en een mooie relatie tussen beide hoofdpersonen, die het midden houdt tussen vader-dochter, vriendschap en passie, zorgen voor een bijzonder fijne film. 4*

Schitterende film die je gezien MOET hebben

Gisternacht gekeken, geweldige film! Na de tweede kijkbeurt volgt een recensie, heeft top10 potentie. De identificatie met de hoofdpersonen is ondanks het leeftijdsverschil erg hoog.

Net gezien, toffe film, een rustig filmpke! Deed me beetje denken aan 'bridges of madison county'. De muziek is ook top: ik herkende muziek van air (die ook in virgin suicides voorkwam), my bloody valentine, phoenix, dat is zowat mijn genre! 4 sterren

Mijn favoriete film. Het gevoel van eenzaamheid in een vreemde grote stad is perfect uitgewerkt. De locaties, personages alles klopt.

Yeah, en wat is dit dan....

http://img9.imageshack.us/img9/4681/fleshfood.jpg

of als het allemaal niet werkt...

Imageshack - fleshfood - img9.imageshack.us

Superfilm. Deze komt nog wel een keer in mijn top 10. Dit is Bill Murray's beste rol ever.

Vind die foto nou niet echt betrouwbaar. Lage kwaliteit en zo makkelijk om te bewerken. Iedereen die een beetje thuis is in fotobewerking kan van een 'R' een 'L' maken.

Zeer sterk acteerwerk met de nodige humor

Alleen verhaal had voor mij wat te weinig om het lijf.

3,5 ster

Mooie film! 5*

Ik hebrijp nu ook pas de grap uit Kill Bill Vo. I over Charlie Brown

haha

Herzien en bevalt me dit keer nog beter. De mooie beelden is het eerste wat weer opvalt.

De chemie tussen beide hoofdpersonages is ook erg mooi en bij het inleven van deze personages laat het einde mij toch op de één of andere manier met een brok achter in de keel.

Net gezien op Canvas, en hij kon me wel bekoren.

Er wordt op hoog niveau geacteerd en heb me erg vermaakt met de dialogen, die eigenlijk zoals in het echt soms hakkelend en onzeker zijn, erg realistisch.